Уолтер Липпманның 1922 жылғы «Халық пікірі» кітабы демократия, қоғамдық психология, саяси ғылым саласындағы маңызды еңбек. Әлеумітік қабылдаулар мен стереотиптер талданады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1922 жылы Уолтер Липманның "Халық пікірі" атты кітабы жарық көрді. Бұл кітап функционалды демократиялық үкіметті, әсіресе жеке адамның мінез-құлқына әсер ететін және қоғамның тиімді бірлігіне кедергі келтіретін иррационалды және көбінесе өзімшіл әлеуметтік көзқарастарды сынға түседі. Адамдардың әлеуметтік-саяси және мәдени ортаны түсінудегі танымдық шектеулерін егжей-тегжейлі сипаттау, оларды күрделі шындыққа қатысты жалпылама стереотиптер жиынтығын қолдануға итермеледі. Осы себепті "Халық пікірі" медиа зерттеулері, саясаттану және әлеуметтік психология салаларындағы маңызды еңбектердің біріне айналды.
1922 book by Walter Lippmann
Public Opinion is a book by Walter Lippmann published in 1922. It is a critical assessment of functional democratic government, especially of the irrational and often self serving social perceptions that influence individual behavior and prevent optimal societal cohesion. The detailed descriptions of the cognitive limitations people face in comprehending their sociopolitical and cultural environments, leading them to apply an evolving catalogue of general stereotypes to a complex reality, rendered Public Opinion a seminal text in the fields of media studies, political science, and social psychology.
Шынайы орта
Кіріспеде адамның әлемді түсіну мүмкіндігінің шектеулілігі туралы: «Нақты орта адамдар мен оның арасындағы тікелей танысу үшін тым үлкен, тым күрделі және тым жылдам өзгеріп отырады». Оның орнына, адамдар әлемнің субъективті, пікірге толы және қажетті түрде толық емес психикалық бейнесі – жалған ортаны құрастырады, және белгілі бір деңгейде, әркімнің жалған ортасы – ойдан туған нәрсе. Адамдар «бір әлемде өмір сүреді, бірақ әртүрлі әлемде ойлайды және сезінеді». Адамның мінез-құлқы оның жалған ортасымен қозғалысқа келтіріледі, содан кейін нақты әлемде іске асырылады. Кітап психология, орта және бұқаралық ақпарат құралдары арасындағы өзара әрекеттесудің жалпы салдарларын көрсетеді. Жақындағы зерттеулер Липпманның (1922) «жалған орта» деп атаған нәрсені сипаттау үшін «әлеуметтік құрылымдық конструкционизм» немесе «құрылған шындық» терминдерін пайдаланады.
The introduction describes the human inability to interpret the world: "The real environment is altogether too big, too complex, and too fleeting for direct acquaintance" between people and their environment. Instead, people construct a pseudo environment that is a subjective, biased, and necessarily abridged mental image of the world, and to a degree, everyone's pseudo environment is a fiction. People "live in the same world, but they think and feel in different ones." Human behavior is stimulated by the person's pseudo environment and then is acted upon in the real world. The book highlights some general implications of the interactions among one's psychology, environment, and the mass communications media. More recent research uses the term "social constructionism" or "constructed reality" to describe what Lippmann (1922) called "pseudo environment".
Жаңалықтар мен шындық
Анықтамасы бойынша, маңызды фактілер ешқашан толық және нақты ұсынылмайды; қажеттілік тудырғандықтан, олар оқиғаның белгілі бір субъективті түсіндірілісін көрсету үшін құрылады. Белгілі бір орта туралы ең көп фактілерді білетіндер өздерінің «стереотиптеріне» сәйкес келетін жалған ортаны жасайды және оны өздерінің жеке қажеттіліктеріне қарай, білгенімен немесе білмей, жұртшылыққа жеткізеді. Бұл – адам табиғатының ажырамас бөлігі. Пропаганданың өзі оқиға мен жұртшылық арасында цензура кедергісін қажет етеді. Осылайша, бұқаралық ақпарат құралдары, ақпарат тарату құралдары ретіндегі табиғаты бойынша, манипуляцияға бейім. Бұл көзқарастың өзгешелігі үшін кінәні бұқаралық ақпарат құралдарының технологиясы (баспа, радио, кино немесе, тікелей, теледидар) немесе логистикалық мәселелер емес, өмірге аз ой-санамен қарайтын қоғамның кейбір мүшелеріне жүктеуге болады. Бұл мынадай жағдайға әкеледі:
By definition, pertinent facts are never provided completely and accurately; by necessity they are arranged to portray a certain, subjective interpretation of an event. Those who are most familiar with the greatest number of facts about a certain environment construct a pseudo environment that aligns with their own 'stereotypes' and convey this to the public, knowingly or not, to suit their own private needs. This is inescapable human nature. Propaganda inherently requires a barrier of censorship between the event and the public. Thus mass communication media, by their nature as vehicles for informational transmission, are essentially vulnerable to manipulation. The blame for that perceptual parallax falls not upon the mass media technology (print, radio, cinema, or, inferentially, television) or logistical concerns, but upon certain members of society who attend to life with little intellectual engagement. That causes the following:
Тұтынушы жұртшылық: «шатасқан көпшілік» (осы термин «Құпия жұртшылықтан» алынған) бұқаралық ақпарат құралдары арқылы көрінбейтін ортаны түсіну үшін төлеуге тиіс. Ылғи жұртшылықтың пікірі маңызды болғанымен, оның қабылдануы үшін ақы төлеу қажет. Адамдар таңдаулы болады және ең төмен бағамен ең нақты ақпарат құралдарын сатып алады: «Бір долларға сіз тіпті бір жұқа конфета да ала алмайсыз, бірақ бір доллар немесе одан аз ақшаға адамдар шындықтың көрінісін күтеді». БАҚ-тың қоғамдық істер туралы ақпарат таратудың әлеуметтік функциясы және нарықта өмір сүрудің бизнес-пайдалы рөлі бар. Жаңалықтардың мәні: адамдар бұрыннан расталған, дау тудырмайтын жаңалықтарды жариялайды. Ресми түрде қолжетімді қоғамдық мәселелер «жаңалық» болып табылады, ал бейресми (жеке) мәселелер қолжетімсіз, аз қолжетімді немесе пропаганда үшін «материалдар» ретінде пайдаланылады. Жаңалықтардың шындығы және қорытындысы: жаңалықтардың міндеті – оқиғаға сигнал беру, ал мұндай сигнал беру, әдетте, редакциялық таңдау мен бағалаудың нәтижесі болып табылады; журналистика қоғамдық пікірді қалыптастыратын тұқымдарды (жаңалықтарды) жасайды және себуге мүмкіндік береді.
The buying public: the "bewildered herd" (a term here borrowed from The Phantom Public) must pay to understand the unseen environment by the mass communications media. The irony is that although the public's opinion is important, it must pay for its acceptance. People will be selective and will buy the most factual media at the lowest price: "For a dollar, you may not even get an armful of candy, but for a dollar or less people expect reality/representations of truth to fall into their laps." The media have the social function of transmitting public affairs information and their business profit role of surviving in the market. Nature of news: people publish already confirmed news that are thus less disputable. Officially available public matters will constitute "the news" and unofficial (private) matters are unavailable, are less available, or are used as "issues" for propaganda. News truth and conclusion: the function of news is to signal an event, and that signalling, eventually, is a consequence of editorial selection and judgement; journalism creates and sows the seeds (news) that establish public opinion.
Рұқсат беруді жасау
Липпманның пікірінше, қоғамдық мүддеге сәйкес қолданылған жағдайда, келісімді жасау демократиялық қоғам үшін пайдалы және қажетті, себебі көптеген жағдайларда "қоғамдық мүдделер" жиналған деректерді мұқият талдағаннан кейін ғана анық болады, ал мұндай сыншыл ой-сараптамамен көпшілік айналыспайды немесе оны жүргізе алмайды. Саяси элита – қазіргі заманғы мемлекеттік істердің өте күрделі және "көрінбейтін ортасында" өздері жете түсіне алмайтын адамдар тобының мүшелері. Сондықтан Липпман кәсіби, "мамандық алған топтың" деректерді жинап, талдап, қорытындыларын қоғамның шешім қабылдаушыларына ұсынуын ұсынады. Олар өз кезегінде, халыққа оларды әсер ететін шешімдер мен жағдайлар туралы хабар беру үшін "әсер ету өнерін" қолданады. Джон Дьюидің 1927 жылы жарық көрген "Халық және оның проблемалары" атты кітабы жалпы халықтың иррационалды екендігімен келіссе де, Липпманның технократиялық элитаға шақыруын қабылдамады. Дьюи демократияда халықтың да қоғамдық пікірталасқа қатысуы керек деп сенді. Липпманның еңбектері Эдвард С. Герман мен Ноам Чомский сияқты ғалымдардың зерттеулерінде де маңызды орын алды. Олар Липпманның "келісімді жасау" идеясын қолдады, ол "халық пікірін басқаруға қатысты, және Липпман демократияның гүлденуі үшін қажет деп санады, себебі ол халық пікірінің иррационалды күш екенін түсінді".
Lippman argues that, when properly deployed in the public interest, the manufacture of consent is useful and necessary for a democratic society, because, in many cases, "the common interests" of the public are not obvious except upon careful analysis of the collected data, a critical intellectual exercise in which most people are uninterested or are incapable of doing. The political elite are members of the class of people who are incapable of accurately understanding, by themselves, the complex "unseen environment" wherein the public affairs of the modern state occur; thus, Lippmann proposes that a professional, "specialized class" collect and analyze data, and present their conclusions to the society's decision makers, who, in their turn, use the "art of persuasion" to inform the public about the decisions and circumstances affecting them. The Public and Its Problems, a 1927 book by John Dewey, agreed that the general public is irrational, but rejected Lippman's call for a technocratic elite. Dewey believed that in a democracy, the people are also part of the public discourse. Lippmann also figured prominently in work by academics Edward S. Herman and Noam Chomsky, who cited Lippmann's advocacy of "manufacture of consent" which referred "to the management of public opinion, which Lippmann felt was necessary for democracy to flourish, since he felt that public opinion was an irrational force."