Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз теологы және шығыстанушысы (1646–1720)
French theologian and Orientalist (1646–1720)
Еузеб Ренодо (øzɛb ʁənodo; 20 шілде 1646 – 1 қыркүйек 1720) – француз теологы және шығыстанушысы.
Eusèbe Renaudot (øzɛb ʁənodo; 20 July 16461 September 1720) was a French theologian and Orientalist.
Өмірбаян
Ренодо Парижде дүниеге келіп, шіркеуде мансап құру үшін тәрбиеленді. Иезуиттерден білім алып, 1666 жылы ораториандар қатарына қосылғаннан кейін, денсаулығы нашарлағандықтан орденнен шығып, ешқашан төменгі рухани шендерді қабылдамады. Теологияға деген қызығушылығына және абат атағына қарамастан, өмірінің көп бөлігін француз сарайында өткізіп, Колберттің назарына ілікті және көбінесе құпия істерде қолданылды. Ол Ричард Симон, Франсуа Фенелон және иезуиттермен болған дауларда Жак Бенни Босуэге адал қолдау көрсетті. Өмірінің соңында оның көзқарастары галликандық және янсендік сипатқа ие болды. Ол 1689 жылы Француз академиясының, 1691 жылы Жазулар академиясының және Флоренциядағы Accademia della Crusca-ның мүшесі атанды.
Renaudot was born in Paris, and brought up and educated for a career in the church. After being educated by the Jesuits, and joining the Oratorians in 1666, he was in poor health, left his order, and never took more than minor orders. Despite his interest in theology and his title of abbé, much of his life was spent at the French court, where he attracted the notice of Colbert and was often employed in confidential affairs. He was a prominent supporter of Jacques Bénigne Bossuet, in the controversies with Richard Simon, François Fénelon and the Jesuits. In later life his attitudes became Gallican and Jansenist. He became a member of the Académie française (1689), the Academy of Inscriptions (1691), and the Accademia della Crusca of Florence.
Шығармалары
Ол жастық шағында шығыс тілдерін үйреніп, сарай өмірінің алақайсылықтарына қарамастан, оларды сақтап келді, бірақ алпыс екі жасқа келгенде ғана оның еңбегі жеміс берді. Ренодоның ең белгілі кітаптары – «Historia Patriarcharum Alexandrinorum» (Париж, 1713, бұл Северус Ибн әл-Мукаффаның түпнұсқа еңбегінің аудармасы) және «Liturgiarum orientalium collectio» (2 том, 1715–16). Соңғысы қасиеттерге берілген христиандық сенімнің үздіксіздігін қорғады, бұл тақырып оның теологиялық жазбаларының көп бөлігіне арналған, және Антуан Арнольдтың «Perpétuité de la foy de l'Église» еңбегіне байланысты даулардың салдарынан француз католиктері мен протестанттары арасындағы маңызды пікірталас мәселесі болды. Басқа еңбектері – «Геннадий Константинополь патриархінің Эвхаристия туралы уағыздары» (Париж, 1709) және «Үндістан мен Қытай туралы ежелгі хабарлар» (Париж, 1718, қараңыз fr).
The learning in Eastern languages which he acquired in his youth and maintained amid the distractions of court life did not bear fruit until he was sixty two. Renaudot's best known books are Historia Patriarcharum Alexandrinorum (Paris, 1713 which is translation of original work by Severus Ibn al Muqaffa) and Liturgiarum orientalium collectio (2 vols., 1715–16). The latter argued for continuous Christian belief in the sacraments, the topic on which most of his theological writings turned, and which was then, in consequence of the controversies attaching to Antoine Arnauld's Perpétuité de la foy de l'Église, a major matter of debate between French Catholics and Protestants. Other works were Gennadii Patriarchae Constantinopolitani Homiliae de Eucharistia (Paris, 1709) and Anciennes relations des Indes et de la Chine (Paris, 1718, see fr).