Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Көркемдік, мәдени және теориялық қозғалыс
Artistic, cultural, and theoretical movement
the artistic, cultural, and theoretical movement
Постмодернизм – ғылыми рационализмге және объективті шындық (субъективті шындыққа қарама-қарсы) тұжырымына күмәндікпен қараумен сипатталатын интеллектуалдық көзқарас немесе ой-пікір білдіру тәсілі. Ол жаңару дәуірінің "іргелі наративтеріне" қарсы шығып, білімнің анықтығы мен тұрақты мағынасын жоққа шығарады, сондай-ақ саяси билікті сақтауда идеологияның ролін мойындайды. Объективті талаптарды қарапайым реализм деп есептемей, білімнің шарттылығына баса назар аударады. Модернизмге қарсы реакция ретінде ХХ ғасырдың ортасында пайда болған постмодернизм түрлі салаларға еніп, сындық теория, деконструкция және постструктурализммен байланысты.
Postmodernism is an intellectual stance or mode of discourse characterized by skepticism towards scientific rationalism and the concept of objective reality (as opposed to subjective reality). It questions the "grand narratives" of modernity, rejects the certainty of knowledge and stable meaning, and acknowledges the influence of ideology in maintaining political power. Objective claims are dismissed as naïve realism, emphasizing the conditional nature of knowledge. Emerging in the mid twentieth century as a reaction against modernism, postmodernism has permeated various disciplines and is linked to critical theory, deconstruction, and post structuralism.
Шығу тегі
"Постмодерн" термині алғаш рет 1870 жылы суретші Джон Уоткинс Чэпмен қолданды, ол "постмодерн сурет салу стилін" француз импрессионизмінен айырмашылығы ретінде сипаттады. Сол сияқты, Оксфорд ағылшын тілінің сөздігіндегі алғашқы сілтеме 1916 жылға датыланады, онда Гас Магер "сенімді стилі бар" "пост" заманауи суретшілердің бірі ретінде сипатталған. Епископальдық дін қызметкері және мәдени комментатор Дж. М. Томпсон 1914 жылғы мақаласында дінге қатысты көзқарастар мен сенімдердегі өзгерістерді сипаттау үшін бұл терминді қолданады, былай деп жазады: "Постмодернизмнің мақсаты – модернизмнің екіұштылығынан дінге, сондай-ақ теологияға, католик сезіміне және католик дәстүріне қатысты сындарды кеңейту арқылы толыққанды сынға салу жолымен құтылу". 1926 жылы Санкт-Стефан колледжінің (қазіргі Бард колледжі) президенті, сонымен қатар епископ дін қызметкері Бернард Иддингс Белл "Постмодернизм және басқа эсселер" атты еңбегін жариялады, бұл терминнің қазіргі заманнан кейінгі тарихи кезеңді сипаттау үшін алғаш рет қолданылуын белгілейді. Эсседе Ағарту дәуірінің әлеуметтік-мәдени нормалары, көзқарастары мен практикасы сынға алынады. Сондай-ақ, дәстүрлі христиандық сенімдерден алшақтауға ұласатын мәдени өзгеріске де сын айтылады. "Постмодернизм" термині алғаш рет академиялық тарихи контексте Арнольд Дж. Тойнбидің 1939 жылғы эссесінде жалпы ұғым ретінде қолданылды, онда "Біздің постмодерн дәуіріміз 1914-1918 жылдардағы Ұлы соғыспен басталды" делінген. 1942 жылы әдеби сыншы және жазушы Х. Р. Хейс постмодернизмді жаңа әдеби форма ретінде сипаттайды. Сондай-ақ, өнер саласында бұл термин алғаш рет 1949 жылы "Халықаралық стиль" деп белгілі модернистік архитектуралық бағытқа наразылықты білдіру үшін қолданылды. Архитектурадағы постмодернизм бастапқыда беткі әшекейлердің қайта оянуымен, қалалық ортадағы айналадағы ғимараттарға сілтеме жасаумен, сәндік формалардағы тарихи сілтемелермен (эклектизм) және тік бұрыштардың болмауымен ерекшеленді. Көптеген ғалымдар бүгінде постмодернизм 1950-ші жылдардың соңында модернизммен бәсекелесе бастады және 1960-шы жылдары одан басымдық алды деген пікірде. 1979 жылы Жан-Франсуа Лиотар "Постмодерн жағдай: Білім туралы есеп" атты еңбегінде оны философиялық термин ретінде енгізді.
The term "postmodern" was first used in 1870 by the artist John Watkins Chapman, who described "a Postmodern style of painting" as a departure from French Impressionism. Similarly, the first citation given by the Oxford English Dictionary is dated to 1916, describing Gus Mager as "one of the few 'post' modern painters whose style is convincing". Episcopal priest and cultural commentator J. M. Thompson, in an 1914 article, uses the term to describe changes in attitudes and beliefs in the critique of religion, writing, "the raison d'être of Post Modernism is to escape from the double mindedness of modernism by being thorough in its criticism by extending it to religion as well as theology, to Catholic feeling as well as to Catholic tradition." In 1926, Bernard Iddings Bell, president of St. Stephen's College (now Bard College) and also an Episcopal priest, published Postmodernism and Other Essays, which marks the first use of the term to describe an historical period following modernity. The essay criticizes lingering socio cultural norms, attitudes, and practices of the Enlightenment. It is also critical of a purported cultural shift away from traditional Christian beliefs. The term "postmodernity" was first used in an academic historical context as a general concept for a movement by Arnold J. Toynbee in an 1939 essay, which states that "Our own Post Modern Age has been inaugurated by the general war of 1914–1918". In 1942, the literary critic and author H. R. Hays describes postmodernism as a new literary form. Also in the arts, the term was first used in 1949 to describe a dissatisfaction with the modernist architectural movement known as the International Style. Postmodernism in architecture was initially marked by a re emergence of surface ornament, reference to surrounding buildings in urban settings, historical reference in decorative forms (eclecticism), and non orthogonal angles. Most scholars today agree postmodernism began to compete with modernism in the late 1950s, and gained ascendancy over it in the 1960s. In 1979, it was introduced as a philosophical term by Jean François Lyotard in The Postmodern Condition: A Report on Knowledge.
Графикалық дизайн
Постмодернизм графикалық дизайнның бір элементі ретінде алғашқы рет британдық "Дизайн" журналында айтылды. Постмодерндік графикалық дизайнның ерекшелігі, "ретро, техно, панк, гранж, жағажай стилі, пародия және пастиш – барлығы көзге түсетін бағыттар болды. Әрқайсысының өзіне тән орталары, қарсыластары мен қолдаушылары болды."
Early mention of postmodernism as an element of graphic design appeared in the British magazine, "Design". A characteristic of postmodern graphic design is that "retro, techno, punk, grunge, beach, parody, and pastiche were all conspicuous trends. Each had its own sites and venues, detractors and advocates."
Музыка
Джонатан Крамер авангардтық музыкалық композициялар (кейбіреулер постмодернист емес, модернист деп санайды) "тыңдаушыны азғырудан гөрі қарсы тұрады және музыканың өзі деген ұғымды ықтимал алаңдатушылық жолдармен кеңейтеді" деп жазды. 1960 жылдары Терри Райли, Генрик Горецки, Брэдли Джозеф, Джон Адамс, Стив Рейх, Филип Гласс, Майкл Найман және Лу Харрисон сияқты композиторлар атональдық академиялық модернизмнің элиталық және диссонанстық дыбысына қарапайым текстуралар мен салыстырмалы түрде үйлесімді гармониялармен музыка жасай отырып, қарсы шықты, ал басқалары, әсіресе Джон Кейдж, модернизмге тән әдемілік және объективтілік туралы басымдық нарывына күйретіп, қарсылық көрсетті. Постмодернизм туралы жазған Доминик Стринати, "осы санатқа «арт-рок» деп аталатын музыкалық инновацияларды және Talking Heads сияқты топтармен, Лори Андерсон сияқты орындаушылармен байланысты стильдердің қосылуын, сондай-ақ Pet Shop Boys-тің «дисконы жаңадан ойлап табуын» қосу маңызды" деп атап өтті. 20-ғасырдың соңында авангардты академиктер американдық әнші Мадоннаны «постмодерннің бейнесі» деп атады, христиан жазушысы Грэм Крей «Мадонна постмодернизм деп аталатын нәрсенің ең айқын мысалы» деді, ал Мартин Амис оны «мүмкін, планетадағы ең постмодерн тұлға» деп сипаттады.
Jonathan Kramer has written that avant garde musical compositions (which some would consider modernist rather than postmodernist) "defy more than seduce the listener, and they extend by potentially unsettling means the very idea of what music is." In the 1960s, composers such as Terry Riley, Henryk Górecki, Bradley Joseph, John Adams, Steve Reich, Philip Glass, Michael Nyman, and Lou Harrison reacted to the perceived elitism and dissonant sound of atonal academic modernism by producing music with simple textures and relatively consonant harmonies, whilst others, most notably John Cage challenged the prevailing narratives of beauty and objectivity common to Modernism. Author on postmodernism, Dominic Strinati, has noted, it is also important "to include in this category the so called 'art rock' musical innovations and mixing of styles associated with groups like Talking Heads, and performers like Laurie Anderson, together with the self conscious 'reinvention of disco' by the Pet Shop Boys". In the late 20th century, avant garde academics labelled American singer Madonna, as the "personification of the postmodern", with Christian writer Graham Cray saying that "Madonna is perhaps the most visible example of what is called post modernism", and Martin Amis described her as "perhaps the most postmodern personage on the planet".
Философия
1970-ші жылдары Францияда әртүрлі постструктуралистер тобы Фридрих Ницше, Сёрен Кьеркегор және Мартин Хайдеггерде көрініс табатын қазіргі заманғы философияны сынады. Олардың көпшілігі өзіндік постмодернистік теоретиктер ретінде танылды. Атақты тұлғаларға Жак Деррида, Мишель Фуко, Жан-Франсуа Лиотар, Жан Бодрийяр және басқалар жатады. 1980-ші жылдары Рихард Рорти және басқалардың еңбектері арқылы бұл Америкаға тарады. Структуралистер сияқты, постструктуралистер де адамдардың жеке басы, құндылықтары және экономикалық жағдайларының бір-бірін анықтайтыны, оқшау түсінілуі мүмкін ішкі қасиеттері болмайтыны туралы болжамнан бастайды. Структуралистер өз зерттеулерінің нысандарын маңызды қатынастар, схемалар немесе математикалық белгілер жиынтығы ретінде сипаттау мүмкіндігін зерттейді. Постструктурализм, керісінше, бастапқы формаға қайшы келетін, структурализм арқылы жаңаша ойлаумен сипатталады.
In the 1970s, a disparate group of post structuralists in France developed a critique of modern philosophy with roots discernible in Friedrich Nietzsche, Søren Kierkegaard, and Martin Heidegger. Although few themselves relied upon the term, they became known to many as postmodern theorists. Notable figures include Jacques Derrida, Michel Foucault, Jean François Lyotard, Jean Baudrillard, and others. By the 1980s, this spread to America in the work of Richard Rorty and others. Like structuralists, post structuralists start from the assumption that people's identities, values, and economic conditions determine each other rather than having intrinsic properties that can be understood in isolation. Structuralists explore how the subjects of their study might be described as a set of essential relationships, schematics, or mathematical symbols. Post structuralism, by contrast, is characterized by new ways of thinking through structuralism, contrary to the original form.
Деконструкциялау
Постмодернизмдегі ең белгілі мәселелердің бірі – деконструкция, бұл Жак Деррида дамытқан философия, әдеби сын және мәтіндік талдау теориясы. Дерриданың еңбегі «Грамматология туралы» еңбегіндегі «Il n'y a pas de hors texte» («мәтіннен тыс ештеңе жоқ») деген тұжырымға негізделген. Бұл тұжырым мәтілге сілтеме жасағандағы «ішкі» және «сыртқы» метафораларын сынаудың бір бөлігі болып табылады және мәтіннің «ішкі» жағының жоқтығы туралы байқаумен байланысты. Мәтіннің метафораларға және оның тіліне енгізілген образдық элементтерге деген жасырын сүйенуін мойындамауы Дерриданың тәсіліне тән. Дерриданың әдісі кейде нақты бір философиялық дискурстың екіұшты қарама-қарсылықтарға немесе дискурс өзі беймәлім деп жариялаған ұғымдарға тәуелді екенін көрсетуді қамтиды. Дерриданың философиясы архитекторлар арасында деконструктивизм деп аталатын постмодерн қозғалысына әсер етті, ол құрылымдық «орталықтарды» қабылдамай, элементтері арасында орталықтандырылмаған еркін ойынды қолдайтын дизайнмен сипатталады. Деррида архитектор Питер Айзенмен бірлесіп жасаған «Хора L жұмыстары: Жак Деррида және Питер Айзенман» жобасын жариялағаннан кейін бұл қозғалысқа қатысуын тоқтатты.
One of the most well known postmodernist concerns is deconstruction, a theory for philosophy, literary criticism, and textual analysis developed by Jacques Derrida. Derrida's work has been seen as rooted in a statement found in Of Grammatology: "Il n'y a pas de hors texte" ("there is nothing outside the text"). This statement is part of a critique of "inside" and "outside" metaphors when referring to the text, and is a corollary to the observation that there is no "inside" of a text as well. This attention to a text's unacknowledged reliance on metaphors and figures embedded within its discourse is characteristic of Derrida's approach. Derrida's method sometimes involves demonstrating that a given philosophical discourse depends on binary oppositions or excluding terms that the discourse itself has declared to be irrelevant or inapplicable. Derrida's philosophy inspired a postmodern movement called deconstructivism among architects, characterized by a design that rejects structural "centers" and encourages decentralized play among its elements. Derrida discontinued his involvement with the movement after the publication of his collaborative project with architect Peter Eisenman in Chora L Works: Jacques Derrida and Peter Eisenman.
Постмодерндік жағдай
Жан Франсуа Лиотар 1979 жылы жариялаған еңбегінде "постмодерн" терминін философиялық мағынада алғаш рет қолданды. Онда ол Витгенштейннің тілдік ойындар моделі мен сөйлеу актісі теориясын пайдаланады, сарапшы мен философтың екі түрлі тілдік ойынын салыстырады. Ол компьютер дәуірінде білімнің ақпаратқа айналуы туралы айтады және кодталған хабарламаны (ақпаратты) беру немесе қабылдауды тілдік ойын ішіндегі позицияға теңейді. Лиотар философиялық постмодернизмді "Постмодерн жағдай" еңбегінде былай анықтады: "Қиындатып айтқанда, постмодернизмді мета-нарративтерге деген сенімсіздік деп түсіндіремін", мұндағы мета-нарративтер (француз тілінде, grands récits) – барлық нәрсе туралы біріктірілген, толық, әмбебап және эпистемологиялық тұрғыдан анық әңгіме секілді нәрсе. Мета-нарративтерді тотализациялауға қарсы Лиотар және басқа постмодерн философтар шындықтың абсолютті және әмбебап емес, әрқашан тарихи және әлеуметтік контекстке байланысты екенін, ал шындықтың толық және нақты емес, ішінара және "көзқарасқа байланысты" екенін дәлелдейді.
Jean François Lyotard is credited with being the first to use the term "postmodern" in a philosophical context, in his 1979 work In it, he follows Wittgenstein's language games model and speech act theory, contrasting two different language games, that of the expert, and that of the philosopher. He talks about the transformation of knowledge into information in the computer age and likens the transmission or reception of coded messages (information) to a position within a language game. Lyotard defined philosophical postmodernism in The Postmodern Condition, writing: "Simplifying to the extreme, I define postmodern as incredulity towards metanarratives " where what he means by metanarrative (in French, grands récits) is something like a unified, complete, universal, and epistemically certain story about everything that is. Against totalizing metanarratives, Lyotard and other postmodern philosophers argue that truth is always dependent upon historical and social context rather than being absolute and universal—and that truth is always partial and "at issue" rather than being complete and certain.
Қалалық жоспарлау
Модернизм индустриялық жаппай өндірістің жаңа моделінің логикасына сәйкес қалаларды жобалау және жоспарлауға ұмтылды; ірі масштабты шешімдерге, эстетикалық стандарттауға және жиналатын дизайндық шешімдерге қайта оралды. Модернизм қалалық өмірді айырмашылықтарды танымауы және біртекті ландшафттарға ұмтылуы арқылы құртты (Simonsen 1990, 57). Джейн Джейкобстың 1961 жылғы «Ұлы американдық қалалардың өлімі мен өмірі» кітабы – модернизм шеңберінде дамыған қала құрылысының тұрақты сыны және қала құрылысы туралы ойлауда модернизмнен постмодернизмге көшуді белгіледі. Модернизмнен постмодернизмге көшу 1972 жылғы 15 шілдеде сағат 15:32-де болды деп есептеледі, осы кезде архитектор Минору Ямасаки жобалаған, Сент-Луис қаласындағы аз қамтылғандарға арналған Пруит-Иго тұрғын үй кешені, Ле Корбюзьенің «заманауи өмірге арналған машинасының» жүлделі үлгісі болып есептелді, тұруға жарамсыз деп танылып, бұзылды. Осыдан бері постмодернизм әртүрлілікті қабылдайтын және оны құруға бағытталған теорияларды қамтиды. Ол белгісіздікті, икемділікті және өзгерісті жоғары қояды, утопизмді қабылдамай, сонымен қатар утопиялық ойлау мен әрекет ету жолын қолдайды. «Қарсылық» постмодернизмі модернизмді деконструкциялауға тырысады және оның бастауларын сынға алады, бірақ міндетті түрде оларға қайта оралмайды. Постмодернизмнің нәтижесінде қала құрылысшылары қала құрылысымен айналысудың бір ғана «дұрыс» жолы бар деп сенуге азырақ бейімделді және «жоспарлаудың әртүрлі стильдері мен идеяларына» көбірек ашық. Қаланы түсінудегі постмодернистік тәсіл 1980-ші жылдары «Лос-Анджелес қала құрылысы мектебі» деп аталған мектептің жұмысында көрінді, ол 1980-ші жылдары Калифорния университетінің (UCLA) қала құрылысы бөлімінде құрылды. Бұл мектепте қазіргі Лос-Анджелес постмодернистік қаланың үлгісі ретінде қарастырылды, бұл 1920-ші жылдары Чикаго университетінде құрылған және қалалық экология аясында жұмыс істеген, қала ішінде функционалдық аймақтарды және халық топтарының орналасуын түсіну үшін концентрлі шеңберлерді пайдаланған Чикаго мектебінің басым идеяларына қарсы қойылды. Лос-Анджелес мектебінің өкілі Эдвард Сожа марксистік және постмодернистік перспективаларды біріктіріп, халық топтары мен экономикалық пайдаланудың мозаикалық құрылымымен ірі қала аймақтарының қалыптасуына әкелген экономикалық және әлеуметтік өзгерістерге (глобалдану, мамандану, индустрияландыру/деиндустрияландыру, неолиберализм, жаппай көші-қон) назар аударды.
Modernism sought to design and plan cities that followed the logic of the new model of industrial mass production; reverting to large scale solutions, aesthetic standardisation, and prefabricated design solutions. Modernism eroded urban living by its failure to recognise differences and aim towards homogeneous landscapes (Simonsen 1990, 57). Jane Jacobs' 1961 book The Death and Life of Great American Cities was a sustained critique of urban planning as it had developed within modernism and marked a transition from modernity to postmodernity in thinking about urban planning. The transition from modernism to postmodernism is often said to have happened at 3:32 pm on 15 July in 1972, when Pruitt–Igoe, a housing development for low income people in St. Louis designed by architect Minoru Yamasaki, which had been a prize winning version of Le Corbusier's 'machine for modern living,' was deemed uninhabitable and was torn down. Since then, postmodernism has involved theories that embrace and aim to create diversity. It exalts uncertainty, flexibility and change and rejects utopianism while embracing a utopian way of thinking and acting. Postmodernity of 'resistance' seeks to deconstruct modernism and is a critique of the origins without necessarily returning to them. As a result of postmodernism, planners are much less inclined to lay a firm or steady claim to there being one single 'right way' of engaging in urban planning and are more open to different styles and ideas of 'how to plan'. The postmodern approach to understanding the city were pioneered in the 1980s by what could be called the "Los Angeles School of Urbanism" centered on the UCLA's Urban Planning Department in the 1980s, where contemporary Los Angeles was taken to be the postmodern city par excellence, contra posed to what had been the dominant ideas of the Chicago School formed in the 1920s at the University of Chicago, with its framework of urban ecology and emphasis on functional areas of use within a city, and the concentric circles to understand the sorting of different population groups. Edward Soja of the Los Angeles School combined Marxist and postmodern perspectives and focused on the economic and social changes (globalization, specialization, industrialization/deindustrialization, neo liberalism, mass migration) that lead to the creation of large city regions with their patchwork of population groups and economic uses.
Мұра
1990 жылдардың соңынан бері, халық мәдениетінде де, ғылымда да постмодернизм "демода болды" деген пікір күшейіп келеді. Ал кейбірлер қазіргі мәдени өнімдер контекстінде постмодернизмнің өліп қалғанын айтады.
Since the late 1990s, there has been a growing sentiment in popular culture and in academia that postmodernism "has gone out of fashion". Others argue that postmodernism is dead in the context of current cultural production.
Сындар
Постмодернизмді сынау интеллектуалды тұрғыдан алуан түрлі. Постмодернизм консервативтік және модернистік құндылықтарды, сондай-ақ объективті шындық, мораль, ақиқат, сана және әлеуметтік прогресс сияқты жалпылама ұғымдарды сынға түсіргендіктен, постмодернизмді сынаушылар осы ұғымдарды әртүрлі бағыттардан қорғайды. Кейбір сыншылар постмодернистік шүбхеленуге объективті шындыққа қатысты жауап береді және ақиқат пен мораль салыстырмалы деп мәлімдейді, оның ішінде бұл салыстырмалылық өзіне қайшы екенін айтады. Постмодернизмге сілтеме жасай отырып, консервативті ағылшын философы Роджер Скрутон: «Ақиқат жоқ немесе барлық ақиқат «тек салыстырмалы» деуші жазушы сізден оған сенбеуіңізді сұрайды. Сондықтан, сенбеңіз» деп жазды. 2014 жылы философтар Теодор Шік және Льюис Вон: «Ешқандай шексіз жалпылама тұжырымдар дұрыс емес» деген мәлімдеме – өзі шексіз жалпылама тұжырым. Демек, егер релятивизмнің кез келген түрі дұрыс болса, онда ол жалған». Постмодернистік релятивизмге берілген кейбір жауаптар оның жақтастарының әдеттегі ниеттеріне қайшы, ол саяси солшылдарға міндетті түрде пайда әкелмейді деп санайды. Сынның басқа да бағыттары постмодернистік дискурстың түсініксіздікпен сипатталатыны, терминнің өзі нақты анықталмағаны және постмодернизмнің нақты эпистемологиясы жоқ екендігі болып табылады. Лингвист және философ Ноам Чомский постмодернист зиялыларын «олардың теорияларының принциптері қандай, олар қандай дәлелдерге негізделген, олар бұрыннан белгілі емес нәрсені немен түсіндіреді және т.б.» сияқты сұрақтарға мағыналы жауап бере алмады деп айыптады. Медиа теоретигі Дик Хебдиге терминнің бұлыңғырлығын сынап, адамдар постмодернизм деп атаған, өзара байланысы жоқ ұғымдардың көптеген тізімін атады, мысалы, «бөлменің интерьері» немесе «қырқылаған» бейне, ядролық армагеддоннан қорқу және «мағынаның күйреуі», ал осылардың барлығын білдіретін нәрсе – «әрекетсіз сөз» екенін айтты. Аналитикалық философ Дэниел Деннет оның гуманитарлық ғылымдарға тигізген әсерін сынап, оны «ешкімнің қателеспейтін, ештеңені растауға болмайтын, тек сіздің қабілетіңізге қарай дәлелдеуге болатын әңгімелер» деп сипаттады. Көркем өнердегі постмодернистік қозғалыстарды сынау әдеміліктен бас тартуға, өнердің мәні болуы үшін тілге тәуелділікке, үйлесімділік пен түсініктіліктің болмауына, нақты құрылымнан ауытқуға және тұрақты түрде қараңғы және негативті тақырыптарды пайдалануға қарсылық білдіруді қамтиды.
Criticisms of postmodernism are intellectually diverse. Since postmodernism criticizes both conservative and modernist values as well as universalist concepts such as objective reality, morality, truth, reason, and social progress, critics of postmodernism often defend such concepts from various angles. Some criticism responds to postmodernist skepticism towards objective reality and claims that truth and morality are relative, including the argument that this relativism is self contradictory. In part in reference to postmodernism, conservative English philosopher Roger Scruton wrote, "A writer who says that there are no truths, or that all truth is 'merely relative,' is asking you not to believe him. So don't." In 2014, the philosophers Theodore Schick and Lewis Vaughn wrote: "the statement that 'No unrestricted universal generalizations are true' is itself an unrestricted universal generalization. So if relativism in any of its forms is true, it's false." Some responses to postmodernist relativism argue that, contrary to its proponents' usual intentions, it does not necessarily benefit the political left. Further lines of criticism are that postmodernist discourse is characterized by obscurantism, that the term itself is vaguely defined, and that postmodernism lacks a clear epistemology. The linguist and philosopher Noam Chomsky accused postmodernist intellectuals of failing to meaningfully answer questions such as "what are the principles of their theories, on what evidence are they based, what do they explain that wasn't already obvious, etc.?" Media theorist Dick Hebdige criticized the vagueness of the term, enumerating a long list of otherwise unrelated concepts that people have designated as postmodernism, from "the décor of a room" or "a 'scratch' video", to fear of nuclear armageddon and the "implosion of meaning", and stated that anything that could signify all of those things was "a buzzword". The analytic philosopher Daniel Dennett criticized its impact on the humanities, characterizing it as producing conversations' in which nobody is wrong and nothing can be confirmed, only asserted with whatever style you can muster." Criticism of postmodernist movements in the arts include objections to departure from beauty, the reliance on language for the art to have meaning, a lack of coherence or comprehensibility, deviation from clear structure, and consistent use of dark and negative themes.
Постмодернистердің өздерінің сын-пікірлері
Француз психотерапевті және философы Феликс Гуатари әлемдік структуралистік және постмодернистік көзқарастар психологиялық, әлеуметтік және қоршаған орта салаларында бірдей түсіндірмелер іздеуге жеткілікті икемді емес деп, олардың теориялық негіздерін жобады. Жан Бодрияр Трульс Лимен сұхбатында: "[Трансмодернизм және т.б.] "постмодернизмнен" гөрі жақсырақ терминдер. Бұл заманагөйлік туралы емес, өзін және өзінің логикасын басып өтуге дейін өзінің өрнектей алу жолын дамытқан кез келген жүйе туралы. Мен осыны талдауға тырысамын". "Онтологиялық жасырын мән енді жоқ. Мен мұны постмодернизм емес, нигилизм деп қабылдаймын".
The French psychotherapist and philosopher, Félix Guattari, rejected its theoretical assumptions by arguing that the structuralist and postmodernist visions of the world were not flexible enough to seek explanations in psychological, social, and environmental domains at the same time. In an interview with Truls Lie, Jean Baudrillard noted: "[Transmodernism, etc.] are better terms than "postmodernism". It is not about modernity; it is about every system that has developed its mode of expression to the extent that it surpasses itself and its own logic. This is what I am trying to analyze." "There is no longer any ontologically secret substance. I perceive this to be nihilism rather than postmodernism."