Рузвельт Сайкс: «Балырған» блюз сазгерінің өмірі мен шығармашылығы
Roosevelt Sykes
Рузвельт Сайкс (1906-1983) – американдық блюз музыканты, "Honeydripper" атымен танымал. Арканзас штатында туған, музыкалық отбасында өсті. Блюз тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Рузвельт Сайкс (31 қаңтар 1906 – 17 шілде 1983) – американдық блюз музыканты, "Honeydripper" есімімен де танымал.
Roosevelt Sykes (January 31, 1906July 17, 1983) was an American blues musician, also known as "the Honeydripper".
Мансап
Сайкс Арканзас штатының Эльмар қаласында музыканттың ұлы болып дүниеге келді. "Жай ғана ескі арақайын қалашығы", – деді Сайкс туған жері туралы. 1909 жылға қарай Сайкс отбасы Сент-Луис қаласында тұрып жатқан. Сайкс жиі әкесінің бауырының Батыс Хелена маңындағы шаруашылығына баратын. Ол шамамен он жасында шіркеу органында ойнай бастады. "Әр жазда мен әжемнің шаруашылығына барып, Хеленаға баратынмын", – деді ол өмірбаянының авторы Валери Уилмерге. "Ол дін қызметкері еді, және мен ойнауды үйреніп жатқан орган бар еді. Мен әрқашан блюздің дыбысын ұнататынмын, адамдардың ән айтуын тыңдағанды жақсы көретінмін, ал мен бірінші болып ән салғандықтан, ән салғандай ойнауға тырыстым". 1925 жылы Сайкс Вест-Хеленадағы театрдың фортепианошысы Леотс "Ли" Гринмен танысты. Олар Луизиана мен Миссисипи штаттарындағы жұмыс лагерлері мен қара шаңырақтағы концерттерде бірге жұмыс істеді, үлкені Сайксқа кеңесші және қорғаушы болды. Ол "Goin' Down Slow" блюз стандартының авторы. Бірнеше жылдан кейін Сайкс Иллинойс штатының Шығыс Сент-Луисіндегі Кэти Ред атты қара шаңырақта жұмысқа орналасты. Оған баспана, тамақ және түніне бір доллар төленді. Талантты іздеуші – Джесси Джонсон, ол "De Luxe Music Shop" музыка дүкенінің иесі еді. Сайкс дүкендегі фортепианода бірнеше ән орындағаннан кейін Джонсон оған алғашқы жазбаларын жасау мүмкіндігін ұсынды. Сайкс пен Оден Чикагоға көшіп кетті, онда Сайкс 1934 жылы Decca Records компаниясымен келісімшартқа отырғанда алғашқы даңқын иеленді. Сайкс пен Оден 1960 жылдарға дейін музыкалық достығын жалғастырды. 1943 жылы Сайкс өзінің "The Honeydrippers" тобымен өнер көрсетуін бастады. Топтың құрамында он екі музыкант болды, оның ішінде Чикагоның ең жақсы мүйізді аспаптарда ойнаушылары да бар еді. 1960 жылы Сайкс Чикагоға оралды, себебі халық музыкасының қайта жаңғыруы блюзге деген қызығушылықты қайта оятты. Ол Еуропаны аралап, АҚШ-тағы блюз фестивальдерінде өнер көрсетті. 1960 жылдардың соңында Сайкс қайтадан Нью-Орлеанға көшіп келді, онда ол "Дос әйелдер соты" сияқты клубтарда ойнады. Ол соңғы жылдарын Нью-Орлеанда өткізді, 1983 жылдың 17 шілдесінде жүрек талмасынан қайтыс болды. Ол Нью-Орлеандағы Провиденс Мемориалдық паркіне белгісіз қабірге жерленді.
Sykes was born the son of a musician in Elmar, Arkansas. "Just a little old sawmill town", Sykes said of his birthplace. The Sykes family was living in St. Louis by 1909. Sykes often visited his grandfather's farm near West Helena. He began playing the church organ around the age of ten. "Every summer I would go down to Helena to visit my grandfather on his farm," he told biographer Valerie Wilmer. "He was a preacher and he had an organ I used to practice on, trying to learn how to play. I always liked the sound of the blues, liked to hear people singing, and since I was singing first, I was trying to play like I sang." In 1925 Sykes met Leothus "Lee" Green, a piano player in a West Helena theater playing a mix of blues, ragtime, waltz, and jazz to accompany silent movies. They worked the Louisiana and Mississippi work camp and roadhouse circuit together, with the older man acting as mentor and protector to Sykes. the writer of the blues standard "Goin' Down Slow". After a few years Sykes found work at Katy Red's, a barrelhouse across the river in East St. Louis, Illinois. He was paid room and board, and a dollar a night. The talent scout was Jesse Johnson, who owned De Luxe Music Shop. After Sykes had played a few songs on the store's piano Johnson offered him the opportunity to make his first recordings. Sykes and Oden moved to Chicago, where Sykes found his first period of fame when he signed a contract with Decca Records in 1934. Sykes and Oden continued their musical friendship into the 1960s. In 1943 Sykes began performing with his band The Honeydrippers. The band often had as many as twelve musicians, including many of Chicago' best horn players. He moved back to Chicago in 1960 as the folk music revival rekindled interest in the blues. He toured Europe and performed at blues festivals in the United States. In the late 1960s Sykes moved back to New Orleans, where he played at clubs, including the Court of Two Sisters. He lived his final years in New Orleans, where he died from a heart attack on July 17, 1983. He was buried at Providence Memorial Park in New Orleans in an unmarked grave.
Техника
Сайкс өмірінің соңғы жылдары Сент-Луистегі пианист Red Eye Джесси Беллді естігеннен кейін блюзші болуға шешім қабылдағанын айтты. Леотус Ли "Порк Чоп" Грин Сайкстың бір-бірін толықтыратын, бірақ жеке бас және дискінт ырғақтарын меңгеруге көмектескен деп саналады. Сайкстың дауысы күшті, ал аяғы ауыр болатын. Оның дауысы өткір де, әрі жұмсақ болатын, ән айтқанда әдемі вибрато мен кейде күрделі әсемдеулер қолданды. Оның фортепиано стиліндегі сол қол қарапайым болды, көбінесе соққылар бойынша қайталанатын бір нотадан тұратын, ал оң қолындағы ырғақ өте күрделі болды. Оның мансабының барысында музыкасы гармониялық жағынан күрделі болған жоқ, көбінесе үш стандартты блюз аккордынан аспады. Оның ойнау техникасы сол кездегі басқа пианиношілерге қарағанда блюз гитаристтеріне көбірек ұқсас еді. Мансабы дамыған сайын Сайкс өзінің ойнауынан немесе ән айтуынан гөрі, поп музыкасының ықпалымен жазған өлеңдерінің мәтіндерін жетілдірді. Оның кейбір кейінгі блюздері 8 тактік үлгіде, поп немесе госпел сияқты, бұрынғы 12 тактік форматынан өзгеше болып келеді. Сайкстың әншілік ерекшелігі – ол пішінімен пианиноға қарағанда жарты тактіден бұрын ән айтуы еді.
Sykes said in his later years he decided to become a bluesman when he heard St. Louis piano player Red Eye Jesse Bell. Leothus Lee "Pork Chop" Green, is thought to have schooled Sykes in mastering separate but complementary bass and treble rhythms. Sykes had a big voice and a heavy foot. In his voice that could be piercing yet had a mellow side, he sang with beautiful vibrato and at times intricate embellishment. His piano style featured a simple left hand, frequently with single repeated notes on the beats, and with great rhythmic complexity in his right hand. Throughout his career his music was harmonically uncomplicated, seldom using more than the three standard blues chords. His technique was more akin to blues guitarists than to other piano players who were recorded at the time. As his career progressed Sykes showed greater sophistication in the lyrics he wrote, including pop music influences, than in his playing or singing. Some of his later blues are in an 8 bar pattern, like pop or gospel, rather than in his earlier 12 bar manner. Sykes’ vocal trademark was his practice of singing half a measure ahead of his accompanying piano.
Мұра
Сайкс соғысқа дейінгі және соғыстан кейінгі кезеңдерді қамтитын ұзақ мансапқа ие болды. Оның күшті фортепианода ойнауы және ашық мәтінді өлеңдері блюзге қосқан ең басты үлесі болып табылады. Ол "44 Blues", "Driving Wheel" және "Night Time Is the Right Time" сияқты әсерлі блюз әндерін жазды. 1999 жылы ол Блюз Даңқы залына енгізілді.
Sykes had a long career, spanning the pre war and postwar eras. His pounding piano boogies and risqué lyrics characterize his contributions to the blues. He was responsible for influential blues songs such as "44 Blues", "Driving Wheel", and "Night Time Is the Right Time". He was inducted into the Blues Hall of Fame in 1999.