Жозе Батлье: Уругвай президенті және реформатор

Кіріспе

Саясаткер, Уругвай президенті Хосе Пабло Торкуато Батль е Ордонес (немесе; 23 мамыр 1856 жылы Монтевидеода, Уругвай – 20 қазан 1929), «Дон Пепе» лақабымен танымал, екі рет Уругвай президенті болған көрнекті уругвайлық саясаткер. Ол бұрынғы президенттің ұлы және саяси жүйесі – Батллизмді Оңтүстік Америкаға енгізгені үшін, сондай-ақ Уругвайды кең ауқымды әлеуметтік мемлекеттік реформалар арқылы жаңғыртудағы рөлі үшін кеңінен мақтан тұтады. 1898 жылы ол бірнеше аптаға уақытша президент міндетін атқарды. Кейіннен ол президенттікке екі мерзімге сайланды: 1903 жылдан 1907 жылға дейін және 1911 жылдан 1915 жылға дейін. Әлеуметтік реформатор ретіндегі рөліне байланысты ол Уругвайдың ең танымал президенттерінің бірі болып қала береді. Краусистік либерализмнің ықпалымен ол жалпыға бірдей сайлау құқығы мен сегіз сағаттық жұмыс күнін, сондай-ақ тегін орта білім беруді енгізуге ықпал еткенімен белгілі. Ол Уругвайдың секуляризациясының негізгі жақтаушысы болды, бұл мемлекет пен католик шіркеуінің ажырауына әкелді. Білім беру 19 ғасырдың ортасынан соңына қарай үлкен кеңею процесін бастады. Орта тап үшін табысқа жетудің кілті осы болды. Мемлекет тегін орта білім беруді орнатып, бүкіл елде жаңа орта мектептер желісін құрды. Университеттегі білім алуға әйелдерге де рұқсат берілді, сонымен қатар ел бойынша білім алушылар саны да артты. Батль сонымен қатар, бір дереккөздің сөзіне сүйенсек, «Колорадо партиясын қайта жаңғыртты және оның либералдық дәстүрін нығайтты, жалпы және жалпыға ортақ мүдделерге жол ашты және жұмысшы табының ұйымдасу және әділ талаптар қою құқығын қолдады». Батль билікке келген кезде экономикаға мемлекеттік араласу да күшейді. Монтевидео электр станциясы мемлекеттік меншікке алынды, бұл қадамды Батль «жалпы әл-ауқат, жайлылық және гигиена үшін қазіргі уақытта қажет деп саналатын барлық қызмет түрлерін ең кең түрде тарату және таратуға деген қызығушылығымен» ақтады. Бір зерттеуде айтылғандай, Батль электр стансасын мемлекеттік кәсіпорындардың біріншісі ретінде қарастырды, ол төмен құнмен қызмет көрсетеді, сонымен бірге мемлекеттік қаражатты үнемдейді және Уругвай капиталын елде жұмыс істейтін шетелдік компаниялардың пайдасы ретінде шетелге жібермейді. 1911 жылы әкімшілік ақша басуды монополияға ие болған BROU-ды мемлекеттік меншікке алды, сонымен қатар геология және бұрғылау (көмір және көмірсутектерді барлау), өнеркәсіптік химия және балық шаруашылығы салаларындағы өнеркәсіптік институттар құрды. 1914 жылы әкімшілік Солтүстік трамвай және теміржол компаниясын сатып алды (кейіннен Мемлекеттік теміржол басқармасы болды). Ауыл шаруашылығында мал шаруашылығы, сүт шаруашылығы, бау-бақша шаруашылығы, орман шаруашылығы, тұқым және жем-шөп салаларындағы технологиялық зерттеулер мен әзірлемелерге арналған бірқатар мемлекеттік институттар құрылды. Өнеркәсіпке қатысты протекционистік саясат жүргізілді, үкімет, бір зерттеуде атап өткендей, «шетелдік өнімдерге тарифтер енгізді, машиналар мен шикізат импортын жақтады және жаңа өнеркәсіпті бастағандарға лицензия берудің ерекше артықшылықтарын берді». Жергілікті компаниялар да пайда болды, бірақ шетелдік капитал (әсіресе Ұлыбритания мен АҚШ-тан), бір зерттеуде айтылғандай, «заңнаманы пайдаланып, ет өнеркәсібін бақылауға алды. Мұздатылған ет өңдеу өнеркәсібінің өсуі сонымен қатар Уругвайдың негізгі байлығы – мал шаруашылығының араласуын ынталандырды». Бұл шаралар Батльдің мемлекет экономикалық істерде рөл атқарады деген сенімін көрсетті, ол 1911 жылы заң шығарушы органды мемлекеттік монополиялар құруға шақырғанда: «Қазіргі заманғы жағдайлар мемлекеттік қызметтерге жататын салалардың санын көбейтті. Бәсекеге қабілетті емес кезде, жеке мүдделердің бақылауы оларға мемлекеттің әл-ауқатына қайшы келетін билікті берген кезде, салықтық монополия шұғыл салық мәселелерін шешу үшін үлкен табыс көзі ретінде қызмет ете алатын кезде, ұлттық байлықты экспорттаудың жалғасуы қолайсыз деп саналған кезде мемлекет экономикалық ұйым ретіндегі мәртебесін теріс қабылдамайды. Өмір бойы Батль қоғамдағы әлеуметтік әділетсіздіктерге қарсылық білдірді. Бірде ол: «Бай мен кедейдің арасындағы үлкен алшақтық үлкен әділетсіздікке әкеледі» деп мәлімдеді. 1917 жылы ол «Біздің халқымызды олар лайықтыдан артық алғандар мен аз алғандарға бөлуге болады, бірақ бұл адам жеңілдікке ұшырайды немесе жеңілдікке ұшырайды дегенді білдірмейді. Теңсіздік ең бақыттылардың қалауы бойынша емес». Сол жылы ол «А...

Politician, President of Uruguay

José Pablo Torcuato Batlle y Ordóñez ( or ; 23 May 1856 in Montevideo, Uruguay – 20 October 1929), nicknamed Don Pepe, was a prominent Uruguayan politician, who served two terms as President of Uruguay for the Colorado Party. He was the son of a former president and was widely praised for his introduction of his political system, Batllism, to South America and for his role in modernizing Uruguay through his creation of extensive welfare state reforms. In 1898, he served as interim president for a few weeks. He was later elected to the presidency for two terms: from 1903 to 1907 and from 1911 to 1915. He remains one of the most popular Uruguayan presidents, mainly due to his role as a social reformer. Influenced by Krausist liberalism, he is known for influencing the introduction of universal suffrage and the eight hour workday, as well as free high school education. He was one of the main promoters of Uruguayan secularization, which led to the separation of the state and the Catholic Church. Education started a process of great expansion from the mid to late 19th century onward. It became the key to success for the middle class community. The state established free high school education and created more high schools through the country. The university was also opened to women, and educational enrollment increased throughout the country. Batlle also, in the words of one source, “revitalized the Colorado party and strengthened its liberal tradition, giving way to ideas of general and universal interest, and favoring the right of the working class to organize and put forward just demands. Government intervention in the economy also increased during Batlle’s time in office. Montevideo’s electric power plant was nationalized; a move Batlle justified in the context of his “interest in the widest diffusion and distribution of all classes of services that are presently considered necessary for the general welfare, comfort, and hygiene.” As one study noted, Batlle intended the power plant “to be only the first of a set of state enterprises that would provide low cost services, simultaneously saving the public money and keeping Uruguayan capital from being shipped abroad as profits by foreign companies operating in the country.” In 1911 the administration nationalized BROU, a savings and loan institution that monopolized the printing of money, while also establishing industrial institutes for geology and drilling (coal and hydrocarbon explorations), industrial chemistry, and fisheries. In 1914 the administration purchased the North Tramway and Railway Company (which later became the State Railways Administration). In agriculture, a number of government institutes were established “dedicated to technological research and development in the fields of livestock raising, dairying, horticulture, forestation, seeds, and fodder.” A protectionist policy for industry was also pursued, with the government imposing, as noted by one study, "tariffs on foreign products, favoring machinery and raw materials imports, and granting exclusive licensing privileges to those who started a new industry." Indigenous companies also emerged, although foreign capital (especially from Britain and the U. S. A), as noted by one study, "also took advantage of the legislation and came to control the meat industry. The growth of the frigorífico meat processing industry also stimulated the interbreeding of livestock, Uruguay's main source of wealth." These measures reflected Batlle’s belief that the state had a part to play in economic affairs, as he noted in a 1911 when urging the legislature to create government monopolies:

"Modern conditions have increased the number of industries that fall under the heading of public services competition has ceased to mean something invariably beneficial, monopoly is not necessarily condemnable The modern state unhesitatingly accepts its status as an economic organization. It will enter industry when competition is not practicable, when control by private interests vests in them authority inconsistent with the welfare of the State, when a fiscal monopoly may serve as a great source of income to meet urgent tax problems, when the continued export of national wealth is considered undesirable." Throughout his life, Batlle also expressed his opposition to social injustices in society. On one occasion, he declared that "There is great injustice in the enormous gap between the rich and the poor." In 1917, he argued that "Our population may be divided into those who have received more than they deserve and those who have received less But this does not mean that a man is either exploited or an exploiter. The inequality is not deliberate on the part of the most fortunate." That same year, he argued that "The gap must be narrowed and it is the duty of the State to attempt that task." Batlle believed in the power of the State to reduce inequalities, stating on another occasion that "Modern industry must not be allowed to destroy human beings. The State must regulate it to make more happy the life of the masses." The reforms introduced under Batlle, and continued by several of his followers, would help make Uruguay a fairer society.

Ерте өмірі және өмірбаяны

Батль 1856 жылдың 23 мамырында Монтевидеода Лоренцо Батль и Грау мен Амалия Ордоньестің отбасында дүниеге келді. Батльдің әкесі Хосе Батль и Каррео өз кемесімен Монтевидеоға келді. Ол Барселонаға жақын Ситжес қаласынан келген Батльдің әжесімен бірге болды. Батльдің атасы испан тәжіне адал болды, британдықтардың Плата өзеніне жасаған шабуылдарында және Хосе Гервасио Артигас басқарған Уругвайдың Испаниядан тәуелсіздік алуға жасаған бірінші және екінші әрекеттері кезінде. Кейіннен ол 1814 жылы Испанияға оралды, ал Батль отбасының қалғаны 1818 жылы оралды. Батльдің әжесі 1823 жылы Ситжесте қайтыс болды, ал оның атасы 1833 жылы ұн диірменін қайта ашу үшін Монтевидеоға оралды. Батльдің әкесі Лоренцо 1810 жылы Уругвайда дүниеге келді және Франция мен Испанияда білім алғаннан кейін, 1830 жылы отбасынан үш жыл бұрын Монтевидеоға оралды. Батльдің әкесі тез арада Колорадо партиясына қосылып, оның ішінде танымал болды және Уругвай азаматтық соғысына қатысты, атап айтқанда, 1847 жылы Фруктуозо Ривераны Бразилияға жер аударылтуға жеке ертіп барды. Лоренцо Батль Уругвай азаматтық соғысы кезінде Колорадо партизанының қызы Батльдің анасына үйленді. Батль отбасы Колорадо партиясының белгілі өкілдері болды, оның ішінде Батльдің бес туысы президент болды. Батльдің әкесі Лоренцо Монтевидеоның Ұлы қоршауы кезінде соғыс министрі болып қызмет еткен және 1868 жылы Батль 12 жаста болғанда Уругвай президенті болып сайланды. Батльдің балалары Сесар, Рафаэль және Лоренцо саясатқа белсенді түрде қатысты. Ол сонымен қатар Уругвайдың тағы бір президенті Луис Батль Беррестің ағасы және президент Хорхе Батльдің үлкен ағасы болды, ал оның қайын ағасы Дункан Стюарт 1894 жылы үш апта бойы президент міндетін атқарушы болды. Монтевидеодағы ағылшын мектебінде оқығаннан кейін Батль Республика университетінде білім ала бастады. Университетте ол "идеалистер" мен "позитивистер" арасындағы талқылаулар мен пікірталастарға қатысты. Пруденсио Вакес и Вега басқарған Батль идеалистердің көрнекті мүшесі болды. Батльдің саяси идеологиясына философ Генрих Аренстің еңбегі әсер етті, оның еңбегін Батльге Вакес и Вега ұсынды. Бір зерттеуде айтылғандай, Аренстің "Табиғат заңдары курсы" "адамның жеке басын жоғары бағалап, оның туа біткен қадір-қасиетіне негізделген қоғамды реформалау туралы ұсыныстар жасаған". Батль өмірінде кейін Вакес и Вегаға үлкен қарыз екенін мойындады, 1913 жылы Аренстің сыйлық көшірмесінің бет парағында "осы үлкен еңбекте мен заңның критерийлерін қалыптастырдым және ол менің қоғамдық өмірімде нұсқау ретінде қызмет етті" деп жазды. 1879 жылы Батль заңгерлік біліміне қол жеткізбей университеттен кетіп, келесі жылы 24 жастағы Батль әкесін Парижге бір жыл оқуға көндірді. Сонымен қатар, ол белгілі журналист болды. 1878 жылы Батль мен оның досы "Ескі әлемнің қамқорлығынан американдық рухты толық босату" міндетін атқарған "El Espíritu Nuevo" атты журнал құрды. Батль ғылыми мақалалар мен поэзияны осы журналға енгізді, сол жылы Монтевидео газетінде мақалалар жаза бастады. Оның 23 жасқа толғанға дейін 3 күн бұрын жарияланған алғашқы мақаласы полковник Лоренцо Латорредің диктатурасына шабуыл болды. 1881 жылы Батль генерал Сантостың үкіметіне қарсы тұру үшін "La Razon" басылымының редакторы болды. Батльге әр түрлі қауіп-қатерлер төнді, бір түнде оның үйіне шабуыл жасалды және оның әкесіне қарсы қарулы әрекет жасалды, бірақ сәттілік үшін олар өздерінің белгілерін жіберді. 1885 жылы Батль журналистік салаға әйгілі журналист доктор Теофило Д. Гилмен бірге оралды. Ол Гилмен бірге халықты революциялық шабуылға дайындауға бел буды. Алайда, бір зерттеуде айтылғандай, "Батль, Руфино Т. Домингеспен бірге еріктілердің алғашқы батальонын ұйымдастыруды бастаған, журналист қаламнан бас тартып, Буэнос-Айреске көшіп барды және өзін тек солдат жұмысына арнады, Квебраходағы күрестің бақытсыз мәселесіне дейін". 1886 жылы Батль "Эль Диа" газетін құрып, оны қарсыластарын сынға алу және реформаторлық бағдарламасын ілгерілету үшін саяси платформа ретінде қолданды. Сол жылы Батль ессіздер үйіндегі жетім балалар мен кедейлер үшін "Эль Диа" қаласында науқан ұйымдастырды. Бұл науқан, бір зерттеуде атап өткендей, "Монтевидео қалалық кеңесін қоғамдық қайырымдылық бақылауынан айырып, оны көрнекті азаматтардың комиссиясына тапсырудың керемет нәтижесін берді". Буэнос-Айресте жаңа революциялық қозғалыс басталғанда, Батль полковник Галеаноның хатшысы болып қызмет ету үшін сол жерге кетті. Алайда, қозғалыс бастапқыда-ақ сәтсіз аяқталды, ал Батль Монтевидеоға оралып, қайтадан "Эль Диа" газетінің редакторы болды. Бірақ 1887 жылдың наурыз айында, бір зерттеуде айтылғандай, "Батль өмірінің жаңа кезеңін бастауға дайын болды, ол Колорадо партиясын қайта ұйымдастыру және жандандыру". Батльдің журналистік күресте өткізген уақыты Колорадо партиясының әлі де "күшті өміршеңдігіне" ие екеніне оны көндірді, бірақ бірнеше диктатуралар Колорадо партиясының атын тастап, оның беделін түсірді. Бір зерттеуде айтылғандай, "Батль Колорадо партиясының "өзінің беделін қайтаруы" керек екеніне сенді, сонда ғана ел оның "институционалдық шындық, жемісті еркіндік, тәртіп және тұғырлы және сау прогресс" деп сипаттаған дәуіріне енуі мүмкін еді". 1903 жылы Колорадо партиясының құрылымының нашарлығына байланысты Республика президенті сайлау арқылы партияның табиғи жетекшісіне айналды, өйткені кандидаттар мен саяси көшбасшыларды тағайындауда оның ықпалы шешуші болды және Батль партия ұйымында көптеген өзгерістерді жүзеге асыру үшін осы билігін пайдаланды.

Batlle was born in Montevideo on 23 May 1856 to Lorenzo Batlle y Grau and Amalia Ordoñez. Batlle's grandfather, José Batlle y Carreó, had arrived in Montevideo on his own ship with Batlle's grandmother from Sitges, a town near Barcelona, and built a flour mill which won a contract to provision the Royal Spanish Navy in Montevideo. Batlle's grandfather was loyal to the Spanish crown through both the British invasions of the River Plate and the first and second attempts to secure Uruguayan independence from Spain led by José Gervasio Artigas, and subsequently returned to Spain in 1814, and the rest of the Batlle family followed in 1818. Batlle's grandmother died in Sitges in 1823, and his grandfather subsequently returned to Montevideo in 1833 to reopen the flour mill. Batlle's father Lorenzo had been born in Uruguay in 1810, and returned the Montevideo three years before the rest of the family in 1830, after an extensive education in France and Spain. Batlle's father quickly joined and became prominent within the Colorados, and was involved in the Uruguayan Civil War, notably personally escorting Fructuoso Rivera to exile in Brazil in 1847. Lorenzo Batlle married Batlle's mother, the daughter of another Colorado guerrilla, during the Uruguayan Civil War. The Batlle family were prohombres (prominent figures) within the Colorado Party, with five of Batlle's relatives serving as president. Batlle's father Lorenzo had served as Minister of War during the Great Siege of Montevideo, and was elected President of Uruguay in 1868 when Batlle was 12 years old. Batlle's children César, Rafael and Lorenzo were actively engaged in politics, with César and Lorenzo serving in. He was also the uncle of another Uruguayan president, Luis Batlle Berres, and the great uncle of President Jorge Batlle, and his uncle in law Duncan Stewart served as acting president for three weeks in 1894. After attending an English school in Montevideo, Batlle began studying at the University of the Republic. At university, he became involved in the discussions and debates between the 'idealists' and 'positivists'. Led by Prudencio Váquez y Vega, Batlle was a prominent member of the idealists. Batlle's political ideology was influenced by the work of philosopher Heinrich Ahrens, whose work was introduced to Batlle by Váquez y Vega. Ahrens 'Course of Natural Law,' as one study noted, "exalted the human personality and made proposals for the reform of society based on the innate dignity of man." Batlle acknowledged a great debt later in life to Váquez y Vega, writing in 1913 on the title page of a gift copy of Ahrens "in this great work I formed my criterion of the law and it has served me as a guide in my public life." Batlle left university in 1879 without completing his law degree, and the following year a 24 year old Batlle convinced his father to let him study for a year in Paris, where he took a course in English and sat in on philosophy lectures at the Sorbonne and Collège de France before returning home when money ran out. Batlle also became a prominent journalist. In 1878 Batlle and a friend founded a raionalistic journal, 'El Espíritu Nuevo,' whose mission was "the total emancipation of the American spirit from the tutelage of the Old World." Batlle contributed scientific articles and poetry to the review, and later that year started contributing articles to a Montevideo newspaper. His first article, published 3 days before he turned 23, was an attack on the dictatorship of Colonel Lorenzo Latorre. In 1881 Batlle assumed the editorship of La Razon to oppose the government of General Santos. Batlle was exposed to all kinds of threats until one night his house was assaulted and an attempt made against the life of his father at whom shots were fired but which fortunately missed their mark. In 1885 Batlle returned to the journalistic field in company with the famous journalist Dr. Teofilo D. Gil. He and Gil devoted themselves to preparing the public sentiment for a revolutionary outbreak. As noted by one study, however, "Hardly had the opportunity arrived when Batlle, who had started with Rufino T. Dominguez the organization of the first battalion of volunteers, abandoned the pen of the journalist, emigrated to Buenos Aires, and devoted himself exclusively to the work of a soldier, until the unfortunate issue of the struggle at Quebracho." in 1886 Batlle founded the newspaper El Día, which he used as a political platform for criticizing his opponents and promoting his reformist agenda. That same year Batlle undertook a campaign in El Día on behalf of the children in an orphan asylum and of pauper maniacs in an insane asylum. This campaign, one study noted, “had the excellent result of depriving the City Council of Montevideo of the control of public charity and entrusting it to a commission of distinguished citizens.” When a new revolutionary movement started at Buenos Aires, Batlle removed there to act as secretary to Colonel Galeano. However, the movement died in its inception, and returning to Montevideo Batlle again assumed the editorship of El Día. By March 1887 however, as noted by one study, "Batlle was ready to launch upon a new aspect of his life's work, that of reorganizing and revivifying the Colorado Party." Batlle's time in the journalistic battle had convinced him that the Colorado Party still had a "powerful vitality" but had been seriously discredited and comprised by several dictatorships carrying the Colorado label. As noted by one study, "Batlle was convinced that the Colorado Party "must recover its prestige" so that the country could enter an era that he characterized as "institutional truth, fruitful freedom, order and solid and enlightened progress." Faced with the lack of structure of the Colorado Party in 1903, the elected President of the Republic became its natural guide, since his influence was decisive for the appointments of candidates and Political Leaders; and Batlle used that power to promote numerous changes in the party organization."

Саяси мансап

Батльдің саяси мансабы 1887 жылы Минас департаментіне jefe político болып тағайындалғаннан бастау алды. Оның тағайындалуы ұзаққа соқпады, өйткені ол алты айдан кейін Колорадо партиясынан депутаттар палатасына сайлану үшін отставкаға кетті. Алайда, сол кездегі президент Максимо Тахеспен келіспеушіліктер туындағаннан кейін Батль партия тізімінен шығарылды. Минасқа кеткеннен кейін, El Día газеті жабылды, бірақ Батль 1889 жылы Хулио Эррера и Обестің президенттік науқанын қолдау мақсатында газетті қайта ашты. Эррера и Обестің қаржылық көмегі газетті қайта ашуға мүмкіндік берді. Жаңа El Día газеті көшеде 2 центтен сатылды. Бір зерттеуде көрсетілгендей, бұл «Уругвайда газеттерді көшеде сатудың алғашқы мысалы және кең оқырман қауымын қамтуға бағытталған алғашқы газет» болды. Алайда, Эррера и Обестің президенттігі Батльді көңілі толмады, себебі бір зерттеуде Батль Колорадо партиясын қайта ұйымдастыруға тырысқандығы айтылды. Геррера и Обес партияның рөлін басқаша қарастырды: ол президенттің құралы болуы керек, одан жоғары емес; сайлауды партияның кең негізі емес, үкіметтің күші жеңіп алады. Геррера и Обес Колорадо партиясынан заң шығарушы органға кандидаттарды таңдағанда, Батль президентпен қарым-қатынасын үзді. Идиарте Борда Геррера и Обестің саяси тактикасын жалғастырып, оны ашық сыбайлас жемқорлықпен байланыстырғанда, Батль Колорадо партиясының отырыстарында және баспасөз беттерінде наразылық білдірді. 1897 жылы Саравия төңкерісі кезінде Борданы өлтірген жас дүкенші, оппозициялық газеттерде президентке қарсы жарияланған ащы мақалалардан шабыт алғанын айтты, бірақ кейбір тілдер Батльдің бұл кісі өлтіруге қатысы тек бас редакциялық мақалалар жазудан гөрі тікелей болғанын мәлімдеді. Батль Хуан Линдольфо Куэстасқа қолдау көрсетті, оны Батль үшін еркін сайлаулар өткізуге және Колорадо партиясын ұзақ жылдар бойы уағыздаған қағидалар бойынша қайта құруға мүмкіндік беретін тұлға деп санады. Батль Колорадо партиясының Ұлттық Атқару комитетінің төрағасы болды, немесе кемінде Куэстас жақтастарының тобын басқарды. 1891 жылы ол Салто департаментінен депутат болып сайланды және Колорадо партиясының ішінде тез арада көзге түсті. Батль Колорадо партиялық клубтарын «төменнен» демократиялық жиналыстар негізінде ұйымдастыра бастады, ал 1895 жылдың соңында жағдай Батльді өмірінің соңына дейін сақтайтын еңбекшілерге қолдау білдіретін көзқарасқа итермеледі. Жасы мен жұмыс уақытын қысқартуды (күнде 15-19 сағат) көздеген Монтевидео жұмысшылары ұйымдасып, ереуілге шықты. Батльдің Колорадо партиясынан құралған үкімет ереуілшілерді «көтерілісшіл жұмысшылар» деп айыптап, ереуілді тоқтату үшін барлық күшін жұмсады. Батль мен El Día ереуілшілерді ыстық қолдады, Батль газетте «Егер бұл жұмыс күні жұмысшылар үшін өлімге алып келетін болса, жұмыс беруші үшін ол кісі өлтіру болып табылады» деп жазды. El Día «Жұмысшы қозғалысы» деп аталатын жұмыс істейтін адамдар үшін форум ретінде тұрақты бөлім ашты. Батль Колорадо саясаткері ретінде ойларын жалғастырды. Бірде, Хулио Эррера и Обеске (Батль әлі де онымен жақсы қарым-қатынаста болған кезде) ойларын айтқанда, соңғысы таңғалып: «Неге, жігіт, сен социалистсің!» деді. Сол сияқты, Батльге толық сенімсіздікпен қараған Куэстас оны былай сипаттады: «Бұл азамат 45 жастағы жас жігіт, жақсы білімді, марқұм президент Батльдің ұлы, мамандығы бойынша газетші, революциялық саяси агитатор, римдік гладиатордың бұлшық еттері бар өте биік адам. Ол жас ұрпақтың саяси белсенді элементтері арасында танымал. Оны консервативті пікірлер қабылдамайды». Осыған қарамастан, Куэстас Батльдің президенттікке кандидатурасына вето қоймады, өйткені оның үкіметіне Колорадо партиясының саяси қолдауы әлі де қажет болды. Алайда, Куэстас Батльдің өзінің орнын басуына жол бермей, өзінің негізгі қағидаларын, қатаң экономикасын және ұлтшылдардың татулығын жалғастыратын мұрагерді іздеді. Куэстас өзінің үкіметінің министрі Эдуардо МакЭкшенді ойлады, ол ірі жер иесі және консервативті сыныптардың көрнекті өкілі болды. Соңында Батль Куэстастың орнын басып, Уругвайдағы көптеген әлеуметтік мәселелерді шешуге бағытталған саясатты жүзеге асырды.

Batlle's political career began in 1887, when he was appointed as the jefe político of department of Minas. His appointment was short lived, for he resigned after six months to seek election to the Chamber of Deputies as a candidate on the Colorado ticket. After a disagreement with then president Máximo Tajes, however, Batlle lost his spot on the ticket. Following his departure to Minas, El Día stopped publishing, but Batlle reopened the paper in 1889 to support the campaign of Julio Herrera y Obes for the presidency, whose financial support helped Batlle reopen the paper. The new El Día sold at 2 cents a copy on the streets. As noted by one study, it was “the first street sale of newspapers in Uruguay, the first newspaper whose aim was mass readership.” The presidency of Herrera y Obes disappointed Batlle however, with one study noting that

“Batlle had been working to reorganize the Colorado Party so that it could win real elections and name presidents. Herrera y Obes saw the party’s role differently it should be the instrument of the president, not his superior; the power of the government, not the broad base of the party, would win the electins. When Herrera y Obes proceeded to name the Colorado candidates for the legislature, Batlle broke with the President. And when Idiarte Borda continued Herrera y Obes’ political tactics and combined them with overt courruption, Batlle erupted in Colorado party meetings and in the press. The young grocery clerk who assassinated Borda in ’97, during Saravia’s revolution, had been inspired, he said, by the bitter articles against the President in opposition newspapers, but evil tongues insisted that Batlle’s connection with the assassination was more direct than merely writing blistering press editorials.”

Batlle turned his support to Juan Lindolfo Cuestas, whom Batlle saw as an opportunity to have free elections and remake the Colorado Party along the lines Batlle had long preached. Batlle would become President of the National executive Committee of the Colorado Party, or at least the pro Cuestas faction of the party. He was eventually elected in 1891 as a deputy for the department of Salto, and quickly rose to further prominence within the Colorado party. Batlle started organizing Colorado party clubs based on "grass roots" democratic assemblies, and towards the end of 1895 circumstances led to Batlle adopting a pro labor attitude that he would hold for the rest of his life. Montevideo workers who sought to improve their wages and reduce their working hours (which were 15–19 hours daily) organized and went on strike. The government, made up of Batlle's own Colorado party, denounced the strikers as "rebellious workers" and brought all of its force to bear to break the strike The strikers were strongly supported by Batlle and El Día, where Batlle wrote "if this working day ought to be considered suicide for the workers, it is, on the part of the employer, an assassination." El Día started a permanent department called "The Working Man's Movement" as a forum for the employed classes. Batlle continued his ruminations through his years as a Colorado politician. On one occasion, while confiding some of his ruminations with Julio Herrera y Obes (while Batlle was still on good terms with him) the latter replied, astounded "Why, man, you're a socialist!" Similarly, Cuestas, who didn't trust Batlle entirely, described him as such "This citizen is a young man of 45, well educated, the son of the late President Batlle, a newspaperman by profession, a revolutionary political agitator, a very tall man with the muscles of a Roman gladiator. He is popular with the politically active elements of the younger generation. He is not accepted by conservative opinion." Despite this, Cuestas did not veto Batlle’s candidacy for the presidency as his government still needed the Colorado political support Batlle contributed. However, Cuestas had no intention of allowing Batlle to succeed him, instead wanting a successor who would continue his cardinal principles, strict economy and conciliation of the Nationalists. Cuestas had in mind his Minister of Government, Eduardo MacEachen, who was a substantial landowner and prominent member of the conservative classes. In the end, Batlle would go on to succeed Cuestas as president to put in place policies that tackled the numerous social issues facing Uruguay.

Сенат

1898 жылы қарашада Монтевидео департаментінен сенатор болып сайланды және Уругвай Сенатының президенті қызметіне тез арада өтті. Сенат төрағасы (сол кезде) президенттікке мұрагерлікке бірінші болып кіретін болғандықтан, Батль 1899 жылы Хуан Линдольфо Куэстас өзінің де-факто президенттігін заңды ету үшін уақытша шеттеген кезде Уругвай президентінің міндетін атқарды. Бір зерттеуге сәйкес, Сенат президенті Батль "елдегі екінші жоғары сайланған лауазым иесі болды, бірақ 1900 жылы консервативті Колорадолар мен Бланколар коалициясы оны осы қызметтен қуғанға дейін. Ол партия ішінде ұйымдастыру және идеологиялық жұмыстарын сәтті жалғастырды, нәтижесінде 1903 жылы Республика Президенті болып сайланды. Елдің ең жоғары лауазымы оған мемлекеттік саясатты дерлік толық бақылауға алуға және кең ауқымды әлеуметтік және экономикалық реформалар бағдарламасын іске асыруға мүмкіндік берді". Дегенмен, 1900 жылғы сайлауда Колорадо партиясы нашар көрсетіп, наразы Колорадо сенаторлары Хуан Карлос Бланко Фернандесті бір дауыспен Сенат президенті етіп сайлады. Батль 1903 жылғы ақпанда Республика Президенті болар алдында Сенат төрағасы лауазымын қысқа мерзімге қайта иеленді.

Бірінші президенттік (1903-1907)

+ Бірінші кабинет Министрлік Лауазым иесі Қызмет мерзімі Үкімет министрі Хуан Кампистегуй 1903–1904 Клаудио Виллиман 1904–1907 Сыртқы істер министрі Хосе Ромеу 1903–1907 Қаржы министрі Мартин К. Мартинес 1903–1904 Эухенио Дж. Магдалена 1907 Соғыс министрі Эдуардо Васкес 1903–1907 Өнеркәсіп және еңбек министрі Хуан Альберто Капурро 1903–1907

1904 жылғы революция

1904 жылы Батльдің үкіметтік күштері көп жылдар бойы үзіліс-үзіліспен жалғасқан Уругвай азамат соғысын Апарисио Саравия Масольер шайқасында қаза тапқаннан кейін сәтті аяқтады. Көшбасшысынан айырылған Саравияның жақтастары күресін тоқтатып, салыстырмалы бейбітшілік кезеңі басталды.

Еңбек реформасы бойынша ұсыныстар

Еңбек құқықтарын жақтаушы Баттл еңбекке қатысты бірқатар саясатты жүзеге асырды. 1887 жылғы сәуірде Монтевидеода ұйымдастырылған шеру туралы айта келе, Баттл өзінің Колорадо партиясын еңбекпен байланыстырды: «Шындық сонда, Колорадо партиясында халықтың үлесі басым, жұмысшы табы көбінесе осы партияда». Баттл өзінің алғашқы президенттік мерзімінде сөйлеген сөзінде Колорадо партиясын халықтың әл-ауқатын ойлайтын партия деп сипаттады. «Мен сіздердің «Бейбітшілікке қарсымыз» деген ұраныңызды қолдауға бара алмаймын, себебі Республика Президенті ретіндегі менің міндетім – бейбітшілік пен келісімді сақтау, өйткені бейбітшілік – даму, прогресс, халықтың әл-ауқаты, осы – Колорадо партиясының нағыз ұраны. Егер мені соғыс тудыру үшін осы лауазымға келтірген болса, мен оны қабылдамас едім; бірақ, ұлттың әділетсіз түрде араласқан осы қақтығысында, Колорадо партиясының билікте қалуын, қазіргі уақытта конституциялық тәртіптің тұрақтылығын барлық заңды жолдармен сақтай аламын деп уәде беремін, сонымен қатар қан төгілуді, ұлттық байлықтың құрылуын және азаматтық келіспеушіліктердің барлық қорқынышты жағдайларын болдырмауға тырысамын. Партияның билікте болуы жеткіліксіз, жақсылық жасау үшін билік жүргізу қажет, сондай-ақ, оны ар-намыспен жүргізу қажет». 1913 жылғы бір зерттеу осы көзқарасты бейнеледі, онда (XIX ғасырдың соңына қатысты) «73 жылғы сайлауға жақындағанда және әдеттегідей, оның алғашқы әрекеті – біздің партия тарихындағы идеялардың тұжырымдамасын жасау болды. Бұл партиямыздың үнемі алаңдаған мәселесі еді – заң, бостандық және әлеуметтік әділдік саласында нығаю». Баттлдің алғашқы президенттік мерзімінде ереуіл кезінде полицияның әрекеттеріне қатысты ережелер алғаш рет жарияланды. Полиция бейтарап болуға тиіс, ереуілге қатысу құқығын да, жұмыс істеу құқығын да қорғауы керек еді. Сонымен қатар, Баттлдің алғашқы президенттік мерзімінде 1 мамыр күні жұмысшылар шерулеріне Монтевидео орталығынан өтуге полиция рұқсаты берілді. Бір зерттеуге сәйкес, «Олар Интернационалды ән салған және құмарлық сөздерді тыңдаған. Бір спикер Уругвай енді президентінің либерализмі арқасында Оңтүстік Американы заманауи идеялар бойынша жетекшілік ететінін қуандырды». Баттл өзінің алғашқы президенттік мерзімінде теміржол ереуілін шешуге көмектесті. Бұл теміржол жұмыскерлері құраған кәсіподақ теміржол тарапынан қабылданбаған талаптар тізімін ұсынғаннан кейін болды, оларға 50 жастан асқан жұмыстан шығарылған ер адамдарға жұмыстан босату ақысын төлеу, айына 2 күн жалақымен демалыс, локомотив жүргізушілеріне айына 80 песо, ал жұмысшыларға күніне 1 песо 20 цент, сондай-ақ, жылына 6 ай 8 сағаттық жұмыс күні және қалған 6 ай 10 сағаттық жұмыс күні кірді. Теміржолдың бұрынғы адвокаты Клаудио Виллиманды Баттл делдал ретінде ұсынуға жіберді. Бір зерттеуде атап көрсетілгендей, теміржол Баттлдің еңбекке қатысты көзқарасын білген, Виллиманның қатысуымен расталған және ереуілшілердің көптеген талаптарын қабылдады. Олар кәсіподақты мойындаудан бас тартты, бірақ ереуіл жетекшілерін уақыт өте келе қайтаруге уәде берді, бұл өте маңызды уада болды. Қуанышты ереуілшілер жұмыстарына оралды. Баттл сонымен қатар еңбек жағдайын жақсартуға бағытталған еңбек реформасы жобасын дайындады, бірақ заң шығарушылық жағдайлар оны заң шығарушы органға қарау үшін ұсыну уақытын кейінге шегерді. Бір зерттеуге сәйкес, «Ажырасу және осыған ұқсас заңдар бойынша палаталық талқылаудың ұзаққа созылуына себеп болған бір себеп – Сенаттың қазіргі құрамында олардың қабылдануына қарсылық танытатынына сенімділік болды». 1906 жылғы сенат сайлауынан кейін атқарушы орган Баттлдің еңбек жобасын заң шығарушы органға жіберді. Сайлаудан кейінгі сұхбатында Баттл заң жобасын неліктен ұзақ уақыт бойы ұстап тұрғанын түсіндіріп, былай деді: «Мен жұмысшы табын қорғауға және азат етуге арналған әлеуметтік реформалар жоспарын дайындау үшін жұмыс істедім. Бірақ сіз білуіңіз керек, осы уақытқа дейін біздің Сенатымыз жақсы патриоттардан, бірақ консерваторлардан құралған. Ал жаңа Сенат толыққанды либералды болады және реформаларға кедергі келтірмейді. Жұмысшылар үкіметтен қорғаныш табатынын біледі. Менің ойымша, біздің еліміз сияқты азаттық мәселесі шешілген елдерде әлеуметтік мәселелерді шешуді бастау керек». Жоба «қиын және қарқынды жұмыстарда» сегіз сағаттық жұмыс уақытын және «кем талап етілетін коммерциялық жұмыстарда» он сағаттық жұмыс уақытын қарастырды, ал бір жылдық кезеңдік кезеңде «күнде қосымша бір сағатқа рұқсат етілді». Сондай-ақ, әйелдер мен балалардың еңбегін реттеу, апталық демалыс күні және бала туғаннан кейін төрт аптаға дейін әйелдердің еңбегіне тыйым салынды, «осы кезеңде мемлекет тиісті қаржылық қолдау көрсетеді». Заң жобасының басты мақсаты сегіз сағаттық жұмыс күні болды, бірақ Конгресте жұмысқа жарамды көпшілікке ие болғанына қарамастан, «ол партиясын осы радикалды жаңалықты қабылдауға көндіре алмады». 26 маусым 1911 жылы Баттл Конгреске сегіз сағаттық жұмыс күнін қарастыратын жаңа еңбек заң жобасын жіберді, «оның бұрынғы заң жобасында белгіленген бір жылдық кезеңсіз және кеңейтілген қамтумен», апталық демалысқа және балалар еңбегіне қатысты ережелер қайталанды және бала туғаннан кейін міндетті демалыс мерзімі қырық бес күнге ұзартылды. 31 мамыр 1913 жылы Палата Баттлдің еңбек комиссиясы өзгертілген жобасын, балалар еңбегі мен әйелдер еңбегіне қатысты ережелерді бөлек жобаға қосу үшін, сондай-ақ демалыс күнін бекітті. Палата комитеті осы ережелерді жобаны жеңілдету үшін алып тастады және Баттл, бір зерттеуге сәйкес, «құдайсыз ақымақтыққа қарсы айыптауларды болдырмау үшін, алты күнінің бірінде демалыс ережесі «болашаққа арналған ұмтылыс» екенін мойындады және комитеттің процедурасына келісті». Палата басшылығы Баттлдің не қалағанын білді және Палата қосымша құжаттарды сұрау туралы ұсыныстарды жоққа шығарды. Палата 44 дауыспен «жақ» және 8 дауыспен «қарсы» деп дауыс берді. Палатадағы талқылаулар барысында бірнеше консервативті Колорадо заң шығарушылары келісімшарт арқылы жұмыс күнін 3 сағатқа ұзарту туралы ұсынысты қайта жандандыруға тырысты, бірақ бұл бастама қабылданбады. Дауыс беру арқылы, нәтижесі Григорий Л. Родригес (3 сағаттық қосымша жұмыс уақыты туралы түзетуді ұсынған депутат) екінші дауыс беруге шақырғанға дейін жеткілікті жақын болды, қосымша жұмыс уақыты жеңіліске ұшырады. Алайда, Сенатта мақұлдау 17 қараша 1915 жылы палаталар жаңадан құрылғанға дейін кешіктірілді, осы кезде жоба, ақыры, жақсы дауысқа ие болды.

A progressive supporter of labor rights, Batlle also presided over a number of pro labor policies. Batlle had identified his Colorado Party with labor, stating in April 1887, regarding a demonstration that was organized in Montevideo "It is true : in the Colorado Party, the element of the people predominates, the working classes." In a speech he made during his first presidency, Batlle described his Colorado Party as one that was concerned with peoples' well being, stating that "I cannot accompany you in supporting the motto that you carry "Down with peace", because my duty as President of the Republic is to guarantee peace and harmony, because peace means advancement, progress, the well being of the people, which is the true motto of the Colorado Party. I declare that if I had been brought to this position to provoke the war, I would not have accepted it; but I can guarantee that in this conflict, in which the Nation has been so unjustly involved, I will preserve by all legal means the Colorado Party's stay in power, which currently means the stability of the constitutional order, making an effort at the same time to avoid bloodshed, the ruin of national wealth and all the horrors that civil content brings, as an obligatory procession. It is not enough for the Party to have power, it is necessary to govern to do good, it is necessary to govern with honor for the same." One 1913 study reflected this view, stating that (in relation to the late Nineteenth Century) “In the proximity of the '73 elections, and as always, his first act was to formulate a concise exposition of ideas that honors our party annals. This was the obsessive concern of our party, to root more and more in the field of law, freedom and social justice." During Batlle's first presidency regulations on police procedure during strikes were promulgated for the first time. Police had to remain neutral, protecting both the right to strike and the right to work. Also for the first time during Batlle's first presidency on May Day labor demonstrators were granted police permits to parade through the center of Montevideo. According to one study "They sang the Internationale and heard fiery speeches. One speaker exulted that Uruguay now led South America in modern ideas because of its President’s liberalism." On another occasion during his first presidency, Batlle helped resolve a rail strike. This occurred after a union formed by railroad workers made a list of demands that the railroad rejected, including dismissal payments to men over 50 who were discharged, 2 days off with pay every month, wages of 80 pesos a month for locomotive engineers and 1 peso and 20 cents a day for manual laborers, and an 8 hour day 6 months a year and a 10 hour day the other 6 months. Claudio Williman, the railroad’s former attorney, was sent by Batlle to offer himself as mediator. As noted by one study, the railroad “knew Batlle’s pro labor sympathies, verified by Williman’s presence, and accepted most of the striker’s demands, It drew a line at recognizing the union, but promised to take back the strike leaders in due time a remarkable concession. The jubilant strikers returned to work.”

Batlle also prepared a labor reform project aimed at improving working conditions, although legislative realities delayed the time in which he submitted this to the legislature for consideration. According to one study, "One reason why Chamber debate on divorce and kindred bills had been allowed to drag was the certainty that the Senate, as presently constituted, would not be disposed to their passage." Following senate elections in 1906, the Executive sent Batlle's labor project to the legislature. Explaining in a post election interview why he had held the bill back for so long, Batlle stated that

"I have worked to prepare a plan of social reforms, all designed to look after and to liberate the working classes. But you must realize that up to now we have had a Senate composed of good patriots, but conservatives. The new Senate, on the other hand, will be entirely liberal and will not put obstacles in the way of the reforms. The workers already know that they will find protection in the government. I believe – in effect – that in countries like ours, where the problem of liberty is already resolved, it is necessary to begin to resolve social problems." The project provided for an eight hour limit "in the strenuous and intensive occupations and ten hours in the less exacting commercial occupations" while a one year transition period was provided "during which an additional hour per day was permitted." It also provided for regulation of the labour of women and children, a weekly rest day, and prohibition of the labour of women for four weeks after child birth "during which period the State would provide suitable financial support." The bill's main objective was the eight hour day but despite having a workable majority in Congress "he was unable to persuade his party to accept this radical innovation." On 26 June 1911 a new labor bill was sent to Congress by Batlle which provided for an eight hour day "without the intermediate period of one year established in his earlier bill and with broadened coverage," repeated provisions as to weekly rest and child labour, and increased the compulsory period of rest after child birth to forty five days. On 31 May 1913 the Chamber approved in general Batlle's project modified by its Labor Commission, with provisions on child labor and women's work left aside to include them in a separate project, as well as the day of rest. A Chamber Committee had left out these provisions to simplify passage and Batlle, according to one study, "to close off accusations of Godless crackpotism, acknowledged that the one day in six provision was "an aspiration for the future," and agreed to the committee's procedures. The chamber leadership knew what Batlle wanted, and the Chamber voted down requests for delay for additional documentation." The Chamber voted 44 in favor and 8 against. As discussions in the House developed, several conservative Colorado legislators tried to reactivate a proposal to increase the working day by 3 hours through a contract, but that initiative was rejected. By voice vote, with the result being sufficiently close for Gregorio L. Rodríguez (the deputy who put forward the 3 hour overtime provision as an amendment) to call for a second vote, overtime was defeated. In the Senate, however, approval was hindered until the chambers were renewed on 17 November 1915, when the project was finally voted affirmatively.

Жаңа Колорадо платформалары

Баттлдің бірінші президенттігі кезінде түрлі Колорадо партиясы платформалары әзірленді және/немесе қабылданды. 1905 жылдың қыркүйегінде Колорадо атқару комитеті және Колорадо заң шығарушылары Педро Манини Риосқа (жас колорадолардың көшбасшысы) партия бағдарламасы ретінде қызмет ететін сайлауалды манифест жобасын жасауды тапсырды. Манини Колорадоның 40 жылдық биліктегі жетістіктерін қорытындылап, 5 тармақты бағдарлама ұсынды. Ол конституциялық реформаны, еңбекке көңіл бөлуді, экономикалық тәуелсіздікті, ауыл халқының санын арттыруды және тұтыну салығын азайтуды қамтыды. Бірақ бір зерттеуде көрсетілгендей, «Ұсынылған тармақтардың ешқайсысы нақты ештеңе бермеді. Мысалы, еңбек баптарында стандартты жұбаныш сөздер келтірілді: «Біздің қоғамдағы осы мәселелерді кейбір еуропалық қоғамдарда талқыланатын қорқынышты түрде бейнелеу – артық». 1907 жылы Хосе Эспалтерге конституциялық реформаны, шіркеу мен мемлекеттің бөлінуін, муниципалитеттердің автономиясын және еңбек заңнамасын қамтитын партия бағдарламасын жасау тапсырылды. Бағдарлама тұтыну салығын азайтуды және прогрессивті салық енгізуді жақтады, бірақ ол жеке капиталды толық жоюға бағытталмаған, «шектелген және орташа прогрессия, оның ставкалары белгілі шекте тербеліп тұратын» деңгейде болды. Мемлекет еңбек мәселелеріне араласуға құқылы, бірақ «Бұл жоғары шабыт пен епті тактика мәселесі». 1907 жылдың ақпанында Батлдің бірінші үкіметі аяқталысымен Колорадо партиясының Ұлттық конвенті жиналып, қағидалар декларациясын қабылдады. Онда «Конституцияны реформалау; барлық азаматтарға дауыс беруге рұқсат беретін жалпыға бірдей сайлау құқығы; Республика Президентін халық тікелей сайлау; партиялардың пропорционалды өкілдігі; автономды муниципалитеттер; жиналыс және қауымдастық құқықтары Конституцияда нақты бекітілмеген және бұл олқылықты жою қажет; шіркеу мен мемлекеттің ажырауы; шетелдіктерді оңай азаматтандыру; тұтыну салығын азайту және оның орнына прогрессивті салық енгізу; әділдік, заң және бостандық шегінде капитал мен еңбекке қатысты мәселелерді шешу» делінді.

Various Colorado Party platforms were also drafted and/or adopted during Batlle’s first presidency. In September 1905 the Colorado Executive Committee and the Colorado legislators entrusted Pedro Manini Rios (the leader of the young Colorados) to draft a pre electoral manifesto that would serve as a party program. Manini summed up Colorado accomplishments in 40 years of power and outlined a 5 point program. This included constitutional reform, concern for labor, economic self suffciency, increase of rural population, and reduction of taxes on consumption. As noted by one study however, "None of the points proposed anything specific. For example, the labor plank invoked the standard consoling fiction “It is an exaggeration to present these problems in our society in the almost dreadful terms in which they are agitated in some European societies." In 1907 Jose Espalter was tasked with drawing up a party program that would include constitutional refor, separation of Church and State, municipal autonomy, and labor legislation. The program favored reduction of consumption taxes and the enacting of progressive taxation, not of the magnitude that would despoil private fortunes but rather “a limited and moderate progression, whose rate oscillates between certain limits.” In addition, the State had a right to intervene in labor questions, but “It is a matter of elevated inspiration and exquisite tact.” At the end of the Batlle's first government in February 1907, the National Convention of the Colorado Party met and formulated a declaration of principles. These were "Reform of the Constitution; universal suffrage, that is, authorization to vote in favor of all citizens; election of the President of the Republic directly by the people; proportional representation of the parties; autonomous municipalities; the rights of assembly and association are not expressly enshrined in the Constitution and that gap must be filled; separation: of Church and State; easy naturalization of foreigners; decrease in consumption taxes, establishing instead a progressive tax; solution of problems related to capital and labor, within the limits of justice, law and freedom."

Бірінші төрағалықтан кейінгі іс-шаралар

Бірінші президенттік мерзімінің аяқталуынан кейін Батль Еуропа мен басқа да шет елдерге ұзақ сапарға шықты. Батльдің басты мақсаттарының бірі Еуропаның саяси және экономикалық мәселелерін зерттеу болды. Сонымен қатар ол Уругвай делегациясын екінші Гаага конференциясына басшылық етіп, бейбітшілікті сақтау үшін ұлттар қоғамын құру жоспарын ұсынды. Конференция аяқталғаннан кейін Батль Швейцарияға барып, осы елдің мемлекеттік басқару ғылымына қосқан үлесімен танысты. 1909 жылдың желтоқсанында Колорадо партиясы оны 1911 жылы кандидат ретінде тіркеу үшін үгіт-насихат жұмыстарын бастады. Колорадо партиясының ішіндегі Батльге қарсы көңіл күй "қайта сайлауға деген ынтаның артуынан жоғалып кетті". 1910 жылдың 3 шілдесінде партияның ұлттық комитеті Батльдің кандидатурасын бірауыздан жариялады. Батль Еуропаға барғанда партия комитетіне жолдаған хатында, ол қандай бағдарламаны қолдайтынын мәлімдеді. Сегіз сағаттық жұмыс күнін қайта-қайта қолдаудан басқа, Батль "ұлттық президентті заң шығарушы органдар емес, халық сайлауын; конгрестегі партиялардың пропорционалды өкілдігін; өмір, денсаулық және мәдениет сияқты жұмысшылардың құқықтарын қамтамасыз етуді; балаларды, әйелдерді, науқастарды және қарттарды толық қорғауды; тегін және көмек көрсетілетін көші-қонды; барлық деңгейдегі тегін мемлекеттік білім беруді және бастауыш білім беруді міндетті етуді; мал және ауыл шаруашылығына көмек көрсетуді және ұлттық өнеркәсіпті дамытуды; мемлекет тарапынан барлық әлеуметтік маңызы бар салаларды ұйымдастыруды" жақтады. Бір зерттеуде айтылғандай, "Шындығында, бұл кең бағдарлама болды, ол өз уақытынан бұрын жасалған саяси жобаға сәйкес келеді".

Ұлттық әкімшілік кеңесінің бірінші президенті (1921-1923)

1920 жылғы Уругвайдағы жалпы сайлауда Батль Ұлттық әкімшілік кеңесіне алғаш рет мүше болып сайланды. Одан кейін 1921 жылдың 1 наурызынан 1923 жылдың 1 наурызына дейін президент Балтасар Бруммен бірге оның президенті қызметін атқарды. Балтасар Брум президенттігі кезінде Батль Батллиста фракциясына, ал ол заң шығару органына мемлекеттік өнеркәсіптік компаниялардың пайдасының үштен екісі жұмысшылар негізінен қызмет көрсететін компаниялардың жұмысшылары мен қызметкерлерінің жалақысын "жеке сектордағы орташа жалақыдан кемінде екі есеге дейін" арттыруға жұмсалатындай жоба ұсынды. Бұл жоба Депутаттар палатасында қабылданса да, Сенатта мақұлданбады.

Ұлттық әкімшілік кеңесінің екінші президенті (1927-1928)

1926 жылғы Уругвайдың жалпы сайлауында Батль Ұлттық әкімшілік кеңесіне жаңа мерзімге сайланды. Ол 1927 жылдың 1 наурызынан бастап, шамамен бір жыл бойы Хуан Кампистегюмен бірге кеңестің президенті қызметін атқарды, содан кейін 1928 жылдың 16 ақпанында Луис К. Кавилья оны алмастырды.

Экономикалық даму

Экономика Батльдің билік ету кезегінің көп бөлігінде жақсы дамыды. 1904 жылғы соғыс аяқталғаннан кейін орнаған бейбітшілік, бір зерттеуде көрсетілгендей, "ел экономикасының негізін құрайтын мал өсірушілерді соғыстағы шығындарын толықтыру үшін асыл тұқымды мал сатып алуға және мал жаюға көбірек жер сатып алуға немесе жалға алуға ынталандырды". Батль өзінің соңғы жылдық үндеуінде былай деді:

"Еліміз конституциялық құрылғаннан бері осыдан артық толық азаматтық және саяси еркіндікке, немесе қазіргіден гөрі жақсы жағдайға ешқашан жете қойған жоқ деп, шындықты айтуға болады. Ұлттық энергиялар барлық экономикалық салаларда күшейе түсуде, ал Үкімет өз тарапынан ұлттың дамуына зиялы көмек көрсету үшін бар күшін жұмсады. Мемлекеттік жұмыстарға үлкен серпіліс берілді; жоғары білім жаңа және жемісті бағыттарға қарай жылжуда, бұл біздің жалпы мәдениетімізді кеңейтеді және мал шаруашылығы және ауыл шаруашылығы сияқты негізгі салаларымызды ғылыми тұрғыда дамытуға мүмкіндік береді. Үкіметтің кірісі бұрын-соңды болмаған деңгейде өсті, бұл бізге қаржылық кезеңді бюджеттік профицитпен аяқтауға мүмкіндік берді, және бұл әкімшіліктің жетістіктерін кез келген үгіттен де жақсы көрсетеді".

Сайлау оқиғалары

Колорадо партиясының Батллиста қанаты да, Колорадо партиясы да Батльдің президенттік кезеңдерінде жақсы нәтижелер көрсетті, бұл үрдіс келесі жылдары да жалғасты. 1905 жылдың қаңтарында Батль тағайындаған кандидаттар заң шығарушы сайлауда көпшілік орындарды жеңіп алды. Бір зерттеуде айтылғандай, «Бұл соңғы тридцать жылдағы нәтижесі алдын ала белгіленбеген алғашқы сайлау болды». 1905 жылғы Депутаттар палатасына сайлауда Батльдің жақтастары – Батллисталар 57,7% дауыс жинады. Депутаттар палатасы мен округтік жиналысқа өткен келесі сайлауларда Батллисталар сәтті өнер көрсетті: 1907 жылы 64,2%, 1910 жылы 79,9%, 1913 жылы 60%, 1916 жылы 45,2%, 1917 жылы 49,3%, 1919 жылы 29,5% және 1920 жылы 52,2% дауыс алды. Сонымен қатар, 1905, 1907 және 1913 жылғы сайлауларда он тоғыз департаменттің он жетісінде Батллизм жеңіске жетті. Бір бақылаушының пікірінше, «1911 жылдан 1915 жылға дейін Батллизм өте күшті болды, Депутаттар палатасында толық үстемдік құрды, бірақ Сенатта кейбір шектеулер болды. Сол кезде Сенатта ұлтшыл өкілдердің бірі де болған жоқ». Бір зерттеуде көрсетілгендей, «1917 жылға дейін Батллизм тікелей сайлауларда үстемдік құрды және 1910 жылы 79,9% дауыспен ең жақсы нәтижесін көрсетті». Тағы бір зерттеуде былай делінген: «Нәтижелерді күрделі түсіндіруден туындаған институционалдық қиындықтар замандастарының назарына бірден түспеген сияқты, бірақ 1917 жылдың қаңтарында дәстүрлі ашық дауыс беру қағидасы бойынша өткен заңнамалық сайлаулар Батльге екі палатаның бақылауын қайтаруға мүмкіндік берді». Бір зерттеуде 1917 жылы «Батллизм Конституциялық Ассамблеяда болмаған палаталарда көпшілікке ие болды» деп атап көрсетілген.

Кейінгі өмірі

1920 жылдың басында Батль, "El Día" және "El País" газеттерінде жарияланған өткір редакциялық мақалалар салдарынан туындаған ресми дуэльде Ұлттық партияның депутаты Вашингтон Белтран Барбатты өлтірді. Оның ұлы Вашингтон Белтран Уругвай президенті болды. Ол сонымен қатар Ұлттық әкімшілік кеңесінің төрағасы қызметін екі рет атқарды (1921–1923, 1927–1928). Біраз уақыт ішкі ауырудан зардап шеккеннен кейін, Батль 1929 жылдың 18 қыркүйегінде Монтевидеодағы итальян ауруханасына жоспарланған екі операцияның біріншісіне жатты. Бір айдан соң Батль қалпына келді (екінші операция тағы екі-үш айдан кейін жоспарланған), бірақ кейбір кері кетулерге ұшырады. 20 қазан күні түскі уақытта Батль екі тромбоэмболияның біріншісін бастан өткізді, ал сол күні кешке болған екіншісі өлімге алып келді.