Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Өлеңдер дәстүрі
Tradition of poetry
Үрду поэзиясы (ALA LC) – өлеңдердің дәстүрі және оның көптеген түрлі формалары бар. Бүгінде ол Үндістан мен Пәкістан мәдениетінің маңызды бөлігі болып табылады. Насыр Тураби айтуынша, урду тілінің бес ірі ақыны бар: Мир Тақи Мир (1810 жылы қайтыс болған), Мирза Ғалиб (1869 жылы қайтыс болған), Мир Анеес (1874 жылы қайтыс болған), Мұхаммед Иқбал (1938 жылы қайтыс болған) және Джош Малихабади (1982 жылы қайтыс болған). Үрду тілі британдық үстемдік кезінде өркендеп, ресми мәртебе алды. Ғалиб пен Иқбал сияқты урду тілінің барлық белгілі жазушылары британдық стипендиялар алды. 1947 жылы Үндістанның бөлінуінен кейін, ірі ақындар мен ғалымдар ұлтшылдық негізде бөлінді. Дегенмен, урду поэзиясы екі елде де қадірленеді. Екі жақтан да мұсылмандар мен индустар осы дәстүрді жалғастыруда. Бұл негізінен орындалатын поэзия, оның оқылуы, кейде спонтанды түрде, мушаираларда (поэзиялық көрсетілімдерде) өтеді. Оның tarannum saaz (әндету аспектісі) соңғы онжылдықтарда үлкен өзгерістерге ұшыраса да, халық арасындағы танымалдылығы өзгерген жоқ. Оңтүстік Азия диаспорасының мәдени әсерінен мушаиралар бүгінде әлемнің ірі қалаларында өткізілуде. Ғазал айту және қауали да урду поэзиясының маңызды көрсету формалары болып табылады.
Urdu poetry ( ALA LC) is a tradition of poetry and has many different forms. Today, it is an important part of the culture of India and Pakistan. According to Naseer Turabi there are five major poets of Urdu: Mir Taqi Mir (d.1810), Mirza Ghalib (d. 1869), Mir Anees (d.1874), Muhammad Iqbal (d. 1938) and Josh Malihabadi (d.1982). The language of Urdu reached its pinnacle under the British Raj, and it received official status. All famous writers of Urdu language including Ghalib and Iqbal were given British scholarships. Following the Partition of India in 1947, it found major poets and scholars were divided along the nationalistic lines. However, Urdu poetry is cherished in both the nations. Both the Muslims and Hindus from across the border continue the tradition. It is fundamentally performative poetry and its recital, sometimes impromptu, is held in Mushairas (poetic expositions). Although its tarannum saaz (singing aspect) has undergone major changes in recent decades, its popularity among the masses remains unaltered. Mushairas are today held in metropolitan areas worldwide because of the cultural influence of the South Asian diaspora. Ghazal singing and Qawwali are also important expository forms of Urdu poetry.
Поэзияда қолданылатын жазулар
Пәкістан мен Үндістанның Деккан аймағында урду поэзиясы парсы-араб әліпбиінің стандартты Наста'лик каллиграфиялық стилімен жазылады. Дегенмен, урду поэзиясы аса танымал Солтүстік Үндістанда парсы-араб әліпбиі жиі деванагари әліпбиіне көшіріледі, бұл урду тілін түсіне білген, бірақ парсы-араб әліпбиін оқи алмайтын хинди тілінде сөйлейтін адамдарға көмектесу үшін жасалады. Интернет пен жаһандану дәуірімен бірге, бұл поэзия көбінесе роман урду және хинди әліпбиімен де жазылады.
In Pakistan and Deccan region of India, Urdu poetry is written in the standard Nasta'liq calligraphy style of the Perso Arabic script. However, in north India, where Urdu poetry is very popular, the Perso Arabic is often found transliterated into the Devanāgarī script, as an aid for those Hindī speakers, who can comprehend Urdu, but cannot read the Perso Arabic script. With the dawn of the internet and globalization, this poetry is often found written in Roman Urdu as well as in Hindi script.