Кіріспе

Оңтүстік Корея саясаткері (1900–1979)

Чу Йохан (хангул=주요한; 5 желтоқсан 1900 – 17 қараша 1979) – ХХ ғасыр корей ақыны, журналисі, кәсіпкер және саясаткері. Ол Шинан Чу тайпасынан (Шинан Чу кланынан) тегін алады.

Ерте өмір

Чу Йохан Пхеньян қаласында, сол кездегі Жосон әулеті тұсында дүниеге келген. Бастауыш мектепті Пхеньянда, ал орта мектепті Мейдзи академиясында және Жапониядағы Дайичи орта мектебінде оқыды. Оның әкесі Чу Гонг Сэм сол кезде Жапонияда оқитын корей студенттеріне миссионер ретінде Токиоға жіберілді. Осы мүмкіндікті пайдаланып, ол еуропалық ақындар мен олардың поэзиясын зерттеді және басқа корей ақындарымен бірге көптеген өлеңдер жазды. Ол Кореядағы алғашқы әдеби журнал "The Creation" (хангул=창조) редакторы және Жаңа поэзия қозғалысының жетекші тұлғаларының бірі болды. 1919 жылы Токиода Чу және басқа корей студенттері ұйымдастырған тәуелсіздік қозғалысы сәтсіз аяқталғаннан кейін, ол 1919 жылдың мамырында Шанхайға қашқан. И Кван Сумен бірлесіп, ол уақытша үкіметтің "Тәуелсіздік" (Dongnip Sinmun, хангул=독립신문) газетінде тілші болып жұмыс істеді. Ол Кореяның эмиграциядағы үкіметінің басшысы Ан Чанхоға сыйлық және оның ізін басқан. Шанхайда ол Химия мамандығын оқу үшін Хуцзян университетіне (хангул=호강대학) түсті. 1925 жылы Хуцзян университетін бітірді. Оның шығармаларын Шанхайға жер аударылғанға дейін және кейін жазылған өлеңдер деп жіктеуге болады. Жапониядағы жылдары жазылған оның ерте өлеңдері батыс және жапон поэзиясының әсерін көрсетеді. Француз символизмінің өкілі Пол Форттың ықпалы әсіресе "Фейерверк" (Буллори) сияқты шығармаларында байқалады: ол таза, айқын стильде ең ұсақ детальдарды сезімталдықпен бейнелейді және оларға сезімталдықпен тікелей әсер етеді. Кореядағы қазіргі поэзия дәуірін ашқан "Буллори" өлеңінің екі шумағы осының дәлелі. Қараңғы түсіп барады. Батыстағы аспанда жалғыздыққа толы өзенде жоғалып бара жатқан қызғылт жарықтар жарқырап тұр. Күн батқаннан кейін, түн қайтадан келеді, мен әбден жылап, шабдалы ағашының көлеңкесінде отырамын. Бүгін, 8 сәуір [Будданың туған күні], көшелерде адамдардың қуанышты дауыстары естіледі. Неге мен жалғыз жүрегіммен жылап жүрмін? Ол билеп, тербеліп тұр. Қызыл түсті от шары билейді. Мен қамалдың тыныш қақпасының басына қарап, төмендегі су мен құмның иісін сезіндім. Түнгі және аспанның кеудесінен тістеген оттар сияқты, бір нәрсе қысқарып кеткендей, күйзелген жүректі жас жігіт өткендегі уәделі арманын суық өзенге лақтырып жіберді. Қалай осы суық өзен арманның көлеңкесін тоқтата алады? А, кесілген гүл ешқашан құлмайды. Өмір сүрсем де, өлген жарымды ойласам, жаным өліп кетеді. Не болды? Мен осы отпен жүрегімді күйдіріп, қайғы-қасіретімді тастап кетуге дайынмын. Қабырғаға аяғымды қиып барғанда, қыста қурап қалған гүлдер гүлденіп тұрды. Сүйіспеншілікке толы көктемнің қайтадан келуін тілеймін. Мен суға түсіп өлгенді жақсы көремін, сонда біреу мені аяуы мүмкін. . Мен жанымдағы құмарлықпен өмір сүргім келеді. Мен шамдардың түтіні түйісіп жатқанын көремін. Өрттің ішінде жан қинаған кезде, мен күтпеген жерден, жүрегім қатты соққылағанда, мен шыдамды өмір сүргім келеді. Чу Йоханның шығармаларының барлығы батыс поэзиясының ықпалынан шегініп, дәстүрлі корей поэзиясына бет бұруды көрсетеді. Ким Эоқ сияқты, ол корей әдебиетінің маңызды тұлғасы болды, батыс үлгілерінен алысырақ, әдеби тамырларына оралуға бастама көтерді. Ол осы шабыттың өзгеру себептерін "Песня жазатын адамға" (Noraereul jieusillyeoneun iege) атты сындық мақаласында түсіндіреді, онда корей тілінде сұлулық пен өмірлік күшті құруға ең жоғары мән береді және поэзияның толық теориясын дамытуға кіріседі. 1930 жылдан кейін Йохан дәстүрлі корей поэзиясы - Сиджо (Hanja: 時調) жазуға көңіл бөлді, бірақ басқа өлеңдерді шығаруды жалғастырды және басқалармен бірге "Үш адамның поэзиясы" (Samin sigajip) және Сиджо жинағы "Бақша бальзам гүлі" (Bongsa kkot. 봉사꽃, 鳳仙花) шығармаларын жариялады. 1979 жылы. Сонымен қатар, ол бірнеше әнұрандардың авторы болды, бұл Кореяның шіркеу музыкасының дамуына үлкен үлес қосты.