Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1938 жылғы Fairey Aviation компаниясы жасаған торпедалық бомбалаушы.
1938 torpedo bomber by Fairey Aviation
Fairey Albacore – британдық авиация өндірушісі Fairey Aviation компаниясы жобалаған және шығарған бір моторлы екі қанатты торпедалық бомбалаушы. Ол негізінен Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ұлыбритания Корольдік теңіз күштерінің әуе күштері (FAA) қолданды. Халық арасында "Applecore" деп танымал болған Albacore, 1930 жылдардың ортасында пайда болған Fairey Swordfish ұшағының орнын алмастыру мақсатымен жасалды. Әдетте үш адамнан тұратын экипажпен басқарылды және барлау, көшу, сондай-ақ жазық, тік және торпедалық бомбалауға арналған. 12 желтоқсан 1938 жылы алғаш рет ұшқан Albacore 1939 және 1943 жылдар аралығында өндірілді және 1940 жылдың наурыз айында 826-шы теңіз әуе эскадрильясымен FAA қызметіне енді. Алғашқыда құрлықтағы базалардан жұмыс істеді, Ла-Манш бұғазы маңындағы жау кемелері мен портына шабуыл миссияларына жіберілді. 1940 жылдың қарашасында ұшақ тасымалдаушы кемедегі алғашқы операциялар басталды. FAA-ның 15 жетекші эскадрильясы Albacore ұшақтарын пайдаланды. Бұл тип Жерорта теңізінде кеңінен қолданылды, Матапан тумасы шайқасына, Эль-Аламейндегі екінші шайқасқа, сондай-ақ Сицилия және Салерноға түсу операцияларына қатысты. Swordfish ұшағын алмастыру ниетімен жасалғанмен, Albacore онымен бірге қызмет етті және ақырында одан бұрын пайдаланудан шығарылды, екі ұшақ та Fairey Barracuda және Grumman Avenger монопландарымен алмастырылды. FAA-дан басқа, Ұлыбритания Корольдік әуе күштері (RAF) және Канада Корольдік әуе күштері (RCAF) да осы типті қолданды.
The Fairey Albacore is a single engine biplane torpedo bomber designed and produced by the British aircraft manufacturer Fairey Aviation. It was primarily operated by the Royal Navy Fleet Air Arm (FAA) during the Second World War. The Albacore, popularly known as the "Applecore", was conceived as a replacement for the Fairey Swordfish, an earlier biplane introduced during the mid 1930s. It was typically operated by a crew of three and was designed for spotting and reconnaissance as well as level, dive, and torpedo bombing. First flown on 12 December 1938, the Albacore was in production between 1939 and 1943, and entered FAA service with 826 Naval Air Squadron during March 1940. The type was initially operated from land bases, being dispatched on attack missions against enemy shipping and harbours in the vicinity of the English Channel. The first operations on board an aircraft carrier commenced in November 1940. At its height, 15 first line FAA squadrons flew the Albacore. The type was much used in the Mediterranean, participating in the Battle of Cape Matapan, the Second Battle of El Alamein, as well as the landings at Sicily and Salerno. Despite the intention to replace the Swordfish, the Albacore served with it and was eventually retired before it, both aircraft having been replaced by a pair of monoplane designs, the Fairey Barracuda and Grumman Avenger. In addition to the FAA, the Royal Air Force (RAF) and the Royal Canadian Air Force (RCAF) operated the type.
Өмірбаян
Альбакордың шығу тегі 1937 жылдың 11 ақпанында Әуе министрлігі S.41/36 спецификациясын, сондай-ақ одан бұрынғы M.7/36 спецификациясын жариялаумен байланысты. Осы ретте, фюзеляжтың аэродинамикалық қасиеттері жақсартылған. Алғашқы Albacore ұшақтарын қуаттандырған қозғалтқыш – 1065 а.к. қуатты Бристоль Taurus II радиалды қозғалтқышы болды, ал кейіннен салынғандары 1130 а.к. қуатты Taurus XII қозғалтқышымен жабдықталды. Бұдан өзге, Albacore экипажы үшін жабық кабина, орталық жылыту жүйесі, ұшқышқа арналған желдеткіш және дәретхана сияқты көптеген қолайлы жағдайларды ұсынды. Ұшақ суға қонған жағдайда, экипаждың аман қалуына көмектесетін автоматтік құтқару салты іске қосылатын болды. Albacore қарулануына әдетте жоғарғы оң қанатында орналасқан бір алға бағытталған пулемет, ал артқы кабинада бір немесе екі Vickers K пулеметі кіретін. Ұшақ қанаттарының астына ең көп дегенде төрт бомба ілінетін. Albacore қанаттарының ұзындығы бірдей болды және оларды ұшақ тасымалдағыштарда ықшам сақтау үшін бүктеуге болатын. Алдыңғы Swordfish ұшағына ұқсас, Albacore да пикелік бомбалауға қабілетті болды; ол жапырақшалардың орналасуына қарамастан, 215 теңіз шақырымы (400 км/сағ) жылдамдықпен IAS пикеге түсе алатын. Соғыс кезіндегі ұшқыш Эрик Браунның айтуынша, Albacore пике кезінде салыстырмалы түрде тұрақты болды, ал қалпына келтіру процесі әдетте тегіс және оңай болды. Өндіріс басталуы Taurus қозғалтқышының жеткізіліміндегі кешігулерге байланысты ықпалдасты. Taurus II қозғалтқышымен жабдықталған және торпеда таситын Albacore ұшағының салмағы 11 100 фунт (5045 кг) құрады. Ұшудың қиын жағдайлары ыңғайсыз деп сипатталды, ал экипажтың ұшаққа отыру процесі де біршама қауіпті деп есептелді. Алайда, спецификациядағы жалғыз маңызды өзгеріс – Taurus II қозғалтқышын жақсартылған Taurus XII қозғалтқышымен алмастыру болды. Барлығы 800 Albacore ұшағы, оның ішінде екі прототип, Fairey компаниясының Hayes зауытында құрастырылды. 1943 жылы өндіріс тоқтатылды.
The origins of the Albacore can be traced back to the issuing of Specification S.41/36 by the Air Ministry on 11 February 1937, as well as the earlier Specification M.7/36. while the fuselage was also more aerodynamically refined. The engine that powered the early Albacores was a single Bristol Taurus II radial engine, capable of 1,065 hp, while those built later on received the more powerful Taurus XII, capable of 1,130 hp, instead. Furthermore, the Albacore provided numerous amenities for the benefit of its crew, such as its fully enclosed cockpit, a central heating system, a windscreen wiper for the pilot, and lavatory. In the event of a water landing, the aircraft was also fitted with an automatic liferaft deployment system to assist in the crew's survival. The armament of the Albacore typically included a single fixed forward firing machine gun in the upper starboard wing, while the rear cockpit was provided with either a single or twin Vickers K machine gun. It could carry a maximum under wing bomb load of four bombs. The wings of the Albacore were of an equal span and were foldable for more compact stowage onboard aircraft carriers. Akin to the preceding Swordfish, it was capable of dive bombing; it was capable of diving at speeds of up to 215 knots (400 km/h) IAS irrespective of the positioning of the flaps. According to the wartime pilot Eric Brown, the Albacore was relatively steady throughout the dive, while the recovery was typically both smooth and relatively easy to perform. the start of production had been delayed on account of production slippages of the Taurus engine. An Albacore fitted with the Taurus II engine and carrying a torpedo weighed 11,100 lb (5,045 kg). The stall characteristics were described as uncomfortable, while the crew boarding process was also seen as somewhat hazardous. However, the only notable change in the specification was the replacement of the Taurus II engine with the improved Taurus XII counterpart. A total of 800 Albacores were built, including the two prototypes, which were all manufactured at Fairey's Hayes factory. Production came to an end in 1943.
Пайдалану тарихы
1940 жылдың наурыз айында No. 826 теңіз әуе эскадрильясы алғашқы «Альбакор» ұшақтарын пайдалану үшін арнайы құрылды; бірнеше апта ішінде бұл типтегі ұшақтар операцияларын бастады, Англия арналындағы порттар мен кемелерге шабуыл жасады, жағалаудағы базалардан жұмыс істеді, сондай-ақ 1940 жылдың қалған бөлігінде конвойлерді сүйемелдеді. 826 және 829 эскадрильялары «Альбакорды» әуе кемесінен пайдаланған алғашқылар болды, операциялар 1940 жылдың қараша айында басталды. «Альбакор» ұшақтарының «Тавр» қозғалтқышында сенімділік мәселелері болды, бірақ олар кейін шешілді, сондықтан бұзылу көрсеткіші «Пегас» қозғалтқышы бар «Свордфиш» ұшақтарынан нашар болған жоқ. «Альбакор» «Свордфиш» ұшақтарына қарағанда аз танымал болды, себебі ол маневрлеуге нашар келді, ал басқару элементтері пилоттың торпеда тастағаннан кейін көптеген маневрлер жасауына мүмкіндік бермейтіндей ауыр болды. 1943 жылы «Альбакор» FAA қызметінде жаңа «Барракуда» ұшақтарымен ауыстырылды. FAA-ның соңғы «Альбакор» эскадрильясы, No. 841 эскадрильясы, «Альбакор» ұшақтарымен өмірінің бар сағатында Англия арналында кемелерге қарсы көптеген жағалау шабуылдарын жүзеге асырды және 1943 жылдың соңында таратылды. Корольдік әуе күштері бірнеше «Альбакор» ұшақтарын пайдаланды; Сингапурда орналасқан 36 эскадрильясы 1941 жылдың желтоқсанында RAF Селетардағы «Викерс Вилдебист» ұшақтарын толықтыру үшін бесеуін алды. Эскадрильяның қалған бөлігі 1942 жылдың наурыз айында жапондықтарға түсті. 1943 жылы No. 415 эскадрилья RCAF «Альбакор» ұшақтарымен (көбінесе FAA-дан алынған) жабдықталды, ал оларды басқарған топ 1944 жылдың шілдесінде RAF Манстонда 119 эскадрильясы ретінде қайта құрылды. Кейін Бельгияға жіберілген эскадрилья және олардың «Альбакор» ұшақтары 1945 жылдың басында, қосалқы бөлшектердің жетіспеушілігіне байланысты, ASV радарымен жабдықталған, бірақ нашаррақ «Свордфиш Mk. III» ұшақтарына ауыстырылды, олар эскадрилья 8 мамырда соғыс аяқталғанға дейін сақтап келді. Бұл Антверпен портына бара жатқан Шельда өзеніне кіретін одақтас кемелерге шабуыл жасаған неміс шағын су асты кемелерімен күресу үшін жасалды. Аден байланыс тобы 1944 жылдың ортасынан 1946 жылдың тамызына дейін 17 «Альбакор» ұшағын пайдаланды. Олардың кейбіреулері 1945 жылдың желтоқсанында теңіз арқылы жеткізілді (барлығы Корольдік теңіз күштерінен). Канада Корольдік әуе күштері «Альбакор» ұшақтарын алып, Нормандияға шабуыл кезінде оларды ұқсас рөлде 1944 жылдың шілдесіне дейін пайдаланды.
During March 1940, No. 826 Naval Air Squadron was specially formed to operate the first Albacores; within weeks, the type had begun operations, attacking harbours and shipping in the English Channel, operating from shore bases, as well as providing convoy escort for the rest of 1940. s 826 and 829 Squadrons were the first to operate the Albacore from an aircraft carrier, operations commencing in November 1940. The Albacore suffered from reliability problems with the Taurus engine, although these were later solved, so that the failure rate was no worse than the Pegasus equipped Swordfish. The Albacore remained less popular than the Swordfish, as it was less manoeuvrable, while the controls were considered to be too heavy for a pilot to perform much evasive action after dropping a torpedo. During 1943, the Albacore was replaced in FAA service by the newer Barracuda. The final Albacore squadron of the FAA, No. 841 Squadron, which had flown numerous shore based attacks against shipping in the English Channel for the whole of its career with the Albacore, was disbanded in late 1943. The Royal Air Force deployed some Albacores; 36 Squadron based at Singapore acquired five to supplement its Vickers Vildebeests at RAF Seletar in December 1941. The remnants of the squadron was captured by the Japanese in March 1942. During 1943, No. 415 Squadron RCAF was equipped with Albacores (presumably ex FAA) before the Flight operating them was transferred and reformed as 119 Squadron at RAF Manston in July 1944. The squadron deployed later to Belgium and their Albacores were disposed of in early 1945, due to spares shortages, in favour of the inferior but ASV radar equipped Swordfish Mk. IIIs that the squadron kept until the end of the war on 8 May. This was to combat German mini submarines attacking Allied shipping entering the River Scheldt on its way to the Port of Antwerp. The Aden Communication Flight used 17 Albacores between the middle of 1944 and August 1946. Some of these were delivered by sea on the in December 1945 (all from Royal Navy stock). The Royal Canadian Air Force took over the Albacores and used them during the Normandy invasion, for a similar role until July 1944.