АҚШ Әскери-теңіз күштерінің стратегиялық ұшқыш қайығы "SeaMaster"
Martin P6M SeaMaster
Martin P6M SeaMaster: АҚШ Әскери-теңіз күштерінің стратегиялық бомбалаушы ұшақ қайығы. Ядролық қару жеткізу жүйесі ретінде жобаланған, бірақ Polaris зымырандарынан кейін тоқтатылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ Әскери-теңіз күштерінің стратегиялық бомбалаушы ұшу қайығы
US Navy strategic bomber flying boat
Мартин P6M SeaMaster – Гленн Л. Мартин компаниясы АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін салған тәжірибелік стратегиялық бомбалаушы ұшу қайығы. Ұшуға дайын күйге жақын болған, өндірілген ұшақтар құрылып, теңізшілер операциялық оқудан өтіп жатқанда, қызметке енгізілуі алты айдың ішінде күтілген болатын. Бірақ 1959 жылдың 21 тамызында бағдарлама тоқтатылды. Теңіз күштері үшін стратегиялық ядролық қару жеткізу жүйесі ретінде жоспарланған SeaMaster, Polaris су асты кемесінен ұшырылатын баллистикалық зымыраны (SLBM) басып тастады. Пентагонның саяси ахуалына байланысты, Әскери-теңіз күштері P6M-ді негізінен жоғары жылдамдықты мина тастаушы ретінде насихаттады.
The Martin P6M SeaMaster was an experimental strategic bomber flying boat built by the Glenn L. Martin Company for the United States Navy that almost entered service; production aircraft were built and Navy crews were undergoing operational training, with service entry expected in about six months, when the program was cancelled on 21 August 1959. Envisioned as a strategic nuclear weapon delivery system for the Navy, the SeaMaster was eclipsed by the Polaris submarine launched ballistic missile (SLBM). Due to the political situation at the Pentagon, the Navy promoted the P6M primarily as a high speed minelayer.
Жобалау және әзірлеу
Соғыстан кейінгі қорғаныс ахуылында АҚШ Әуе күштерінің Стратегиялық әуе қолбасшылығы елдің ядролық қару-жарақтарын жеткізудің жалғыз құралы ретінде АҚШ қауіпсіздігінің негізгі тірегі болды. Әскери-теңіз күштері өздерінің стратегиялық рөлінің Әуе күштерімен ығыстырылатынын сезіп, олардың беделі мен бюджеттері де қауіпте екенін түсінді. Бұл мәселені шешуге жасалған алғашқы әрекет – АҚШ, ірі суперкариер, стратегиялық бомбалаушыларды ұшыруға арналған. Бірақ ол 1950 жылы шағын келіп салынғаннан кейін көп ұзамай бюджеттің қысқаруы мен АҚШ Әуе күштерінің араласуы салдарынан жоба тоқтатылды. Жауап ретінде Әскери-теңіз күштері ядролық және конвенциялық соғыс үшін, соның ішінде барлау және мина қою үшін пайдалы болатын «Гидроұшақтардың шабуылдық күші» құруды жөн көрді. Осы ұшақтардың топтары гидроұшақтарға қызмет көрсету кемелері немесе арнайы суасты кемелерімен жауға жақын орналастырылуы мүмкін еді, ал олардың жылдамдығы жоғары болғандықтан оларды заласыздандыру қиын болар еді. 1951 жылдың сәуір айында жарияланған талапқа сәйкес, гидроұшақ судан көтеріліп, су үстіндегі базасынан 1500 миль (2414 км) қашықтықтағы әскери жүктерді тасымалдауға қабілетті болуы керек еді. Ұшақ төмен биіктікте 0,9 Мах жылдамдығымен (1100 км/сағ) ұшуға дайын болуы тиіс еді. Convair және Martin компаниялары ұсыныс білдірді, бірақ Martin ұсынысы перспективалырақ деп танылды. Екі прототипке тапсырыс берілді, одан кейін алты сынақ үлгісі және жиырма төрт өндірістік ұшақ жасалатын болып жоспарланды. Алғашқы жоба бойынша ұшақта Curtiss Wright турбореактивті қозғалтқышы орнатылуы керек еді, бірақ ол қиындықтарға тап болды, сондықтан Allison J71 A 4 турбореактивті қозғалтқышы қолданылды, ол қанаттың үстіне орнатылған қос камераларда орналастырылды, бұл ауа түсірілісіне кедергі келтірмеді. 40 градусқа бұрылған қанаттар қолданылды, олар айқын андедралға ие болды және су үстінде қалқып жүзуге мүмкіндік беретін ұштық бактармен жабдықталды. Martin XB-51 бомбалаушысының прототипінің көптеген ерекшеліктері пайдаланылды, соның ішінде толық басқарылатын «Т» тәрізді құйрық және P6M-де теңіз суына қарсы пневматикалық тығыздағышпен жабдықталған айналмалы бомба бөлімі.
In the immediate postwar defense climate, the United States Air Force's Strategic Air Command was the linchpin of the United States' security as the sole means of delivery of the nation's nuclear arsenal. The Navy saw its strategic role being eclipsed by the Air Force and knew both its prestige and budgets were at stake. Its first attempt to address this came in the form of the United States, a large supercarrier intended to launch Navy strategic bombers. This was cancelled in 1950 shortly after her keel was laid down, a victim of budget cuts and US Air Force interference. In response, the Navy chose to create a "Seaplane Striking Force", useful for both nuclear and conventional warfare, including reconnaissance and minelaying. Groups of these planes supported by seaplane tenders or special submarines could be located close to the enemy, and being mobile, they would be hard to neutralize. The requirement issued in April 1951 was for a seaplane able to carry a warload over a range of 1500 mile (2414 km) from its aquatic base. The aircraft was to be capable of a low altitude dash at Mach 0.9 (1,100 km/h). Both Convair and Martin submitted proposals, and the Martin proposal was chosen as more promising. An order for two prototypes was issued which was projected to lead to six pre production aircraft and a projected twenty four production aircraft. Originally the plane was to have a Curtiss Wright turbo ramjet engine, but this ran into problems and a more conventional Allison J71 A 4 turbojet was employed, fitted in pairs in overwing pods to keep the spray out of the intakes. Wings swept at 40° were used; they displayed a notable anhedral and were designed with tip tanks that doubled as floats on the water. Many features of Martin's XB 51 bomber prototype were used, including an all flying "T" tail and a rotating bomb bay—pneumatically sealed against seawater in the P6M.
Нұсқалар
XP6M 1 прототиптері, екі данасы жасалды (BuNo 138821, 138822). Екеуі де құлады. YP6M 1 өндіріске дейінгі үлгісі, алты данасы жасалды (BuNo 143822 143827). Бағдарлама тоқтатылғаннан кейін барлық алты данасы жойылды. P6M 2 сериялық өндірістің үлгісі, сегіз данасы жасалды (BuNo 145876 145899). 145877 және 145879 аяқталды және ұшты, ал 145876, 145880 және 145883 аяқталды, бірақ ұшқан жоқ. 145884-тен 145899-ға дейінгі келісімшарттар күштен шығарылды.
XP6M 1 prototypes, two built (BuNos 138821, 138822). Both crashed. YP6M 1 pre production model, six built (BuNos 143822 143827). All six examples were scrapped when the program was cancelled. P6M 2 production model, eight built (BuNos 145876 145899). 145877 145879 were completed and flown, 145876 and 145880 145883 were completed but not flown. Contracts for 145884 145899 were cancelled.