Кіріспе
Постмодерн дәуірінің музыкасы немесе постмодернизмнің эстетикалық және философиялық бағыттарын ұстанатын музыка. Постмодерн музыкасы – постмодерн дәуірінде туындаған өнер музыкасы дәстүріндегі музыка. Бұл термин постмодернизмнің эстетикалық және философиялық бағыттарын көрсететін кез келген музыканы да сипаттайды. Эстетикалық қозғалыс ретінде ол модернизмге жауап ретінде қалыптасқан, бірақ негізінен модернистік музыкаға қарсылық ретінде қарастырылмайды. Постмодернистер академиялық ғылымдардың қатаң анықтамалары мен санаттарын сарапқа салады, оларды заманауилықтың қалдықтары деп есептейді.
Postmodern music is music in the art music tradition produced in the postmodern era. It also describes any music that follows aesthetical and philosophical trends of postmodernism. As an aesthetic movement it was formed partly in reaction to modernism but is not primarily defined as oppositional to modernist music. Postmodernists question the tight definitions and categories of academic disciplines, which they regard simply as the remnants of modernity.
Постмодернисттік музыкалық көзқарас
Музыкадағы постмодернизм – ерекше музыкалық стиль емес, оның орнына постмодерн дәуірінің музыкасына қатысты ұғым. Ал постмодернистік музыка, өз кезегінде, постмодернистік өнермен ортақ сипаттамаларға ие – яғни, модернизмнен кейін пайда болып, оған қарсы тұратын өнер (Музыкадағы модернизмді қараңыз). Музыка талдауы бойынша лекторы Ребекка Дэй: «Музыкалық сын тұрғысынан постмодернизм эстетизм/формализм, субъект/объект, біртүтас/бөлшектену, бөлік/бүтін сияқты екіұштылықтың зиянды гегемониясынан саналы түрде бас тарту ретінде қарастырылады. Бұл екіұштылық бұрынғы эстетикалық дискурстың басымдығын көрсетеді және постмодернистердің пікірінше, модернистік дискурста сынға түспеген жағдайда музыкалық талдауды адамгершіліктен айырады». Постмодернизм және мәдениет туралы ой-пікірдің маңызды тұлғасы Фредерик Джеймсон постмодернизмді «кешіккен капитализмнің логикасының мәдени үстемдігі» деп атайды, яғни жаһандану арқылы постмодерн мәдениет капитализммен тығыз байланысты (Марк Фишер 20 жыл өткен соң одан да әрі барып, оны жалғыз мәдени мүмкіндік деп атайды). Джеймсон мен басқа да теоретиктерге сүйене отырып, Дэвид Берд пен Кеннет Глоаг музыкада постмодернизм – тек көзқарас ғана емес, сонымен қатар қазіргі мәдени фрагментация ахуылындағы сөзсіздік екенін айтады. 1938 жылы Теодор Адорно барлық жанрларды тауарландыруды, музыкадағы жанрлық немесе құндылықтық ерекшеліктердің жойылуының бастамасы ретінде анықтап, «мәдени үстемдік құндылықтар жиынтығының» ыдырауына қадам басқан үрдісті көреді. Кейбір жағынан постмодерн музыканы постмодерн дәуірінің музыкасы немесе постмодернизмнің эстетикалық және философиялық тенденцияларын ұстанатын музыка деп санауға болады, бірақ Джеймсонды еске ала отырып, бұл анықтамалар жеткіліксіз екені анық. Атауынан көрініп тұрғандай, постмодернистік қозғалыс модернизмнің идеалдарына реакция ретінде қалыптасқан, бірақ шын мәнінде постмодернистік музыка нақты реакция, қозғалыс немесе көзқарас емес, көбінесе функционалдық және жаһанданудың әсерімен байланысты. Капитализмге қарсы тұрып, Джеймсон былай дейді: «Постмодерн ұғымын қазіргі заманды тарихи тұрғыдан ойлауды ұмытып кеткен дәуірде тарихи тұрғыдан ойлауға жасалған әрекет ретінде қарастыру қауіпсіз».
Уақыт шкаласы
Бір автор постмодерн музыканың халық музыкасында пайда болуы 1960 жылдардың соңында, психоделикалық рок пен кейбір кезеңдегі Beatles альбомдарының ықпалымен болды деп санайды. Бирд пен Глоаг осы пікірді қолдайды, Джеймсонның «1960 жылдардағы музыкалық стильдер мен тілдердегі радикалды өзгерістер постмодернизмнің көрінісі ретінде қарастырылады» деген теориясын келтіреді. Ал басқалар постмодернизмнің өнерде, әсіресе музыкада пайда болуын шамамен 1930 жылға жатқызады.