Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Будда термині, Будданы трансценденттік ретінде көрсетеді.
Buddhist term, referring to the Buddha as transcendent
Татхагата – пали және санскрит сөзі; Гаутама Будда оны өзіне немесе Пали канонында басқа Буддаларға сілтеме жасағанда қолданған. Сондай-ақ, Махаяна корпусында бұл Шакьямуни Будданың және басқа аспан Буддаларының атауы болып табылады. Бұл термин көбінесе «осылай кеткен» (tathā gata), «осылай келген» (tathā āgata) немесе кейде «осылай кетпеген» (tathā agata) дегенді білдіреді деп есептеледі. Бұл Татхагатаның барлық келу мен кетуден – барлық уақытша құбылыстардан тыс екенін көрсетеді. Дегенмен, басқа да түсіндірулер бар және сөздің нақты бастапқы мағынасы белгісіз. Будда Пали канонында өзіне «мен», «маған» немесе «өзім» деген есімдіктердің орнына көптеген реттерде «Татхагата» деп сілтеме жасайды. Бұл оқу адамдық жағдайдан асқан, қайта туу мен өлімнің аяқсыз циклынан, яғни дуккхадан тыс тұрған біреудің айтқан сөзі екенін меңзеу арқылы көрсетуі мүмкін.
Tathāgata is a Pali and Sanskrit word; Gautama Buddha uses it when referring to himself or other Buddhas in the Pāli Canon. Likewise, in the Mahayana corpus, it is an epithet of Shakyamuni Buddha and the other celestial buddhas. The term is often thought to mean either "one who has thus gone" (tathā gata), "one who has thus come" (tathā āgata), or sometimes "one who has thus not gone" (tathā agata). This is interpreted as signifying that the Tathāgata is beyond all coming and going – beyond all transitory phenomena. There are, however, other interpretations and the precise original meaning of the word is not certain. The Buddha is quoted on numerous occasions in the Pali Canon as referring to himself as the Tathāgata instead of using the pronouns me, I or myself. This may be meant to emphasize by implication that the teaching is uttered by one who has transcended the human condition, one beyond the otherwise endless cycle of rebirth and death, i. e. beyond dukkha.
Татагатаның табиғаты
Бірнеше мәтіндерде Татагатаның «өлшеусіз», «ұғымға келмейтін», «тебілуге қиын» және «ұғылмайтын» екені айтылған. Татагата циттаның (ақылдың) шектеулі, өлшенетін бірлікке айналуына себеп болатын скандхаларға (жекелік факторларға) байланысудан бас тартады, және оның орнына тірі кезінде де олардың барлығынан немесе кез келгенінен «есептелуден босатылады». Жеке тұлғаны құрайтын форма, сезім, қабылдау, саналық құрылымдар және тану жиынтығы дуккха (ауырлық) деп есептеледі, ал ағартылған адам – «ауырлықтан құтылған» адам. Бұл мәтіндер араханттың паринирванаға дейін де, одан кейін де, қарапайым тілдің сипаттау мүмкіндіктерінің шегінен тыс жатқанын көрсетеді; яғни скандхалар әлемі және нирванамен «жойылған» ашкөздік, жек көру және жаңылыс. Агги Ваччаготта суттасында Вачча есімді аскет Буддадан түрлі метафизикалық мәселелер бойынша сұрақтар қояды. Вачча таттагатаның өлімнен кейінгі жағдайы туралы сұрағанда, Будда одан от сөнгеннен кейін қай бағытта кететінін сұрайды. Вачча: «Бұл сұрақ отқа лайық емес, себебі от отынға тәуелді болған, ал отынның бәрі бітіп, басқасын таба алмаса, қорегінен айырылып, сөндірілген деп есептеледі» деп жауап береді. Будда содан кейін былай түсіндіреді: «Дәл осылай, қасиетті адамның бар болғанын көрсететін барлық форма, сол формалар тасталып, тамырынан алынып, пальмира ағашы сияқты жерден тартылып шығарылып, болашақта қайтадан өркендемейтіндей болып жойылды. Өзін-өзі танудан босаған қасиетті адам – терең, өлшеусіз, тебілуге қиын, құдіретті мұхит сияқты». Агги Ваччаготта суттасының өзінде Будда метафораның мәні екені анық, және Будда бес жиынтықты «тамырынан алып тастады» немесе «жойды».
A number of passages affirm that a Tathāgata is "immeasurable", "inscrutable", "hard to fathom", and "not apprehended". A tathāgata has abandoned that clinging to the skandhas (personality factors) that render citta (the mind) a bounded, measurable entity, and is instead "freed from being reckoned by" all or any of them, even in life. The aggregates of form, feeling, perception, mental formations, and cognizance that compose personal identity have been seen to be dukkha (a burden), and an enlightened individual is one with "burden dropped". These passages imply that condition of the arahant, both before and after parinirvana, lies beyond the domain where the descriptive powers of ordinary language are at home; that is, the world of the skandhas and the greed, hatred, and delusion that are "blown out" with nirvana. In the Aggi Vacchagotta Sutta, an ascetic named Vaccha questions the Buddha on a variety of metaphysical issues. When Vaccha asks about the status of a tathagata after death, the Buddha asks him in which direction a fire goes when it has gone out. Vaccha replies that the question "does not fit the case For the fire that depended on fuel when that fuel has all gone, and it can get no other, being thus without nutriment, it is said to be extinct." The Buddha then explains: "In exactly the same way , all form by which one could predicate the existence of the saint, all that form has been abandoned, uprooted, pulled out of the ground like a palmyra tree, and become non existent and not liable to spring up again in the future. The saint who has been released from what is styled form is deep, immeasurable, unfathomable, like the mighty ocean." In the Aggi Vacchagotta Sutta itself, it is clear that the Buddha is the subject of the metaphor, and the Buddha has already "uprooted" or "annihilated" the five aggregates.