Оңтүстік құрлықтың мифтік тарихы

Кіріспе

Гипотетикалық континент
гипотетикалық континент

Terra Australis (лат.) ежелгі заманнан бері болжам жасалған және 15-18 ғасырлар аралығында карталарда көрсетілген гипотетикалық континент. Оның болуына ешқандай зерттеу немесе тікелей бақылау негіз болған жоқ, керісінше, Солтүстік жарты шардағы құрлықты Оңтүстік жарты шардың құрлығымен теңестіру қажеттігінен туындаған. Бұл құрлықтарды теңгерілетін теория 5 ғасырда Макробиус жасаған карталарда, ол өз карталарында "Australis" терминін қолданған кезде, құжатталған.

Аттар

Гипотетикалық құрлықтың басқа атаулары: Terra Australis Ignota, Terra Australis Incognita ("оңтүстіктің белгісіз жері") немесе Terra Australis Nondum Cognita ("оңтүстік жер әлі толық зерттелмеген"). Басқа атаулары Brasiliae Australis ("оңтүстік Бразилия") және Magellanica ("Магеллан жері") болды. Матиас Рингман 1505 жылы оны Ora antarctica (антарктикалық жер) деп атады, ал Франсискус Монахус оны Australis orę (оңтүстік ел) деп атады. Орта ғасырларда ол Антипода деп белгілі болды. Француз жазушысы Гийом Постель, қара терілі тұрғындары бар болжамдық құрлық үшін Нойдың немересі Куштің атымен Хасдия деген атты ұсынды (Куштің дәстүрлі ұрпақтары).

Атауын өзгерту

Сегізінші ғасырда қазіргі Австралияны Terra Australisпен шатастырмады, сияқты жиырмасыншы ғасырда кейде болатын. Капитан Кук және оның замандастары алтыншы континентті (қазіргі Австралия), олар Жаңа Голландия деп атаған, жетінші континенттен (қазіргі Антарктида) толығымен бөлек екенін білді. Тоғызыншы ғасырда Сиднейдегі колониялық билік Австралия атауын Жаңа Голландияға қайта берді, және оның ғасырлар бойғы голланд тіліндегі атауы ақырында жойылды. Ал Австралия деген атын жоғалтқаннан кейін, оңтүстік полюстік континент 1890 жылдары Антарктида деген ат пайда болғанға дейін ондаған жылдар бойы атсыз қалды. 1800-жылдардың басында британдық саяхатшы Мэтью Флиндерс Австралияны Terra Australis деп атауды танымал етті, Австралиядан оңтүстікке қарай маңызды құрлық табылуының "мүмкіндігі жоқ" екенін түсіндірді. Антарктида деп аталатын континент Флиндерстің 1814 жылғы "Терра Аустралиске саяхат" атты Австралия туралы кітабынан кейін, және оның атауын өзгертуі кеңінен танылғаннан кейін ондаған жылдардан соң зерттелді.

Шығу тегі

Б.з.б. төртінші ғасырда Аристотель солтүстік жарты шардағы құрлықтардың оңтүстік жарты шардағы белгісіз құрлықпен тепе-теңдікте болуы керек деп болжаған. Птолемей (б.з.д. 2-ғасыр) Үнді мұхитының оңтүстік жағынан құрлықпен қоршалғандығына сенген, және Солтүстік жарты шардағы жерлердің оңтүстіктегі құрлықпен теңдестірілуі қажет деп есептеген. Бұл аймақтағы жер (латын тілінде terra) Terra Australis деп аталды. Terra Australis Incognita, яғни "Оңтүстіктің белгісіз жері" туралы әңгімелер Рим дәуірінен және одан бұрынғы заманнан бастау алады, ортағасырлық географияда кең таралған, бірақ континент туралы ешқандай құжатталған мәліметке негізделмеген. Ренессанс кезеңінде Еуропада кеңінен танымал болған Птолемейдің карталары мұндай континентті көрсетпесе де, оңтүстік мұхит шекарасы жоқ Африканы бейнеледі (сол себепті ол Оңтүстік полюске дейін созылуы мүмкін), сондай-ақ Үнді мұхитының толығымен құрлықпен қоршалған болуы мүмкін екенін де көрсетті. Христиан ойшылдары оңтүстік теңіздерден тыс жердің болуын жоққа шығармады, бірақ оның қоныстануға жарамдылығы мәселесі даулы болды. Жер шарында Terra Australis-тің алғашқы бейнесі, мүмкін, Йоханнес Шёнердің 1523 жылғы жоғалған глобусында болған, Оронс Файн осы глобустың негізінде 1531 жылғы екі жүрек пішіндес әлем картасын жасаған деп саналады. Ол бұл құрлықтың "жақында ашылған, бірақ әлі толық зерттелмеген" екенін жазды. Оңтүстік Американың ұшынан тысқары су алабы "Маре Магелланик" деп аталды, бұл Фердинанд Магелланның теңізші ретіндегі есімінің осындай контексте алғаш рет қолданылуының бірі. Шёнер 1533 жылғы "Opusculum geographicum" трактатында бұл континентті Brasiliae Australis деп атады. Онда ол былай түсіндірді: Бразилия Австралисі – Антарктикаға қарай созылған, жақында ғана ашылған, бірақ әлі толық зерттелмеген, Мелакаға дейін және одан да әрі созылған орасан зор аймақ. Бұл аймақтың тұрғындары жақсы, адал өмір сүреді және басқа варварлық халықтар сияқты антропофагтар [адам жегіштер] емес; олардың жазуы жоқ, патшалары да жоқ, бірақ олар өздерінің ағаларын құрметтейді және оларға бағынады; олар балаларына Томас есімін қояды [Апостол Томас атымен]; осы аймаққа жақын жерде Занзибар аралы 102.00 градус және 27.30 градус оңтүстік ендікте орналасқан.

In the fourth century B. C. Aristotle hypothesized that the continents of the northern hemisphere must be balanced out by an unknown landmass in the southern hemisphere. Ptolemy (2nd century AD) believed that the Indian Ocean was enclosed on the south by land, and that the lands of the Northern Hemisphere should be balanced by land in the south. The land (terra in Latin) in this zone was the Terra Australis. Legends of Terra Australis Incognitaan "unknown land of the South"date back to Roman times and before, and were commonplace in medieval geography, although not based on any documented knowledge of the continent. Ptolemy's maps, which became well known in Europe during the Renaissance, did not actually depict such a continent, but they did show an Africa which had no southern oceanic boundary (and which therefore might extend all the way to the South Pole), and also raised the possibility that the Indian Ocean was entirely enclosed by land. Christian thinkers did not discount the idea that there might be land beyond the southern seas, but the issue of whether it could be inhabited was controversial. The first depiction of Terra Australis on a globe was probably on Johannes Schöner's lost 1523 globe on which Oronce Fine is thought to have based his 1531 double cordiform (heart shaped) map of the world. On this landmass he wrote "recently discovered but not yet completely explored". The body of water beyond the tip of South America is called the "Mare Magellanicum", one of the first uses of navigator Ferdinand Magellan's name in such a context. Schöner called the continent Brasiliae Australis in his 1533 tract, Opusculum geographicum. In it, he explained: Brasilia Australis is an immense region toward Antarcticum, newly discovered but not yet fully surveyed, which extends as far as Melacha and somewhat beyond. The inhabitants of this region lead good, honest lives and are not Anthropophagi [cannibals] like other barbarian nations; they have no letters, nor do they have kings, but they venerate their elders and offer them obedience; they give the name Thomas to their children [after St Thomas the Apostle]; close to this region lies the great island of Zanzibar at 102.00 degrees and 27.30 degrees South.

Орта ғасырлар

Орта ғасырларда Terra Australis басқаша аталып, Антиподтар деп аталды. Севильялық Исидор өзінің танымал "Этимологиялар" кітабы арқылы осы идеяны батыс Еуропаға кеңінен таныстырды, ол бүкіл Еуропа бойынша таралып, көптеген ғалымдар оның болуын сұраққа түсірмей, керісінше, басқа адамдардың өмір сүруіне жарамды екендігін талқылады. Кейіннен бұл идея кейбір аймақтық карталарға (Mappa mundi) енгізіліп, ғасырлар бойы ортағасырлық ғалымдардың қызығушылығын тудырды.

17 ғасыр

Луис Ваз де Торрес, Педро Фернандес де Кейрос басқарған 1605–1606 жылдардағы экспедицияда Оңтүстік континентті іздеу кезінде «Сан-Педро мен Сан-Пабло», «Сан-Педрико» және тендерлік немесе яхта «Лос-Трес-Рейс-Магос» кемелерімен саяхат жасаған испандық теңізші, қазіргі Торрес бұғазы деп аталатын Жаңа Гвинеяның оңтүстігінен өтудің бар екенін дәлелдеді. Бұл туралы 1622 жылы голланд картографы және Кейрос ескерткішінің сегізінші басылымын жариялаған Гессел Герритс өзінің Тынық мұхиты картасында былай деп жазды: «Педро Фернандо де Квирос яхтасымен Жаңа Гвинея маңында 40 күнге жуық, көптеген аралдар мен жағаларды аралап, батысқа қарай 10 градусқа дейін жүзіп өткендер Жаңа Гвинеяның оңтүстікке қарай 10 градустан аспайтынын есептеді; егер осылай болса, онда 9-14 градус аралығындағы жер бөлек континент болар еді». 1606 жылы Испания патшасы үшін теңізге шыққан Педро Фернандес де Кейрос Жаңа Гвинеяның оңтүстігінде үлкен аралды көріп, оны Ла-Австралия-дель-Эспириту-Санто деп атады. Ол бұл аралды Испания патшасына Terra Australis incognita ретінде таныстырды. Кейрос 1610 жылғы 10-шы ескерткішінде былай деді: «Жаңа Гвинея мен сөз етіп отырған Австралияның ең соңғы бөлігі, және сол жердің халқы, әдет-ғұрыптары, сондай-ақ басқа да айтылған нәрселері оларға ұқсас». Голландтық әке мен ұлы Исаак және Якоб Ле Мере 1615 жылы Terra Australis-пен сауда жасау үшін «Австралия» деп аталған Australische Compagnie (Австралиялық компанияны) құрды. 1643 жылы Вальдивияға жасалған голландтық экспедиция Ле-Мейр бұғазы арқылы өтіп, Хорн мүйізін айналып өтуді жоспарлаған, бірақ күшті жел салдарынан оңтүстікке және шығысқа қарай итеріліп кетті. Хендрик Браувер басқарған шағын флот Тынық мұхитына кіріп, аралдың оңтүстігінен өтті, бұл бұрынғы сенімдерді, яғни ол Terra Australis-тің бір бөлігі болған деген пікірді жоққа шығарды. 16-шы және 17-шы ғасырлардың басында оңтүстік континенттің картографиялық бейнелері, осындай мол болжамдар мен шектеулі деректерге негізделген концепция үшін күтілуі мүмкін, картадан картаға айтарлықтай өзгеше болды; жалпы алғанда, континенттің аумағы ықтимал орналасқан жерлері қайта қарастырылғанда кішірейді. Ең үлкен аумағында континентке Оңтүстік Америкадан тар сағамен бөлінген Отты жер, Жаңа Гвинея және кейіннен Австралия деп аталатын жерлер кірді. 1570 жылы жарық көрген Ортелиус атласының Theatrum Orbis Terrarum атты картасында Terra Australis Тынық мұхитындағы Козерог тропигінің солтүстігіне дейін созылады. Карталарда пайда болған кезде континенттің ең аз аумағы Оңтүстік полюс маңындағы зерттелмеген жерлерді қамтыды, бірақ көбінесе нақты Антарктидадан әлдеқайда үлкен, әсіресе Тынық мұхитында солтүстікке қарай кеңірек таралды. 1642 жылы голланд зерттеушісі Абель Тасман алғаш рет көрген Жаңа Зеландия кейбіреулер үшін континенттің бір бөлігі саналды. 1676 жылы Манила қаласындағы итальяндық миссионері Витторио Риччоның Terra Australis жерінде миссионерлік қызметті бастау үшін Австралия жерінің префекті болып тағайындалу туралы өтінішіне Жаңа Гвинеядан Оңтүстік полюске және одан да алысқа созылған Terra Australis картасы қоса берілді. Оның тағайындалуы 1681 жылы мақұлданды, бірақ ол 1685 жылы қайтыс болды.

Luís Vaz de Torres, a Spanish navigator who commanded the San Pedro y San Pablo, the San Pedrico and the tender or yacht, Los Tres Reyes Magos during the 1605–1606 expedition led by Pedro Fernandes de Queiros in quest of the Southern Continent, proved the existence of a passage south of New Guinea, now known as Torres Strait. Commenting on this in 1622, the Dutch cartographer and publisher of Queiros' eighth memorial, Hessel Gerritsz, noted on his Map of the Pacific Ocean: "Those who sailed with the yacht of Pedro Fernando de Quiros in the neighbourhood of New Guinea to 10 degrees westward through many islands and shoals and over for as many as 40 days, estimated that Nova Guinea does not extend beyond 10 degrees to the south; if this be so, then the land from 9 to 14 degrees would be a separate land". Pedro Fernandes de Queirós, another Portuguese navigator sailing for the Spanish Crown, saw a large island south of New Guinea in 1606, which he named La Austrialia del Espiritu Santo. He represented this to the King of Spain as the Terra Australis incognita. In his 10th Memorial (1610), Queirós said: "New Guinea is the top end of the Austral Land of which I treat [discuss], and that people, and customs, with all the rest referred to, resemble them". Dutch father and son Isaac and Jacob Le Maire established the Australische Compagnie (Australian Company) in 1615 to trade with Terra Australis, which they called "Australia". The Dutch expedition to Valdivia of 1643 intended to round Cape Horn sailing through Le Maire Strait but strong winds made it instead drift south and east. The small fleet led by Hendrik Brouwer managed to enter the Pacific ocean sailing south of the island disproving earlier beliefs that it was part of Terra Australis. The cartographic depictions of the southern continent in the 16th and early 17th centuries, as might be expected for a concept based on such abundant conjecture and minimal data, varied wildly from map to map; in general, the continent shrank as potential locations were reinterpreted. At its largest, the continent included Tierra del Fuego, separated from South America by a small strait; New Guinea; and what would come to be called Australia. In Ortelius's atlas Theatrum Orbis Terrarum, published in 1570, Terra Australis extends north of the Tropic of Capricorn in the Pacific Ocean. As long as it appeared on maps at all, the continent minimally included the unexplored lands around the South Pole, but generally much larger than the real Antarctica, spreading far north – especially in the Pacific Ocean. New Zealand, first seen by the Dutch explorer Abel Tasman in 1642, was regarded by some as a part of the continent. A map with a Terra Australis stretching from New Guinea to the South Pole and beyond was included in the 1676 application by Vittorio Riccio, an Italian missionary in Manila, to be appointed Prefect Apostolic of Terra Australis in order to initiate missionary activity there. His appointment was approved in 1681 but he died in 1685.

18 ғасыр

1762 жылы Филиппинде түскен испан құжаттарын аудару кезінде Англия шығыс Үнді компаниясының теңіздік журналдарды сараптап көрген Александр Далримпл де Торрес берген куәлікті тапты. Бұл жаңалық Далримплді 1770-1771 жылдары Оңтүстік Тынық мұхитындағы саяхаттар мен жаңалықтар туралы тарихи жинақ жариялауға итермеледі. Далримпл Terra Australis, яғни Оңтүстік континенттің қызықты суретін ұсынды: Оңтүстік континентте 50 миллионнан астам адам тұрады деп есептеледі, себебі Хуан Фернандестің ашқан шығыс бөлігінен бастап, Тасман көріп қалған батыс жағалауына дейінгі арақашықтық шамамен 100 градусқа жетеді. Бұл 40 градус ендікте 4596 географиялық немесе 5323 шақырымға тең келеді. Бұл Азияның Түркиядан Қытайдың шығыс шекарасына дейінгі барлық өркениетті аймағынан да үлкен. Қазіргі уақытта Еуропадан сол жаққа сауда қатынасы жоқ, бірақ осыдан алынған пайда Британияның өндіріс және кемелерін жұмыспен қамтамасыз ету арқылы күшін, билігін және тәуелсіздігін сақтауға жеткілікті болар еді. Перу империясын еске алсақ, онда өнер мен өнеркәсіп дамыды, және оны шетелден келген адам құрды, Оңтүстік континенттен үлкен үміт күтуге болады, себебі Манго Капак, алғашқы Инка, одан шыққан болуы мүмкін. Сондықтан, Манго Капак өркениетті өмірдің ыңғайлылықтарын әкелген ел, әрине, әріптермен (quipus) емес, темірмен сыйлық берген бақытты халыққа лайықты сыйлықтар сыйлар еді. Далримплдің белгісіз континенттің бар екендігі туралы мәлімдемесі көп қызығушылық тудырды және 1769 жылы британ үкіметі Джеймс Кукқа HM Bark Endeavour кемесімен Таитидің оңтүстігінде және батысында Оңтүстік континентті іздеуді тапсырды. 1768 жылдың маусым айында Лондон баспасөзінде жаңадан ашылған аралға екі кеме жіберіліп, одан "Оңтүстік континентті ашуға тырысатыны" туралы хабарланды. Кейін баспасөзде былай деп жазылды: "Капитан Уоллис Оңтүстік теңізде ашып, Джордж атымен атаған арал Перудің батыс жағалауынан шамамен 1500 лига қашықтықта, ал оның айналасы 35 лигадай. Оның басты және жалғыз артықшылығы – Оңтүстік жарты шардағы Terra Incognita зерттеуге қолайлы орналасқандығы". "Endeavour" атты Солтүстік елдегі кеме үкімет сатып алды, оған теңіз флотының лейтенанты басшылық етеді. Ол Оңтүстік теңізге бару үшін Депфордта дайындалуда, жаңадан ашылған аралға арналғаны болжануда. Экспедицияның мақсаты келесі күндері белгілі болды: "Ертең таңда Банкс мырза, доктор Солано, астроном Гринмен бірге Дильге шығып, капитан Куктың басқаруымен "Эндевор" кемесіне отырады, Корольдік қоғамның бағытымен, келесі жазда Венераның транзитін байқау және Оңтүстікке және батысқа қарай, мыс Хорннан жаңа жаңалықтар ашу үшін Оңтүстік теңізге кетеді". Лондон газеті 1768 жылдың 18 тамызында былай деп хабарлады: "Бізге сенімді ақпарат бойынша, бірнеше күннен кейін Тынық мұхитындағы жаңадан ашылған Джордж атымен аталатын аралға кететін мырзалар Венераның транзитін бақылауға ниеттеніп қана қоймай, сонымен қатар 40 градус ендіктің үстіндегі сол кең, белгісіз аймақта жаңа жаңалықтар ашуға тырысады". Джеймс Куктың Оңтүстік континентті іздеудегі алғашқы сапарының нәтижелерін Кук өзі қорытындылады. Ол 1770 жылдың 31 наурызындағы күнделігінде былай деп жазды: "Эндевор" сапары "Оңтүстік континенттің болуын дәлелдеу үшін әр түрлі авторлар алға қойған аргументтер мен дәлелдердің көпшілігін, егер бәрі болмаса, жоққа шығаруға рұқсат берді; Мен 40 градус оңтүстікке қарай солтүстікке қарай, ал одан оңтүстікке қарай не болатынын білмеймін". Джеймс Куктың екінші сапары 1772 және 1775 жылдар аралығында Оңтүстік Тынық мұхитын аралап, сонымен қатар Ларкум Кендалдың K1 хронометрін бойлықты өлшеу әдісі ретінде сынады.

Alexander Dalrymple, the Examiner of Sea Journals for the English East India Company, whilst translating some Spanish documents captured in the Philippines in 1762, found de Torres's testimony. This discovery led Dalrymple to publish the Historical Collection of the Several Voyages and Discoveries in the South Pacific Ocean in 1770–1771. Dalrymple presented a beguiling tableau of the Terra Australis, or Southern Continent:
The number of inhabitants in the Southern Continent is probably more than 50 millions, considering the extent, from the eastern part discovered by Juan Fernandez, to the western coast seen by Tasman, is about 100 deg. of longitude, which in the latitude of 40 deg. amounts to 4596 geographic, or 5323 stature miles [8567 km]. This is a greater extent than the whole civilized part of Asia, from Turkey to the eastern extremity of China. There is at present no trade from Europe thither, though the scraps from this table would be sufficient to maintain the power, dominion, and sovereignty of Britain, by employing all its manufacturers and ships. Whoever considers the Peruvian empire, where arts and industry flourished under one of the wisest systems of government, which was founded by a stranger, must have very sanguine expectations of the southern continent, from whence it is more than probable Mango Capac, the first Inca, was derived, and must be convinced that the country, from whence Mango Capac introduced the comforts of civilized life, cannot fail of amply rewarding the fortunate people who shall bestow letters instead of quippos (quipus), and iron in place of more awkward substitutes. Dalrymple's claim of the existence of an unknown continent aroused widespread interest and prompted the British government in 1769 to order James Cook in HM Bark Endeavour to seek out the Southern Continent to the South and West of Tahiti, discovered in June 1767 by Samuel Wallis in and named by him King George Island. The London press reported in June 1768 that two ships would be sent to the newly discovered island and from there to "attempt the Discovery of the Southern Continent". A subsequent press report stated: "We are informed, that the Island which Captain Wallis has discovered in the South Sea, and named George's Land, is about fifteen hundred Leagues to the Westward and to Leeward of the Coast of Peru, and about five and thirty Leagues in circumference; that its principal and almost sole national Advantage is, its Situation for exploring the Terra Incognita of the Southern Hemisphere. The Endeavour, a North Country Cat, is purchased by the Government, and commanded by a Lieutenant of the Navy; she is fitting out at Deptford for the South Sea, thought to be intended for the newly discovered Island". The aims of the expedition were revealed in days following: "To morrow morning Mr. Banks, Dr. Solano [sic], with Mr. Green, the Astronomer, will set out for Deal, to embark on board the Endeavour, Capt. Cook, for the South Seas, under the direction of the Royal Society, to observe the Transit of Venus next summer, and to make discoveries to the South and West of Cape Horn". The London Gazetteer was more explicit when it reported on 18 August 1768: "The gentlemen, who are to sail in a few days for George's Land, the new discovered island in the Pacific ocean, with an intention to observe the Transit of Venus, are likewise, we are credibly informed, to attempt some new discoveries in that vast unknown tract, above the latitude 40". The results of this first voyage of James Cook in respect of the quest for the Southern Continent were summed up by Cook himself. He wrote in his Journal on 31 March 1770 that the Endeavour voyage "must be allowed to have set aside the most, if not all, the Arguments and proofs that have been advanced by different Authors to prove that there must be a Southern Continent; I mean to the Northward of 40 degrees South, for what may lie to the Southward of that Latitude I know not". The second voyage of James Cook aboard explored the South Pacific for the landmass between 1772 and 1775 whilst also testing Larcum Kendall's K1 chronometer as a method for measuring longitude.

Идеяның құлдырауы

Ғасырлар бойы Terra Australis идеясы біртіндеп ықпалын жоғалтты. 1616 жылы Якоб Ле Мэр мен Виллем Шутэннің Хорн мүйісін айналып өтуі Tierra del Fuego салыстырмалы түрде шағын арал екенін көрсетті, ал 1642 жылы Абель Тасманның Тынық мұхитындағы алғашқы саяхаты Австралияның мифтік оңтүстік құрлықтың бір бөлігі емес екенін дәлелдеді. Кейіннен, 1770 жылы Джеймс Кук Жаңа Зеландияны айналып, картаға түсірді, оның тіпті үлкен құрлықтың бөлігі бола алмайтынын көрсетті. Екінші саяхатында ол өте жоғары оңтүстік ендікте жер шарын айналып, кейбір жерлерде Антарктика шеңберінен өтіп, кез келген мүмкін оңтүстік құрлықтың суық поляр аймақтарында жатуы керек екенін көрсетті.

Бич провинциясы

Латын тіліндегі Provincia boëach сөзінен шыққан "Пляж провинциясы" немесе "Боач" деп аталатын жер бедері Марко Полоның "Иль Миллионе" (ІІІ кітап) кітабындағы бір атаудың қате жазылуынан туындаған болып көрінеді. Поло Қытайдан Үндістанға Чампа (қазіргі Оңтүстік Вьетнам), Жава-Мажор, Локач (қазіргі Лоп-Бури) және Суматра (Жава-Мажор) арқылы теңіз жолымен жасаған саяхатын сипаттаған. Кантон тілінде Лаво (Лоп-Буридің ертедегі аты) "Lo huk" 羅 деп айтылған, ал Локач – Марко Полоның осы атаудың транскрипциясы. Полоның сөзіне қарағанда, Локач патшалығында алтын сонша көп болған, оны көрмеген адамға сену мүмкін емес еді. Полоның баяндамасы Чампадан Суматраға қарай оңтүстікке қарай бағытты көрсетеді, бірақ қалам қатесінен "Ява" (Поло өзі бармаған) атауы "Чампа" атауымен ауыстырылды, соның салдарынан Суматра мен Локач Яваның оңтүстігінде (Чампа емес) орналасқан болып шықты. Осы себепті, кейбір географтар Суматра мен Локачтың Terra Australis-тің жанында немесе оның бір бөлігі деп есептеді. Немец тіліндегі жазуда Локач пен Боач бір-біріне ұқсас көрінеді. "Пляж провинциясы" немесе "Боач" деп аталатын, латын тіліндегі Provincia boëach сөзінен шыққан аймақ еуропалық карталарда 15 ғасырдың басынан-ақ кездеседі. 1489 жылы Флоренцияда Генрикус Мартелл басып шығарған әлем картасында провинция боач деген латынша атау Чампаның оңтүстік көршісіне берілген. 1532 жылғы Марко Полоның Саяхаттарының басылымында Локач Боач деп өзгертілді, кейіннен Beach деп қысқартылды. 16 ғасырдың ортасына қарай, Полоның Саяхаттарының қазіргі заманғы (1921 жылғы) басылымының редакторы Генри Юлдің айтуынша, кейбір географтар мен картографтар Полоның ескі басылымдарындағы қателіктерді қайталап, "Боач (немесе Локац) жерін" Яваның оңтүстік-шығысына орналастырды және "олардың карталарында осы жағдайдағы құрлық бар екенін көрсетті". Жер шарында 1541 жылы Жанар Меркатор осылай істеді, Марко Полоның Саяхаттарының қате мәтініне сәйкес, "Пляж провинциясын" ("Пляж алтын өндіретін провинция") Terra Australis-тің ең солтүстік бөлігіне орналастырды. Бич жері 1569 жылғы Меркатордың әлем картасында осы жерде қалды, оның кеңейтілген сипаттамасы Марко Полоның сөздерімен, Beach provincia aurifera quam pauci ex alienis regionibus adeunt propter gentis inhumanitatem ("Бейч алтын өндіретін провинция, оның халқының адамгершіліксіздігіне байланысты басқа елдерден аз адам кетеді") Лучач регнумы оның оңтүстік-батысында көрсетілген. Меркатордың ізімен 1571 жылы Авраам Ортелиус өзінің әлем картасында БИЧ пен ЛВКАЧ-ты осы жерлерге көрсетті. Ян Хуйген ван Линшотеннің 1596 жылғы картасында BEACH және LOCACH картаның оңтүстік шетінен Еуропалықтар ұзақ уақыт бойы болжамдаған Terra Australis-тің ең солтүстік бөліктері ретінде көрініс тапқан. 1616 жылы Дирк Хартогтың басқаруымен голландтық Eendracht кемесі Shark Bay, Батыс Австралиямен кездескенде, карталар Бичті көрсеткен жерде жер бар екенін растаған сияқты; Хартог кең жерді өзінің кемесінің атымен Eendrachtsland деп атады. 1642 жылдың тамызында Голландиялық Шығыс Үндістан компаниясының кеңесі – әрине, әлі де Линшотеннің картасына сүйеніп – Абель Тасман мен Франс Якобсзуон Висшерді зерттеу сапарына жіберді, оның бір мақсаты "Бейчтің барлық белгісіз провинциялары" туралы білім алу болды.

A land feature known as the "Province of Beach" or "Boeach" – from the Latin Provincia boëach – appears to have resulted from mistranscriptions of a name in Marco Polo's Il Milione (Book III). Polo described his journey by sea from China to India by way of Champa (provincia ciamba; modern southern Vietnam), Java Major, Locach (modern Lop Buri), and Sumatra (Java Minor). In Cantonese, Lavo (an early name of Lop Buri) was pronounced "Lo huk" 羅斛 and Locach was Marco Polo's transcription of this name. According to Polo, Locach was a kingdom where gold was "so plentiful that no one who did not see it could believe it". Polo's narrative describes the route southward from Champa toward Sumatra, but by a slip of the pen the name "Java" (which Polo did not himself visit) was substituted for "Champa" as the point of departure, thereby mis locating Sumatra and Locach south of Java (rather than Champa). Consequently, some geographers believed that Sumatra and Locach were near, or extensions of, Terra Australis. In the German cursive script, Locach and Boeach look similar. A feature known as the "Province of Beach" or "Boeach" – from the Latin Provincia boëach – appears on European maps as early as the 15th century. On a map of the world published in Florence in 1489 by Henricus Martellus, the Latin name provincia boëach is given to a southern neighbour of Champa. In a 1532 edition of Marco Polo's Travels, Locach was changed to Boëach, later shortened to Beach. By the mid 16th century, according to Henry Yule, the editor of a modern (1921) edition of Polo's Travels, some geographers and cartographers followed the error in older editions of Polo that "placed the land of "Boeach" (or Locac)" south east of Java and "introduced in their maps a continent in that situation". Gerard Mercator did just that on his 1541 globe, placing Beach provincia aurifera ("Beach the gold bearing province") in the northernmost part of the Terra Australis in accordance with the faulty text of Marco Polo's Travels. The landmass of Beach remained in this location on Mercator's world map of 1569, with the amplified description, quoting Marco Polo, Beach provincia aurifera quam pauci ex alienis regionibus adeunt propter gentis inhumanitatem ("Beach the gold bearing province, wither few go from other countries because of the inhumanity of its people") with Lucach regnum shown somewhat to its south west. Following Mercator, Abraham Ortelius also showed BEACH and LVCACH in these locations on his world map of 1571. The 1596 map by Jan Huygen van Linschoten showed BEACH and LOCACH, projecting from the map's southern edge as the northernmost parts of the Terra Australis long hypothesized by Europeans. An encounter by the Dutch vessel Eendracht, commanded by Dirk Hartog, with Shark Bay, Western Australia in 1616, appeared to confirm that land existed where the maps showed Beach; Hartog named the wider landmass Eendrachtsland, after his ship. In August 1642, the Council of the Dutch East India Company – evidently still relying on Linschoten's map – despatched Abel Tasman and Frans Jacobszoon Visscher on a voyage of exploration, of which one of the objects was to obtain knowledge of "all the totally unknown provinces of Beach".