Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Гипермодернизм (супермодернизм) – модернге қарсы бұрылысты көрсететін қоғамның түрі, режимі немесе сатысы. Гипермодернизмде заттың орнына оның қасиеттері қойылады. Жаңа қасиеттерге бағытталған әлем технологияның дамуымен байланысты және технология мен биологияның, тіпті одан да маңыздысы, ақпарат пен материяның бірігуіне ұмтылады. Гипермодернизм табиғи шектеулерді жеңу үшін жаңа технологияның құндылығын баса көрсету арқылы өзін актайды. Ол эссенциализмді қабылдамай, постмодернизмді қолдайды. Гипермодернизмде заттың функциясы оның пішініне, ал пішін функцияға емес, байланысты болады. Яғни, бұл функционализмнен конструктивизмге қарай телеологиялық мағынаның өзгеруін көрсететін дәуір.
Hypermodernity (supermodernity) is a type, mode, or stage of society that reflects an inversion of modernity. Hypermodernism stipulates a world in which the object has been replaced by its own attributes. The new attribute driven world is driven by the rise of technology and aspires to a convergence between technology and biology and more importantly information and matter. Hypermodernism finds its validation in emphasis on the value of new technology to overcome natural limitations. It rejects essentialism and instead favours postmodernism. In hypermodernism the function of an object has its reference point in the form of an object rather than function being the reference point for form. In other words, it describes an epoch in which teleological meaning is reversed from the standpoint of functionalism in favor of constructivism.
Супермодернизм
Гипермодернизмнен ерекшеленсе, супермодернизм постмодернизмнің онтологиялық бос екендігінен әрі асып, ықтимал эвристикалық шындықтарға сүйенеді. Модернизм ұлы шындықтарды құруға (немесе Льотардтың «басқа аңғымелер» немесе «метааңғымелер» деп атағаны) бағытталған, ал постмодернизм оларды жоюға (деконструкциялауға) ұмтылған; супермодернизм мета-ақиқаттан тыс жұмыс істейді. Оның орнына, атрибуттар өткенге қатысты заттардан олардың қазіргі маңыздылығына сәйкес ізделіп алынады. Атрибуттар шындық та, жалғандық та болуы мүмкін болғандықтан, шындық дәрежесіне, жалғандығын анықтау да қажет емес. Супермодернизм нигилистік постмодернизмнің қайталаушылығынан шығу үшін модернизм мен постмодернизмнің заттарынан пайдалы атрибуттарды іріктеп алады. Осы тақырыптағы авторлар: Терри Иглтонның «Теориядан кейін» және Марк Огэнің «Орынсыз жерлер: Супермодернизм антропологиясына кіріспе» еңбектері.
If distinguished from hypermodernity, supermodernity is a step beyond the ontological emptiness of postmodernism and relies upon plausible heuristic truths. Whereas modernism focused upon the creation of great truths (or what Lyotard called "master narratives" or "metanarratives"), and postmodernity was intent upon their destruction (deconstruction); supermodernity operates extraneously of meta truth. Instead, attributes are extracted from objects of the past based on their present relevance. Since attributes are both true and false, a truth value is not necessary including falsifiability. Supermodernity curates useful attributes from modern and postmodern objects in order to escape nihilistic postmodern tautology. Related authors are Terry Eagleton After Theory, and Marc Augé Non Places: Introduction to an Anthropology of Supermodernity.