Сент-Эдмундсберіге арналған фанфара: Бенджамин Бриттеннің үш трубаға арналған шығармасы
Fanfare for St Edmundsbury
Бенджамин Бриттеннің «Сент-Эдмундсберіге Фарера» - 3 трубаға арналған күй. 1959 ж. жазылған, табиғи трубаларда орындалуы мүмкін. Музыка, композитор, тарих.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сент-Эдмундсбериге арналған фанфара – бұл британдық композитор Бенджамин Бриттеннің 1959 жылы Бьюри-Сент-Эдмундс қаласындағы Сент-Эдмундсбери соборының аумағында өткен «Магна Карты мерекесі» үшін жазған үш трубаға арналған фанфары.
The Fanfare for St Edmundsbury is a fanfare for three trumpets written by the British composer Benjamin Britten for a "Pageant of Magna Carta" in the grounds of St Edmundsbury Cathedral, Bury St Edmunds in 1959.
Техникалық
Фанфара үш трубаға арналған. Партитуралар заманауи C құбылысты трубалар үшін жазылған; алайда, олар негізінен F, C және D негізіндегі үш түрлі гармониялық қатардың ноталарын ғана пайдаланады, сондықтан оларды осы үш тоналдықтағы үш табиғи трубада орындауға болады. Композитор табиғи трубаларды нақтыламаған; шындығында, табиғи трубада ойнауды қайта жаңғырту кезеңі ерте болғандықтан, оны орындау қауіпті болуы мүмкін. Бұл тәсілді классикалық композиторлар мүйіз бөлімдерін жазуда, табиғи гаммадан тыс желілерді ойнауға мүмкіндік беру үшін қолданған (мысалы, C тонындағы 2 мүйіз және D немесе Eb тонындағы 2 мүйіз). Бұл техниканың алғашқы тәжірибелерін шамамен 1850 жылы Ф.Г.А. Дауверне көрсеткен. Дауверне Арбанның ұстазы (қазіргі заманғы трубаның әкесі) болды және табиғи трубада ойнаудың азайып бара жатқан өнеріне арналған соңғы әдістердің бірін, соның ішінде корнет және клапанды трубаға арналған алғашқы жаттығулардың бірнешеуін жазды. Дегенмен, партитура кейде оны табиғи трубаларда ойнауға болатындығын көрсететін сигнал ретінде қарастырылады, онда ол жақсы орындалады. Табиғи аспаптарды көп тоналды пайдалану – бұл қызықты әдіс, ол барокко дәуірінде табиғи трубаның өркендеген кезінде таңқалыс тудыруы мүмкін, себебі үш труба бірге ойнағанда көбінесе бірдей тоналдықта ойнайтын. Фанфараны заманауи клапанды аспаптарда орындау әдеттегідей болып қалады және оның әсерін кемітпейді: партитура әлі де табиғи труба желілері сияқты сезіледі. Бриттен: «Трубашылар мүмкіндігінше алысқа орналасуы керек, тіпті Фанфара жабық үй ішінде орындалғанда да», – деген пікір білдірген.
The fanfare is scored for three trumpets. The parts are notated for modern trumpets in C; however, they are actually written using only the notes of three different harmonic series based on F, C and D and could thus be performed on three natural trumpets in those three keys. The natural trumpets were not specified by the composer; indeed it may have been a bit early in the rediscovery of natural trumpet playing for it to be safe to do so. This technique had been used by the classical composers in horn section writing, to enable lines to be played outside the natural scale (e. g. 2 horns in C and 2 horns in D or E flat). Some of the first experimentation of this technique is demonstrated by F. G. A. Dauvernè from around 1850. Dauvernè was Arban's teacher (the father of modern day trumpeting) and wrote one of the last methods for the dying art of natural trumpet playing, including some of the first exercises for the cornet and valved trumpet. Nevertheless, the scoring is sometimes taken as signal enough to justify playing it on natural trumpets, on which it works well. This multitonal use of natural instruments is an interesting trick which might have caused some surprise at the height of the natural trumpet's power in the Baroque era, when three playing together would almost always have been in the same key. Performance of the fanfare on modern valved instruments remains the norm and does not lessen the effect: the parts still feel like natural trumpet lines. Britten commented, "The trumpeters should be placed as far apart as possible, even when the Fanfare is played indoors."
Жазбалар
Көптеген жазбалар бар, бірақ көбінесе заманауи жезді аспаптар немесе фанфар музыкасы жинақтарында кездеседі. Шығарма өте қысқа болғандықтан, дерлік ешқашан жеке түрде жарияланбайды. Жазбаларын Филип Джонс Брас Ансамблі және осыған ұқсас топтар жасаған.
Many recordings are available, but nearly always on compilations of modern brass or fanfare music – the piece is so short that it almost never receives separate billing. Recordings have been made by the Philip Jones Brass Ensemble and similar groups.