Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Эзоптың жырлары
Aesop's fable
«Қасқыр шақырған бала» - Перри индексінде 210-шы нөмірмен тіркелген Эзоп жырларының бірі. Осы жырдан ағылшын тіліндегі "to cry wolf" ("қасқыр шақырған") деген тіркес пайда болған, ол "Brewer's Dictionary of Phrase and Fable" сөздігінде "жалған дабыл қағу" деп түсіндіріледі, ал Оксфорд ағылшын тілінің сөздігінде жалған мәлімдемелер жасау, нәтижесінде нақты хабарларға сенімсіздікпен қарау деген мағынаны білдіреді.
The Boy Who Cried Wolf is one of Aesop's Fables, numbered 210 in the Perry Index. From it is derived the English idiom "to cry wolf", defined as "to give a false alarm" in Brewer's Dictionary of Phrase and Fable and glossed by the Oxford English Dictionary as meaning to make false claims, with the result that subsequent true claims are disbelieved.
Өлең
Бұл ертегіде ауыл тұрғындарын қасқырдың өздерінің қаласындағы қойларға шабуыл жасап жатқанына иландырып, алдап жүрген қойшы бала туралы баяндалады. Нағыздан қасқыр пайда болып, бала көмекке шақырғанда, ауыл тұрғындары бұл тағы бір жалған дабыл деп ойлайды, ал қойлар қасқырдың жеміне іледі. Кейінгі ағылшын тіліндегі жырдың поэтикалық нұсқасында қасқыр баланың өзін де жейді. Бұл Джон Хукхэм Фреренің "Мысалдар жинағы" (1830) еңбегінде, Уильям Эллери Леонардтың "Эзоп және Гисоп" (1912) кітабында және Луи Унтермейердің 1965 жылғы өлеңінде кездеседі. Грек нұсқасының соңында былай делінген: «Осылай өтірікшілердің жазасы табады: егер олар шындықты айтса да, ешкім оларға сенбейді». Бұл Диоген Лаерцийдің «Ең атақты философтардың өмірі мен ойлары» еңбегінде Аристотельге жатқызылған сөздерді еске түсіреді, онда дана адамға өтірік айтудан не пайда болады деп сұрағанда, ол «ешқашан шындықты айтқанда оларға сенбейтіні» деп жауап берген. Уильям Кэкстон да өз нұсқасын "" деген ескертумен аяқтады.
The tale concerns a shepherd boy who repeatedly fools villagers into thinking a wolf is attacking his town's flock. When an actual wolf appears and the boy calls for help, the villagers believe that it is another false alarm, and the sheep are eaten by the wolf. In a later English language poetic version of the fable, the wolf also eats the boy. This happens in Fables for (1830) by John Hookham Frere, in William Ellery Leonard's Aesop & Hyssop (1912), and in Louis Untermeyer's 1965 poem. The moral stated at the end of the Greek version is, "this shows how liars are rewarded: even if they tell the truth, no one believes them". It echoes a statement attributed to Aristotle by Diogenes Laërtius in his The Lives and Opinions of Eminent Philosophers, in which the sage was asked what those who tell lies gain by it and he answered "that when they speak truth they are not believed". William Caxton similarly closes his version with the remark that "".
Тарих
Бұл аңыз классикалық дәуірден бастау алады, бірақ ол тек грек тілінде жазылғандықтан және 15 ғасырға дейін латын тіліне аударылмағандықтан, Генрих Штайнхёвельдің аңыздар жинағында пайда болғаннан кейін ғана кеңінен таныла бастады және Еуропаның қалған бөлігіне тарады. Осы себепті, әңгімеге бір бекітілген атау болған жоқ. Кэкстон оны "" (1484), Иероним Осиус "Жалған айтқан бала" ("De mendace puero", 1574), Фрэнсис Барлоу "Малшы бала мен шаруалар туралы" ("De pastoris puero et agricolis", 1687), Роджер Л'Эстрандж "Бала және жалған ескертулер" (1692) және Джордж Файлер Таунсенд "Шопан бала мен қасқыр" (1867) деп атады. Эдвард Хьюз оны соңғы атаумен, Пьтер Вестмордың (1965 ж.) поэтикалық нұсқасында балалар дауысы мен фортепианоға арналған Эзоп аңыздарынан құралған он әннің біріншісі ретінде жариялады. Ол сондай-ақ Скотт Уотсонның (1999 ж., т.ж. 1964 ж.) "Эзоп аңыздары" атты туындысында екінші болып кездеседі.
The story dates from Classical times, but, since it was recorded only in Greek and not translated into Latin until the 15th century, it only began to gain currency after it appeared in Heinrich Steinhöwel's collection of the fables and so spread through the rest of Europe. For this reason, there was no agreed title for the story. Caxton titles it "" (1484), Hieronymus Osius "The boy who lied" ("De mendace puero", 1574), Francis Barlow "Of the herd boy and the farmers" ("De pastoris puero et agricolis", 1687), Roger L'Estrange "A boy and false alarms" (1692), and George Fyler Townsend "The shepherd boy and the wolf" (1867). It was under the final title that Edward Hughes set it as the first of ten Songs from Aesop's Fables for children's voices and piano, in a poetic version by Peter Westmore (1965). It also features as the second of "Aesop's Fables for narrator and band" (1999) by Scott Watson (b. 1964)
Мұғалімдер бұл аңыздан шындықты айтудың маңыздылығы туралы ескерту ретінде пайдаланды, бірақ 21-ғасырдың басында жүргізілген білім беру эксперименті "Қасқырды шақырып алған бала" оқу балалардың жалған айту мүмкіндігін арттыратынын көрсетті; алайда, Джордж Вашингтон және вишня ағашы туралы оқу бұл мүмкіндікті күрт төмендетті. Сондықтан, мінез-құлықтың ұсынысқа сезімталдығы және оның нәтижесі жастарды моральдық тұрғыдан тәрбиелеудің кілті болып көрінеді. Алайда, ересектердің моральдық мінез-құлқы туралы сөз болғанда, Самуэль Кроксал, саяси дүрліксіздікке сілтеме жасай келе, былай деп сұрайды: "Егер қоғамдық қауіпсіздік туралы қиялданған ескертулер бізді алаңдатса, дабылдың мәні тозығы жеткенше, нақты қауіптерден қалай қорғануға болатынын қалай білуіміз мүмкін?"
Teachers have used the fable as a cautionary tale about telling the truth, but an educational experiment in the first decade of the 21st century suggested that reading "The Boy Who Cried Wolf" increased children's likelihood of lying; reading about George Washington and the cherry tree, however, decreased this likelihood dramatically. The suggestibility and favourable outcome of the behaviour described, therefore, seems the key to moral instruction of the young. However, when dealing with the moral behaviour of adults, Samuel Croxall asks, referencing political alarmism, "when we are alarmed with imaginary dangers in respect of the public, till the cry grows quite stale and threadbare, how can it be expected we should know when to guard ourselves against real ones?"