Мунио де Самора: Доминикан тәртібінің жетінші басшысы және жаңа ережелерді енгізушісі
Munio of Zamora
Мунио Саморалық (1237-1300) – испан дін қызметкері, Доминикан орденінің 7-ші басшысы, епископ. Әкімшілік қабілетімен, қанағаттылығымен және мейірімділігімен танымал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Муньо Заморский, О. П. (1237 – 19 ақпан 1300) – испандық доминикандық монах, 1285 жылы Доминикан орденінің жетінші басшысы, кейіннен епископ болған.
Munio of Zamora, O. P., (1237 – 19 February 1300) was a Spanish Dominican friar who became the seventh Master General of the Dominican Order in 1285, and later a bishop.
Испания
Мунионың ерте өмірі туралы ешқандай мәлімет сақталмаған, бірақ ол Заморада туған деп есептеледі. Ол туралы мәліметтер әртүрлі көздерден алынған, олардың құндылығы әртүрлі және бір-біріне қайшы келеді. 1281 жылы туған жерінің провинциалды приоры болып тағайындалғанда, ол өте жақсы әкімші екені белгілі болды. Ол сонымен қатар аскет адам ретінде танымал болды, ол өмір бойы толық ұстамдылықты сақтады, бірақ сонымен бірге өкіметі астындағыларға кеңшілік танытуымен де белгілі болды. Оның алдыңғылардан ерекшеленетін бір жайт – ол Италия мен Францияның ірі университеттерінде оқымағандықтан, академиялық білімі болмады, демек магистр дәрежесі де жоқ. Оның жалғыз қабілеті – әкімшілік жұмысы.
No details of Munio's early life are recorded, but he is assumed to have been born in Zamora. What is known of him comes from diverse sources, of varying value, and giving contradictory judgments. It would appear that he had a reputation of being an excellent administrator, when he was appointed as Prior Provincial of his native country in 1281. He was also known as being an ascetic man, practicing perpetual abstinence, though he also came to be known for his leniency towards those under his authority. One notable difference he had from his predecessors was that he did not have the academic background which they did, never having studied at the great universities of Italy or France, and thus not having a Master's degree. Administration was his sole talent.
Бас қолбасшы
Мюнио провинциалдық қызметін атқарып жүрген кезінде 1285 жылы Болоньяда өткен орденнің Бас жиналысына қатысты. Осы жиынға қатысқанда ол орденнің басшысы болып тағайындалғанда, француздық делегация оның лауазымға лайықты білімі жеткіліксіз деген сылтаумен қарсылық білдірді. Бірақ, Бас жиналыс оны сайлады. Мюнио сайланған кезде орденнің жалпы хал жағдайы оның қабілеттеріне сай келетін адамды қажет етті. Орденнің жылдам өсуі көбінесе жаңа мүшелерін тиісінше даярлаусыз-ақ жүзеге асырылды. Орденнің алдыңғы басшылары үшін тәртіп маңызды мәселеге айналды, олар орденнің монахтары мен монах әйелдеріне ережелерді сақтауға шақырулар жасады. Көптеген адамдар уағыз айту қабілетіне ие екендерін мәлімдеп, орден тарапынан ешқандай шектеусіз уағыз айтуға талап етті. Сайланғаннан кейін орденге жазған алғашқы хатында Мюнио монахтар мен монах әйелдерін кедейлікке адалуға және оңашалық пен үнсіздікті сақтауға шақырды. Ол:
Munio, in his office as Prior Provincial, took part in the General Chapter of the Order, held in Bologna in 1285. When he was nominated as Master of the Order at that gathering, the French contingent of the Chapter objected to him based on his alleged lack of studies appropriate to the office. Nevertheless, the Chapter elected him. The state of the Order as a whole at the time of Munio's election required a man of his gifts. The rapid growth of the Order had often been accomplished with minimal training of its new members. Discipline had become a major concern of Munio's predecessors, who issued frequent appeals to the friars and nuns of the Order to maintain the spirit of the Rule. Men were joining who claimed to have already the gift of preaching, and demanded to do so without any restrictions on the part of the Order. In his first letter to the Order at large after his election, Munio issues a serious call to the friars and nuns to keep a spirit of poverty more strenuously, as well as an adherence to solitude and silence. He concludes:
Үшінші орден
Ұстаз болып сайланғаннан кейін көп ұзамай Мунио Баталы Доминиктің Қайырлы Өкінішшілер қауымдастығының ережесін (Regula Fratrum et Sororum Ordinis de Paenitentiae Beati Dominici) жариялады, ол өмірлік ереже (21-ші ғасырға дейін сақталған) ұсынды, бұл ереже діни шақыруға ие болған, діншіл өмір салған әйелдер мен ерлерге арналған еді, олар бұрыннан Доминиктің үшінші ордені деп аталған. Ереженің бастапқы бөлімдерінде мынадай талаптар қойылған: «Олар католик дінінің шындығына деген өте ынталы, құлшыныспен жанасқан, өзіндік сезімдеріне сәйкес қызу ықыласпен толы болулары керек». Осылайша, Орденнің Бас ұстазы бұрын тәуелсіз болған діндарлар мен әлемдік діндарларға өмірлік ереже қабылдауға және Орден Бас ұстазына адануға уәде беру арқылы Доминикан Орденінің билігіне бағынуға мүмкіндік берді. Осылайша, діндарларға діни миссия беріліп, олар «өз өмірлеріне сәйкес» шындықты уағыздауға қызмет етуге жіберілді. Доминикан Ордені құрылымына ресми түрде енгеннен кейін Доминикан өкінішшілердің топтары өсіп, гүлденді. Ереже арқылы заңдылыққа ие болғандықтан, олар өздерінің үшінші орденімен бәсекелестік сезінген францискандықтардың айыптауларына қарсы тұра алды. Бұл Орден өміріндегі маңызды даму болды және оның бастамасымен іске асырылды. Осылайша Мунио Доминикан Ордені тарихында маңызды рөл атқарды. Дегенмен, салдары да болды. Әулие Петр тағына отырғаннан кейін францискан монахы, Папа Николай IV, Мунионың заңдарын Доминикан ережесін толығымен өңдеуге себеп ретінде пайдаланды.
Shortly after his election as Master, Munio promulgated the Rule of the Brothers and Sisters of Penance of the Blessed Dominic (Regula Fratrum et Sororum Ordinis de Paenitentiae Beati Dominici), which provided a rule of life (lasting into the 21st century) for the "penitent" laymen and women who had been leading lives inspired by the friars, long called the Third Order of St. Dominic. In the opening passages, the Rule lays down these prerequisites: "They must be filled with the utmost jealous, burning zeal, after their own fashion, for the truth of Catholic faith". The Master of the Order thus offered an opportunity to lay people and secular clergy, who had been independent until then, to adopt a rule of life and to be placed under the jurisdiction of the Dominican Order, by making a promise of obedience to the Master General of the Order. The laity were here being given an ecclesiastical mission and were being placed at the service of the preaching of truth "in accordance with their own life". With this formal incorporation into the structure of the Dominican Order, the groups of Dominican penitents began to grow and flourish. With their legitimization through their Rule, they were able to withstand the accusations of the Franciscans, who might have felt some competition with their own Third Order. This was a major development in the life of the Order, and was taken upon his initiative. Thus Munio played a significant role in the history of the Dominican Order. There were consequences, however. Upon the ascension to the Throne of St. Peter, the Franciscan friar, Pope Nicholas IV, took Munio's legislation as a reason to edit the Dominican Rule in its entirety.
Отставка
Николай сайланғаннан кейін Римде Мунионың өткені жөнінде әңгімелер мен қауесет тарады. Олардың арасында оның негізінен өз қамқоршысы Кастилия королі Санчо IV-нің манипуляциялары мен пара беруі арқасында сайланғаны туралы айыптаулар болды. Сондай-ақ, 1285 жылы Санчо кардинал Ордоньоға 30 000 мараведи төлеуге рұхсат берген кезде, Мунионың да қатысқандығы айтылды, бұл Мунионың генерал-майстер болып тағайындалғаннан кейін бір ай өткен соң болған. Бұл Мунионың тәртіпсіз және зорлыққа бейім екенін жасыру үшін жасалды, ол 1279 жылы өзінің туған қаласы Заморадағы шағын провинциялық қаладағы доминикан монахтар монастырына қатысты бір оқиғаға қатысқан, бұл Замора епископының канондық сапарына себеп болған. Доминикан монахтар қауымы фракцияларға бөлінді, ал доминикан монахтары Декамероннан шыққан кейіпкерлер сияқты мінез-құлық танысты. Осы оқиғалар бойынша алынған жазбалар сақталған, олар Питер Линеханның (1997) өте оқылымды тарихының негізін құрайды, ол 13 ғасырдағы Кастилиядағы доминикан монахтары мен монахтардың әлеуметтік тарихын ашады. Линехан Мунионың, оның достары мен жауларының Заморадан Папаның сотына дейін жиырма жыл бойы бастан кешкен оқиғаларын баяндап, Кастилия монастырындағы оқиғалардың ортағасырлық шіркеудегі жоғары саясатқа қалай әсер еткенін көрсетеді. Қауесеттердің негізі нашар болғанына қарамастан, 1289 жылы Папа Николай оларға сенуді жөн көрді және Муниоға қызметінен кетуге жеке өтініш жасады. Мунио бұл өтінішке жауап бермеді. Содан кейін 1290 жылғы Бас жиналыс өтті, онда Мунио айыптауларға қарамастан қайта сайланды. Жиналысқа қатысқандар Мунионың тыйылуға бейімділігіне қатысты зор беделге ие екенін, бұзушылықтар тек "өмір сүруге тұрарлық емес" нәрселерге қатысты болғанын мәлімдеді. Осы қолдауды көріп, Папа Муниого Компостелла архиепископы лауазымын ұсынды, егер ол отставкаға кетсе. Мунионың жауабы: егер Киелі Әке қаласа, ол қызметінен кетуге дайын екендігі болды. Папа Николай мұндай жауапкершілікті өз мойнына алудан тартынды. Алайда Папаның шешімсіздігі ұзаққа созылмады, өйткені келесі жылы (1291) Папа Николай Генуя архиепискобы Якоб де Ворагиннің (Алтын аңыздың авторы) қолдауымен Мунионың лауазымынан алынуын бұйырды. Николай 12 сәуірде 1291 жылғы паптық бұйырнамасында осылай жазды. Бұл бұйрық орындалмады, өйткені Санчо патша Папаның хабаршыларының конвойына шабуыл жасап, бұйырнаманы тартып алды. Дегенмен, 1292 жылы Папа өз орденіне бұйрығын орындауды талап етті.
After Nicholas' election, rumors and stories about Munio's past started to circulate in Rome. Among them were the charges that he had been elected thanks, in large part, to the manipulations and bribery of his patron, King Sancho IV of Castile. It was further alleged that Munio was also in the background when Sancho had authorized a payment of 30,000 maravedís to Cardinal Ordoño in 1285, just one month after Munio had been elevated to Master General. This was to cover the fact that Munio, dissolute and violent, made an earlier appearance in an affair involving a monastery of Dominican nuns in the small provincial city of his hometown of Zamora, which had occasioned a canonical visitation by the Bishop of Zamora in 1279. The community of Dominican nuns was split into factions, and the Dominican friars were behaving like characters from the Decameron. The resulting depositions survive, to form the basis of a highly readable history by Peter Linehan (1997) that lays open more than just the social history of Dominican friars and nuns in 13th century Castile. Following Munio, his friends and his enemies, from Zamora to the papal court over a twenty year period, Linehan shows how events in a Castilian monastery could influence high politics in the medieval Church. Despite the shaky foundations of the rumors, in 1289 Pope Nicholas chose to believe them, and made a personal appeal to Munio that he resign his office. Munio did not act on this request. Then came the General Chapter of 1290, in which Munio was re elected, despite the allegations. The capitulars in attendance declared that Munio's reputation for abstinence was so well founded that the only infractions were of such a nature that it would have involved morsels "without which life was not worth living". Seeing this support, the pope offered Munio the position of Archbishop of Compostella, if he were to resign. Munio's response was that he would remove himself from office, if that was the Holy Father's will. Pope Nicholas demurred from taking such a responsibility. The pope's indecision did not last long, however, for, the following year (1291), Pope Nicholas, with the support of the Archbishop of Genoa, Jacobus de Voragine (the author of the Golden Legend), ordered that Munio be removed from his office. Nicholas did so in a papal bull dated April 12, 1291, which he sent to the General Chapter for that year, which was being held in Palencia, Spain. The dismissal was not carried out, as King Sancho attacked the convoy of the papal messengers and seized the bull. Nevertheless, in 1292 the pope dramatically demanded that his command to the Order be implemented.