Америкалық тарихшы және Германиядағы елші У.Э. Додд туралы

Кіріспе

Америкалық тарихшы және Германиядағы елші, оның ұлы – американдық саяси белсенді. Тарихшы-дипломат американдық тарихшы, жазушы және дипломат болған. Либералды демократ ретінде, ол 1933-1937 жылдары нацистік кезеңде Германиядағы АҚШ елшісі қызметін атқарды. Бастапқыда, ол заманының сәл антисемиттік көзқарастарын ұстанған, бірақ президент Франклин Д. Рузвельттің Германиядағы еврейлерге нацистердің қатысымен күресу үшін "жасырын" түрде әрекет етуі жөніндегі тапсырмасымен Германияға барды, сонымен қатар Мемлекеттік департаменттің ресми нұсқауларын орындауға тырысты. Нацистердің қаупі күшейіп бара жатқанына көз жеткізген ол, Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін Рузвельт әкімшілігін, әсіресе Мемлекеттік департаментті нацистерге қарсы күреске жұмылдыра алмағаны үшін отставкаға шықты.

Ерте өмір, отбасы және білім

"Уилли" Додд 1869 жылғы 21 қазанда Солтүстік Каролина штатының Джонстон округіне жақын Клейтон шаруашылығында дүниеге келді. Ол фермер Джон Дэниел Доддтың (1848–1941) және оның бірінші әйелі Эвалин Кричтің (1848–1909) сегіз баласының ең үлкені болды. Оның ағылшын немесе шотланд тегіндегі ата-бабалары 1740 жылдардан бері Америкада өмір сүрген, ол кезде Дэниел Додд Кейп-Фейр аңғарындағы хайленд шотландтарының арасында қоныстанған. Отбасында төрт інісі болды: Уолтер Хенли Додд (1872–1950), Алонзо Льюис Додд (1875–1952), Джон Иван Додд (1876–1971) және Эфф Дэвид Додд (1884–1966). Оның үш әпкесінің ішінде тек Марта "Мэтти" (Марта Элла) Додд (1878 жылы туған) ғана үйленуге жеткілікті өмір сүрді. Клейтон орта мектебін бітіргеннен кейін Додд колледжге дайындалу үшін Оук Ридж әскери академиясына түсті. Ол АҚШ Әскери академиясына немесе Солтүстік Каролина университетіне қабылдануға мүмкіндік алмады, сондықтан 1891 жылға дейін жергілікті мектептерде сабақ берді, содан кейін Вирджиния политехникалық институтына (Вирджиния Тех) оқуға түсті. Додд 1895 жылы бакалавр, ал 1897 жылы магистр дәрежесін алды, сол кезде ол студенттерді оқыта бастады. Әріптесінің кеңесімен Додд Германияға барып, 1900 жылы Лейпциг университетінде Томас Джефферсонның үш жылдық үзілістен кейін 1796 жылы саясатқа оралуы туралы неміс тіліндегі диссертациясын қорғап, докторлық диссертациясын алды. Америкаға оралып, оқытушылық қызметін қайта бастағаннан кейін көп ұзамай Додд 1901 жылғы 25 желтоқсанда Солтүстік Каролина штатының Уэйк округіне жақын орналасқан Марта Джонсқа үйленді. Олардың екі баласы болды: қызы Марта (1908–1990) және ұлы Уильям Э. Додд-младший (1905–1952). Додд 1900 жылдан 1908 жылға дейін Вирджиния штатының Ашленд қаласындағы Рэндольф-Мэйкон колледжінде тарихтан сабақ берді. Оның сол жердегі сабақтары кейде даулы болды, себебі ол оңтүстік аристократиялық құндылықтарына және «Жоғалған себепке» сын айтты. 1902 жылы Додд The Nation журналында оңтүстік элитасына жағымпаздануға қысым көрсетілгеніне және олардың Азамат соғысының басталуында құлдықтың ешқандай рөлі болмады деген пікірлеріне наразылық білдірді. Ол Конфедерация ардагерлерінің Ұлы лагерін сынады. Конфедерация қоғамдары оның жұмыстан босатылуын талап етті. Додд: «1860 жылы одақтан шығу әділ болмағандықтан, оны ең жоғары саналы мемлекет қайраткерлері басқармағандықтан, сынға ғана емес, сондай-ақ күштеп отставкаға шақыруға әкеледі», - деп түсіндірді. Университет әкімшілігі оны қолдады, ал ол айыптаушыларын сынап, олардың оңтүстік тарихын бұрмалағанын егжей-тегжейлі көрсетті. Чикаго университетімен жұмысқа алынған Додд 1908 жылы Америка тарихының профессоры ретінде 25 жылдық мансабын бастады; келесі жылы Берклидегі Калифорния университетінің ұсынысынан бас тартты. Додд Американың оңтүстігінің тарихына толыққанды берілген алғашқы (және көп жылдар бойы жалғыз) колледж немесе университет профессоры болды. Ол көптеген ғылыми еңбектер, мақалалар мен кітаптар жариялады және мұғалім ретінде жоғары баға алды. Оның көптеген зерттеулері кейіннен ескіргенімен, Додд аймақтық тарихқа жаңа көзқарас қалыптастыруға көмектесті: бұрынғы ұрпақтардың жұмысына қарағанда жанашыр, салмақты және партиялық емес. Президент Теодор Рузвельтке (анасының ата-бабалары Оңтүстіктен шыққан) жазған хатында Додд өзінің көзқарасын былай сипаттады: «Менің тарихты зерттеуім мен жазуымның мақсаты – Солтүстік пен Оңтүстік арасындағы тепе-теңдікті сақтау, бірақ ештеңені қорғау емес». Доддтың ең маңызды еңбектері (төменде сипатталғандай, Президент Уилсонға қатысты емес) мыналарды қамтиды: Натаниел Мэйконның өмірі (1903), Джефферсон Дэвис (1907), Ескі Оңтүстіктің мемлекет қайраткерлері (1911), Кеңейу және жанжал (1915), Мақта патшалығы: Ескі Оңтүстіктің шежіресі (1919) және Ескі Оңтүстік: Демократия үшін күрес (1937). Додд пен Уилсон дос болды. 1912 жылы Уилсон АҚШ президенттік сайлауында жеңіске жеткеннен кейін көп ұзамай Додд Вашингтондан шамамен 50 миль қашықтықта орналасқан Вирджиния штатының Лудун округіндегі Раунд Хилл дамып келе жатқан туристік және теміржол қауымдастығында ферма сатып алды. Додд президент Уилсонды Ақ үйге жиі баратын еді және 1920 жылы жарық көрген «Вудро Вильсон және оның еңбегі» атты өмірбаяндық еңбекті жазды. Додд Бірінші дүниежүзілік соғысқа жауапты екендігіне немiс империализмі ғана кінәлі деген теорияға ерте кезден қарсылық білдірді. Вильсонның қайтысынан кейін Додд оның басшылығы мен жетістіктері туралы лекция оқыды, 1920 жылғы өмірбаяндық еңбегін қайта қарады және алты томдық «Вудро Вильсонның жария қағаздары» кітабын (негізгі көмекшісі Рэй Стэннард Бейкермен бірлесіп) редакциялады. Додд ғылыми журналдарда да, халыққа таралатын баспасөздерде де Вильсонды қорғады. Осы күш-жігері арқасында ол Демократиялық партияның жетекші тұлғаларымен, соның ішінде Джозефус Дэниелс, Дэниел К. Ропер және Эдвард М. Хауспен байланыс орнатты. Додд Американың оңтүстігінің тарихына арналған көп томдық еңбек жазуды ұзақ уақыт жоспарлаған. Ол алпыс жасқа жеткенде, академиялық міндеттемелеріне байланысты оны аяқтау мүмкін емес екенін түсінді. Оның Чикаго университетіндегі және кейіннен Америка университетіндегі міндеттерінен өзге, Солтүстік Америка тарих қоғамы 1934 жылдың қараша айында құрылып, жақын арада Солтүстік Америка тарих журналын жариялай бастады. Додд бұрын Эмори университетінен (1920), Алабама университетінен (1923) және Цинциннати университетінен (1929) құрметті докторлық дипломдар алған. 1932 жылы ол Вирджиния университетінің президентін таңдау комитесімен сөйлесуге шақырылғаннан бас тартты. 1934 жылдың маусымында кейбір түлектер Доддты Уильям мен Мэри колледжінің президентіне мүмкін болатын ізбасар ретінде көрсетті. 1935 жылы Эйвери Оделл Крэйвен Чикаго университетіндегі бұрынғы студенттері үшін Уильям Э. Доддқа арналған «Эсселер» атты естелік жинағын шығарды, онда Фрэнк Лоуренс Оусли және Мод Хаулетт Вудфин жазған мақалалар кірді.

"Willie" Dodd was born on October 21, 1869, on a farm near Clayton, Johnston County, North Carolina, the eldest of eight children born to farmer John Daniel Dodd (1848–1941) and his first wife, the former Evaline Creech (1848–1909). His paternal English or Scottish ancestors had lived in America since the 1740s when Daniel Dodd settled among the Highland Scots in the Cape Fear Valley. The family included four younger brothers: Rev. Walter Henley Dodd (1872–1950), Alonzo Lewis Dodd (1875–1952), John Ivan Dodd (1876–1971), and Eff David Dodd (1884–1966). Of his three sisters, only Martha "Mattie" (Martha Ella) Dodd (born 1878) survived long enough to marry. After graduating from Clayton High School, Dodd attended Oak Ridge Military Academy to prepare for college. He was unable to secure an appointment to the U. S. Military Academy or at the University of North Carolina, and so taught at local schools until 1891, when he enrolled at the Virginia Polytechnic Institute (Virginia Tech). Dodd received his bachelor's degree in 1895 and a master's degree in 1897, by which time he had begun teaching undergraduates. On a colleague's advice, Dodd traveled to Germany and earned his PhD at the University of Leipzig in 1900, based on a thesis (in German) concerning Thomas Jefferson's 1796 return to politics following a three year hiatus. Shortly after returning to the United States and resuming his teaching career, Dodd married Martha Johns at her family's home in nearby Wake County, North Carolina on December 25, 1901. They had two children, a daughter, Martha (1908–1990), and a son, William E. Dodd Jr. (1905–1952)

Dodd taught history at Randolph–Macon College in Ashland, Hanover County, Virginia, from 1900 to 1908. His instruction there was at times controversial, because it included attacks on Southern aristocratic values and the "Lost Cause". In 1902, Dodd wrote an article in The Nation in which he complained of pressure to flatter Southern elites and their view that slavery played no role in the onset of the Civil War. He criticized the Grand Camp of Confederate Veterans by name. Confederate societies called for his dismissal. Dodd explained that "To suggest that the revolt from the union in 1860 was not justified, was not led by the most lofty minded statesmen, is to invite not only criticism but an enforced resignation." University administrators supported him and he attacked his accusers and detailed their distortions of Southern history. Recruited by the University of Chicago, Dodd began his 25 year career as Professor of American History there in 1908; he declined an offer from the University of California, Berkeley, the following year. Dodd was the first (and for many years the only) college or university professor fully devoted to the history of the American South. He produced many scholarly works, both articles and books, and won excellent reviews as a teacher. Though much of his scholarship was later superseded, Dodd helped to model a new approach to regional history: sympathetic, judicious, and less partisan than the work of earlier generations. In a letter to President Theodore Roosevelt (whose maternal ancestors were from the South), Dodd described his approach: "The purpose of my studying and writing history is to strike a balance somewhat between the North and the South, but not to offer any defense of any thing." Dodd's most prominent works (other than relating to President Wilson as described below) included: The Life of Nathaniel Macon (1903), Jefferson Davis (1907), Statesmen of the Old South (1911), Expansion and Conflict (1915), The Cotton Kingdom: A Chronicle of the Old South (1919) and The Old South: Struggles for Democracy (1937). Dodd and Wilson became friends. Shortly after Wilson won the U. S. Presidential Election of 1912, Dodd bought a farm in the developing tourist and railroad community of Round Hill in Loudoun County, Virginia, about 50 miles from Washington, D. C. Dodd would visit President Wilson in the White House frequently, and authored a biography, Woodrow Wilson and his Work, that appeared in 1920. Dodd became an early opponent of the theory that German imperialism was solely responsible for World War I. Following Wilson's death, Dodd lectured on his administration and its accomplishments, revised his 1920 biography, and co edited (with key aide Ray Stannard Baker) the six volumes of The Public Papers of Woodrow Wilson. Dodd defended Wilson in both scholarly journals and the popular press. Through these efforts, he developed connections to a number of figures in the Democratic Party establishment, including Josephus Daniels, Daniel C. Roper, and Edward M. House. Dodd long planned to write a multi volume history of the American South. As he reached his sixties, he found the prospect of completing it increasingly unlikely given his academic responsibilities. In addition to his responsibilities at the University of Chicago and later American University, Moreover, the Southern Historical Association was founded in November 1934 and began to publish the Journal of Southern History soon thereafter. Dodd had previously received honorary doctorates from Emory University (1920), the University of Alabama (1923), and the University of Cincinnati (1929). In 1932, he declined an invitation to speak with the committee charged with selecting a president of the University of Virginia. In June 1934 some alumni touted Dodd as a possible successor to the president of the College of William and Mary. In 1935, Avery Odelle Craven edited a festschrift titled Essays in Honor of William E. Dodd By His Former Students at the University of Chicago, which included papers by Frank Lawrence Owsley and Maude Howlett Woodfin.

Германиядағы елші болып тағайындалды

Рузвельт әкімшілігі АҚШ-тың Германиядағы елшісі лауазымын толтыруда қиындықтарға тап болды. Германиядағы тұрақсыз саяси жағдай дипломатиялық қиындықтар тудырды, бірақ көптеген сарапшылар Германия саясаты көп ұзамай тұрақтанады деп күтті. Әдетте Мемлекеттік департамент қызметкері емес, қайырымдылық негізінде тағайындалатын елші лауазымы Джеймс М. Кокс пен Ньютон Д. Бейкерге де ұсынылды, бірақ олар екеуі де жеке себептерді айтып бас тартты. Конгресс отырысын аяқтауға дейін әрекет етуге үкіметке қысым көрсетілген кезде, Дод өзінің көп томдық тарихын аяқтау үшін жеткілікті бос уақыт беретін дипломатиялық лауазым іздеп жүргенін айтқаннан кейін, Додтың және оның отбасының көп жылдық досы, Сауда министрі Дэниел К. Ропер оның кандидатурасын ұсынды. Президент Рузвельт Додқа 1933 жылдың 8 маусымында лауазым ұсынды және екі күннен кейін Сенатқа өтінішін жіберді. Ол сол күні мақұлданды. Кету алдында Додтың ескі досы Карл Сандбург оған: «Осы Гитлердің кім екенін, оның миы қалай жұмыс істейтінін, оның қаны мен сүйегі неден жасалғанын білуің керек» деді және «батыл да шыншыл бол, поэзияң мен адалдығыңды сақтай бер» деп кеңес берді. Дод 1933 жылдың 5 шілдесінде әйелі мен екі ересек баласымен бірге Германияға аттанды. Оның кетер алдындағы мәлімдемесінде былай делінген:

Америка тарихының шындығы және қазіргі кездегі қиындықтар мені алдағы оқиғаға дайындады. Германия АҚШ-тың 120 миллион халқымен достық қарым-қатынас жасаудың маңыздылығын сезінуі керек, ал АҚШ Лютер, Штайн және Бисмарк елімен әлеуметтік және экономикалық ынтымақтастықтың құндылығын түсінуі керек. Алда қиындықтар тұрғанымен, Берлинге жасалған адал және ашық миссияның жақсы нәтиже бермейтінін ойлау қиын.

Германияның борыштары

Берлинге аттанар алдында, Мемлекеттік департамент қызметкерлері Германия үкіметі американдық несие берушілерге берешегін төлемеуіне жол бермеуді қамтамасыз етуді оның басты міндеті деп белгіледі. Додд Нью-Йорк қаласындағы банкирлер тобымен кездесті, олар Германиядағы экономикалық жағдай толық төлемді мүмкін етпейтінін мойындады. Олар Германияның төлемдерді тоқтатуына қарсы сөйлей алады деп үміттенді және оны болдырмау үшін қарыздар бойынша пайыздық ставканы 7%-дан 4%-қа дейін төмендетуге келісетіндерін ұсынды. National City Bank және Chase National Bank Германияның 100 миллион доллардан астам облигацияларын ұстады, Германия кейіннен оларды доллардың отыз центінен қайтаруды ұсынды. Додд банкирлерге немесе олар белгілеген жоғары пайыздық ставкаларға көңіл бөлмеді. Дегенмен, ол төлемдер тоқтатылғанда немесе АҚШ несие берушілеріне қарыздар басқа елдерге қарыздардан өзгеше қарағанда, Германия үкіметіне бірнеше рет наразылық білдірді. Бірақ ол Германияның пайыздық ставканы төмендету туралы өтінішіне негізінен жаны ашыды. Мемлекеттік хатшы Халл Доддтан төлем туралы өтініштерін қайталауын талап еткенде, Додд күнделігінде наразылығын білдірді: "Мен ондаған рет айтқаннан гөрі не айта аламын? Германия өте қиын жағдайда және ол соғыс ешқандай шешім емес екенін мойындайды".

Америкаға қарсылық

Германия үкіметінің АҚШ азаматтарына қатысты әрекеттері Доддтың елші қызметін атқару кезеңінде бірнеше дағдарыстар тудырды. Чикаго Daily News газетінің тілшісі және Берлиндегі Шетелдік баспасөз қауымдастығының президенті Эдгар Ансел Моурер нацистерге қарсы "Германия сағатты кері қайтарды" атты кітап жариялады және үкімет оның қауымдастық төрағасы лауазымынан кеткенін талап еткенше сынды жариялауын жалғастырды. АҚШ Мемлекеттік департаменті үкіметтің оны АҚШ-қа қайтаруды ұйымдастыру туралы талабын назарға алмады. Моурердің жұмыс берушілері оның кетіп кетуін ұйымдастырғанда, ал ол 1933 жылдың қыркүйегіндегі Нюрнберг митингін жарыққа шығаруға тырысқанда, Додд оны қолдаудан бас тартты, өйткені оның хабарламалары тым қауқыпты болып, басқа американдық журналистердің жұмыс істеуін қиындатады деп сенді.

Нацистердің ниетіне баға беру

1933 жылдың 5 қазанында Додд Берлиндегі Америка клубында Нью-Дилдің АҚШ Конституциялық жүйесіне тигізген әсерін сипаттап сөйлеген сөзінде: «Бұл адамдар айтқандай революция емес еді. Бұл – конституциялық құқықтан тыс мемлекеттік биліктің кеңейтілуі болды, және дүниежүзіндегі адамдардың көпшілігі Президенттің сәттілікке жететініне үміттенеді». 1933 жылдың 12 қазанында Додд Берлиндегі Америка сауда палатасында сөз сөйлеген кезде Жозеф Геббельс пен Альфред Розенберг қатысты. Ол римдік тарихқа негізделген күрделі салыстыруды қолданып, нацистерді «жартылай білімді мемлекет қайраткерлері» деп сынады, олар ежелгі тиранның «еркіндіксіз әрекеттеріне» еліктеді. 1934 жылдың маусым-шілде айларында «Ұзын пышақ түні» болған кезде, нацистер өздерінің қозғалысының ішіндегі көптеген наразылық білдірушілерді қоса алғанда, көрнекті саяси қарсыластарын өлтіргеннен кейін оның көзқарасы одан да сыншыл және пессимистік болды. Додд – АҚШ және Еуропа дипломатиялық қауымдастығында нацистердің кез келген қарсылық тууы үшін тым берік орныққандығын хабарлаған санаулы адамдардың бірі болды. 1935 жылдың мамырында ол Мемлекеттік департамент басшыларына Гитлердің «Коридордың бір бөлігін, Чехословакияның бір бөлігін және бүкіл Австрияны аннексиялауға» ниеттенгенін хабарлады. Бірнеше айдан кейін ол неміс-итальян одағын болжады. Өзін тиімсіз сезінген Додд отставкаға кетуді ұсынды, бірақ Рузвельт оған АҚШ-қа емделуге ғана рұқсат берді. Президент 1935 жылдың қыркүйегінде АҚШ-тың Италиядағы елшісі Брекинридж Лонгқа жазған хатында Додд пен оның «соңғы екі жылда Еуропадағы басқа достарыма қарағанда пессимизмімен дұрыс болғанын» айтты. Сол айда Мемлекеттік хатшының көмекшісі Р. Уолтон Мурға жазған хатында ол Додд туралы былай деп жазды: «Біз оның отставкаға кетуін қаламаймыз. Ол маған Берлинде керек». Додд 1936 жылдың қыркүйегінде Мемлекеттік хатшы Халлға Гитлердің ішкі экономикалық саясаты, қайта қарулану және Рейнландтағы бастамалары оның қолдауын нығайтып, «қандай да бір шара қолданса» соғыс жариялауға неміс халқының қолдауына сене алатынын хабарлады. 1936 жылы бірнеше айға созылған АҚШ-тағы демалысынан кейін Додд күзде Рузвельт пен Гитлер арасындағы жеке кездесуге немесе әлемдік бейбітшілік конференциясына неміс халқының реакциясын сынауға арналды. Бірқатар наразылықтардан кейін Додд 1936 жылдың 28 қарашасында Мемлекеттік департаментке есеп берді, оны көмекші хатшы Мур мақтап, Рузвельтке жіберді. Ол еуропалықтардың Гитлердің «Менің күресімде» жазған экспансиялық жоспарларын жүзеге асыруға ниеттенгеніне сенгісі келмейтінін сынады. Ол Гитлердің дипломатиялық жолмен Франция мен Ұлыбританияны жеңіп, Италия мен Испаниямен байланыстар орнатудағы табысын сипаттады. Қазіргі жағдайды бағалап, ол былай деп жазды: «Германияның өз мақсаттарына жетуіне кедергі келтіретін ешқандай күш немесе күштердің комбинациясы жоқ сияқты».

On October 5, 1933, Dodd gave a speech in Berlin at the American Club describing the New Deal's effect on the U. S. Constitutional system: "It was not revolution as men are prone to say. It was a popular expansion of governmental powers beyond all constitutional grants, and nearly all men everywhere hope the President may succeed." On October 12, 1933, Dodd gave a speech to the American Chamber of Commerce in Berlin, with Joseph Goebbels and Alfred Rosenberg in attendance, and used an elaborate analogy based on Roman history to criticize the Nazis as "half educated statesmen" who adopted the "arbitrary modes" of an ancient tyrant. His views grew more critical and pessimistic with the Night of the Long Knives in June–July 1934, when the Nazis killed prominent political opponents including many dissenters within the Nazi movement. Dodd was one of the very few in the U. S. and European diplomatic community who reported that the Nazis were too strongly entrenched for any opposition to emerge. In May 1935 he reported to his State Department superiors that Hitler intended "to annex part of the Corridor, part of Czechoslovakia, and all of Austria". A few months later he predicted a German Italian alliance. Feeling ineffectual, Dodd offered to resign, but Roosevelt allowed him only a recuperative visit to the U. S. The President wrote to U. S. Ambassador to Italy Breckinridge Long in September 1935 that he and Dodd had been "far more accurate in your pessimism for the past two years than any of my other friends in Europe". In a note to Assistant Secretary of State R. Walton Moore that same month, he wrote of Dodd: "we most certainly do not want him to consider resigning. I need him in Berlin." Dodd reported to Secretary of State Hull in September 1936 that Hitler's domestic economic policies, rearmament, and Rhineland initiatives had consolidated his support to the point that he could count on the support of the German people for a declaration of war "in any measure he might undertake". Following a U. S. vacation of several months in 1936, Dodd devoted the fall to testing German reaction to a personal meeting between Roosevelt and Hitler, an initiative the President proposed, or a world peace conference. After a series of rebuffs, Dodd produced a report for the State Department dated November 28, 1936, which Assistant Secretary Moore commended and forwarded to Roosevelt. He decried the tendency of Europeans to refuse to believe that Hitler meant to carry out the expansionist plans he had outlined in Mein Kampf. He described Hitler's success in outmaneuvering France and Great Britain diplomatically and forging ties with Italy and Spain. Assessing the current situation, he wrote: "there does not appear to be any vital force or combination of forces which will materially impede Germany in pursuit of her ambitions."

Мемлекеттік департаментпен келіспеушілік

Мемлекеттік департаментте Доддтың лауазымға сай екендігіне күмәнмен қарағандар көп болды. Ол әдетте осындай беделді тағайындауға ие болатын саяси тұлға да емес, Сыртқы істер қызметінің жоғары буындарын құрайтын әлеуметтік элитаның өкілі де емес еді. Берлинде оның кейбір бағыныстары қарапайым өмір сүруіне, көшеде жалғыз жүруіне және ресми қабылдаулардан тым ерте шығып, әдепсіздік танытқандай болуына ұялды. Додд жылдық 17 500 долларлық жалақысымен өмір сүруін өзінің үлкен жетістігі деп есептеді және басқа елшілік қызметкерлерінің зәулім өмір салтын сынады. Елші болып тағайындалғаннан кейін Додд Гитлер режимін мақұлдағандай көрінбеу үшін Нюрнбергтегі жыл сайынғы нацистік партия митингіне бармауға шешім қабылдады. 1933 жылы Мемлекеттік департамент бұл мәселені оның қалауынша шешуге рұқсат берді, және Франция мен Ұлыбританияның елшілері де Доддтың ұстанымын қолдады. Бірақ, нацистік партия үкіметтен ажырамас болған соң, Мемлекеттік департамент Доддтың митингке қатысуын және неміс үкіметін ренжітуден сақтауын қалады. Мемлекеттік департаменттің қысымы жыл сайын артып, 1937 жылы Додд митинг өтетін уақытта АҚШ-қа сапар ұйымдастырып, қатысудан жалтарды. Оның 1937 жылғы қыркүйекте Нюрнбергте өткен нацистік партия съезіне АҚШ елшілігінен өкіл жібермеу туралы кеңесі Мемлекеттік департамент басшылары тарапынан қабылданбады, және Мемлекеттік департамент Доддтың ұстанымын жоққа шығаруға рұқсат берді. Гитлер АҚШ, Ұлыбритания және Францияның алғаш рет қатысқанына ризашылық білдірді, бұл қадамды саясаттағы "жаңалық" деп бағалады.

Кейінгі өмірі

1937 жылы Додд Берлиндегі елшіліктен қанағаттамады, ал президент Рузвельт оның орнына жоғары деңгейдегі кәсіби дипломат Хью Уилсонды тағайындады. Мемлекеттік департаменттегі қызметінен кейін Додд Вашингтондағы Америка университетінде жұмыс істеді. Одан бөлек, ол Германия, Италия және Жапония тарапынан туындаған қауіптер туралы ескертулер жасады, Германиядағы нәсілдік және діни қуғын-сүргінді толыққанды сипаттады. Жылдар бойы ауыр жұтқыншақ ауруынан зардап шеккен Додд, елшілік қызметінің тудырған стресінен де күресті, Канада мен АҚШ-қа лекциялық сапарлар жасап, нацистерге қарсы шыққан мемлекет қайраткері ретінде танылды. Нацистік режимнің алғашқы екі жылында бірнеше саясат қабылданды. Біріншісі – еврейлерді ұрып-соғу. Олар университеттерде немесе мемлекеттік органдарда қызмет атқаруға, жер мен мүлікке ие болуға, газеттерге жазуға, жеке іскерлік байланыстардан бірте-бірте бас тартуға, түрмеге отыруға және олардың көптегені өлтірілуге тиіс болды. [The Primer] нацистік үкіметтің насихаттық әрекеттеріне ешқандай сілтеме жасамайды. Әрине, онда режимге қарсылық білдіргендердің барлығының үні тоқтатылғанын ескертетін бір сөз де жоқ. Оның басты идеясы – жас буынды өз басшысына табынуға және "цивилизацияны еврейлерден, коммунизмнен және демократиядан құтқаруға" дайындау, осылайша жеке адамның, білім берудің және шіркеулердің барлық бостандықтарын толығымен жоятын нацистік әлемге жол ашу. Оның жоспарланған төрт томдық тарихының бірінші томы 1938 жылы "Ескі Оңтүстік: Демократия үшін күрес" деген атпен жарық көрді, онда 17 ғасыр тарихы қамтылған. Доддтың әйелі 1938 жылдың мамыр айында қайтыс болды. 1938 жылдың желтоқсан айында Додд Вирджиния штатының Хановер округінде төрт жасар афроамерикалық баланы қағып, оқиға орнынан қашып кетті. Бала ауыр жарақат алды, бірақ аман қалды. Ол сондай-ақ сайлау құқығынан айырылды, бірақ Вирджиния губернаторы оны кейін қалпына келтірді. 1946 жылдың сәуір айында Нюрнберг процесінде Доддтың күнделіктері либералды экономист және банкир Хьяльмар Шахтқа, сондай-ақ 1937 жылдың соңына дейін нацистік үкіметтің лауазымды тұлғасына қарсы дәлел ретінде пайдаланылды. Шахт Доддтың мінез-құлқын жоғары бағалады, бірақ оның 1930-шы жылдардағы көзқарастарының немiс тiлiн жетiк меңгермегенiнен туындаған кемшiлiктерге ұшырағанын айтты. Ол Доддтың өзін АҚШ-қа көшіп келуге шақырған досы екенін куәландырды. Шахттың адвокаты Доддты "Берлиндегі биліктегі режимге ешқандай симпатиясы болмаған, аккредиттелген дипломаттардың санатындағы аз ғана адамдардың бірі" деп сипаттады.

In 1937, Dodd stepped down as ambassador in Berlin, and President Roosevelt appointed Hugh Wilson, a senior professional diplomat, to replace him. After leaving his State Department post, Dodd took a position at American University in Washington, D. C.; in addition he campaigned to warn against the dangers posed by Germany, Italy, and Japan, detailing the racial and religious persecution in Germany. Dodd, who suffered for years from a severe throat condition exacerbated by the stress of his ambassadorship, traveled on a speaking tour of Canada and the US, establishing his reputation as a statesman who opposed the Nazis. text=[S]everal policies were adopted during the first two years of the Nazi regime. The first was to suppress the Jews They were to hold no positions in University or government operations, own no land, write nothing for newspapers, gradually give up their personal business relations, be imprisoned and many of them killed [The Primer] betrays no indication of the propaganda activities of the Nazi government. And of course there is not a word in it to warn the unwary reader that all the people who might oppose the regime have been absolutely silenced. The central idea behind it is to make the rising generation worship their chief and get ready to "save civilization" from the Jews, from Communism and from democracy—thus preparing the way for a Nazified world where all freedom of the individual, of education, and of the churches is to be totally suppressed. A volume of his planned four volume history of the South was published in 1938 as The Old South: Struggles for Democracy, covering the 17th century. Dodd's wife died in May 1938. In December 1938, Dodd accidentally ran over a four year old African American child in Hanover County, Virginia, and fled the scene. The child sustained severe injuries, but survived. He also lost his voting rights, which were later restored by Virginia's governor. In April 1946, during the Nuremberg trials, Dodd's diaries were used as evidence against Hjalmar Schacht, a liberal economist and banker, and a Nazi government official until the end of 1937. Schacht praised Dodd's character but suggested his views in the 1930s were tainted by his less than fluent German. He testified that Dodd was his friend who invited him to emigrate to the United States. Schacht's attorney described Dodd as "one of the few accredited diplomats in Berlin who very obviously had no sympathy of any sort for the regime in power".