Британдық Колумбия тарихы: ежелгі дәуірден қазіргі күнге дейін

Британдық Колумбия тарихы: ежелгі халықтардан бастап, еуропалықтар келгенге дейін, провинцияның құрылуы мен Канадаға қосылуы туралы мағлұмат.

41 мин оқу

100%

Дереккөз: History of British Columbia — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Британ Колумбиясының тарихы палеоиндіандардың мыңдаған жылдар бұрын келген кезінен бастап, бүгінгі күнге дейінгі кезеңді қамтиды. Еуропалық отарлауға дейін қазіргі Британдық Колумбияны құрайтын жерлер мыңдаған жылдар бойы түрлі тайпалармен мекенделген. XVIII ғасырдың соңы мен XIX ғасырдың басында аймаққа бірнеше еуропалық экспедициялар ұйымдастырылды. Ұлыбритания мен АҚШ үкіметтері арасындағы Орегон шекарасы туралы дау 1846 жылы шешілгеннен кейін Ванкувер аралы және Британдық Колумбия колониялары құрылды; біріншісі 1849 жылы, екіншісі 1858 жылы. 1866 жылы екі колония біріктіріліп, бірыңғай колония құрылды, ол кейіннен 1871 жылдың 20 шілдесінде Канада Конфедерациясына қосылды. Британ Колумбиясының белгілі тарихшысы Маргарет Ормсби провинция тарихының құрылымдық моделін "Британ Колумбиясы: Тарих" (1958) еңбегінде ұсынды; оны көптеген тарихшылар мен педагогтар қабылдады. Чад Раймер: "көптеген жайттар бойынша, ол әлі де еңсерілмеген" дейді. Ормсби провинция тарихының динамикасын анықтаған бірқатар қағидаларды ұсынды: теңіз және континенттік күштер арасындағы үнемі болатын тартыс; Гудзон Бэй компаниясы мен отарлаушы шенеуніктер ұсынған қоғамның "жабық", иерархиялық моделі мен ағылшын және канадалық қоныс аударушылардың "ашық", теңдікке негізделген көзқарасы арасындағы қақтығыс, сондай-ақ Ванкувер аралы мен материк, метрополиялық Ванкувер мен ішкі аймақтар арасындағы аймақтық шиеленістер.

Жергілікті халықтар

Адамзат тарихы қазіргі Британ Колумбиясы деп белгілі болған аймақта мыңдаған жылдарға дейін соқталады. Британдық Колумбиядағы археологиялық қазбалардың жасы 13 543 жылға дейін жетеді, сондай-ақ су астындағы ескерткіштерді табу мүмкіндігі де зерттелуде. Аймақтың географиясы халықтардың мәдени дамуына ықпал етті және кейбір жерлерде тұрақты елді мекендердің, күрделі әлеуметтік институттардың және көптеген тілдердің қалыптасуына жағдай жасады. Британ Колумбиясы (БК) антропологиялық теория бойынша үш мәдени аймаққа бөлінеді: Солтүстік-Батыс жағалауы, Таулы аймақ және Солтүстік. Әр аймақтағы алғашқы халықтар аймақтың ресурстарына сәйкес келетін әдет-ғұрыптар мен өмір салтын дамытты. Британ Колумбиясының көп бөлігінде лосось қолжетімді болған жерлерде диетаның маңызды бөлігін құрады. Еуропалық зерттеушілермен алғашқы байланысқа дейінгі кезеңді сипаттау үшін «контактіге дейінгі» термині қолданылады. Нақты байланыс уақыты жағдайға қарай өзгерді, бірақ 1770 жылдары жағалауда орын алды. Ішкі аймақтарда бұл кейінірек болды. Британ Колумбиясы, еуропалықтар келгенге дейін, 30-дан астам түрлі тілде сөйлейтін көптеген жергілікті халықтарға мекен болды, олардың ішінде Бабин Витсувитен, Данеза (Бобр), Карьер, Чилкотин, Кри, Дене тілі, Гиткссан, Хайда, Хайсла, Халкомелем, Каска, Кутенэй, Кваквавала, Лилует, Нисгаа, Нуу-чах-нульт, Нуксалк, СЕНКОТЕН, Секани, Шусвап, Синикт, Сквамиш, Тагиш, Тахлтан, Томпсон, Тлингит, Цетсаут және Цимшиан тілдері бар. Рулар арасында жиі байланыс болды, Грузия және Хуан-де-Фука бұғаздарынан жүзу кең таралған. Лосось және кедр сияқты табиғи ресурстардың мол болуы жағалаудағы қауымдастықтарда күрделі иерархиялық қоғамның дамуына мүмкіндік берді. Азық-түлік көп болғандықтан, жағалау аймақтарындағы халықтар өнер, саясат және соғыс сияқты басқа да салаларға көбірек уақыт бөле алды.

Ертедегі еуропалық зерттеушілер

Қазіргі Британ Колумбиясына алғашқы еуропалық саяхатшылар испан теңізшілері және испан тәжі үшін теңізде саяхат жасаған басқа еуропалық теңізшілер болды. Грекияда туған Хуан де Фука, 1590 жылдары Испания үшін теңізде саяхаттап, Солтүстік Американың батыс жағалауын зерттеген, Вашингтон штаты мен Ванкувер аралы арасындағы, бүгінде Хуан де Фука бұғазы деп белгілі жолға жеткен болуы мүмкін деген деректер бар. (Кейіннен келген британдық саяхатшы Чарльз Уильям Баркли осы жолды Хуан де Фуканың сапар шеккеніне байланысты оның есімімен атады.)

Испан экспедициялары

Фрэнсис Дрейк 1579 жылы Британдық Колумбия жағалауын зерттеген болуы мүмкін деген теория мен кейбір дәлелдер бар болса да, дәстүрлі түрде 1775 жылы алғашқы құжатталған саяхатты Хуан Франсиско де ла Бодега и Квадра аяқтады деп есептеледі. Осылайша, Квадра испандықтардың Тынық мұхитының барлық жағалауына деген талабын қайта бекітті, бұл талапты алғаш рет 1513 жылы Васко Нунес де Бальбоа жариялаған, ол Тынық мұхиты мен оның жағалауларын Испания империясының бір бөлігі деп мәлімдеген. 1775 жылы Квадра өзінің кемесінің атымен аталған Сонора рифінен өтті. Оның экипажының бір бөлігі адам жегіш тайпалар тарапынан жағажайда өлтірілді, ал олар кемеге шабуылдауға тырысқанда, қалған экипаж оларды зеңбірекпен жойды. Квадра Вашингтон жағалауынан Ситкаға (Аляска) аттанды, бірақ Британдық Колумбияны ашқан жоқ немесе жағалауына қонбады. 1774 жылы испандық теңізші Хуан Хосе Перес Эрнандес, Майорка тумасы, Сан-Блас, Нюэва-Галисиядан (қазіргі Наяриттен) 60° солтүстік ендігіне жету және мүмкін болатын орыс елді мекендерін табу, сондай-ақ испан тәжі үшін жерді иелену нұсқауларымен шықты. Эрнандес 55° солтүстік ендігіне жетіп, Хайда-Гвайи және Ванкувер аралын көрген алғашқы еуропалық болды. Ол Эстеван-Пойнт маңындағы жергілікті тұрғындармен сауда жасады, бірақ, көрінеді, жағалауға түспеді. Экспедиция азық-түлік жетіспеушілігіне байланысты Нюэва-Галисияға қайта оралуға мәжбүр болды. Перес Эрнандестің алғашқы экспедициясы мақсатына жетпегендіктен, испандықтар 1775 жылы сол мақсатпен екінші экспедиция ұйымдастырды. Бұл экспедицияға "Сантьяго" кемесінде Бруно де Хесета басшылық етті, пилоттық қызметін Перес Эрнандес атқарды, ал "Ла Сонора" кемесінде Хуан Франсиско де ла Бодега и Квадра ілесіп келді. Аурулар, дауылдар және басқа да қиындықтар экспедицияға әсер еткеннен кейін, де Хесета Нюэва-Галисияға оралды, ал Квадра солтүстікке қарай жолын жалғастырып, ақырында қазіргі Ситка, Аляскадағы 59° солтүстік ендігіне жетті. Бұл экспедиция барысында испандықтар бірнеше рет жағалауға қонды және испан тәжі үшін жерді ресми түрде талап етті, сонымен қатар жағалау бойында орыс елді мекендерінің жоқтығын растады.

While there is a theory and some evidence that Sir Francis Drake may have explored the British Columbia Coast in 1579, it is conventionally claimed that it was Juan Francisco de la Bodega y Quadra who completed the first documented voyage, which took place in 1775. In doing so, Quadra reasserted the Spanish claim for the whole of the Pacific coast, first made by Vasco Núñez de Balboa in 1513, who declared the whole of the Pacific and its shores as part of the Spanish Empire. Quadra sailed over Sonora Reef, named after his boat, on Destruction Island in 1775. Some of his crew were murdered by the cannibal natives on the beach, and they attempted to board his ship until his remaining crew destroyed them with cannon fire. Quadra left the coast of Washington and sailed to Sitka, Alaska, but he did not make landfall or "discover" British Columbia. In 1774, the Spanish navigator Juan José Pérez Hernández, a native of Mallorca, sailed from San Blas, Nueva Galicia (modern day Nayarit), with instructions to reach 60° north latitude to discover possible Russian settlements and take possession of the lands for the Spanish Crown. Hernández reached 55° north latitude, becoming the first European to sight Haida Gwaii and Vancouver Island. He traded with the natives near Estevan Point, although apparently without landing. The expedition was forced to return to Nueva Galicia, due to the lack of provisions. Since Pérez Hernández's first expedition failed to achieve its objective, the Spanish organized a second expedition in 1775 with the same goal. This expedition was commanded by Bruno de Heceta on board the Santiago, piloted by Pérez Hernández, and accompanied by Juan Francisco de la Bodega y Quadra in La Sonora. After illnesses, storms, and other troubles had affected the expedition, de Heceta returned to Nueva Galicia, while Quadra kept on a northward course, ultimately reaching 59° North in what today is Sitka, Alaska. During this expedition, the Spanish made sure to land several times and formally claim the lands for the Spanish Crown, while verifying the absence of Russian settlements along the coast.

Британдық барлау және Нотка дағдарысы

Үш жылдан кейін, 1778 жылы, британдық Корольдік теңіз флотының капитаны Джеймс Кук солтүстік-батыс жолын іздеп, Ванкувер аралындағы Нутка шығанағына келді. Ол және оның экипажы Нуу-ча-нульт тайпасымен сауда жасады. Олардың теңіз суырының терісін саудаға алмастырғаннан кейін, олар Британияға қайтып келе жатқанда Макаода оларды үлкен пайдаға сатты. Бұл Британдық Колумбия жағалауына саудагерлердің көптеп келуіне және сол жердегі жергілікті халықпен экономикалық байланыс орнауына әкелді. 1788 жылы ағылшын теңізшісі және зерттеушісі Джон Мирс Қытайдан шығып, Нутка шығанағы мен оған жақын жағалауларды зерттеді. Ол жергілікті басшы Макиннадан жер сатып алып, сауда бекетін құрды. Екі жыл өткен соң, 1789 жылы, испандық командир Эстебан Хосе Мартинес, Севилья қаласында туған, елді мекен құрып, Нутка шығанағындағы Френдли Коувта Форт Сан-Мигель деп аталған бекініс салуды бастады. Испандықтар бұл аумақты аймақтың бұрынғы зерттеулеріне байланысты Жаңа Испанияның бір бөлігі деп есептеген. Мартинес келгеннен кейін, капитан Мирске тиесілі кемелердің ішінде бірнеше британдық кемелер тәркіленді. Осы оқиға Нутка дағдарысына әкеп соқты, ол Ұлыбритания мен Испания арасында соғысқа ұласуы мүмкін еді. Бірнеше айдан кейін, Жаңа Испанияның вице-королі Мануэль Антонио Флорес Франсиско де Элизаға бекіністі қайта жаңартуды бұйырды. 1790 жылдың басында Сан-Бластан (Нуэва-Галисия) Де Элиза басқаратын «Консепсьон», Сальвадор Фидальго басқаратын «Сан Карлос» және Мануэль Квинпер басқаратын «Принцеса Реал» атты үш кемеден құралған экспедиция теңізге шықты және сол жылдың сәуір айында Нутка шығанағына жетті. Экспедиция құрамында Тортоса қаласының тумасы Пере д'Альберни басқаратын Каталония еріктілерінің бірінші тобынан көптеген каталондық еріктілер болды. Экспедиция Мартинес тастап кеткеннен кейін қиратылған бекіністі қайта салды. Жаңадан салынған бекіністе бірнеше қорғаныс құрылыстары және елді мекенді азық-түлікпен қамтамасыз ету үшін көкөніс бағы болды. Каталондық еріктілер 1792 жылы бекіністен кетіп қалды. Дегенмен, Нутка дағдарысы испандықтар британдықтардың талаптарына бағынып, британдықтардың пайдасына аяқталды. 1795 жылы Нутка келісімі күшіне енгеннен кейін Испанияның аймақтағы ықпалы аяқталды.

Three years later, in 1778, the British Royal Navy captain James Cook arrived in the region, searching for the Northwest Passage and landed at Nootka Sound on Vancouver Island, where he and his crew traded with the Nuu chah nulth First Nation. Upon trading his goods for sea otter pelts, his crew in turn traded them for an enormous profit in Macau on their way back to Britain. This led to an influx of traders to the British Columbian coast, and ongoing economic contact with the aboriginal peoples there. In 1788, John Meares, an English navigator and explorer, sailed from China and explored Nootka Sound and the neighbouring coasts. He bought some land from a local chief named Maquinna and built a trading post there. Two years later, in 1789, the Spanish commander Esteban José Martínez, a native of Seville, established a settlement and started building a fort in Friendly Cove, Nootka Sound, which was named Fort San Miguel. This territory was already considered as part of New Spain by the Spanish due to the previous explorations of the region. Upon Martinez's arrival, a number of British ships were seized, including those of Captain Meares. This originated the Nootka Crisis, which almost led to a war between Britain and Spain. Some months later, Manuel Antonio Flórez, Viceroy of New Spain, ordered a Francisco de Eliza to rebuild the fort. The expedition, composed of three ships, the Concepción, under the command of De Eliza, the San Carlos, under the command of Salvador Fidalgo and the Princesa Real, under the command of Manuel Quimper, sailed in early 1790 from San Blas in Nueva Galicia and arrived at Nootka Sound in April of that year. The expedition had many Catalan volunteers from the First Free Company of Volunteers of Catalonia, commanded by Pere d'Alberní, a native of Tortosa. The expedition rebuilt the fort, which had been dismantled after Martínez abandoned it. The rebuilt fort included several defensive constructions as well as a vegetable garden to ensure the settlement had food supplies. The Catalan volunteers left the fort in 1792. The Nootka Crisis however ended very much in favour of the British after the Spanish capitulated to British terms. Spanish influence in the region ended in 1795 after the Nootka Convention came into force.

Кейінгі британдық экспедициялар (1790-шы жылдар1821 жж.)

Кейіннен шығыстан келген еуропалық саудагерлер Британ Колумбиясын зерттеуге кірісті. Британ Колумбиясының ерте тарихында үш тұлға есімдері жиі кездеседі: сэр Александр Маккензи, Саймон Фрейзер және Дэвид Томпсон. Солтүстік-Батыс компаниясының қызметкерлері ретінде, олардың басты мақсаты Солтүстік Американың тері саудасын кеңейту үшін, әсіресе Колумбия өзені арқылы, Тынық мұхитына жететін қолдануға ыңғайлы өзен жолын табу болды. 1793 жылы Маккензи Рио-Гранде өзенінің солтүстігіндегі Тынық мұхитына құрлықтан жеткен алғашқы еуропалық болды. Ол және оның серіктері Роки таулары арқылы Бейбітшілік өзенімен аймаққа кірді, қазіргі Белла Кулаға жақын Солтүстік Бентинк Арм шығанағына жетті. Одан немесекейін, Маккензидің серігі Джон Финлей Британдық Колумбиядағы тұңғыш тұрақты еуропалық бекінісін – Беттон мен Бейбітшілік өзендерінің тоғысында орналасқан Форт-Сент-Джонды құрды. Саймон Фрейзер Колумбия өзенінің бағытын табуға тырысқан келесі адам болды. 1805–09 жылдардағы экспедициясы барысында Фрейзер және оның серіктері, соның ішінде Джон Стюарт, Британдық Колумбияның ішкі аймақтарын зерттеді, бірнеше бекініс (Хадсон-Хоуп, Траут-Лейк форты, Форт-Джордж, Форт-Фрейзер және Форт-Сент-Джеймс) салған. Фрейзердің экспедициясы оны қазіргі Ванкувер орналасқан жерге дейін, оның атымен аталатын өзен арқылы алып келді. Маккензи де, Фрейзер де Тынық мұхитына жеткенімен, олар тапқан жолдар сауда үшін қолайсыз болып шықты. 1811 жылы Дэвид Томпсон Колумбия өзенін тауып, оны сағасына дейін бойлап өтті. Алайда, ол бұл аймаққа құқық талап ете алмады, себебі американдық саяхатшылар Льюис пен Кларк алты жыл бұрын осы аумақты Америка Құрама Штаттарының иелігі деп жариялаған еді. Джон Джейкоб Астордың американдық тері компаниясы Томпсон келмес бұрын бірнеше айға дейін Форт Асторияны салған, бірақ бір жыл ішінде Асториядағы жергілікті қызметкерлер фортты және аймақтағы басқа да нысандарды Солтүстік-Батыс компаниясына сатты, ол оны Форт Джордж деп атады. 1812 жылғы соғыстың нәтижесінде туған келісімдердің салдарынан ол АҚШ-қа «қайтарылған» болғанымен, бұл тек Солтүстік-Батыс компаниясының фортына жанында, одан гөрі табыстырақ болған АҚШ форты бар екенін білдірді. 1821 жылы Солтүстік-Батыс компаниясы мен Гудзон шығанағы компаниясы біріккеннен кейін Форт Ванкувер жаңа аймақтық бас кеңсе ретінде құрылды.

Subsequently, European explorer merchants from the east started to discover British Columbia. Three figures dominate the early history of mainland British Columbia: Sir Alexander Mackenzie, Simon Fraser, and David Thompson. As employees of the North West Company, the three were primarily concerned with discovering a practicable river route to the Pacific, specifically via the Columbia River, for the extension of the North American fur trade. In 1793, Mackenzie became the first European to reach the Pacific overland north of the Rio Grande. He and his crew entered the region through the Rocky Mountains via the Peace River, reaching the ocean at North Bentinck Arm, near present day Bella Coola. Shortly thereafter, Mackenzie's companion, John Finlay, founded the first permanent European settlement in British Columbia, Fort St. John, located at the junction of the Beatton and Peace Rivers. Simon Fraser was the next to try to find the course of the Columbia. During his expedition of 1805–09, Fraser and his crew, including John Stuart, explored much of the British Columbia interior, establishing several forts (Hudson's Hope, Trout Lake Fort, Fort George, Fort Fraser, and Fort St. James). Fraser's expedition took him down the river that now bears his name, to the site of present day Vancouver. Although both Mackenzie and Fraser reached the Pacific, they found the routes they took impassable for trade. It was David Thompson who found the Columbia River and followed it down to its mouth in 1811. He was unable to establish a claim, however, for the American explorers Lewis and Clark had already claimed the territory for the United States of America six years earlier. The American Fur Company of John Jacob Astor had founded Fort Astoria just months before Thompson arrived, though within a year the local staff at Astoria sold the fort and others in the region to the North West Company, which renamed it, Fort George. Though "returned" to US hands as a result of treaty complications at the end of the War of 1812, this meant only there was a parallel US fort adjacent to the NWC one, which was the more prosperous of the two. Following the forced merger of the North West Company and Hudson's Bay Company in 1821, Fort Vancouver was established as the new regional headquarters.

Түлк саудасы аудандарынан отарларға дейін (18211858)

Еуропалықтардың келуі 19-ғасырдың ортасында, тері саудагерлері теңіз суырықтарын аулау үшін аймаққа енген кезде күшейе бастады. Техникалық тұрғыдан Британдық Солтүстік Американың бөлігі болғанымен, Британдық Колумбия 1821 жылы Солтүстік-Батыс компаниясымен біріккеннен кейін Гудзон шығанағы компаниясының басқаруында болды. Аймақтың орталық бөлігі Жаңа Каледония округі ретінде ұйымдастырылды, бұл атау материкке қатысты қолданылды. Ол қазіргі Принс-Джордж қаласының солтүстік-батысында орналасқан Форт-Сент-Джеймстен басқарылды. Томпсон өзенінің оңтүстігіндегі және Калифорнияның солтүстігіндегі ішкі аймақты компания Колумбия округі деп атады және оны алдымен Форт-Ванкуверден (қазіргі Ванкувер, Вашингтон штаты) басқарды. 1820 және 1830 жылдары Гудзон шығанағы компаниясы Тынық мұхитының солтүстік-батысындағы сауда операцияларының басым бөлігін бақылады, штаб-пәтері Колумбия өзені бойындағы Форт-Ванкуверде орналасқан. Аймақтағы билік 1818 жылғы Англо-Америкалық конвенция бойынша Америка Құрама Штаттары мен Ұлыбритания арасында номиналды түрде бөліскенмен, компания саясаты, компанияның Колумбия округінің бас факторы Джон Маклауглиннің қатаң бақылауымен, АҚШ-тың қоныстануын, тіпті оның қоныстануын да шектеуге бағытталды. Компанияның саудадағы монополиясы аймақта қоныстануға дерлік тосқауыл қойды. 1834 жылы Форт-Бойзи (қазіргі Айдахо штатының оңтүстік-батысында) американдық Форт-Холлмен бәсекелесу үшін құрылды. 1837 жылы Форт-Холл да сатып алынды, ол Орегон жолының бойында орналасқан, онда аванпост директоры батысқа көшпекші болған, бірақ көңілі тоңған қоныс аударушылардың тасталған шарабадарын көрсетті. Форт-Ванкувер Тынық мұхиты жағалауындағы тері саудасының орталығы болды, оның ықпалы Роки тауларынан Гавай аралдарына және Аляскадан Мексиканың бақылауындағы Калифорнияға дейін жетті. Өзінің гүлденген кезеңінде Форт-Ванкувер 34 аванпост, 24 порт, 6 кеме және 600 жұмыскерді бақылады. Сонымен қатар, көптеген, негізінен американдық қоныс аударушылар үшін форт Орегон жолындағы соңғы тоқтау орны болды, олар жаңа жерлерін игеруге кіріспес бұрын қажетті жабдықтарды алатын. 1843 жылы Гудзон шығанағы компаниясы Колумбия департаментінде көптеген посттарды басқарды, олардың ішінде Форт-Ванкувер, Форт-Джордж (Астория), Форт-Нискулли, Форт-Умпква, Форт-Лэнгли, Форт-Колвилл, Форт-Оканоган, Форт-Камлупс, Форт-Александрия, Флэтхед Пост, Кутанае Хаус, Форт-Бойзи, Форт-Холл, Форт-Симпсон, Форт-Таку, Форт-Маклауглин (Милбанк сауынында), Форт-Стикине және тағы да басқалары бар. Бұл аймақта тілдік әртүрлілік өте жоғары болды, оған жауап ретінде Чинук жаргоны пайда болды. Бұл толыққанды тіл емес, саудада, басқаруда және кейбір ерте жазбаларда, мысалы, әнұрандарда қолданылды. 1811 жылы Джон Джейкоб Астор Асторияны құрды, ал он жылдан кейін Гудзон шығанағы компаниясы Колумбияда бекінді. Осы уақыт аралығында зерттеушілер мен саудагерлер құрлықпен келе бастады. Осы кезеңнің бір жерінде (Чинук) жаргонының бар екендігі белгілі болды. Үндістердің барлығы оны бір-бірімен сөйлесіп, ақ адамдармен әңгімелескенде қолданды. Бұл сауда тілін білу саудагерлер үшін қажетті жабдыққа айналды. Форт-Виктория 1843 жылы Гудзон шығанағы компаниясының мүдделерін қорғау және Ванкувер аралы мен оған іргелес шығанақ аралдарына британдық талаптарды бекіту үшін сауда бекеті ретінде құрылды. Шығанақ аралдары мен Хуан-де-Фука бұғазы Пьюгет саундқа қол жеткізуге мүмкіндік берді, сонымен қатар дауды шешудің "нашар жағдайға" дайындық үшін резервтік позиция болды. Орегон жолымен келген американдық қоныс аударушылардың санының артуы Орегон шекарасы туралы дауға себеп болды. Гудзон шығанағы компаниясы Колумбия өзенінен солтүстікке қарайғы барлық аумақты иеленді және басқарды. Британдықтардың ұстанымы бойынша Колумбия округінің әділ бөлінісі Колумбия өзеніндегі шекара болды. 1844 жылы Америка Құрама Штаттарының Демократиялық партиясы АҚШ-тың бүкіл Колумбия округіне немесе Орегон өлкесіне заңды талаптары бар екенін мәлімдеді, бірақ президент Джеймс Полк шекараны 49-паралель бойымен, АҚШ-тың ұзақ уақыттан бері ұсынған ұсынысы бойынша жүргізуге дайын болды. Британдықтар бұл ұсынысты қабылдамағанда, Полк келіссөздерді тоқтатты, ал американдық экспансионистер талапты қайта жаңартты, лозунгтар ойлап тапты (ең танымал "Елу төрт қырық немесе күресіңіз!"). Мексика-Америка соғысының басталуы назарды және ресурстарды ауыстырған кезде Полк қайтадан келісімге келуге дайын болды. Орегон шекарасы туралы дау 1846 жылғы Вашингтон шартымен шешілді. Келісім шарттары Роки тауларынан теңізге дейін 49-паралельде Британдық Солтүстік Америка мен Америка Құрама Штаттары арасындағы шегараны белгіледі, бұл АҚШ-тың бастапқы ұсынысы болды, Ванкувер аралының барлығы британдық аумақ ретінде сақталды. Бұл Гудзон шығанағы компаниясының Колумбия департаментінің географиялық логикасын жойды, өйткені Колумбия өзенінің төменгі ағысы жүйенің ядросы және өмірлік жолы болды. АҚШ жақын арада өзінің бөлігін Орегон территориясы ретінде ұйымдастырды. Тери операцияларының және Колумбия департаментінің әкімшілік штаб-пәтері содан кейін Джеймс Дуглас құрған Форт-Викторияға көшті. 1849 жылы Ванкувер аралының тәжді колониясы құрылды, ал 1851 жылы Джеймс Дуглас губернатор болып тағайындалды. Британдық Колумбияның әкесі ретінде танылған Дуглас Викториядағы колониялық институттарды құрды. Ол 1850-1854 жылдар арасында 14 келісімге қол қою арқылы жаңа колонияның экономикалық базасын кеңейту процесін бастады, қоныстану және өнеркәсіптік даму үшін жерді сатып алды (Нанаймо және Форт-Руперт маңындағы көмір кен орындары Гудзон шығанағы компаниясымен белгілі болды). Кейінірек 19-ғасырдың соңындағы халық санының төмендеуі, экономикалық құлдила және туысқан соғыстары оның саяси ізбасарларына британдық принциптерге, келісімдерге және заңдарға сәйкес болмауға мүмкіндік берді. Темірқазық аралында Жаңа Каледония тері саудасына бағытталды, Дугластың әкімшілік бақылауымен, сонымен қатар Гудзон шығанағы компаниясының аймақтық бас директоры болды. Гудзон шығанағы компаниясы бұрынғы француз колониясы және Монреальдің Солтүстік-Батыс компаниясы сияқты қоныстануға ресми түрде қарсы болды, өйткені ол табысты тері саудасына кедерілді. Тери саудасы жергілікті Гудзон шығанағы сауда бекеті мен іргелес туысқан тайпалар арасындағы өзара пайдалы қарым-қатынас болды. Американдық экспансия және аумақты бақылау негізінен жерді игеруге, жергілікті халықпен коммерциялық қарым-қатынастарға емес, негізделген. Британдықтар аймақтың абориген халқына басымдық беруге ешқандай күш жұмсаған жоқ. 1763 жылғы Король жарлығына сәйкес, жергілікті емес адамдардың ірі қоныстануы келісім шарты бойынша жерлер берілгенге дейін тыйым салынды.

The arrival of Europeans began to intensify in the mid 19th century, as fur traders entered the area to harvest sea otters. Although technically a part of British North America, British Columbia was largely run by the Hudson's Bay Company after its merger with the North West Company in 1821. The Central Interior of the region was organized into the New Caledonia District, a name that came to be generally attributed to the mainland as a whole. It was administered from Fort St. James, about northwest of present day Prince George. The Interior south of the Thompson River and north of California was named by the company the Columbia District, and was administered first from Fort Vancouver (present day Vancouver, Washington). Throughout the 1820s and 1830s, the HBC controlled nearly all trading operations in the Pacific Northwest, based out of the company headquarters at Fort Vancouver on the Columbia River. Although authority over the region was nominally shared by the United States and Britain through the Anglo American Convention of 1818, company policy, enforced via Chief Factor John McLoughlin of the company's Columbia District, was to discourage any settlement, including US settlement, of the territory. The company's effective monopoly on trade virtually forbade any settlement in the region. It established Fort Boise in 1834 (in present day southwestern Idaho) to compete with the American Fort Hall, to the east. In 1837, it purchased Fort Hall, also along the route of the Oregon Trail, where the outpost director displayed the abandoned wagons of discouraged settlers to those seeking to move west along the trail. Fort Vancouver was the nexus for the fur trade on the Pacific Coast; its influence reached from the Rocky Mountains to the Hawaiian Islands, and from Alaska into Mexican controlled California. At its pinnacle, Fort Vancouver watched over 34 outposts, 24 ports, six ships, and 600 employees. Also, for many primarily American settlers, the fort became the last stop on the Oregon Trail as they could get supplies before starting their homestead. By 1843 the Hudson's Bay Company operated numerous posts in the Columbia Department, including Fort Vancouver, Fort George (Astoria), Fort Nisqually, Fort Umpqua, Fort Langley, Fort Colville, Fort Okanogan, Fort Kamloops, Fort Alexandria, Flathead Post, Kootanae House, Fort Boise, Fort Hall, Fort Simpson, Fort Taku, Fort McLoughlin (in Milbanke Sound), Fort Stikine, as well as a number of others. A very high degree of linguistic variation occurs in BC; a response to this was the development of a trade jargon, Chinook Jargon. Not a complete language, it was used in trade, governance, and some early writings, for example, hymns. By 1811 John Jacob Astor had founded Astoria, and ten years later the Hudson's Bay Company had established itself on the Columbia. In the meantime, the explorers and traders had been coming by land. Somewhere and sometime during this period the existence of the (Chinook) Jargon became known. All the Indians talked it to each other and resorted to it in their conversations with the whites. Knowledge of this trade language became a necessary part of the trader's equipment. Fort Victoria was established as a trading post in 1843, both as a means to protect HBC interests, as well as to assert British claims to Vancouver Island and the adjacent Gulf Islands. The Gulf Islands and Strait of Juan de Fuca are the access point to Puget Sound as well as a fallback position in preparation for the "worst case" scenario settlement of the dispute, in the face of manifest destiny. Increasing numbers of American settlers arriving on the Oregon Trail gave rise to the Oregon boundary dispute. The Hudson's Bay Company dominated and controlled all territory north of the Columbia River. The British position was that a fair division of the Columbia District was a boundary at the Columbia River. In 1844, the United States Democratic Party asserted that the US had a legitimate claim to the entire Columbia District or Oregon Country, but President James Polk was prepared to draw the border along the 49th parallel, the longstanding US proposal. When the British rejected this offer, Polk broke off negotiations, and American expansionists reasserted the claim, coining slogans (most famously "Fifty Four Forty or Fight!"). With the outbreak of the Mexican–American War diverting attention and resources, Polk was again prepared to compromise. The Oregon boundary dispute was settled in 1846 Treaty of Washington. The terms of the agreement established the border between British North America and the United States at the 49th parallel from the Rocky Mountains to the sea, the original American proposal, with all of Vancouver Island retained as British territory. This effectively destroyed the geographical logic of the HBC's Columbia Department, since the lower Columbia River was the core and lifeline of the system. The US soon organized its portion as the Oregon Territory. The administrative headquarters of fur operations, and of the Columbia Department, then shifted north to Fort Victoria, which had been founded by James Douglas. In 1849, the Crown Colony of Vancouver Island was created; and in 1851, James Douglas was appointed Governor. Douglas, known as the father of British Columbia, established colonial institutions in Victoria. He started the process of expanding the economic base of the new colony by signing 14 treaties between 1850–1854 to purchase land for settlement and industrial development (coal deposits were known by the HWBC in the vicinities of Nanaimo and Fort Rupert). Subsequent native population crashes later in the 19th century along with economic upheaval and native wars allowed his political successors to be much less consistent with British principles, treaties, and laws. Meanwhile, on the mainland, New Caledonia continued to focus on the fur trade with few non native inhabitants (mostly HBC employees and their families) under the administrative oversight of Douglas, who was also the HBC's regional chief executive. The Hudson's Bay Company like the previous French colony and North West Company of Montreal still officially discouraged settlement because it interfered with the lucrative fur trade. The fur trade was a mutually beneficial relationship between the local HBC trading fort and adjacent native tribes. American expansion and control of territory were predicated primarily by the settlement of the land not commercial relationships with the existing local population. The British made virtually no effort to assert sovereignty over the aboriginal peoples of the area. In accordance with the Royal Proclamation of 1763, large scale settlement by non aboriginal people was prohibited until the lands were surrendered by treaty.

Британдық Колумбия отарлығы (18581871)

1858 жылы Томпсон өзенінің жағалауында, қазіргі Британдық Колумбияның Литтон қаласының шығысында алтын табылғаннан кейін Фрейзер каньоны алтын асығы басталады. Британдық аумақта алтынның табылуы туралы хабар Сан-Францискоға жеткен соң, Виктория бір түндік шатыр қаласына айналды. Кеншілер, спекулянттар, жер агенттері және жабдық сатушылар бүкіл әлемнен, көбінесе Сан-Франциско арқылы ағылып келді. Гудзон Бэй компаниясының Форт Лэнгли бекінісі экономикалық жағынан өркендеді, өйткені көптеген кеншілер кемемен каньонға жол тартқанда ол бағыттық орталыққа айналды. Бірінші халықтар мен зерттеушілер/саудагерлер арасындағы тілдік әртүрлілік байланысты қиындатты. Бастапқыда Бірінші халықтар қолданған сауда жаргоны кеңейіп, ағылшын және француз тілдерінен сөздерді қосып өзгере түсті, нәтижесінде Чинук жаргоны пайда болды. Толыққанды тіл болмаса да, бұл жаргон Бірінші халықтар мен ерте еуропалықтар арасында байланыс пен сауда жасау үшін кеңінен қолданылды. Бүгінде жиі қолданылмаса да, Британдық Колумбиядағы көптеген жер аттары Чинук жаргонынан шыққан, ал ерте антропологтар кейде осы жаргонды қолданып әңгімелерді жазған. Ол кезде бұл аймақ әлі ресми отаршылдық билік астында болған жоқ. 20 000-ға жуық американдықтардың келуіне байланысты аймақтағы британдық егемендікке күдік тудырған Дуглас Фрейзердің аузына бір пулемет қайығын орналастырып, өзенге жол тартқысы келетіндерден лицензиялық алым алуға тырысты. Орегон шекаралық дауын шешу арқылы британдық мүдделер, ең алдымен HBC, 49-параллель мен Колумбия өзені арасындағы барлық аумақтарды басқару құқығын жоғалтты, онда 8 жыл бұрын американдықтардың көптеп қоныстануы байқалған еді. Фрейзер каньонындағы алтын асығы туралы жаңалық Лондонға жеткенде, Отарлау кеңсесі 1858 жылдың 2 тамызында материкті Британдық Колумбия колониясы деп жариялады. Ричард Клемент Мудиді Отарлау кеңсесі, сэр Эдвард Булвер Литонның басшылығымен, британдық тәртіпті орнату және жаңадан құрылған Британдық Колумбия колониясын (1858–66) Британ империясының "батыстағы ең алыс бекінісіне" айналдыру және "Тынық мұхитының жағасында екінші Англияны құру" үшін таңдады. Литон колонияға "полиция күшін емес, британдық мәдениеттің ең жақсы өкілдерін" жібергісі келді: ол "әдептілік, жоғары әдеп және әлемді білу" қасиеттеріне ие адамдарды іздеді және Мудиді, үкімет "нағыз ағылшын джентльмені және британдық офицері" деп санайтын, Колумбия отрядының басшығына тағайындауға шешім қабылдады. Бұл отряд 1858 жылдың 2 тамызында Британ Парламентінің заңымен құрылды. Инженерлердің үкімет күткен қасиеттерге ие екеніне сендірілді.

In 1858, gold was found along the banks of the Thompson River just east of what is now Lytton, British Columbia, triggering the Fraser Canyon Gold Rush. When word got out to San Francisco about gold in British territory, Victoria has transformed overnight into a tent city as prospectors, speculators, land agents, and outfitters flooded in from around the world, mostly via San Francisco. The Hudson's Bay Company's Fort Langley burgeoned economically as the staging point for many of the prospectors heading by boat to the Canyon. A wide range of linguistic diversity among First Nations and explorers/traders made communication difficult. Trade jargon, initially used by First Nations expanded and changed to include words from English and French to become the Chinook Jargon. Not a complete language, the jargon became widespread among First Nations and early Europeans to enable communication and trade. Though little used today a significant number of place names in British Columbia derive from Chinook and early anthropologists sometimes recorded stories using the jargon. At the time, the region was still not under formal colonial authority. Douglas, fearing challenges to the claim of British sovereignty in the region in the face of an influx of some 20,000 Americans, stationed a gunboat at the mouth of the Fraser in order to obtain licence fees from those seeking to head upstream. With the resolution of the Oregon Boundary Dispute, British interests, primarily the HBC, lost the governance of all territory between the 49th Parallel and the Columbia River, where there had been a sudden influx of American settlers 8 years previous. When news of the Fraser Canyon Gold Rush reached London, the Colonial Office established the mainland as a Crown colony on 2 August 1858, naming it the Colony of British Columbia. Richard Clement Moody was hand picked by the Colonial Office, under Sir Edward Bulwer Lytton, to establish British order and to transform the newly established Colony of British Columbia (1858–66) into the British Empire's "bulwark in the farthest west" and "found a second England on the shores of the Pacific". Lytton desired to send to the colony 'representatives of the best of British culture, not just a police force’: he sought men who possessed ‘courtesy, high breeding and urbane knowledge of the world’ and he decided to send Moody, whom the Government considered to be the archetypal 'English gentleman and British Officer’ at the head of the Columbia Detachment, which was created by an Act of the British Parliament on 2 August 1858. The Engineers were believed to exemplify the qualities sought by the Government.

Ричард Клемент Муди және Корольдік инженерлер

Муди 1858 жылдың желтоқсанында Британдық Колумбияға келді, Колумбия бөлімшесінің Корольдік инженерлеріне басшылық етті. Ол Британдық Колумбияның алғашқы лейтенант-губернаторы болып ант берді және Британдық Колумбияның жер және құрылыс істері жөніндегі бас комиссары болып тағайындалды. Литонның кеңесімен Муди Роберт Бернабиді жеке хатшысы етіп алды, олар жақын дос атанды. Муди бірден астананың негізін салуға кірісуді жоспарлаған, бірақ Форт Лэнглиге келген соң Хиллс Бар елді мекенінде зорлық оқиғасы болғанын естіді. Бұл "Нед МакГоуэн соғысы" деп белгілі болған жағдайға әкелді, онда Муди 22 инженер мен судья Мэтью Бейли Бегбиді Йельге алып барып, көтерілісші американдық кеншілер тобына қарсы тұрды. Тәртіп одан әрі қатаң жазасыз қалпына келтірілді.

Жаңа Вестминстердің құрылуы

Британдық Колумбияда Муди «жабайы жерде сұлу қала салуды» қалаған және қаласын британдық үстемдіктің көрнекті бейнелі метафорасы ретінде жоспарлаған, «оның стилі мен орналасуы Тақтың және биліктің беделін нығайту мақсатымен жасалған». 1860 жылғы Иелену заңы қабылданғаннан кейін Муди Төменгі материкті қоныстандырды. Ол осы жерді таңдап, жаңа астана – Нью-Вестминстер қаласын құрды. Ол осы жерді стратегиялық артықшылығы мен портының сапасы үшін таңдады. Муди Британдық Колумбияның алғашқы елтаңбасын жасады. Алайда, Лорд Лайтон «жерді тазарту және қаланы дамытуға төлеудің практикалық жағын ұмытты» және Мудидің инженерлерінің күш-жігеріне жеткіліксіз қаржы үнемі кедергі келтірді, бұл Дугластың үнемі қарсылығымен бірге «Мудидің жобасын іске асыруға мүмкіндік бермеді».

Мюди мен губернатор Джеймс Дугластың арасындағы қақтығыс

Британдық Колумбияда қызмет еткен кезеңі бойында Ричард Клемент Муди Ванкувер аралының губернаторы сэр Джеймс Дугласпен қызыл тінтіресті дұшпандыққа ұшырады, оның құзыреті Мудидікімен қабаттасты. Мудидің бас комиссар және лейтенант-губернатор лауазымы Дугласқа қарағанда жоғары мәртебелі, бірақ инженерлер мен британ үкіметінің көзінде Мудидің әлеуметтік жағдайы айтарлықтай жоғары болды: Мудиді лорд Литон «үлгілі ағылшын джентльмені және британ офицері» қасиеттеріне ие болғандықтан таңдады, оның отбасы «өте беделді» болды: ол Батыс Үндістандағы ең бай саудагерлердің бірі, полковник Томас Мудидің (1779-1849) ұлы еді. Дугластың әкесі кішкентай жер иелігіне ие болған аралдардағы жердің көп бөлігіне иелік еткен. Дугластың анасы, «аралас нәсілді» әйел, содан шыққан. Губернатор Дугластың ұлты викториандық қоғам үшін «нашарлық» тудырды. Хоукс өнеркәсіптік династиясы мен Бойд саудалық банк отбасының ұрпағы Мэри Муди 1859 жылғы 4 тамызда «Гадсон шығанағының факторымен қызмет ету ұнамсыз» және «Губернатор мен Ричард ешқашан тіл табыса алмайды» деп жазды. 1858 жылғы 27 желтоқсандағы Колониялық кеңсеге жолдаған хатында Ричард Клемент Муди «Дугластың барлық қызғанышын толыққанды жойғанын» мақтан тұтты. Дуглас инженерлерді олардың басқаруын өз мойнына алуға тырысып, олардың жаңадан құрылған колониядағы құндылығын мойындаудан бас тарта отырып, бірнеше рет қорлады. Маргарет А. Ормсби, «Канадалық биографиялық сөздік» кітабының авторы (2002), Мудиді қаланың сәтсіз дамуына себепкер болғаны үшін айыптайды. Алайда, көптеген тарихшылар Мудиді қаланың сәтсіз дамуынан ақтап, оның жетістіктерін әсерлі деп санайды, әсіресе қаржының үнемі жетіспеуі және Дугластың жеке мүдделерге негіделген қарсылығын ескере отырып, оның қарсылығы жобаның дамуын үнемі тежеді. Роберт Эдгар Кейл, Дон В. Томсон, Ишигуро және Скотт Мудидің үлесін жоғары бағалады, соңғысы Ормсбиді дәлелдерге қарамастан полковник Мудиді жек көруде талғамы бар екеніне айыптады, ал Мудидің барлық дерлік өмірбаяндары, соның ішінде Азаматтық инженерлер институты, Корольдік инженерлер және Британдық Колумбия тарихи қоғамы, оны мақтап жазды.

Throughout his tenure in British Columbia, Richard Clement Moody was engaged in a bitter feud with Sir James Douglas, Governor of Vancouver Island, whose jurisdiction overlapped with his own. Moody's position as Chief Commissioner and Lieutenant Governor was one of ‘higher prestige [and] lesser authority than that of Douglas, despite Moody's vastly superior social position in the eyes of the Engineers and the British Government: Moody had been selected by Lord Lytton due to his possession of the quality of the "archetypal English gentleman and British Officer", his family was "eminently respectable": he was the son of Colonel Thomas Moody (1779 1849), one of the wealthiest mercantilists in the West Indies, who owned much of the land in the islands where Douglas's father owned a small amount of land and from which Douglas's mother, "a half breed", originated. Governor Douglas's ethnicity made him ‘an affront to Victorian society’. Mary Moody, the descendant of the Hawks industrial dynasty and the Boyd merchant banking family, wrote on 4 August 1859 "it is not pleasant to serve under a Hudson's Bay Factor" and that the "Governor and Richard can never get on". In letter to the Colonial Office of 27 December 1858, Richard Clement Moody boasts that he has ‘entirely disarmed [Douglas] of all jealously" Douglas repeatedly insulted the Engineers by attempting to assume their command and refusing to acknowledge their value in the nascent colony. Margaret A. Ormsby, the author of the Dictionary of Canadian Biography entry for Moody (2002), condemns Moody for a contribution to the abortive development of the city. However, most other historians have exonerated Moody for the abortive development of the city and consider his achievement to be impressive, especially with regard to the perpetual insufficiency of funds and the personally motivated opposition of Douglas, whose opposition to the project continually retarded its development. Robert Edgar Cail, Don W. Thomson, Ishiguro, and Scott have praised Moody for his contribution, the latter accusing Ormsby of being ‘adamant in her dislike of Colonel Moody’ despite the evidence, and almost all biographies of Moody, including those of the Institute of Civil Engineers, the Royal Engineers, and the British Columbia Historical Association, are flattering.

Басқа да өзгерістер

Муди мен Корольдік инженерлер сонымен қатар кең жол желісін салды, оның ішінде Нью-Вестминстерді Фальс-Крикке қосатын Кингсвей жолын, Порт-Муди мен Нью-Вестминстер арасындағы Солтүстік жолды, Карибу жолын және Стэнли паркін құрды. Ол Бёрнби көліне өзінің жеке хатшысы Роберт Бёрнбидің есімін берді, ал Порт Кокитламның 400 футтық "Мэри Хилл" тауын әйелінің құрметіне атады. Жерді зерттеу жұмысының бір бөлігі ретінде бірнеше учаске "үкіметтік резервтер" деп белгіленді, оның ішінде Стенли паркі әскери резерв ретінде (американдық шабуыл болған жағдайда стратегиялық маңызға ие болды). Елді мекендерді иемдену туралы заңда жерді бөлу шарттары нақты көрсетілмегендіктен, үлкен жерлер спекулянттардың қолына өтті, оның ішінде Мудидің өзі 3,750 акр (1,517 гектар) жерді сатып алды. Бұл үшін ол жергілікті газеттерде жерді тартып алушылық жасады деген айыпқа ұшырады. Порт-Муди оның құрметіне аталған. Ол Нью-Вестминстерді АҚШ-тан болатын ықтимал шабуылдан қорғау мақсатында Бэррард шығанағымен байланыстыратын жолдың соңында салынды. 1862 жылға қарай Карибу алтын асығысы күшейді, қосымша 5000 кеншіні тартып, Дуглас Фрейзер каньоны арқылы Баркервилл аймағына дейін Ұлы Солтүстік жолын (қазір Карибу вагон жолы деп белгілі) салуды жеделдетті. Алтын асығысы кезінде колонияның сипаты өзгерді, британдық отарлаушылардың тұрақты халқы аймаққа қоныс аударып, бизнес ашты, ағаш кесетін зауыттарды құрды, балық аулау және ауыл шаруашылығымен айналысты. Осы тұрақтылықтың артуымен колонияның қатыспайтын губернаторына және жауапты үкіметтің болмауына наразылық білдіру күшейді, оған Нью-Вестминстер Британдық Колумбиясы газетінің ықпалды редакторы және болашақ провинциялық премьер-министрі Джон Робсон жетекшілік етті. Дуглас пен отарлау кеңсесі 1864 жылы Дугласты қызметтен босату туралы бірнеше петицияны қарастырмады. Соңында колонияда жиналыс пен тұрақты губернатор болады. Корольдік инженерлердің Колумбия отряды 1863 жылдың шілдесінде таратылды. Муди отбасының 22 ер адам мен 8 әйелі Англияға оралды, ал қалған 130 сапер Британдық Колумбияда қалуды жөн көрді. Скотт инженерлердің кетуі қоныстың дамуына және Лорд Литонның арманының орындалуына "кедергі келтірді" деп санайды. Шартр Брю Мудидің орнына жер комиссары тағайындалды. Колонияның Карибу аймағында 1861-64 жылдары тағы бір ірі алтын асығысы болды, сондай-ақ Оменица, Биг Бенд және Стикинде де кішкентай асығыстар орын алды. Алтын кеншілерінің Британдық Колумбия экономикасына ағылуы негізгі инфрақұрылымның құрылуына әкелді, ең бастысы, Төменгі материкті Баркервиллдің алтын кен орындарымен байланыстырған Карибу вагон жолының салынуына. Алайда, жолдың жоғары құны, оның алдыңғысы Дуглас жолы және Алтын эскорт сияқты қызметтер 1860 жылдардың ортасында Британдық Колумбияны қарызға баттырды. 1866 жылы алтын асығысынан қалған үлкен қарызға байланысты материк пен Ванкувер аралы Британдық Колумбия деген бір колонияға біріктірілді, оның астанасы Виктория болды. Ванкувер аралында жағалау бойында қоныстану мен өнеркәсіптік даму орын алды. Мысалы, 19 ғасырдағы Комокс немесе Ванкувер аралы колониясын қараңыз.

Moody and the Royal Engineers also built an extensive road network, including what would become Kingsway, connecting New Westminster to False Creek, the North Road between Port Moody and New Westminster, and the Cariboo Road and Stanley Park. He named Burnaby Lake after his private secretary Robert Burnaby and named Port Coquitlam's 400 foot "Mary Hill" after his wife. As part of the surveying effort, several tracts were designated "government reserves", which included Stanley Park as a military reserve (a strategic location in case of an American invasion). The Pre emption act did not specify conditions for distributing the land, so large parcels were snapped up by speculators, including 3,750 acres (1,517 hectares) by Moody himself. For this he was criticized by local newspapermen for land grabbing. Port Moody is named after him. It was established at the end of a trail that connected New Westminster with Burrard Inlet to defend New Westminster from potential attack from the US. By 1862, the Cariboo Gold Rush, attracting an additional 5000 miners, was underway, and Douglas hastened construction of the Great North Road (commonly known now as the Cariboo Wagon Road) up the Fraser Canyon to the prospecting region around Barkerville. By the time of this gold rush, the character of the colony was changing, as a more stable population of British colonists settled in the region, establishing businesses, opening sawmills, and engaging in fishing and agriculture. With this increased stability, objections to the colony's absentee governor and the lack of responsible government began to be vocalized, led by the influential editor of the New Westminster British Columbian and future provincial premier, John Robson. A series of petitions requesting an assembly were ignored by Douglas and the colonial office until Douglas was eased out of office in 1864. Finally, the colony would have both an assembly and a resident governor. Royal Engineers, Columbia Detachment was disbanded in July 1863. In the Moody family, only 22 men and 8 wives returned to England, while the rest, 130 sappers, elected to remain in BC. Scott contends that the departure of the Engineers 'doomed' the development of the settlement and the fruition of Lord Lytton's dream. Chartres Brew replaced Moody as land commissioner. A second major gold rush in the Cariboo region of the colony occurred in 1861–64, in the midst of smaller ones, notably in the Omenica, Big Bend and on the Stikine. The influx of gold miners into BC's economy led to the creation of basic infrastructure in BC, most notably, the creation of the Cariboo Wagon Road which linked the Lower Mainland to the rich goldfields of Barkerville]]. However, the enormous costs of the road, and its predecessor the Douglas Road and services such as the Gold Escort, left BC in debt by the mid 1860s. In 1866, because of the massive debt leftover from the gold rush, the mainland and Vancouver Island became one colony named British Columbia, with its capital in Victoria. On Vancouver Island settlement and industrial development took place along the shorelines. For example, see the 19th century settlement in Comox or Colony of Vancouver Island.

Қосу туралы пікірталас

1867 жылы үш мүмкіндік болды: британдық колония ретінде қалу, АҚШ-қа қосылу немесе жаңа құрылған Канада Доминионымен конфедерация жасау. Ұлыбританияда көптеген «кішкентай ағылшындар» Солтүстік Америкадағы колонияларының Британ империясынан бөлініп кететінін күтті, тіпті оған үміттенді. Адмирал Джозеф Денман Адмиралтействоға Британдық Колумбияның Корольдік теңіз күштерінің қорғауына лайық емес екенін айтты және британ үкіметін «құрметпен үйлесетін кез келген тәсілмен осы иеліктерден бас тартуға» кеңес берді. Колониялар хатшысы лорд Гранвилл Британдық Солтүстік Американың «өздерін тәуелсіз деп жариялап, қосылуды ұсынғанын» қалағанын мәлімдеді. Times газеті британдық консенсусты білдірді:

Британдық Колумбия алыс жерде жатыр. Шешікті бірнеше лауазымды тұлғаны қоспағанда, Англиядан аз көшпендер келеді, ал тұрғындарының көп бөлігі оңтүстіктен келген АҚШ азаматтарынан тұрады. Егер колонистер жиналып, өзара жақындық, мүдделердің ұқсастығы және басқарудың қарапайымдығы сияқты барлық табиғи себептер оларды Доминионға қарағанда Одаққа енуге ыңғайлы деп ойлауға итерсе, не болар еді? Біз оларға қарсы тұруға тырыспауымыз керек екенін жақсы білеміз. Қаржылық тұрғыдан, Британдық Колумбия экономикалық жағынан Сан-Францисконың серігі болғандықтан, ресми түрде АҚШ-тың бөлігі болудың мәні бар еді – бүкіл Америка батысының және Солтүстік Американың Тынық мұхиты жағалауының ең маңызды қаласы, Вашингтон және Орегон, олар колонияның барлық жабдықтарын қамтамасыз етті, американдық тарифтерге қарамастан. Американдық валюта колонияда кеңінен айналымда болды, оның ең жақын британдық көршілері шығысқа қарай 2000 миль қашықтықтағы Ред-Ривер және батысқа қарай Гонконг еді. 1860 жылдары Сан-Франциско халқы 60 000-нан асты, ал Виктория халқы 4 000-нан аспады. Британдық Колумбиядан барлық почта Сан-Франциско арқылы өтті, бұл колонияның почта кеңсесін көптеген американдық почта маркаларын сақтауға мәжбүр етті. 1869 жылы американдық трансконтиненталдық темір жолдың ашылуы Викториядан Сан-Францискоға кемемен, содан кейін Оттаваға немесе Вашингтонға 24 күнде пойызбен баруға мүмкіндік берді. Алтынның қорлары таусылғаннан кейін, көптеген американдық кеншілер кетіп қалды және экономикалық болашақ Британдық Колумбия Тынық мұхиты штаттарының тез өсіп келе жатқан бай экономикасына қосылмаса, жарқын көрінбеді. Британдық Колумбияның американдық тұрғындары 1867 жылы АҚШ-тың Алясканы сатып алуын тойлады, бірақ олардың солтүстігінде және оңтүстігінде американдық аумақтардың болуы британдықтардың отарларының болашағы туралы алаңдауын күшейтті. Аляска АҚШ Мемлекеттік хатшысы Уильям Х. Сьюардтың бүкіл Солтүстік Тынық мұхиты жағалауын біріктіру жоспарының бір бөлігі болды, негізінен Тынық мұхиты саудасы тұрғысынан АҚШ-тың ұзақ мерзімді коммерциялық артықшылықтары үшін. Сьюард Британдық Колумбия халқы аннексияны қалайды және Ұлыбритания оны Алабама талаптары үшін қабылдайды деп сенді. Алайда Сьюард алмасу идеясынан бас тартып, Алабама талаптарын ақшамен шешкен төрелік жоспарын қабылдады. Апрель айында Аляска туралы жаңалықтан кейін, британ үкіметі колонияны беру арқылы талаптарды реттеуді қарастырып жатыр деген жалған хабар тараған кезде, көптеген тұрғындар мен колонияның алты газетінің үшеуі қолдаған аннексиялық қозғалыс пайда болды. Конфедерацияға қарсылар, міндетті түрде аннексияға қарсы болмағандар, Ванкувер аралында көпшілік құрады. Аннексияшылар колонияның АҚШ-пен 1854 жылғы өзара келісімге ұқсас еркін сауда туралы келісімді ешқашан келісе алмайтынын және аннексия американдық тарифтердің кемшілігіне тоқтататынын айтты. Канадада туған тұрғындардың көпшілігі өздерінің туған жерімен конфедерацияны қолдады, бірақ олар өте танымал болмады, өйткені колониядағы көптеген адамдар американдық колонистер сияқты Британдық Колумбияда жұмсағаннан гөрі ақшаларын үйге жіберді деп сенді. Материктегі тұрғындар Британдық Солтүстік Американың қалған бөлігімен конфедерацияны бірауыздан қолдады; олар Канада жақын арада басқа өзара келісімшарт жасаса, бұл колонияға пайда әкеледі деп мәлімдеді. Екі жақта да британдықтар көп болды. Массачусетс штатының өкілі Натаниел П. Банкс 1866 жылғы аннексия заңына сәйкес Британдық Солтүстік Америкаға ерікті аннексия жасалды, оның ішінде Ванкувер аралы мен Британдық Колумбияның аумақтық мәртебесі «Колумбия аумағы» ретінде қарастырылды. Бұл заң жобасы, сондай-ақ Миннесота штатының сенаторы Александр Рамсейдің 1867 жылғы ұсынысы, АҚШ-тың Канадамен жаңа өзара келісімшарттың бөлігі ретінде, Гудзон Бэй компаниясына 90-шы бойлықтан батысқа орналасқан аумақ үшін 6 миллион доллар ұсынуы керек еді. АҚШ Британдық Колумбияның 2 миллион долларлық қарызын өз мойнына алуға және Солтүстік Тынық мұхиты темір жолын Пуджет-Саундқа дейін жол салуға субсидия беруге міндеттенді. Аляскадағы оккупациялық әскерлерді жабдықтау үшін екі ай бойы Британдық Колумбияны аралаған екі американдық әскери офицер 1867 жылдың қараша айында Вашингтондағыларға, колония тұрғындарының көпшілігі аннексияны қолдайды деген сенімдерін жазған еді. Олар «территорияны АҚШ-қа беру туралы сөз қозғаудың қажеті болмады, өйткені ол әңгімелердің тұрақты тақырыбы болды» деді. Гудзон Бэй компаниясының қызметкерлері оны ерекше қолдады деп айтылды, бірақ олар және басқалар көптеген адамдар өзінің пікірін жариялай алмады, өйткені олардың адал емес деп айыпталуынан қорқып, олардың пікірін жариялай алмады. Британдық Колумбия тұрғындарының көпшілігі американдық аннексияны жария түрде қолдамады, алайда Канадаға қосылуға қолдау уақыт өте келе өсті; әсіресе, аннексияшылар Ванкувер аралы саясатына үстемдік ететін конфедерацияға қарсы Гудзон Бэй компаниясының шенеуніктерін және олардың достарын ықпалдастыра алмады. «Американдық алтын» және «американдық жасыл бумалар» «қарсыластарды» қаржыландырды деген айыптамалар аннексиялық қолдауға зиян келтірді; АҚШ офицерлерінің кең таралған құпия қолдау туралы сенімдері дұрыс болса да, 1867 жылдың қазанына қарай аннексия Британдық Колумбия газеттерінде немесе құжаттарында тақырып ретінде көрінбеді. Алясканы сатып алу және жаңа Доминион мәртебесі (шамамен бір уақытта болған) болғанға дейін британдықтар Британдық Колумбияның тағдырына бейжай қарады. Лондон оның Тынық мұхитындағы императорлық сауда мүмкіндіктері үшін және аймақта Корольдік теңіз күштеріне қажетті база ретіндегі құнын түсінді. 1868 жылға қарай халық пікірі конфедерация жағында болды. Алайда, аннексияшылар (немесе кемінде, конфедерацияға қарсылар) Британдық Колумбияның Заң шығару кеңесін бақылады және 1869 жылдың ақпанында конфедерацияға қарсы резолюция қабылдады; колониялық губернатор Фредерик Сеймур өмірінің соңына дейін конфедерацияға қарсы болды. Оның ізбасары Энтони Масгрейв (Ньюфаундлендті Канадаға қосыстыруға сәтсіз асыққаннан кейін) конфедерацияны қолдады, бірақ жазатайым оқиға салдарынан оның міндеттеріне кешігіп кірді; осы уақытта 1869-1870 жылдардың қысында аннексиялық қолдау жанданды. Колонияның ақ халықтың шамамен бір пайызын құрайтын жүз төрт адам 1869 жылы президент Улисс С. Грантке аннексияны сұрап петиция берді. Олардың көпшілік пікірін дәл бейнелемейтініне себеп жоқ, көптеген колонистер Вашингтон мен Лондонды Британдық Колумбияның адалдығы үшін тең бәсекелес деп қарады, кім көп жеңілдік ұсынса, соған байланысты. Оттава одан да шетелдік және таныс емес болды. 1869 жылдың тамызында лорд Гранвилл Масгрейвке Лондонның Британдық Колумбияға қатысты жаңа көзқарасын хабарлады: «[конфедерацияны қолдау] осылай болса, оны осы үкімет те қолдайды деп айтудан тартынбаймын». 1870 жылдың ақпанында Масгрейв Заң шығару кеңесін Канадамен конфедерацияны қолдайтын резолюцияны қабылдауға сәтті көндірді. Көптеген британдық колонистер енді конфедерацияны Ұлыбританиямен байланысты сақтаудың ең жақсы жолы деп қолдады. Сәуір айына қарай Виктория Колонист Викториядағы жаппай жиын конфедерацияны қолдайтынын хабарлады...

British Columbia is a long way off. With the exception of a limited official class it receives few immigrants from England, and a large proportion of its inhabitants consists of citizens of the United States who have entered it from the south. Suppose that the colonists met together and came to the conclusion that every natural motive of contiguity, the similarity of interests, and facility of administration induced them to think it more convenient to slip into the Union than into the Dominion. We all know that we should not attempt to withstand them. Financially, becoming officially part of the United States made sense since British Columbia was economically essentially a satellite of San Francisco — the most important city of the entire American West and North America's Pacific coast — Washington, and Oregon, which provided all of the colony's supplies despite a substantial American tariff. American currency circulated widely in the colony, whose nearest British neighbours were Red River 2,000 miles to the east, and Hong Kong to the west. San Francisco's population in the 1860s exceeded 60,000, while Victoria's never rose above 4,000. All mail from British Columbia went through San Francisco, forcing the colony's post office to keep large quantities of American postage stamps. The opening of the American transcontinental railroad in 1869 made it possible to travel by ship from Victoria to San Francisco, then by train to Ottawa or Washington in just 24 days. With the gold now gone, most of the American miners had left, and the economic future did not look promising unless BC could join the very rapidly growing, rich economies of the Pacific states. While American residents of British Columbia celebrated the United States' purchase of Alaska in 1867, having American territory to their north and south caused British residents' fears for the future of their colony to grow. Alaska was part of American Secretary of State William H. Seward's plan to incorporate the entire northwest Pacific Coast, chiefly for the long term commercial advantages to the United States in terms of Pacific trade. Seward believed that the people in British Columbia wanted annexation and that Britain would accept this in exchange for the Alabama claims. In the event, Seward dropped the idea of exchange and accepted an arbitration plan that settled the Alabama claims for cash. When a false report circulated in April, soon after the Alaska news, that the British government was considering settling the claims by ceding the colony, a substantial annexation movement appeared supported by many residents and three of the colony's six newspapers. Anti confederationists, who were not necessarily annexationists, were the majority on Vancouver Island. That said, annexationists argued that the colony would never be able to negotiate with the United States a free trade agreement similar to the Reciprocity Treaty of 1854, and that annexation would end the disadvantage of the American tariff. Most Canadian born residents supported confederation with their land of origin but were not very popular, as many in the colony believed that they sent their money home instead of spending it in British Columbia as the American born colonists did. Residents of the mainland almost unanimously supported confederation with the rest of British North America; they argued that this would benefit the colony as Canada would soon negotiate another reciprocity treaty. Many British born colonists were on both sides. Representative Nathaniel P. Banks of Massachusetts' Annexation Bill of 1866 offered voluntary annexation to British North America, including territorial status for Vancouver Island and British Columbia together as the "territory of Columbia". The bill was unsuccessful, as was Senator Alexander Ramsey of Minnesota's 1867 proposal that the United States, as part of another reciprocity treaty with Canada, offer $6 million to the Hudson's Bay Company for the territory west of the 90th longitude. The US would assume British Columbia's $2 million debt, and subsidize the Northern Pacific Railway to build a road to Puget Sound. Two American military officers, who travelled throughout British Columbia for two months while arranging for the supply of occupation troops in Alaska, wrote a detailed report to Washington in November 1867 of their belief that a majority of residents supported annexation. They claimed that "[i]t did not become necessary in a single instance to broach the subject of the cession of that territory to the United States, for it was the constant theme of conversation". Employees of the Hudson's Bay Company were said to be especially supportive, although they and many others could not make their opinion public because of fears of being denounced as disloyal. A majority of British Columbians never publicly supported American annexation, however, and support for joining Canada grew over time; in particular, annexationists failed to persuade the anti confederation Hudson's Bay Company officials and their friends that dominated Vancouver Island politics. Accusations that "American gold" and "American greenbacks" funded "renegade Englishmen" likely hurt annexation support; whether the US officers' belief of the existence of widespread covert support was correct, by October 1867 annexation no longer appeared as a topic in British Columbia newspapers or documents. Until the Alaska Purchase and the new Dominion status (which were almost simultaneous), the British had been indifferent to the fate of British Columbia. London realized its value as a base for its imperial trade opportunities in the Pacific and the need of the Royal Navy for a station in the region. By 1868 public opinion was likely on the confederation side. Annexationists (or, at least, anti confederationists) were in control of the Legislative Council of British Columbia, however, and in February 1869 passed a resolution opposing confederation; until his death the colonial governor, Frederick Seymour, also opposed confederation. Successor Anthony Musgrave supported confederation (after being unsuccessful in bringing Newfoundland into Canada) but due to an accident was delayed in his duties; meanwhile, annexation support revived during the winter of 1869–1870. One hundred and four individuals, about one percent of the white population of the colony, signed an 1869 petition to President Ulysses S. Grant asking for annexation. While there is no reason to believe that they accurately represented the majority opinion, many colonists viewed Washington and London as equal competitors for British Columbia's loyalty depending on who offered more incentives, while Ottawa was more foreign and less familiar. In August 1869 Lord Granville communicated London's new view of British Columbia when he wrote to Musgrave, "I have no hesitation in stating that [support of confederation] is also the opinion of Her Majesty's Government." In February 1870 Musgrave successfully persuaded the Legislative Council to pass a resolution supporting confederation with Canada. Many British born colonists now supported confederation as the best way to maintain a connection with Britain. By April the Victoria Colonist reported that a mass meeting in Victoria supported confederation while "the vaguest hint in the direction of annexation was met with a howl of execration". Musgrave proposed an attractive plan for joining Canada, with the Dominion assuming the colony's debt and building a new Canadian transcontinental railway that would eliminate the reliance on the American railroad. The United States was focused on issues of Reconstruction and few Americans considered Seward's plan to expand Manifest Destiny to the Pacific.

Канадаға кіру (18711900)

Алтын алауының күйреуінен туындаған экономикалық қиындықтар және шынайы жауапты және халықтық үкімет құруға деген ұмтылыс Британдық Колумбияны 1867 жылы жарияланған Канада Конфедерациясына қосылуға зорлықпен итермеледі. Конфедерация Лигасы, провинцияның болашақ үш премьер-министрі – Амор Де Космос, Роберт Бивен және Джон Робсон бастауымен, Британдық Колумбия колониясын осы мақсатқа қарай жылжуда жетекші рөл атқарды. Осылайша, 1871 жылдың 20 шілдесінде Британдық Колумбия Канадаға қосылған алтыншы провинция атанды. Британдық Колумбия Конфедерацияға кіргенінің орнына, Канада BC-нің үлкен қарызын өтеді және 10 жыл ішінде Монреальден Тынық мұхитының жағалауына дейін темір жол салуға уәде берді. Көптеген адамдардың ойынша, Британдық Колумбия конфедерацияға қосылу шарты ретінде континенттік темір жол талап етпеді; оның өкілдері вагондық жол күткен, бірақ Джон А. Макдональдтың ұлттық үкіметі темір жолды балама ретінде ұсынды, ал Оттава мен Лондон оны Британдық Колумбияны ғана емес, сонымен қатар далалық аймақтарды Британ империясының қалған бөлігімен байланыстырудың жолы деп қарады. Алайда, темір жол салу уәдесі Британдық Колумбияның Канада құрамында қалуының ең маңызды себебіне айналды. 1878 жылы провинциялық заң шығарушы орган Макдональдтың ізбасары Александр Маккензи, оның Либералдық партиясы темір жолға қарсы болғандықтан, уәдеге өзгеріс енгізуге тырысқанда бөлініп кетумен қорқытты; Макдональдтың сол жылы қайтадан билікке оралуы Британдық Колумбияның Канададан кетуіне тосқауыл қойды. Уәдесін орындау мақсатында 1885 жылдың 7 қарашасында Канадтық Тынық мұхиты темір жолының соңғы тірегі Крейгэллачиде орнатылды. Британдық Колумбия мен Канаданың басқа провинциялары арасында жақсы жол әлі болған жоқ; 1928 жылы BC маршруты "А" аяқталғанға дейін автомобильдер АҚШ арқылы өтіп, Британдық Колумбиядан Канаданың шығысына баруға мәжбүр болды. Британдық Колумбиядағы кен өндіру шекарасы көптеген кен орындары мен балқыту зауыттарының дамуына әкелді, көбінесе американдық инвестициялар есебінен. Трейлде әлі күнге дейін әлемдегі ең ірі балқыту зауыттарының бірі бар. 19-шы ғасырдың басы мен 20-шы ғасырдың басында Британдық Колумбияда табысқа жеткен капитал мен жұмыс Нельсон, Накусп, Слокан, Кимберли, Кастлегар, Россленд және Салмо сияқты бірнеше жаңа қалалардың құрылуына ықпал етті. Роберт Дансмуир (1825–1889) және оның ұлы, кейіннен Британдық Колумбияның премьер-министрі (қызмет еткен жылдары: 1900–1902) Джеймс Дансмуир басқарған ірі көмір кеніші осы кезеңде Ванкувер аралында дамыды. Материктегі экономиканың жақсаруы, көлік инфрақұрылымының дамуы және халық санының артуы нәтижесінде, басқа ресурстарға негізделген экономикалық белсенділік те өркендеді. 19-шы ғасырдың соңғы жартысында балық аулау, орман шаруашылығы және егіншілік (Оканаган аймағында кең көлемде жеміс бақтарын отырғызуды қоса алғанда) провинцияның экономикасын құраған "үш F" болды – бұл жағдай 20-шы ғасырдың соңына дейін сақталды. Экономиканың өркендеуімен бірге, алғашқы тері саудасы бекеттері өркендеген қауымдастықтарға (Виктория, Нанаимо және Камлупс сияқты) кеңейді. Бұл сонымен қатар Йель, Нью-Вестминстер және, ең бастысы, бірақ кейінірек пайда болған Ванкувер сияқты жаңа қауымдастықтардың құрылуына әкелді. 1860-шы жылдардың соңында Фрейзердің аузындағы Бэррард шығанағында орналасқан Гранвилл мен Гастингс Миллдің өркендеген диірмен қалаларының бірігуі нәтижесінде құрылған Ванкувер 1886 жылы Канадтық Тынық мұхиты темір жолының соңғы станциясы ретінде таңдалғаннан кейін қала мәртебесін алды. Үш айдан кейін қаланы толығымен қиратқан апатты өртке қарамастан, Ванкувер провинцияның ең ірі қаласына айналды, оның порттары провинцияның ресурстық байлығын – сондай-ақ далалық провинциялардан темір жол арқылы тасымалданатын өнімдерді – теңіз арқылы экспорттауға мүмкіндік берді. Ванкувердің провинцияның басты қаласы мәртебесі сақталды және Ричмонд, Бернаби, Суррей, Дельта, Кокитлам және Нью-Вестминстердің айналасындағы муниципалитеттердің өсуімен одан әрі нығайтылды. Metro Vancouver – Торонто мен Монреальдан кейін Канададағы үшінші ең көп халқы бар қалалық аймақ. 19-шы ғасырдың соңында Британдық Колумбияның этникалық әртүрлілігі айтарлықтай дами бастады, өйткені иммиграция тек еуропалық елдерден ғана емес, басқа елдерден де келді. Қытай және жапон эмигранттары 1850-ші жылдардан бастап көптеген жағалаудағы елді мекендерде қоныстанды және 1880-ші жылдары олардың саны көбейді. Үнді эмигранттары да кейінгі жылдары Британдық Колумбияға келе бастады және провинциялық ағаш өңдеу өнеркәсібін дамытуға көмектесті, Ванкувер аралындағы Палди сияқты диірмен қалаларын құрды.

Both the depressed economic situation – arising from the collapse of the gold rushes – and a desire for the establishment of truly responsible and representative government, led to enormous domestic pressure for British Columbia to join the Canadian Confederation, which had been proclaimed in 1867. The Confederation League, spearheaded by three future premiers of the province — Amor De Cosmos, Robert Beaven, and John Robson — took a leading role in pushing the Colony of British Columbia towards this goal. And so on 20 July 1871, British Columbia became the sixth province to join Canada. In return for British Columbia entering Confederation, Canada absorbed BC's massive debt and promised to build a railway from Montreal to the Pacific coast within 10 years. Contrary to popular belief British Columbia did not demand a transcontinental railway as a condition of confederation; its delegates expected a wagon road, but John A. Macdonald's national government proposed the railway as a substitute, with Ottawa and London viewing it as a way of connecting not just British Columbia but the prairies with the rest of the British Empire. The promise of a railway became, however, the most important reason for British Columbia to stay within Canada. The provincial legislature threatened to secede in 1878 because Macdonald's successor Alexander Mackenzie, whose Liberal Party had opposed the railway, attempted to modify the promise; Macdonald's return to power that year likely kept British Columbia from departing Canada. In fulfillment of the promise, the last spike of the Canadian Pacific Railway was driven in at Craigellachie on 7 November 1885. No good road yet existed between British Columbia and other Canadian provinces; until the completion of BC Route "A" in 1928, automobiles had to enter the United States to travel from BC to eastern Canada. The mining frontier in BC led to the development of many mines and smelters, mostly through American investment. One of the world's largest smelters still exists in Trail. The capital and work to be found in BC during the turn of the 19th century to the 20th century led to the founding of several new towns in BC such as Nelson, Nakusp, Slocan, Kimberley, Castlegar, Rossland, and Salmo. A large coal empire run by Robert Dunsmuir (1825–1889) and by his son and later BC premier (in office: 1900–1902), James Dunsmuir, developed on Vancouver Island during this era. As the economy on the mainland continued to improve as a result of improved transportation and increased settlement, other resource based economic activity began to flourish. Throughout the latter half of the nineteenth century, fishing, forestry, and farming (including the planting of extensive orchards in the Okanagan region) became the "three F's" on which the province built its economy — a situation that persisted well into the late twentieth century. With the booming economy came the expansion of the original fur trading posts into thriving communities (such as Victoria, Nanaimo, and Kamloops). It also led to the establishment of new communities, such as Yale, New Westminster, and — most notably, though a latecomer — Vancouver. The product of the consolidation of the burgeoning mill towns of Granville and Hastings Mill – located near the mouth of the Fraser on Burrard Inlet in the later 1860s – Vancouver was incorporated in 1886 following its selection as the railhead for the Canadian Pacific Railway. Despite a devastating fire that all but wiped out the city three months later, Vancouver quickly became the largest city in the province, its ports conveying both the resource wealth of the province – as well as that transported from the prairie provinces by rail – to markets overseas. Vancouver's status as the principal city in the province has endured, augmented by growth in the surrounding municipalities of Richmond, Burnaby, Surrey, Delta, Coquitlam, and New Westminster. , Metro Vancouver is the third most populous metropolitan area in Canada, behind Toronto and Montreal. In the late 19th century British Columbia's ethnic diversity began to develop significantly, as immigration was not fed entirely by European countries. Chinese and Japanese emigrants made many coastal settlements home, beginning in the 1850s, and became increasingly more evident in the 1880s. Indian emigrants also began sailing to British Columbia in the following years and would help develop the provincial logging industry, founding mill towns such as Paldi on Vancouver Island.

20 ғасыр

Тері саудасы дәуірінен бері Британдық Колумбияның экономикасы табиғи ресурстарға, әсіресе балық аулауға, орман шаруашылығына және кен өндірісіне негізделген. Балық консервілеу зауыттарынан бастап, ағаш өңдеу және кен орындарына дейін, Британдық Колумбияның ресурстық секторы ірі коммерциялық мүдделердің билігінде болды. Индустрияландыру мен экономикалық өсімге байланысты жұмысшылар осы шексіздей көрінетін өркендеуге қосылу үшін келді. Бұл жұмысшылардың көпшілігі Азиядан да, Еуропадан да келді. Мәдениеттердің араласуы мен әртүрлілік – күшті жақтары болғанымен, көбінесе қақтығыстарға да себеп болды. 20 ғасырдың басы – үлкен өзгерістер мен иммигранттар мен жергілікті халықтар арасындағы әңгімелердің кезеңі болды, олардың барлығы өмірлерінің қарқынды түрде өзгеретінін сезді.

Еңбек қозғалысының өрлеуі

Ірі бизнестің экономикада басымдығымен бірге, көбінесе белсенді еңбек қозғалысы да болды. Алғашқы маңызды наразылық ереуілі 1903 жылы болған, онда теміржол қызметкерлері кәсіподақты мойындау үшін CPR-ге қарсы ереуіл жасады. Сол ереуіл кезінде еңбек көшбасшысы Фрэнк Роджерс кемежайда пикетте тұрғанда CPR полициясының қолынан қаза тауып, Британ Колумбиясы қозғалысының тұңғыш шейіті болды. Канададағы алғашқы жалпы ереуіл 1918 жылы Ванкувер аралындағы Камберленд көмір шахтасында тағы бір еңбек көшбасшысы Джинджер Гудвиннің қазасына байланысты болды. 1920 жылдардың соңындағы өнеркәсіптік шиеленістердің аяқталуы Ұлы депрессиямен күрт тоқтатылды. 1930 жылдардағы ереуілдердің көпшілігін Коммунистік партия ұйымдастырушылары басқарды. Бұл ереуіл толқыны 1935 жылы шарықтап, жұмыссыз ер адамдар провинцияның шалғай аймақтарындағы әскери жәрдем лагерьлеріндегі жағдайға наразылық білдіру үшін қалаға ағылып келді. Екі ай бойы күнделікті және бұзылған наразылықтардан кейін, жәрдем лагерінің ереуілшілері өз шағымдарын федералды үкіметке жеткізуге шешім қабылдады және Оттаваға аттанды, бірақ олардың басып алған пойыз Миссия қаласының шығысындағы Хацикте пулеметпен тоқтатылды, ереуілшілер тұтқындалып, Депрессия аяқталғанға дейін жұмыс лагерлеріне қамалды.

Расалық және этникалық қатынастар

Бұл уақытта Британ империясының идеологиясы және оның көптеген отарлаушыларының көзқарасы үстемдікке, көбінесе нәсілдік үстемдікке негізделген. Расизм және ақ нәсілділердің отарласуын құруға деген ниет кеңінен таралған еді. Чарльз Дарвиннің ғылыми тұжырымдары нәсілдер теориясын жасау үшін пайдаланылды, ол әлеуметтік дарвинизм деп аталды және бүгінде толығымен жоққа шығарылды. Осы идеология негізінде федералды және провинциялық үкіметтер шектеуші заңдар қабылдады. Потлачқа тыйым салу алғашқы халықтардың мәдени және рухани дәстүрлерін қылмыстық қылды, ал ақ емес адамдарға – әсіресе алғашқы халықтарға, қытайларға, үндістерге және жапондықтарға – дауыс беру құқығынан айырылды. 20-ғасырда Британдық Колумбияға көптеген иммигранттар келді, ал 21-ғасырда Ванкувер Торонтодан кейін Канададағы ең этникалық түрлі қала болып табылады. Ванкуверде қытайлар мен үндістердің қоныстануының ұзақ тарихы бар; бүгінде этникалық қытайлар мен үндістер қала халқының 30 пайызынан астамын құрайды. 1886 жылы қытайларға баж салығы енгізілді, ол 1904 жылға қарай Канадаға кіру үшін әр адамға 500 долларға дейін жетті. 1923 жылы үкімет Қытай иммиграциялық заңын қабылдады, ол 1947 жылға дейін Қытайдан иммиграцияны толығымен тоқтатты. Британдық Үндістаннан келген сикхтер 1908 жылы Иммиграциялық заңға енгізілген түзетулерге тап болды, ол үндістерге Канадаға келген кезде 200 доллар ақшасы болуын талап етті, ал иммиграцияға тек Үндістаннан үздіксіз сапармен келген жағдайда ғана рұқсат етілді, бұл іс жүзінде мүмкін емес еді. Б.К.-дағы ең танымал үндістерге қарсы расизм оқиғасы 1914 жылы болды, онда «Комагата Мару» Ванкувер портына 376 панджаби сикх, мұсылман және индуистпен келді, олардың тек 20-сына ғана кіруге рұқсат берілді. «Комагата Мару» кемесі екі ай бойы портта тұрды, ал «Халса» қоғамы сот арқылы олардың ісін қарауға шағымданды. «Халса» қоғамы сондай-ақ осы екі ай ішінде «Комагата Мару» кемесіндегі жолаушыларды тірі ұстады. Сотқа ұтылғаннан кейін, «Канада Корольдік Әскери-теңіз күштерінің крейсері» «Комагата Маруды» теңізге шығарып жіберді, ал мыңдаған адамдар Стэнли Паркінің жағалауынан шулықтады.

At the time that BC was settled the ideology of the British Empire, and of many of its colonial settlers was based on an assumption of superiority, often racial superiority based on the pseudo science of Race. Racism and a desire to create a white colony were widespread. The scientific thinking of Charles Darwin was used to develop a theory of the races, known as social Darwinism, which is today completely discredited. Under this ideology, restrictive laws were passed, by both federal and provincial levels of government. The potlatch ban outlawed First Nations cultural and spiritual practices, non white people were denied the vote – specifically First Nations, Chinese, Indians, and Japanese people. During the 20th century, many immigrant groups arrived in British Columbia and in the 21st centuray, Vancouver is the second most ethnically diverse city in Canada, after Toronto. Vancouver, in particular, has a long history of Chinese and Indian settlement; today, ethnic Chinese and Indians form over 30 percent of the city's population. In 1886, a head tax was imposed on the Chinese, which reached as much as $500 per person to enter Canada by 1904. By 1923 the government passed the Chinese Immigration Act, which prohibited all Chinese immigration until 1947. Sikhs from British India had to face an amended Immigration Act in 1908 that required Indians to have $200 on arrival in Canada, and immigration would be allowed only if the passenger had arrived by continuous journey from India, which was impossible. Perhaps the most famous incident of anti Indian racism in BC was in 1914 when the Komagata Maru arrived in Vancouver Harbour with 376 Punjabi Sikhs, Muslims, and Hindus aboard, of whom only 20 were allowed entry. The Komagata Maru spent two months in the harbour while the Khalsa Society went through the courts to appeal their case. The Khalsa Society also kept the passengers on the Komagata Maru alive during those two months. When the case was lost, , a Royal Canadian Navy cruiser, escorted the Komagata Maru out to sea while thousands of Caucasians cheered from the seawall of Stanley Park.

Коалиция және соғыстан кейінгі өрлеу

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде негізгі либералдық және консервативтік партиялар ресми коалициялық үкімет құрды. Жаңа либералдық партияның басшысы Джон Харт, 1941 жылғы сайлауда көпшілік дауыс ала алмаған Дафф Паттуллоны алмастырды. Либералдық партия ең көп мандатқа ие болғанымен, социалистік Кооперативтік Ұлттық Федерациядан (CCF) азырақ дауыс алды. Паттулло Роял Мэтлэнд басқаратын қарсы консерваторлармен коалиция құруға келіспеді және оның орнына Харт бес либералдық және үш консервативтік министрден тұратын коалициялық кабинет құрды. Джонсон 1948 жылы Фрейзер аңғарындағы су тасқынынан зардап шеккендерге көмек көрсету арқасында танымал болды, бұл аймақ пен провинция экономикасына ауыр соққы болды. 1950 жылдың 13 ақпанында солтүстік Британ Колумбиясында "Конвейр B-36B" ұшағы Марк IV атом бомбасын тастағаннан кейін құлады. Бұл тарихтағы алғашқы ядролық қарудың жоғалуы болды. Либералдық және консервативтік коалиция серіктестері арасындағы шиеленіс либералдық партия басшылығын Джонсонға келісімді тоқтатуға дауыс беруге мәжбүр етті. Джонсон коалицияны тоқтатты және консервативтік министрлер кабинетін, оның ішінде вице-премьер және қаржы министрі Герберт Анскомбты қызметтен босатып, 1952 жылғы жалпы сайлауды жеделдетті. Осы сайлауға дейін өткізілген сайлау реформасы жөніндегі референдумда сайлаушылар екінші және үшінші таңдауларын белгілей алатын жою жүйесі (жоғары дәрежелі дауыс беруге ұқсас) енгізілді. Либералдық және консервативтік партиялардың күткені, олардың қолдаушылары CCF орнына қарсы партияны таңдап дауыс беретін болған, бірақ бұл жоспар күтпеген нәтиже берді. CCF-ті қоса алғанда, барлық ірі партиялардан сайлаушылардың көп бөлігі Әлеуметтік несие партиясына дауыс берді. Бұл партия палатада ең көп мандатты (19) жеңіп алды, CCF-ден бір мандат артық алды, CCF 34,3 пайыз, ал Әлеуметтік несие 30,18 пайыз дауыс жинады. Бұрынғы консервативтік депутат В. А. К. Беннетт басқаратын Әлеуметтік несие партиясы либералдық және консервативтік партиялардың қолдауымен (6 және 4 мандаттан) азшылық үкімет құрды. Беннетт бірқатар қаржылық реформаларды бастады, 1953 жылғы екінші сайлауға жол ашты, онда жаңа Беннетт әкімшілігі көпшілік мандатты жеңіп алды. Кейін Беннетт провинцияны бұрынғы сайлау жүйесіне қайтарды, ол әлі де қолданылуда.

During World War II the mainstream BC Liberal and BC Conservative parties united in a formal coalition government under new Liberal leader John Hart, who replaced Duff Pattullo when the latter failed to win a majority in the 1941 election. While the Liberals won the most seats, they actually received fewer votes than the socialist Co operative Commonwealth Federation (CCF). Pattullo was unwilling to form a coalition with the rival Conservatives led by Royal Maitland and was replaced by Hart, who formed a coalition cabinet made up of five Liberal and three Conservative ministers. Johnson achieved popularity for flood relief efforts during the 1948 flooding of the Fraser Valley, which was a major blow to that region and to the province's economy. On February 13, 1950, a Convair B 36B crashed in northern British Columbia after jettisoning a Mark IV atomic bomb. This was the first such nuclear weapon loss in history. Increasing tension between the Liberal and Conservative coalition partners led the Liberal Party executive to vote to instruct Johnson to terminate the arrangement. Johnson ended the coalition and dropped his Conservative cabinet ministers, including deputy premier and finance minister Herbert Anscomb, precipitating the general election of 1952. A referendum on electoral reform prior to this election had instigated an elimination ballot (similar to a preferential ballot), where voters could select second and third choices. The intent of the ballot, as campaigned for by Liberals and Conservatives, was that their supporters would list the rival party in lieu of the CCF, but this plan backfired when a large group of voters from all major parties, including the CCF, voted for the Social Credit Party, who won the largest number of seats in the House (19), one seat ahead of the CCF, despite the CCF having 34.3 percent of the vote to Social Credit's 30.18 percent. The Social Credit Party, led by rebel former Conservative MLA W. A. C. Bennett, formed a minority government backed by the Liberals and Conservatives (with 6 and 4 seats respectively). Bennett began a series of fiscal reforms, laying the groundwork for a second election in 1953 in which the new Bennett administration secured a majority of seats. Bennett then returned the province to the first past the post system thereafter, which is still in use.

1952-1960 жылдар

Әлеуметтік несие партиясының сайлануымен Британдық Колумбия қарқынды экономикалық даму кезеңіне енді. Беннетт пен оның партиясы провинцияны келесі жиырма жыл бойы басқарды, осы уақытта үкімет инфрақұрылымды дамытудың ауқымды бағдарламасын іске қосты. Бұл орман шаруашылығы, кен өнеркәсібі және энергетика салаларындағы тұрақты экономикалық өсімнің нәтижесінде мүмкін болды. Осы екі онжылдықта үкімет Британдық Колумбия Электр және Британдық Колумбия Энергия компанияларын, сондай-ақ кіші электр компанияларын мемлекеттік меншікке алды және оларды BC Hydro деп қайта атады. West Kootenay Power and Light компаниясы BC Hydro-дан тәуелсіз қалды, ол Cominco компаниясына тиесілі және басқарылды, бірақ аймақтық электр желісіне қосылды. 1960 жылдардың соңында бірнеше ірі бөгеттер салына бастады немесе аяқталды, олардың ішінде Бейбітшілік, Колумбия және Нечако өзендерінің су алаптары бар. Маңызды транзиттік келісімдер жасалды, ең бастысы – 1961 жылғы Канада мен АҚШ арасындағы Колумбия өзені туралы шарт. Бұл шарт Британдық Колумбияда үш ірі бөгет салуды талап етті, ал АҚШ бөгеттердің арқасында гидроэлектр энергиясын өндіруге байланысты қаржылық өтемақы алды. Бөгеттер Британдық Колумбияның үлкен аумақтарын су басты, бірақ провинция үшін өте тұрақты және жаңаруға жарамды энергия көзіне айналды. Облыстың экономикасын орман шаруашылығының күрт өсуі, сондай-ақ провинцияның солтүстік-шығысындағы мұнай және газ өндірісі де нығайтты. 1950-ші және 1960-шы жылдар провинцияның көлік инфрақұрылымын дамытумен де ерекшеленді. 1960 жылы үкімет провинциялық тас жолдар жүйесінің теңіздік бөлігін кеңейту үшін BC Ferries мемлекеттік корпорациясын құрды. Паром жүйесі Трансканадалық тас жол жүйесінің бөлігі ретінде федералдық гранттармен де қолдау көрсетілді. Тас жолдар жүйесі жаңа тас жолдар мен көпірлерді салу, сондай-ақ қолданыстағы тас жолдар мен провинциялық жолдарды асфальттау арқылы жақсартылды және кеңейтілді. Ванкувер мен Виктория мәдени орталықтарға айналды, өйткені ақындар, жазушылар, суретшілер, музыканттар, сондай-ақ бишілер, актерлер және жоғары деңгейдегі ас үй шефтері олардың көрнектілігі мен жылы температурасына тартылды. Мәдени және кәсіпкерлік орталыққа АҚШ-тан келген көптеген Вьетнам соғысынан қашқандар да үлкен үлес қосты. Туризм де экономикада маңызды рөл атқарды. Жапон экономикасының және басқа Тынық мұхиты елдерінің өсуі Британдық Колумбия экономикасына оң әсер етті, негізінен ағаш өнімдерін, минералдар мен металлургиялық көмірді экспорттау арқасында. Саяси және әлеуметтік тұрғыдан алғанда, 1960 жылдар әлеуметтік жағдайдың тұрақсыз кезеңі болды. Депрессиядан және еңбек қозғалысының күшеуінен бері провинцияда басым болған саяси сол және оң арасындағы жік күшейді. Еркін кәсіпкерлік партиялары де-факто коалиция құрып, Кооперативтік Комонвелл федерациясының мұрагері – әлеуметтік демократиялық Жаңа демократиялық партияға (ЖДП) қарсы тұрды. Облыстың экономикасы гүлденген сайын еңбек және басқару арасындағы шиеленіс те артты. 1960 жылдардың соңында Ванкувер мен Нанаимода қарсы мәдениет қозғалысынан да шиеленістер туды. Хиппилер мен Ванкувер мэрі Том Кэмпбелл арасындағы қақтығыс 1971 жылғы Гастоун көтерілісіне әкеп соқты.

With the election of the Social Credit Party, British Columbia embarked on a phase of rapid economic development. Bennett and his party governed the province for the next twenty years, during which time the government initiated an ambitious program of infrastructure development. This was fuelled by a sustained economic boom in the forestry, mining, and energy sectors. During these two decades, the government nationalized British Columbia Electric and the British Columbia Power Company, as well as smaller electric companies, renaming the entity BC Hydro. West Kootenay Power and Light remained independent of BC Hydro, being owned and operated by Cominco, though tied into the regional power grid. By the end of the 1960s, several major dams had been begun or were completed in—among other locations—the Peace, Columbia, and Nechako River watersheds. Major transmission deals were concluded, most notably the 1961 Columbia River Treaty between Canada and the United States, which required the building of three large dams in British Columbia in return for financial compensation related to US hydroelectric power production enabled by the dams. The dams flooded large areas within British Columbia but would prove to be a very stable and renewable source of power for the province. The province's economy was also boosted by unprecedented growth in the forestry sector, as well as oil and gas development in the province's northeast. The 1950s and 1960s were also marked by development of the province's transportation infrastructure. In 1960, the government established BC Ferries as a crown corporation to provide a marine extension of the provincial highway system. The ferry system was also supported by federal grants as being part of the Trans Canada Highway system. The highway system was improved and expanded through the construction of new highways and bridges, and paving of existing highways and provincial roads. Vancouver and Victoria became cultural centres as poets, authors, artists, musicians, as well as dancers, actors, and haute cuisine chefs flocked to their scenery and warmer temperatures, with the cultural and entrepreneurial community bolstered by many Vietnam war draft dodgers from the United States. Tourism also played a role in the economy. The rise of the Japanese economy and other Pacific economies was a boost to British Columbia's economy, primarily because of exports of lumber products, minerals, and metallurgical coal. Politically and socially, the 1960s brought a period of social volatility. The divide between the political left and right, which had prevailed in the province since the Depression and the rise of the labour movement, sharpened as free enterprise parties coalesced into the de facto coalition represented by Social Credit—in opposition to the social democratic New Democratic Party (NDP), the successor to the Co operative Commonwealth Federation. As the province's economy blossomed, so did labour–management tensions. Tensions emerged, also, from the counterculture movement of the late 1960s, of which Vancouver and Nanaimo were centres. The conflict between hippies and Vancouver mayor Tom Campbell culminated in the Gastown riots of 1971.

1970 және 1980 жылдар

1969 жылдың 27 тамызында Әлеуметтік кредит партиясы Беннеттің биліктегі соңғы мерзімінде жалпы сайлауда қайта сайланды. 1970-ші жылдардың басында көмір бағасының өсуі және орман шаруашылығы секторының кеңеюі экономиканы нығайтты; алайда, BC Hydro құрылғаннан бері алғаш рет зиянға ұшырады. 1972 жылдың тамызындағы сайлауда Әлеуметтік кредит партиясы биліктен қуылды, бұл Дейв Баррет басшылығымен провинциялық ЖЖД үкіметінің жолын ашты. Баррет басшылығымен үлкен провинциялық артықшылық тез арада тапшылыққа айналды, бірақ есеп жүйесіне енгізілген өзгерістер бұл тапшылықтың бір бөлігі бұрынғы Әлеуметтік кредит режимінен және оның "екі кітап жиынтығынан" қалған болуы мүмкін, өйткені В.А.К. Беннетт бір кезде өзінің қаржылық басқару жүйесін осылай атаған. ЖЖД үкіметінің үш жылдық қысқа мерзімі провинцияға бірнеше маңызды өзгерістер әкелді, ең бастысы – ауыл шаруашылығы жерлерін қайта дамытудан қорғау мақсатындағы Ауыл шаруашылығы жерлері қоры және бір төлемді негізгі автомобиль сақтандыруын ұсынуға міндеттелген Британдық Колумбияның Сақтандыру корпорациясы. Үкімет реформаларды тым жылдам немесе тым кең ауқымды енгізді деген пікірлер, сонымен қатар еңбек дағдарысының күшеюі 1975 жылғы жалпы сайлауда ЖЖД партиясының жеңілісіне әкеп соқты. В.А.К. Беннеттің ұлы Билл Беннетт қайтадан билікке келді. Жас Беннет үкіметінің кезінде провинцияның 85 пайызы мемлекеттік резервтен Орман министрлігіне берілді, министрлердің орынбасарлары Премьер-министрге тікелей есеп берді, ал ЖЖД партиясы бастаған әлеуметтік бағдарламалар тоқтатылды. 1975 жылғы Әлеуметтік кредит үкіметінің кезінде мемлекеттік меншіктегі кейбір зиян келтіріп отырған активтер Британдық Колумбия Ресурстары Инвестициялық корпорациясының акцияларын сату арқылы жекешелендірілді, ал "Brick акциялары" көп ұзамай құнсыз болып кетті. Биліктегі мерзімінің соңына таман Беннетт экономиканы жандандыруға бағытталған бірнеше ірі жобалардың аяқталуын қадағалады. Олардың ішіндегі ең маңыздысы – Ванкувердің әлемдік көрмеге ие болуы, ол Экспо-86 түрінде өтті; оған Кокихалла тас жолы мен Ванкувердің SkyTrain жүйесінің құрылысы байланысты болды. Кокихалла тас жолы жобасы премьер-министрдің ағасы жоба жарияланбастан бұрын қажетті жердің үлкен учаскелерін сатып алғаны туралы мәлімдемелерден кейін дауға айналды. Бұл жобаның құнының шамадан тыс өсуіне байланысты сыбайлас жемқорлыққа қатысты тергеулерге де себеп болды. Екі тергеу де бұқаралық ақпарат құралдарында одан да күрделі дауға, Доман даулы оқиғасына ұшырады, онда премьер-министр мен миллионер Херб Доман ішкі сауда және бағалы қағаздармен алаяқтық жасады деген күдік туды. Әлеуметтік кредит партиясы 1979 жылы Беннетт басшылығымен қайта сайланды және ол 1986 жылға дейін партияны басқарды. Провинция тұрақты рецессияға түскен кезде Беннетттің танымалдылығы мен медиадағы беделі төмендеді. 1983 жылдың 1 сәуірінде премьер-министр Беннетт үкіметтің заңды өкілеттігін асырып, биліктің конституциялық шектерін бұзды, ал генерал-губернатор Генри Пайбус Белл Ирвинг Беннетті Үкімет үйіне шақыруға мәжбүр болды. 1983 жылдың 30 сәуірінде сайлау жарияланды. Осы уақыт аралығында мемлекеттік төлемдер арнайы төтенше ордерлермен жүзеге асырылды, өйткені Атқарушы кеңес дағдарыс салдарынан төлемдерге қол қою құқығын жоғалтқан. Модерация платформасымен сайлау кампаниясын өткізген Беннетт сайлауда көпшілік дауысқа ие болды. Бірнеше апталық үндеуден кейін палатаның отырысы шақырылды. Тақ сөзінде Әлеуметтік кредит партиясы салықты қысқарту бағдарламасын жариялады. Бағдарламада даулы бюджеттік кесімдер болды, бұл жазда 100 000-ға жуық адам қатысқан қоғамдық наразылықтарға әкеп соқты. Бұл 1983 жылғы "Солидарлық дағдарысы" деп аталды. Ұйымдастырылған еңбек және қоғамдық топтардан тұратын, Британдық Колумбияның Еңбек федерациясы бірлестіктерінің жеке ұйымын, "Солидарлық операциясын" құрайтын жаппай оппозициялық қозғалыс жұмылдырылды. Бұл қозғалысты сол кездегі Американың Халықаралық ағаш өңдеушілері (IWA) одағының президенті, провинцияның ең күшті ресурстық кәсіподақтарының президенті Джек Манро басқарды. Бұл қозғалыстың күйреуі Мунро мен премьер-министр Беннетт арасындағы келісімге байланысты болды. Жаңа заңдардың арасында кәсіподақ емес жұмысшыларға ірі жобаларда жұмыс істеуге мүмкіндік беретін заңдар болды, сондықтан провинция бойынша түрлі жұмыс орындарында блокадалар ұйымдастырылды. Алберта мен басқа провинциялардың компанияларына кәсіподақталған Британдық Колумбия компанияларымен бәсекелесуге рұқсат беру сияқты басқа да сезімтал еңбек мәселелері болды. Қарамастан, Беннетттің биліктегі соңғы жылдары салыстырмалы түрде тыныш болды. Экспо-86-мен байланысты ірі жобалардың арқасында экономикалық және саяси серпіліс болды, және Беннетт өзінің мансабын Экспо-86 ашуға келген Принц Чарльз бен Лейди Диананы қабылдаумен аяқтады. Оның зейнетке шығуы жарияланғаннан кейін Уистлер курортында Әлеуметтік кредит партиясының съезі өткізілуге тиіс болды, онда оның зейнетке шығуынан кейін партия басшысы шешілетін еді. Кәсіпкер және бұрынғы Суррей қаласының мэрі Билл Вандер Залм жаңа Әлеуметтік кредит партиясының басшысы болды және сол жылы өткен сайлауда партияны жеңіске жеткізді. Оның кесірінен бірқатар даулы оқиғалар Вандер Залмның отставкаға кетуіне әкеп соқты, ал Рита Джонстон провинцияның премьер-министрі болды. Джонстон Әлеуметтік кредит билігінің аяқталуына қадағалады, сайлау шақырып, партияның фракциясын бар болғаны екі орынға дейін азайтты. Бұл бұрынғы Ванкувер қаласының мэрі Майк Харкорт басшылығындағы жеңіске жеткен ЖЖД партиясының қайта жандануына себеп болды. 1988 жылы Дэвид Лам Британдық Колумбияның жиырма бесінші генерал-губернаторы болып тағайындалды және провинцияның алғашқы қытай текті генерал-губернаторы атанды.

On August 27, 1969, the Social Credit Party was re elected in a general election for what would be Bennett's final term in power. At the start of the 1970s, the economy was strong because of rising coal prices and an increase in the size of the forestry sector; however, BC Hydro reported its first loss since founding. The Social Credit Party was forced from power in the August 1972 election, paving the way for a provincial NDP government under Dave Barrett. Under Barrett, the large provincial surplus soon became a deficit, although changes to the accounting system makes it likely some of the deficit was carried over from the previous Social Credit regime and its "two sets of books", as W. A. C. Bennett had once referred to his system of fiscal management. The brief three year period of NDP governance brought several lasting changes to the province, most notably the creation of the Agricultural Land Reserve, intended to protect farmland from redevelopment, and the Insurance Corporation of British Columbia, a crown corporation charged with providing single payer basic automobile insurance. Perceptions the government had instituted reforms either too swiftly or that were too far reaching, coupled with growing labour disruptions, led to the defeat of the NDP in the 1975 general election. Social Creditunder W. A. C. Bennett's son, Bill Bennettwas returned to office. Under the younger Bennett's government, 85 percent of the province's land base was transferred from government reserve to management by the Ministry of Forests, reporting of deputy ministers was centralized to the Premier's Office, and NDP instigated social programs were rolled back. During the 1975 Social Credit administration, certain money losing Crown owned assets were privatized in a selling of shares in the British Columbia Resources Investment Corporation, with the "Brick shares" soon becoming near worthless. Towards the end of his tenure in power, Bennett oversaw the completion of several megaprojects meant to stimulate the economy. Most notable of these was the winning of a world's fair for Vancouver, which came in the form of Expo 86; to which was tied the construction of the Coquihalla Highway and Vancouver's SkyTrain system. The Coquihalla Highway project became the subject of a scandal after revelations that the premier's brother bought large tracts of land needed for the project before it was announced to the public. This was also because of graft investigations of the huge cost overruns on the project. Both investigations were derailed in the media by a still further scandal, the Doman Scandal, in which the premier and millionaire backer Herb Doman were investigated for insider trading and securities fraud. The Social Credit Party was re elected in 1979 under Bennett, who led the party until 1986. As the province entered a sustained recession, Bennett's popularity and media image were in decline. On April 1, 1983, Premier Bennett overstayed his constitutional limits of power by exceeding the legal tenure of a government, and the lieutenant governor, Henry Pybus Bell Irving, was forced to call Bennett to Government House to resolve the impasse. An election was called for April 30, 1983. In the meantime, government cheques were covered by special emergency warrants as the Executive Council no longer had signing authority because of the crisis. Campaigning on a platform of moderation, Bennett won a majority in the election. After several weeks of silence in the aftermath, a sitting of the House was finally called. In the speech from the throne, the Social Credit Party announced a program of fiscal cutbacks. The program contained controversial budget cuts, which sparked public demonstrations which, through the course of a summer, drew large demonstrations of up to 100,000 people. This became known as the 1983 Solidarity Crisis. A grassroots opposition movement mobilized, consisting of organized labour and community groups, with the British Columbia Federation of Labour forming a separate organization of unions, Operation Solidarity. This was directed by Jack Munro, then president of the International Woodworkers of America (IWA), the most powerful of the province's resource unions. The movement collapsed after an apparent deal was struck by Munro and Premier Bennett. A tense winter of blockades at various job sites around the province ensued, as among the new laws were those enabling non union labour to work on large projects. There were other sensitive labour issues, such as companies from Alberta and other provinces being allowed to compete with unionized British Columbia companies. Despite the tension, Bennett's last few years in power were relatively peaceful. Economic and political momentum grew because of the mega projects associated with Expo 86, and Bennett was to end his career by hosting Prince Charles and Lady Diana on their visit to open Expo 86. After his retirement was announced, a Social Credit Party convention was scheduled at Whistler Resort, which would decide the leader of the party after his retirement. Entrepreneur and former mayor of Surrey Bill Vander Zalm became the new Social Credit Party leader, and led the party to victory in the election later that year. A series of scandals forced Vander Zalm's resignation, and Rita Johnston became premier of the province. Johnston presided over the end of Social Credit power, calling an election which reduced the party's caucus to only two seats. This caused the revival of the long defunct British Columbia Liberal Party as Opposition to the victorious NDP under former Vancouver mayor Mike Harcourt. In 1988, David Lam was appointed as British Columbia's twenty fifth lieutenant governor, and was the province's first lieutenant governor of Chinese origin.

1990 жылдар

1991 жылғы жалпы сайлауда Жаңа демократиялық партия (НДП) жеңіске жетті. НДП-ның жаңа саябақтар мен қорғалатын аумақтарды құруы халыққа ұнады және провинцияның дамып келе жатқан туризм саласын жандандыруға көмектесті, бірақ экономика әлсіз табиғи ресурстар экономикасының тұсында күресін жалғастырды. Саяси жағдайдың тұрақсыздығына қарамастан, он жылдық бойы тұрғын үй салу және кеңейтілген қызмет көрсету секторы жалпы алғанда өсімді көрсетті. НДП 1996 жылы екінші мерзімге сайланды. Партияның беделіне нұқсан келтірген оқиғалар болды, ең бастысы – провинция кеме жасау өнеркәсібін дамытуға тырысқан кезде болған жылдам паромдарға қатысты жанжал.

21 ғасыр

Егер 20-шы ғасыр этномәдени қақтығыстар ғасыры деп айтуға болатын болса, 21-ші ғасырдың қазіргі уақытына дейін салыстырмалы түрде үйлесімді ғасыр деп айтуға болады. Стивен Харпердің Оттавадағы парламентке өткен 39-шы жалпы сайлауда жеңіске жеткеннен кейін жасаған алғашқы мәлімдемелерінің бірі – қытайлық бас салымын төлегендерге тиісті өтемақы төленеді деген болатын. 2006 жылдың 22 маусымында ол кешірім сұрап, қытай иммигранттары бұрын төлеген бас салымы үшін 20 000 доллар өтемақы ұсынды. 2006 жылғы халық санағы бойынша Азия халқы, жалпы халықтың 20,2% құрап, ең ірі көрінетін азшылық демографиялық тобы болып табылады, ал Төменгі материктің көптеген ірі қалаларында қытай, Оңтүстік Азия, жапон, филиппин және корей қауымдастықтары бар. 2009 жылға дейін федералды үкімет Қытайға жағымсыз қарайтын болса, 2009 жылдың екінші тоқсанында Қытай инвестициялық корпорациясы Ванкувердегі Teck Resources кеніш компаниясының 17 пайызын сатып алды. Қытай үкіметіне деген көзқарастың өзгеруі бес жыл ішінде бұрын-соңды болмағандай, қорқыныштан ресми ынтымақтастыққа дейін өзгерді, бұл халықтың алаңдауына қарамастан болды. 2013 жылдың қарашасында Британдық Колумбияның қаржы министрі Майк де Йонг қытай юаньмен 2,5 миллиард сомасындағы дим-сам облигацияларын сәтті орналастырғанын хабарлады. Аймақ 2010 жылы Ванкувер мен Уистлерде қысқы Олимпиада ойындарын қабылдады.

Қылмыстар

2003 жылғы желтоқсандағы BC заң шығарушы органына жасалған шабуылдар, оның салдарынан 2010 жылғы қазанда Дэйв Баси мен Боб Вирк, сәйкесінше Гэри Коллинз бен Джанет Ридтің министрлік көмекшілері, кінәлі деп танылды. Бұл оқиға "БК темір жолын сату туралы құпия [ақпаратты] беру үшін ақша, тамақ және NFL билеттері түріндегі пара алу" ісін қамтыды. 2007 жылы Суррейдегі көп қабатты үйдің бірінде алты адамды атқылап өлтіруге себеп болған – қылмыстық топтың аумағында есірткі таратқандығы үшін Red Scorpion тобына 100 000 доллар төлемеген есірткі сатушы.

Азаматтық құқық бұзушылық

BC NDP үкіметінің жанжалға толы екінші мерзімінен кейін, BC Либералдары 2001 жылғы сайлауда BC тарихындағы ең ірі жеңіске жетті: 79 орынның 77-сі. Гордон Кэмпбелл он жылдың ішінде жетінші премьер-министр, ал соңғы 50 жылдағы тұңғыш либерал премьер-министр болды. 2005 жылдың 25 қарашасында Кэмпбеллдің екінші үкіметі 3:2 көпшілік дауыспен Азаматтық тәркілеу туралы заңды (CFA) қабылдады. Бұл заң 2003 жылдың қарашасында қабылданған Онтарионың Азаматтық шаралар заңынан кейін қабылданды. Бұл заң үкіметке заңды сот процесінсіз мүлікті айып салуға немесе тәркілеуге мүмкіндік береді, ал Азаматтық тәркілеу кеңсесі (CFO) үкімет қазынасын толтыру үшін осы құқықты пайдалануға құлшынды. Осы кеңсеге мүлікті тәркілеу үшін қылмыстық айыптау немесе сот шешімі қажет емес. Ол сондай-ақ Онтарио, Манитоба және Альберта провинциялары да соңғы кезде осы сияқты заңдарды енгізгенін атап өтті. BC келісім процесінде келіссөз жүргізіп жатқан ұлттар өздері талап еткен жерлерінің тек 5% ғана мойындалды. Британдық Колумбия Үнді басшыларының одағының президенті, бас Стьюарт Филипп, соттағы жеңісті BC келісім процесіне "соңғы қада" деп бағалады.