1944 жылғы сүйемелдеуші ұшақ тасымалдағышы "Puncher" (D79)

Кіріспе

1944 жылғы "Ruler" класындағы эскорт ұшақ тасымалдауыш

USS Willapa (AVG 53/ACV 53/CVE 53) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін салынған эскорт ұшақ тасымалдауыш (бастапқыда қосымша ұшақ тасымалдауыш). Американдық қызметте болмағандықтан, кеме Ленд-Лизинг бағдарламасы бойынша Ұлыбританияға берілді. Эскорт тасымалдауыш британдық HMS Puncher (D79) деп қайта аталды және оның экипажы Канад Корольдік Теңіз күштерінен, ал авиациялық құрамы Fleet Air Arm-нан болды. Puncher негізінен ұшақтарды тасымалдау үшін пайдаланылды және соғыстың соңында Норвегия жағалауындағы операцияларға қатысты. Соғыстан кейін кеме коммерциялық қызметке бейімделді және 1973 жылы бөлшектеуге дейін Muncaster Castle, Bardic және Ben Nevis деп аталды.

Дизайн және сипаттама

Bogue класы бұрынғы американдық эскорт кемелеріне қарағанда үлкен және ұшақ тасымалдау сыйымдылығы жоғары болды. Олардың барлығы эскорт кемелері ретінде салынған, ал сауда кемелерінен өзгертілмеген. Ruler типті кемелер негізінен Type C3 дизайнының қайталама нұсқасы болды. Ruler класы Royal Navy (Корольдік теңіз күштері) Lend-Lease (Қаржылық көмек) бағдарламасы аясында, кемелер құрылысындағы кешігулерге байланысты, алғашқыда алу жоспарланған кемелердің орнына сатып алынды. Кластағы барлық кемелердің экипажы 646 офицер мен сарбаздан тұрды және жалпы ұзындығы 492 фут (150 м), су сызығындағы ені 69 фут (21 м) және жалпы ені 108 фут (33 м) болды, орташа суDraftы 25 фут (8 м) құрады. Эскорт кемелерінің стандарттық суыруы және толық жүктелгендегі суыруы құрады. Жылдамдықты қамтамасыз ету үшін екі Foster Wheeler қазандығымен жұмыс істейтін Allis Chalmers тісті бу турбинасы қолданылды, ол кемені ең жоғары жылдамдыққа дейін жетелеуге қабілетті болды. Ұшақтармен жұмыс жүргізу кеменің оң жағындағы кішкентай біріктірілген көпір-ұшу басқару пунктінен басқарылды. Ұшу палубасының ұзындығы 450 фут (137 м), ені 80 фут (24 м) болды. H4C гидравликалық ұшақ катапульті ұшақтарды ұшыруға қабілетті болды. Ұшақтарды қабылдау үшін кемеде тоғыз тоқтату сымы орнатылған, олар ұшақтарды қабылдауға қабілетті, ал оларды үш ұшақ тоқтату кедергісі толықтырды. Ангарға екі лифт арқылы қол жеткізілді, алдыңғы лифт 42 фут (13 м) ұзын, 34 фут (10 м) енді, ал артқы лифт 34 фут енді және 42 фут ұзын болды, екеуі де ұшақтарды қабылдауға қабілетті. Ұшақтарды ұшу палубасының астындағы ангарда орналастыруға болады. Алайда, ангардың еңіс пішіні және лифттердің орналасуы ұшақтарды тиеу және сақтауды қиын және уақытты көп алатын етті. Эскорт кемелері авиатұқымын сақтауға арналған жағдайларға ие болды. Олардың ең жоғары ұшақ сыйымдылығы жиырма төрт ұшақтан тұрды, олар истребительдер мен суастына қарсы (ASW) ұшақтарының қоспасы болуы мүмкін, бірақ 90-ға дейін жеткізілуі мүмкін. Қару-жараққа екі Mark 9 /51 калибрлі зеңбірек, сегіз екі орынды 40 мм Bofors зеңбірегі, он төрт екі орынды 20 мм Oerlikon зеңбірегі және жеті жеке 20 мм Oerlikon зеңбірегі кірді. Эскорт кемелері Lend-Lease бағдарламасының бөлігі болғандықтан, олар өздерінің американдық радар жүйелерін, SG беттік радары мен SK әуе іздеу радарымен сақтап қалды.

The Bogue class were larger and had a greater aircraft capacity than all the preceding American built escort carriers. They were also all laid down as escort carriers and not converted merchant ships. The Ruler type vessels were essentially a repeat version of the Based on the Type C3 design, the Ruler class were acquired by the Royal Navy as part of Lend Lease after delays in the construction of the , which the Royal Navy had intended to acquire. All the vessels in the class had a complement of 646 officers and ratings and an overall length of 492 feet (150 m), a beam of 69 feet (21 m) at the waterline and 108 feet (33 m) total with a mean draught of 25 feet (8 m). The escort carriers had a standard displacement of and a deep load displacement of Propulsion was provided by one shaft turned by an Allis Chalmers geared steam turbine powered by two Foster Wheeler boilers, rated at , which could propel the ship at maximum The escort carrier could carry of fuel oil and had a maximum range of at or at maximum speed. Aircraft operations were commanded from a small combined bridge–flight control on the starboard side of the ship. The flight deck was 450 feet (137 m) long and 80 feet (24 m) wide. The H4C hydraulic aircraft catapult was capable of launching aircraft at To receive aircraft the ship was equipped with nine arrestor wires capable of taking aircraft at , backed up by three aircraft barriers. Two aircraft elevators accessed the hangar, with the forward elevator being 42 feet (13 m) long by 34 feet (10 m) wide and the aft elevator being 34 feet wide and 42 feet long with both capable of taking aircraft. Aircraft could be housed in the hangar below the flight deck. However, the sloping contour of the hangar combined with the elevator arrangement made handling and storage of aircraft difficult and time consuming. The escort carriers could store of avgas. They had a maximum aircraft capacity of twenty four aircraft which could be a mixture of fighter and anti submarine (ASW) aircraft, though up to 90 could be ferried. Armament comprised two Mark 9 /51 calibre guns, eight twin mounted 40 mm Bofors guns, fourteen twin mounted 20 mm Oerlikon cannon and seven single mounted 20 mm Oerlikon cannon. Since the escort carriers came as part of Lend Lease, they retained their American radar systems, with the SG surface radar and the SK air search radar.

Құрылыс және мансап

Виллапа была заложена 21 мая 1943 года в Сиэтле, штат Вашингтон, компанией Seattle Tacoma Shipbuilding Corporation и переклассифицирована как CVE 53 10 июня 1943 года. Спуск на воду "Виллапы" состоялся 8 ноября 1943 года. Корабль был завершен и передан Королевскому флоту по программе ленд-лиза 5 февраля 1944 года, получив название HMS Puncher с бортовым номером D79. 15 марта 1944 года "Панчер" прибыл в Ванкувер для переоборудования в соответствии со стандартами Королевского флота. Британское адмиралтейство решило, что после Второй мировой войны Королевский канадский военно-морской флот будет иметь собственные авианосцы. По этой причине экипаж "Панчера" состоял из личного состава Королевского канадского военно-морского флота для создания базы знаний для будущих авианосцев. Однако, поскольку в Королевском канадском военно-морском флоте не хватало обученного авиационного персонала, авиационный экипаж был сформирован из Fleet Air Arm. "Панчер" оставался под британским контролем из-за положений закона о ленд-лизе, которые запрещали Королевскому флоту передавать оборудование, полученное по ленд-лизу, третьей стороне. "Панчер" провел войну в Атлантическом океане и Средиземном море. В июне 1944 года эскортный авианосец перевез моторные катера из Нового Орлеана в Нью-Йорк. В следующем месяце корабль перевез самолеты ВВС армии США из Норфолка, штат Вирджиния, в Касабланку, Северная Африка, а затем вернулся в Норфолк. Оттуда "Панчер" совершил еще два переправочных рейса, доставив истребители Vought Corsair, предназначенные для 1845-й военно-воздушной эскадрильи, в Соединенное Королевство. После переправочных рейсов "Панчер" был поставлен на ремонт для устранения дефектов, выявленных при постройке. 21 ноября 1944 года "Панчер" принял на борт 821-ю военно-воздушную эскадрилью для испытаний в районе Клайда. Однако 22 ноября на корабле произошел отказ главной передачи, и он был вынужден вернуться в порт для ремонта. Редуктор оказался слишком поврежденным для ремонта, а его однотипный корабль "Набоб" был поставлен на прикол в Ферт-оф-Форт из-за торпедирования у берегов Норвегии в августе 1944 года, поэтому редуктор был снят с "Набоба" и установлен на "Панчере". 1 февраля 1945 года "Панчер" присоединился к британскому домашнему флоту в Скапа-Флоу, приняв на борт 881-ю военно-воздушную эскадрилью на самолетах Grumman Wildcats и 821-ю военно-воздушную эскадрилью на самолетах Fairey Barracudas. Первоначально использовавшийся в учебных целях, в течение года "Панчер" был перенаправлен для выполнения задач по нанесению воздушных ударов и обеспечению противовоздушной обороны конвоев (CAP), поскольку поврежденный "Набоб" был выведен из эксплуатации. Служба "Панчера" по обеспечению CAP включала защиту шести различных арктических конвоев на маршруте Мурманск/Архангельск. Операции также включали удары по оккупированной Германией Норвегии, по промышленным и транспортным объектам, таким как сталелитейный завод в Нарвике. 11 февраля самолеты "Уайлдкэтс" с "Панчера" вошли в состав истребительного эскорта для воздушной атаки по закладке мин вдоль западного побережья Норвегии. Затем самолеты эскортного авианосца обеспечили истребительное прикрытие британской минной тральной операции по разминированию немецких мин вдоль норвежского побережья. 24 марта самолеты "Панчера" приняли участие в воздушной атаке в районе Тронхейма. Вторая атака была запланирована на 3 апреля, но была отменена из-за плохой погоды. Начиная с 25 июня 1945 года, после капитуляции Германии, "Панчер" использовался в качестве транспортного судна для перевозки канадских солдат обратно в Канаду. В его ангаре были установлены двухъярусные кровати, и он использовался для этой цели до конца 1945 года. Списан 16 февраля 1946 года в Норфолке, штат Вирджиния, и в тот же день возвращен под американскую опеку, эскортный авианосец был исключен из реестра военно-морского флота 12 марта 1946 года, так и не приняв участия в активной службе в составе военно-морского флота США. Корабль был первоначально продан Уильяму Б. Сент-Джону из Нью-Йорка 9 января 1947 года. Затем корабль был перепродан британской фирме J. Chambers & Co 4 февраля 1947 года и переоборудован для коммерческой службы. Корабль вновь появился под названием Muncaster Castle в 1949 году и был переименован в Bardic в 1954 году. Корабль был продан компании Ben Line Steamers в 1959 году и переименован в Ben Nevis (иногда пишется как Bennevis). Корабль ходил под этим именем до тех пор, пока не был продан на металлолом и разобран в Гаосюнге, Тайвань, 11 июня 1973 года компанией Swie Horng Steel Enterprise Co.

Willapa was laid down on 21 May 1943 at Seattle, Washington, by the Seattle Tacoma Shipbuilding Corporation and reclassified CVE 53 on 10 June 1943. Willapa was launched on 8 November 1943. The ship was completed and transferred under lend lease to the Royal Navy on 5 February 1944 and commissioned as HMS Puncher with the pennant number D79. On 15 March 1944, Puncher arrived at Vancouver to undergo conversion to Royal Navy standards. The British Admiralty had determined that, post World War II, the Royal Canadian Navy would have its own aircraft carriers. For this reason, Puncher and were crewed by Royal Canadian Navy personnel to establish the knowledge base for the future carriers. However, as the Royal Canadian Navy lacked trained air personnel, the aircrew was from the Fleet Air Arm. Puncher remained under British control due to stipulations in the Lend Lease act that prevented the Royal Navy from transferring Lend Lease equipment to a third party. Puncher spent the war in the Atlantic Ocean and Mediterranean Sea. In June 1944, the escort carrier transported motor launches from New Orleans to New York. The following month, the ship transported United States Army Air Force aircraft from Norfolk, Virginia, to Casablanca in North Africa, then returned to Norfolk. From there, Puncher made two more ferry trips, taking the Vought Corsairs meant for 1845 Naval Air Squadron to the United Kingdom. Following the ferry trips, Puncher put in for repairs to builder's defects. On 21 November 1944, Puncher embarked 821 Naval Air Squadron for trials in the Clyde area. However, on 22 November, the ship suffered a main gear failure and was forced to return to port for repairs. The gearbox proved too damaged for repair, and her sister ship, Nabob, had been laid up at Firth of Forth due to being torpedoed off Norway in August 1944, so a gearbox was removed from Nabob and installed aboard Puncher. On 1 February 1945, Puncher joined the British Home Fleet at Scapa Flow, embarking 881 Naval Air Squadron in Grumman Wildcats and 821 Naval Air Squadron in Fairey Barracudas. Initially serving in a training role, within the year, Puncher was re tasked to both airstrike and convoy air protection (CAP), as the damaged Nabob had been decommissioned. Punchers CAP service included protection of six different Arctic convoys on the Murmansk/Arkhangelsk route. Operations also included strikes against German occupied Norway, hitting industrial and shipping targets such as the steel works at Narvik. On 11 February, Punchers Wildcats formed part of the fighter escort for a minelaying airstrike along the western coast of Norway. The escort carrier's aircraft then provided fighter cover for a British minesweeping mission clearing German laid mines along the Norwegian coast. On 24 March, Punchers aircraft took part in an airstrike in the area of Trondheim. A second strike was planned for 3 April but was cancelled due to bad weather. Beginning on 25 June 1945, following the surrender of Germany, Puncher was utilized as a troop transport, carrying Canadian soldiers back to Canada. Her hangar had bunks welded into them and was used in this role until the end of 1945. Paid off on 16 February 1946 at Norfolk, Virginia and returned to American custody that day, the escort carrier was struck from the Navy Registry on 12 March 1946, having never seen active service with the United States Navy. The vessel was initially sold to William B. St. John, of New York City, on 9 January 1947. The ship was subsequently resold to the British firm J. Chambers & Co on 4 February 1947 and converted for mercantile service. The ship reappeared as Muncaster Castle in 1949 and was renamed Bardic in 1954. The vessel was sold to Ben Line Steamers in 1959 and renamed Ben Nevis (sometimes spelled as Bennevis). The vessel sailed under that name until she was sold for scrap and broken up at Kaoshiung, Taiwan on 11 June 1973 by Swie Horng Steel Enterprise Co.