Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Оңтүстік Корея ақыны (1947–2014)
South Korean writer (1947–2014)
Ким Чон Чул (18 ақпан 1947 – 5 шілде 2014) – Оңтүстік Корея ақыны. Ол 1968 жылы "Тордың үні" атты өлеңі үшін "Ханкук" газетінің сыйлығын алғаннан кейін танымал болды. 1970 жылы Ким "Батып бара жатқан армандар" атты өлеңі үшін "Сеул Daily" газетінің сыйлығын жеңіп алды. Ол қазіргі корей поэзиясының ең маңызды тұлғаларының бірі саналады. Ким өте кедейлікте өсті. 1970 жылы Сеулдегі Сорабол өнер университетінің корей әдебиеті факультетін бітірді.
Kim Jong chul (18 February 1947 – 5 July 2014) was a South Korean poet. He rose to fame in 1968 when he was awarded a prize by the Hankook newspaper for his poem Sound of a Loom. In 1970 Kim won another prize with the Seoul Daily newspaper for his poem Drowned Dreams. He is considered one of the most significant modern Korean poets. Kim grew up in extreme poverty. He graduated with a degree in Korean Literature from Sorabol University of Arts in Seoul in 1970.
Стиль
Кимнің алғашқы жариялымдары көбінесе адамның қарапайым сезімдерін зерттеді. Бұл кейде корей поэзиясына тән деп есептеледі. Қарапайым сезімдерге: көңіл көшіру, қайғы, айырылысу, сырқат, немесе күйзеліс жатады. Бұл сезімдер негізгі болып саналады, себебі әр адам өмірінің бір бөлігі ретінде осы сезімдерді табиғи түрде басынан өткізеді. Күнделікті өмірмен тығыз байланыс, сондай-ақ сезімдердің нәзіктігі – корей поэзиясының ғана емес, әсіресе Ким Чон Чулдың ерекшелігі. Ким осы қарапайым сезімдер туралы жазғанда оқырманның жүрегін қозғаудағы ерекше қабілетімен ерекшеленеді. Кейбір сыншылар бұл қабілетті Кимнің өмірбаянымен түсіндіруге болады дейді, оның өмірінде үлкен кедейлік пен соғыс жылдарында өсуі болған. Кедей болғандықтан, Ким өз еркімен Вьетнам соғысына қатысу үшін әскерге қосылды. Ол үнемі үмітсіздік, өлім немесе кедейлік сияқты тақырыптарға қызығушылық танытты. Ким өмірлік мәселелерге көңіл көтеріңкі көзқараспен қараған екінші өлеңдер жинағында осы тақырыптардан алшақтады. Үшінші жинағында Ким қайтадан қараңғы тақырыптарға оралды. Бұл Кореяның 1960-1980 жылдар аралығындағы әскери диктатураның ұзақ тәжірибесімен түсіндірілуі мүмкін. Ол бұл кезеңді "жалпыұлттық трагедия кезеңі" деп сипаттады. 1990 жылдардың басында Кореядағы саяси жағдай өзгерді. Бұл өзгеріс Кимнің кейбір өлеңдерінде де көрінді. Өмірді тек қайғы мен қасірет тұрғысынан сипаттау мүмкін емес сияқты болды. Ким қарапайым нәрселерде де мән табуды жалғастырды. Ол көбінесе тыма қарапайым заттарды таңдайтын, мысалы, қабақ, шеге немесе тіпті бір дән күріш. Оның осы көзқарасы көбінесе Кимнің католик дінімен байланысты. Осы дін авторды тіпті қарапайым немесе маңызсыз көрінетін нәрселерде де терең мән іздеуге жетелейді. Ол мұны төртінші өлеңдер жинағының алғы сөзінде айтады. Кейбіреулер оның өлеңдерін христиандық символдармен байланыстыруға тырысады, бірақ басқалары мұны жақтырмайды. Ким күнделікті заттарға терең мағына береді. Ким Чон Чулдың ерекше қабілеті деп саналатыны – қарапайым заттарға мән беруі. Ким бұл заттардың өзінде ешқандай мән жоқ екенін айтады: "Егер бүкіл адамзат осы жер бетінен жоғалса, алмаз тек тас болып қалады". Мән сияқты философиялық сұрақтарға ден қою – оның ертедегі туындыларынан айырмашылықты білдіреді. Дегенмен, бұл Кимге соңғы жылдары Кореяның ең көрнекті ақындарының бірі ретінде танылуына көмектесті.
Kim's first publications generally explored basic human emotions. These are sometimes thought to be typical of Korean poetry. Basic emotions include: disappointment, sorrow, parting, illness, or grief. These emotions are considered basic since everyone naturally lives through these emotions as part of their life. This close relationship with everyday life, as well as the subtlety of the emotions are not only a characteristic of Korean poetry, but particularly of Kim Jong Chul. Kim is considered exceptionally talented at moving the reader's heart when writing about these basic emotions. There are critics who argue that this talent can be explained with Kim's biography which includes extreme poverty and growing up in war time. Because he was poor, Kim joined the army to serve in the Vietnam War voluntarily. He continuously showed an interest in themes such as desperation, death, or poverty. Kim distanced himself from these motifs in his second collection of poetry, which had a more light hearted approach to life matters. In his third collection, Kim returned to darker motifs. This can be explained by Korea's long experience of military dictatorships between the 1960s and 1980s. He describes this time as "a period of universal tragedy." With the coming of the 1990s, the political atmosphere in Korea changed. This was also reflected in some of Kim's poems. It seemed impossible to describe all life in terms of misery and tragedy. Kim continued to recognize the matter in trivial things. He frequently chooses the most mundane objects, such as a pumpkin, a nail or even a grain of rice. His attitude is often linked with Kim's Roman Catholic faith. It is argued that this drives the author to search for the deeper meaning in everything, even if it appears trivial or insignificant. He hints at this in the preface of his fourth collection of poetry. There are some attempts to link his poems with Christian symbols, but this is frowned upon by others. Kim gives profound meaning to everyday objects. It is this giving meaning to ordinary objects that some people regard as a special ability of Kim Jong Chul. Kim argues that there is no meaning in the objects themselves: "If all humanity were to disappear from this earth, a diamond would be nothing but a stone." This involvement with philosophical questions, such as of meaning, is often considered a departure from his earlier works. However, this also helped Kim to be viewed as one of the finest Korean poets of recent times.