Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс полиматы (1880–1936)
German polymath (1880–1936)
Освальд Арнольд Готтфрид Шпенглер (; 29 мамыр 1880 – 8 мамыр 1936) – неміс полиматы, оның қызығушылықтары тарих, философия, математика, ғылым және өнерді, сондай-ақ олардың оның табиғи тарих теориясымен байланысын қамтиды. Ол 1918 және 1922 жылдары жарық көрген «Батыстың құлдырауы» (Der Untergang des Abendlandes) атты екі томдық еңбегімен әйгілі. Шпенглердің тарих моделі адам мәдениеттері мен өркениеттерін биологиялық организмдерге ұқсас деп санайды, олардың әрқайсысының өмір сүру мерзімі шектеулі, болжамды және алдын ала анықталған. Шпенглер 2000 жыл шамасында Батыс өркениетінің соңғы құлдырауына дейін 200 жыл кесаризм (үкіметтің атқару билігінің конституциялық емес билігі) орнатып, өлім алдындағы қиын кезеңге кіретінін болжады. Шпенглер неміс ұлтшылы және республикалық жүйені сынаған, Ваймар дәуіріндегі консервативті революцияның көрнекті өкілі болды. Нацистер оның жазбаларын өз идеологияларын «құрметті тектілікпен» қамтамасыз ету құралы ретінде қарастырды, бірақ Шпенглер кейіннен нацизмді оның шамадан тыс нәсілшілдік элементтері үшін сынады. Ол Бенито Муссолиниді және Cecil Rhodes сияқты кәсіпкерлерді Батыс мәдениетінің болашақ Цезарьдарының мысалдары ретінде қарастырды, сондай-ақ Муссолинидің отаршылдық әрекеттеріне көңілі толмады.
Oswald Arnold Gottfried Spengler (; 29 May 1880 – 8 May 1936) was a German polymath, whose areas of interest included history, philosophy, mathematics, science, and art, as well as their relation to his organic theory of history. He is best known for his two volume work The Decline of the West (Der Untergang des Abendlandes), published in 1918 and 1922, covering human history. Spengler's model of history postulates that human cultures and civilizations are akin to biological entities, each with a limited, predictable, and deterministic lifespan. Spengler predicted that about the year 2000, Western civilization would enter the period of pre‑death emergency whose countering would lead to 200 years of Caesarism (extra constitutional omnipotence of the executive branch of government) before Western civilization's final collapse. Spengler is regarded as a German nationalist and a critic of republicanism, and he was a prominent member of the Weimar era Conservative Revolution. The Nazis had viewed his writings as a means to provide a "respectable pedigree" to their ideology, Spengler later criticized Nazism due to its excessive racialist elements. He saw Benito Mussolini, and entrepreneurial types, like the mining magnate Cecil Rhodes, as examples of the impending Caesars of Western culturelater showcasing his disappointment of Mussolini's colonialist adventures.
Жас шағы мен отбасы
Освальд Арнольд Готфрид Шпенглер 1880 жылғы 29 мамырда Бранкенбургте, Брансвик герцогтығында, Германия империясында, Бернхард Шпенглердің (1844–1901) және Паулин Шпенглердің (1840–1910) тұңғыш баласы, өнерге бейім отбасының ұрпағы, Грантзовтың ұрпағы ретінде дүниеге келді. Осуалдтың ағасы 1879 жылы анасы ауыр кір жуатын себетті жылжытуға тырысқанда мерзімінен бұрын дүниеге келді және үш апталық шала жасында қайтыс болды. Осуалд ағасының өлімінен он ай кейін дүниеге келді. Оның кіші әпкелері – Адель (1881–1917), Гертруд (1882–1957) және Хильдегард (1885–1942). Осуалдтың әкесінің әкесі, Теодор Шпенглер (1806–1876), Альтенбракта металлургия инспекторы (Hütteninspektor) болған. Шпенглердің анасының бабасы Фридрих Вильгельм Грантзов Берлинде тігіншінің шәкірті болған. Оның Браншен Мозес (1769–1849) есімді еврей әйелінен некеден тыс үш баласы болды, кейін ол оған үйленді. 1799 жылғы 26 мамырда үйленуден аз бұрын Мозес Иоанна Элизабет Анспахин болып суға батырылды; тегі оның туған жері – Анспахтан алынды. Ол кезде оның ата-анасы, Ибраһим мен Раиль Мозес, қайтыс болған еді. Олардың тағы бес баласы болды. Грантзовтар сияқты Паулин да богемиялық мінезге ие болды және Бернхард Шпенглерге үйленер алдында биші әпкелерімен гастрольдік сапарларда болып жүрді. Сырт келбеті жағынан ол тоқпақ болған. Оның мінезі, Осуалдқа мұра болып қалған, көңілсіз, ашушаң және күңкілдеу болды.
Oswald Arnold Gottfried Spengler was born on 29 May 1880 in Blankenburg, Duchy of Brunswick, German Empire, the oldest surviving child of Bernhard Spengler (1844–1901) and Pauline Spengler (1840–1910), née Grantzow, the descendant of an artistic family. Oswald's elder brother was born prematurely in 1879, when his mother tried to move a heavy laundry basket, and died at the age of three weeks. Oswald was born ten months after his brother's death. His younger sisters were Adele (1881–1917), Gertrud (1882–1957), and Hildegard (1885–1942). Oswald's paternal grandfather, Theodor Spengler (1806–1876), was a metallurgical inspector (Hütteninspektor) in Altenbrak. Spengler's maternal great grandfather, Friedrich Wilhelm Grantzow, a tailor's apprentice in Berlin, had three children out of wedlock with a Jewish woman named Bräunchen Moses ( 1769–1849) whom he later married, on 26 May 1799. Shortly before the wedding, Moses was baptized as Johanna Elisabeth Anspachin; the surname was chosen after her birthplace—Anspach. Her parents, Abraham and Reile Moses, were both deceased by then. The couple had another five children, Like the Grantzows in general, Pauline was of a Bohemian disposition, and, before marrying Bernhard Spengler, accompanied her dancer sisters on tours. In appearance, she was plump. Her temperament, which Oswald inherited, was moody, irritable, and morose.
Білім
Он жасында Освальдтың отбасы университет қаласы – Галлеге көшіп келді. Мұнда ол жергілікті гимназияда (академиялық бағыттағы орта мектепте) классикалық білім алып, грек, латын, математика және ғылымдарды оқыды. Осы жерде ол өнерге деген құштарлығын дамытты, әсіресе поэзия, драма және музыкаға, сондай-ақ Иоганн Вольфганг фон Гёте мен Фридрих Ницше идеяларының ықпалына ішкі тілек білдірді. 17 жасында "Монтесума" атты драма жазды. 1901 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін Шпенглер бірнеше университеттерге (Мюнхен, Берлин және Галле) жеке студент ретінде оқуға түсті. Оның оқуы бағытталмаған еді. 1903 жылы ол Гераклит тақырыбындағы докторлық диссертациясын – "Гераклиттік философияның негізгі метафизикалық ойы" (Der metaphysische Grundgedanke der heraklitischen Philosophie) деп аталып, Алоис Рильдің жетекшілігімен жеткіліксіз сілтемелер салдарынан қорғай алмады. Ол докторлық емтиханды қайта тапсырып, 1904 жылдың 6 сәуірінде Галле университетінен доктор ғылымын алды. 1904 жылдың желтоқсанында ол жоғары мектеп мұғалімі болу үшін қажетті екінші диссертация (Staatsexamensarbeit) жаза бастады. Бұл "Жануарлар әлемінің жоғары деңгейлерінде көру мүшесінің дамуы" (Die Entwicklung des Sehorgans bei den Hauptstufen des Tierreiches) деп аталды, аталған мәтін қазір жоғалып кеткен. Ол мақұлданды және ол мұғалімдік куәлігін алды. 1905 жылы Шпенглер нервтік құлауға ұшырады.
When Oswald was ten years of age, his family moved to the university city of Halle. Here he received a classical education at the local Gymnasium (academically oriented secondary school), studying Greek, Latin, mathematics and sciences. Here, too, he developed his propensity for the arts—especially poetry, drama, and music—and came under the influence of the ideas of Johann Wolfgang von Goethe and Friedrich Nietzsche. At 17, he wrote a drama titled Montezuma. After his father's death in 1901, Spengler attended several universities (Munich, Berlin, and Halle) as a private scholar, taking courses in a wide range of subjects. His studies were undirected. In 1903, he failed his doctoral thesis on Heraclitus—titled Der metaphysische Grundgedanke der heraklitischen Philosophie (The Fundamental Metaphysical Thought of the Heraclitean Philosophy) and conducted under the direction of Alois Riehl—because of insufficient references. He took the doctoral oral exam again and received his PhD from Halle on 6 April 1904. In December 1904, he began to write the secondary dissertation (Staatsexamensarbeit) necessary to qualify as a high school teacher. This became The Development of the Organ of Sight in the Higher Realms of the Animal Kingdom (Die Entwicklung des Sehorgans bei den Hauptstufen des Tierreiches), a text now lost. It was approved and he received his teaching certificate. In 1905, Spengler suffered a nervous breakdown.
Мансап
Шпенглер қысқа уақыт бойы Саарбрюккенде, содан кейін Дюссельдорфта мұғалім болып қызмет етті. 1908 жылдан 1911 жылға дейін Гамбургтегі гимназияда (Realgymnasium) жұмыс істеді, онда ғылым, неміс тарихы және математика пәндерін оқытты. Өмірбаясын жазғандар оның мұғалімдік өмірінде ерекше оқиғалар болмағанын айтады. 1911 жылы анасы қайтыс болғаннан кейін Мюнхенге көшіп келді және қалған өмірін осы қалада өткізді. Ол шағын мұрасының есебінен қарапайым өмір сүрді, көбінесе оқшауланды. Шпенглер өте шектеулі қаражатпен күн көріп, жалғыздыққа бейім болды. Оның кітабы болған жоқ, қосымша табыс табу үшін жеке сабақтар берді немесе журналдарға мақалалар жазды. Жүрек ауруына байланысты Шпенглер әскери қызметтен босатылды. Соғыс кезінде оның мұрасы қол келмейтін болды, себебі ол шетелде инвестицияланған еді, сондықтан ол осы кезеңде нағыз кедейлікте өмір сүрді. Ол "Батыстың құлдырауы" атты алғашқы томын жазуға кіріскенде, Еуропадағы Германияға назар аударуды жоспарлаған. Алайда, 1911 жылғы Агадир дағдарысы оған терең әсер етті, сондықтан зерттеу аясын кеңейтті. Шпенглердің сөзіне сүйенсек, кітап 1914 жылы аяқталды, бірақ алғашқы басылымы 1918 жылдың жазында, Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталар алдында жарық көрді. Шпенглер Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі жылдар туралы былай деп жазды:
Spengler briefly served as a teacher in Saarbrücken then in Düsseldorf. From 1908 to 1911 he worked at a grammar school (Realgymnasium) in Hamburg, where he taught science, German history, and mathematics. Biographers report that his life as a teacher was uneventful. In 1911, following his mother's death, he moved to Munich, where he would live for the rest of his life. He lived as a cloistered scholar, supported by his modest inheritance. Spengler survived on very limited means and was marked by loneliness. He owned no books, and took work as a tutor or wrote for magazines to earn additional income. Due to a severe heart problem, Spengler was exempted from military service. During the war, his inheritance was useless because it was invested overseas; thus, he lived in genuine poverty for this period. He began work on the first volume of The Decline of the West intending to focus on Germany within Europe. The Agadir Crisis of 1911 affected him deeply, though, so he widened the scope of his study. According to Spengler the book was completed in 1914, but the first edition was published in the summer of 1918, shortly before the end of World War I. Spengler wrote about the years immediately prior to World War I in Decline:
Сол кезде маған дүниежүзілік соғыс жақын және тарихи дағдарыстың қажетті сыртқы көрінісі болып көрінді, менің мақсатым оны алдыңғы ғасырлардың рухын зерттеу арқылы түсіну болды. Содан кейін мен қазіргі заманды – жақындап келе жатқан дүниежүзілік соғысты – мүлдем басқаша қабылдадым. Бұл ұлттық сезімдерге, жекелеген ықпалдарға немесе экономикалық тенденцияларға байланысты кездейсоқ фактілердің жиынтығы емес, оның орны жүздеген жылдар бұрын белгіленген, белгілі бір шеңбердегі үлкен тарихи организмдегі тарихи кезеңнің өзгеруі болды. "Батыстың құлдырауы" кітабының бірінші томы жарық көрген кезде, ол үлкен сәттілікке ие болды. Шпенглер бірден танымал болды. Версаль келісімінің (1919) ұлттық намысын қорлауы, содан кейін 1923 жылғы экономикалық дағдарыс және гиперинфляция Шпенглердің дұрыс екенін көрсетті. "Құлдырау" немістерге олардың төмендеуіне себеп – әлемдік тарихи процестер екенін түсіндіруге көмектесті. Кітап Германиядан тыс жерлерде де кең танылды және 1919 жылға қарай бірнеше тілге аударылды. "Құлдырау" кітабының екінші томы 1922 жылы жарық көрді. Екінші томда Шпенглер неміс социализмінің марксизмнен ерекшеленетінін, оның дәстүрлі неміс консерватизмімен үйлесетінін айтты. Шпенглер Геттинген университетінің философия профессоры қызметін қабылдаудан бас тартты, себебі оған жазуға көбірек уақыт керек болды. Кітапты оқымағандар да оны талқылады. Тарихшылар оның ғылыми емес көзқарасына наразылық білдірді. Романшы Томас Манн Шпенглердің кітабын алғаш рет Шопенгауэрді оқығанмен салыстырды. Академиктер оны әртүрлі бағалады. Әлеуметтанушы Макс Вебер Шпенглерді "өте тапқыр және білімді дилетант" деп сипаттады, ал философ Карл Поппер оның тезисін "мағынасыз" деп атады. "Құлдырау" кітабының екі томы да 1926 жылы Альфред А. Кнопф баспасынан ағылшын тілінде жарық көрді.
At that time the World War appeared to me both as imminent and also as the inevitable outward manifestation of the historical crisis, and my endeavor was to comprehend it from an examination of the spirit of the preceding centuries—not years. Thereafter I saw the present—the approaching World War—in a quite other light. It was no longer a momentary constellation of casual facts due to national sentiments, personal influences, or economic tendencies endowed with an appearance of unity and necessity by some historian's scheme of political or social cause and effect, but the type of historical change of phase occurring within a great historical organism of definable compass at the point preordained for it hundreds of years ago. When the first volume of The Decline of the West was published, it was a wild success. Spengler became an instant celebrity. The national humiliation of the Treaty of Versailles (1919), followed by economic depression in 1923 and hyperinflation, seemed to prove Spengler right. Decline comforted Germans because it could be used as a rationale for their diminished pre eminence, i. e. due to larger world historical processes. The book met with wide success outside of Germany as well, and by 1919 had been translated into several other languages. The second volume of Decline was published in 1922. In the second volume, Spengler argued that German socialism differed from Marxism; instead, he said it was more compatible with traditional German conservatism. Spengler declined an appointment as Professor of Philosophy at the University of Göttingen, saying he needed time to focus on writing. The book was widely discussed, even by those who had not read it. Historians took umbrage at his unapologetically non scientific approach. Novelist Thomas Mann compared reading Spengler's book to reading Schopenhauer for the first time. Academics gave it a mixed reception. Sociologist Max Weber described Spengler as a "very ingenious and learned dilettante", while philosopher Karl Popper called the thesis "pointless". Both volumes of Decline were published in English by Alfred A. Knopf in 1926.
Салдары
1924 жылы әлеуметтік-экономикалық құлпыру мен гиперинфляциядан кейін Шпенглер Рейхсвер генералы Ханс фон Зеектті ел басшысы етіп әкелу үшін саясатқа қадам басты. Бұл әрекет сәтсіз аяқталып, Шпенглердің практикалық саясатта тиімді еместігін көрсетті. 1928 жылы «Time» журналы «Еуропаның құлдырауы» кітабының екінші томына шолу жасап, 1920-ші жылдарда Шпенглер идеяларының зор күші мен қозғаған дау-дамайлар туралы былай деп жазды: «Бірнеше жыл бұрын Германияда «Еуропаның құлдырауы» кітабының бірінші томы жарық көрген кезде, мыңдаған данасы сатылды. Еуропаның қауыртты ойлауы Шпенглермен бірден толып кетті. Шпенглершілдік – сансыз шәкірттердің қаламдарынан шарықтады. Шпенглерді оқу, оған көңіл бөлу немесе қарсы тұру – міндетті мәселе болды. Қазір де солай». 1931 жылы ол «Адам және техника» атты еңбегін жариялады, онда технология мен индустриализмнің мәдениетке қауіпті екені ескертілді. Ол батыс технологиясының жауыз «түсті нәсілдерге» таралу бейімділігіне ерекше назар салды, олар кейіннен осы қаруды Батысқа қарсы қолданар еді. Кітап индустриализмге қарсы көзқарасы үшін жақсы қабылдамады. Осы кітапта Шпенглердің «Оптимизм – әлсіздік» деген атақты сөзі бар. 1932 жылы Гитлерге Гинденбургке қарсы дауыс берген Шпенглер фюрерді жасанды санады. 1933 жылы Гитлермен кездесіп, ұзақ әңгімелескен соң, Германияға «қаһармандық тенордың» емес, «нағыз батырдың» қажет екенін айтты. Ол Альфред Розенбергпен ашық пікір таласып, фюрерге қатысты пессимизм мен пікірлері оқшаулану мен үнсіздікке әкелді. Иосиф Геббельстің қоғамдық сөз сөйлеу ұсыныстарын да қабылдамады. Алайда Шпенглер сол жылы неміс академиясының мүшесі атанды. 1934 жылы жарық көрген «Шешім сәті» кітабы бестселлер болды, бірақ кейіннен ұлттық социализмді сынағандықтан тыйым салынды. Шпенглердің либерализмге сынды ұстанымы нацистерге ұнады, бірақ олардың биологиялық идеологиясымен және антисемитизмімен келіспеді. Расалық мистика оның дүниетанымында маңызды рөл атқарғанмен, Шпенглер нацистер мен олардың замандастары ұстанған расалық теорияларды әрқашан ашық сынады және Гитлер билікке келгеннен кейін де өз көзқарасын өзгертуге ниеті болмады. Неміс ұлтшылы болғанымен, Шпенглер нацистерді тым тар немісшіл деп санады, және басқа халықтарға қарсы күресті жетектеуге лайықты батыстық емес деп есептеді. Кітап сонымен қатар Батыс өркениетінің құлай қаупі бар дүниежүзілік соғыс басталатыны туралы ескертіп, Германиядағы Ұлттық социалистік неміс жұмысшы партиясы тарапынан тыйым салынғанға дейін шетелде кеңінен таратылды. «Time» журналы «Шешім сәті» кітабына шолу жасай келе, Шпенглердің халықаралық деңгейдегі айтысшы ретіндегі танымалдылығын атап өтті, «Освальд Шпенглер сөйлегенде, көптеген батыстықтар тыңдау үшін тоқтайды» деп жазды. Шолу кітапты «күшті жазу стилін ұнататын оқырмандарға» ұсынды, олар «Шпенглердің қатал афоризмдерімен және пессимистік болжамдарымен кері кеткенін сезінуге қуаншақ болады».
In 1924, following the social economic upheaval and hyperinflation, Spengler entered politics in an effort to bring Reichswehr General Hans von Seeckt to power as the country's leader. The attempt failed and Spengler proved ineffective in practical politics. A 1928 Time review of the second volume of Decline described the immense influence and controversy Spengler's ideas enjoyed during the 1920s: "When the first volume of The Decline of the West appeared in Germany a few years ago, thousands of copies were sold. Cultivated European discourse quickly became Spengler saturated. Spenglerism spurted from the pens of countless disciples. It was imperative to read Spengler, to sympathize or revolt. It still remains so". In 1931, he published Man and Technics, which warned against the dangers of technology and industrialism to culture. He especially pointed to the tendency of Western technology to spread to hostile "Colored races" which would then use the weapons against the West. It was poorly received because of its anti industrialism. This book contains the well known Spengler quote "Optimism is cowardice". Despite voting for Hitler over Hindenburg in 1932, Spengler found the Führer vulgar. He met Hitler in 1933 and after a lengthy discussion remained unimpressed, saying that Germany did not need a "heroic tenor" [: one of several conventional tenor classifications] but a real hero ". He quarreled publicly with Alfred Rosenberg, and his pessimism and remarks about the Führer resulted in isolation and public silence. He further rejected offers from Joseph Goebbels to give public speeches. However, Spengler did become a member of the German Academy that year. The Hour of Decision, published in 1934, was a bestseller, but was later banned for its critique of National Socialism. Spengler's criticisms of liberalism were welcomed by the Nazis, but Spengler disagreed with their biological ideology and anti Semitism. While racial mysticism played a key role in his own worldview, Spengler had always been an outspoken critic of the racial theories professed by the Nazis and many others in his time, and was not inclined to change his views during and after Hitler's rise to power. Although a German nationalist, Spengler viewed the Nazis as too narrowly German, and not occidental enough to lead the fight against other peoples. The book also warned of a coming world war in which Western Civilization risked being destroyed, and was widely distributed abroad before eventually being banned by the National Socialist German Workers Party in Germany. A Time review of The Hour of Decision noted Spengler's international popularity as a polemicist, observing that "When Oswald Spengler speaks, many a Western Worldling stops to listen". The review recommended the book for "readers who enjoy vigorous writing", who "will be glad to be rubbed the wrong way by Spengler's harsh aphorisms" and his pessimistic predictions.
Кейінгі өмір және өлім
1933 жылы 13 қазанда Шпенглер неміс академиясының жүз сенаторының бірі атанды. Шпенглер өмірінің соңғы жылдарын Мюнхенде Бетховенді тыңдап, Мольер мен Шекспирді оқып, бірнеше мың кітап сатып алып, ежелгі түрік, парсы және үнді қаруларын жинаумен өткізді. Ол Гарц тауына және Италияға ара-тура сапарлар жасады. Шпенглер 1936 жылы 8 мамырда Мюнхенде 55 жасында жүрек талмасынан қайтыс болды.
On 13 October 1933, Spengler became one of the hundred senators of the German Academy. Spengler spent his final years in Munich, listening to Beethoven, reading Molière and Shakespeare, buying several thousand books, and collecting ancient Turkish, Persian and Indian weapons. He made occasional trips to the Harz mountains and to Italy. Spengler died of a heart attack on 8 May 1936, in Munich, at age 55.
Әсерлер
"Батыстың құлдырауы" кітабының кіріспесінде Шпенглер өзінің ең басты ықпалы ретінде Иоганн Вольфганг фон Гёте мен Фридрих Ницшені атайды. Әсіресе, Гётенің тіршілік күші туралы ілімі мен Ницшенің мәдени сын-ескертулері оның еңбектерінде ерекше аталып өтеді. Мен өзіме ең көп қарызды болғандардың есімдерін қайта атауға шақырылып отырмын: Гёте мен Ницше. Гёте маған әдіс-тәсіл берді, ал Ницше – сұрақ қою қабілетін. Шпенглер неміс тарихшысы Эдуард Мейер ұсынған әлемдік тарихтың жалпылама және айналымдық тұжырымына да ықпалтанды. Өркениеттердің тірі жандар сияқты эволюциялық жолмен дамуына сенім, классикалық антикалық дәуірге дейін жетеді, бірақ бұл ойшылдардың – Үлкен Катон, Цицерон, Сенека, Флорус, Аммиан Марцеллин және кейінірек Франсис Бэконның – Шпенглерге қаншалықты әсер еткенін анықтау қиын, олар түрлі империяларды биологиялық аналогиялар арқылы салыстырған.
In the introduction to The Decline of the West, Spengler cites Johann W. von Goethe and Friedrich Nietzsche as his major influences. Goethe's vitalism and Nietzsche's cultural criticism, in particular, are highlighted in his works. I feel urged to name once more those to whom I owe practically everything: Goethe and Nietzsche. Goethe gave me method, Nietzsche the questioning faculty Spengler was also influenced by the universal and cyclical vision of world history proposed by the German historian Eduard Meyer. The belief in the progression of civilizations through an evolutionary process comparable with living beings can be traced back to classical antiquity, although it is difficult to assess the extent of the influence those thinkers had on Spengler: Cato the Elder, Cicero, Seneca, Florus, Ammianus Marcellinus, and later, Francis Bacon, who compared different empires with each other with the help of biological analogies.
Пруссиялық және социалистік (1919)
1919 жылдың соңында Шпенглер «Пруссиялық және социализм» (Preußentum und Sozialismus) атты эссе жариялады, ол «Батыстың құлдырауы» кітабының екінші томына дайындалған жазбаларға негізделген. Онда ол неміс социализмінің ағылшын социализмінен гөрі дұрыс социализм екенін айтады. Оның пікірінше, нағыз социализмде «ұлттық» рух күштірек болуы керек. Шпенглердің сөзіне қарағанда, Батыс өзінің соңғы бірнеше ғасырын кесарьдік социализм аясында өткізеді, онда диктатордың басшылығымен барлық адамдар үйлесімді және бақытты бірлікке бірігеді, дәл сияқты оркестр дирижердің арқасында үйлесімді дыбысқа толы болады. Кейбір жақындағы сыншылар, мысалы, Ишай Ланда, «пруссиялық социализмнің» капиталистік белгілері бар екенін айтады. Шпенглер еңбек тақымын қысқартуға (оны «марксизмнің социалистік емес белгісі» деп есептейді), кәсіподақтарға («еңбекақы большевизмі» – Шпенглердің терминімен), байларға салық салуға немесе прогрессивті салық салуға («құрғақ большевизм»), жұмыс күнін қысқартуға (жұмыскерлердің тіпті сенбі күні де жұмыс істеуі керек деп санайды), сондай-ақ ауру, қарттық, жазатайым оқиғалар немесе жұмыссыздыққа қарсы мемлекеттік сақтандырудың кез келген түріне қатысты өзін қатаң қарсы деп жариялайды. Оның жазбаларының маңызды бөлігі нацистік партия идеологиясына енгізілді. Осы себепті, олар Батыс мәдениетіне бейімделе алмады және Еуропа үшін жат элементтерге айналды. «Батыстың құлдырауы» еңбегінде ол бұл үлгінің барлық өркениеттерге тән екенін түсіндіреді: ежелгі еврейлердің Рим империясының соңғы кезеңіндегі цинизмге бой алған, дінсіз римдіктерге қарағандай, бүгінгі батыстықтар еврейлерге солай қарайды. Александр Бейн Шпенглердің осы сипаттамалары 2-ші дүниежүзілік соғысқа дейінгі неміс ортасында еврейлерге қатысты стереотиптерді күшейтуге үлкен үлес қосқанын айтады. Шпенглер нацистік антисемитизмді өзін-өзі жеңіске жеңіліс деп санады және нәсіл мен мәдениетке этнологиялық тұрғыдан қарады. Кэролл Куигли және Сэмюэл П. Хантингтон да осы пікірді қолдайды. Басқаларына фашистік идеологтар Фрэнсис Паркер Йоки мен Освальд Мосли кіреді. Джон Кальверт Освальд Шпенглердің Батыс өркениетін сынауы исламистер арасында әлі де танымал екенін атап өтеді.
In late 1919, Spengler published Prussianism and Socialism (Preußentum und Sozialismus), an essay based on notes intended for the second volume of The Decline of the West in which he argues that German socialism is the correct socialism in contrast to English socialism. In his view, correct socialism has a much more "national" spirit. According to Spengler, the West will spend the next and last several hundred years of its existence in a state of Caesarian socialism, when all humans will be synergized into a harmonious and happy totality by a dictator, like an orchestra is synergized into a harmonious totality by its conductor. According to some recent critics such as Ishay Landa, "Prussian socialism" has some decidedly capitalistic traits. Spengler declares himself resolutely opposed to labor strikes (Spengler describes them as "the unsocialistic earmark of Marxism"), trade unions ("wage Bolshevism" in Spengler's terms), progressive taxation or any imposition of taxes on the rich ("dry Bolshevism"), any shortening of the working day (he argues that workers should work even on Sundays), as well as any form of government insurance for sickness, old age, accidents, or unemployment. Key parts of his writings were incorporated into Nazi Party ideology. Therefore, they were incapable of adapting to Western culture and represented a foreign body in Europe. He also clarifies in The Decline of the West that this is a pattern shared in all civilizations: He mentions how the ancient Jew would have seen the cynical, atheistic Romans of the late Roman empire the same way Westerners today see Jews. Alexander Bein argues that with these characterizations Spengler contributed significantly to the enforcement of Jewish stereotypes in pre WW2 German circles. Spengler viewed Nazi anti Semitism as self defeating, and personally took an ethnological view of race and culture. Carroll Quigley, and Samuel P. Huntington. Others include fascist ideologues Francis Parker Yockey and Oswald Mosley. John Calvert notes that Oswald Spengler's criticism of Western civilisation remains popular among Islamists.
Шығармалары
, 2 том. – Батыстың құлдырауы; Гельмут Вернердің қысқартылған басылымы (tr. К. Ф. Аткинсон аударған). "Мәдениеттің стильдік үлгілері туралы". Талкотт Парсонс редакциясымен, Қоғам теориясы, 2 том, Гленконың еркін баспасөзі, 1961. Преусентум және социализм, 1920, 1922 жылы C. F. Аткинсон аударған "Пруссизм және социализм". Пессимизм?, Г. Стилке, 1921. Неубау дес дейтшн рейхс, 1924. "Революция аяқталған жоқ", 1924. "Германия жастарының саяси міндеттері"; 1924 жылдың 26 ақпанында Вюрцбургтегі неміс өнерінің жоғары мектебі алдында сөйлеген сөз, 1925. Der Mensch und die Technik, 1931 (Адам және техника: өмір философиясына үлес, tr. К. Ф. Аткинсон, Кнопф, 1932). Politische Schriften, 1932. Jahre der Entscheidung, 1934 (Шешім сағаты, tr. К. Ф. Аткинсон) (Шешімнің сәті). Reden und Aufsätze, 1937 (Хильдегард Корнхардт редакциясымен) – Таңдалған эсселер (Дональд О. Уайт аударған). Gedanken, шамамен 1941 (Хильдегард Корнхардт редакциясымен) – Афоризмдер (Жизела Кох Весер О’Брайен аударған). Briefe, 1913–1936, 1963 [Освальд Шпенглердің хаттары, 1913–1936] (A. Хелпс редакциясы және аудармасы). Urfragen; Fragmente aus dem Nachlass, 1965 (Антон Мирко Коктанек пен Манфред Шрётер редакциясымен). Frühzeit der Weltgeschichte: Fragmente aus dem Nachlass, 1966 (A. M. Коктанек пен Манфред Шрётер редакциясымен). Освальд Шпенглер мен Вольфганг Э. Грёгер арасындағы хат алмасу. Über russische Literatur, Zeitgeschichte und soziale Fragen, 1987 (Ксения Вернер редакциясымен).
, 2 vols. – The Decline of the West; an Abridged Edition by Helmut Werner (tr. by C. F. Atkinson). "On the Style Patterns of Culture." In Talcott Parsons, ed., Theories of Society, Vol. II, The Free Press of Glencoe, 1961. Preussentum und Sozialismus, 1920, Translated 1922 as Prussianism And Socialism by C. F. Atkinson (Prussianism and Socialism). Pessimismus?, G. Stilke, 1921. Neubau des deutschen Reiches, 1924. Die Revolution ist nicht zu Ende, 1924. Politische Pflichten der deutschen Jugend; Rede gehalten am 26. Februar 1924 vor dem Hochschulring deutscher Art in Würzburg, 1925. Der Mensch und die Technik, 1931 (Man and Technics: A Contribution to a Philosophy of Life, tr. C. F. Atkinson, Knopf, 1932). Politische Schriften, 1932. Jahre der Entscheidung, 1934 (The Hour of Decision tr. C. F. Atkinson)(The Hour of Decision). Reden und Aufsätze, 1937 (ed. by Hildegard Kornhardt) – Selected Essays (tr. Donald O. White). Gedanken, c. 1941 (ed. by Hildegard Kornhardt) – Aphorisms (translated by Gisela Koch Weser O’Brien). Briefe, 1913–1936, 1963 [The Letters of Oswald Spengler, 1913–1936] (ed. and tr. by A. Helps). Urfragen; Fragmente aus dem Nachlass, 1965 (ed. by Anton Mirko Koktanek and Manfred Schröter). Frühzeit der Weltgeschichte: Fragmente aus dem Nachlass, 1966 (ed. by A. M. Koktanek and Manfred Schröter). Der Briefwechsel zwischen Oswald Spengler und Wolfgang E. Groeger. Über russische Literatur, Zeitgeschichte und soziale Fragen, 1987 (ed. by Xenia Werner).