Ұлыбритания мен Ирландияда католиктерге қарсы дискриминацияның азаюы (1700-1800 жж.)
Catholic emancipation
Ұлыбритания мен Ирландияда 18-19 ғасырлардағы католиктерге қатысты шектеулердің азаюы, 1829 ж. қабылданған заң. Католиктердің құқықтары, діни бостандық.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1700-1800 жылдар аралығында Ұлыбритания мен Ирландияда католиктерге қарсы дискриминацияның азаюы.
1700s–1800s reduction in anti Catholic discrimination in the UK and Ireland
Католиктердің эмансипациясы немесе католиктерге жеңілдік беру – 18-шы ғасырдың соңы мен 19-шы ғасырдың басында Ұлыбритания және Ирландия патшалықтарында, кейіннен біріктірілген Ұлыбританияда болған үдеріс. Бұл үдеріс Бірыңғайлық заңы, Тест заңдары және жазалау заңдары арқылы енгізілген Рим католиктеріне қатысты көптеген шектеулерді азайту және жоюды қамтыды. Рим папасының рухани және уақыттық билігінен бас тарту және транссубстанциация (дәмді су мен нанның денеге айналуы) Рим католиктері үшін үлкен ауыртпалық болды. Жазалау заңдары 1766 жылдан бастап күшін жоюға түсті. Ең маңызды шара – 1829 жылғы Рим католиктеріне жеңілдік беру туралы заң, ол Ұлыбританиядағы Рим католиктеріне қатысты маңызды шектеулерді алып тастады. 1701 жылғы Елдестік заңы және 1689 жылғы Құқықтар туралы заңның монархияға қатысты ережелері Ұлыбритания монархының католик болмауын әлі де талап етеді. Құқықтар туралы заңда былай делінген: "Тәжірибе көрсеткендей, осы протестанттық Корольдіктің қауіпсіздігі мен игілігі үшін паптық ханның билігінде болуы мүмкін емес". Елдестік заңы (1701) одан да әрі барып, мұрагерлікті Ганноверлік Софияның дене мұрагерлерімен шектеді, егер олар "католик дінін ұстанбаса", "католикке үйленбесе", "Рим шіркеуімен немесе оның қауымымен келіспесе немесе байланысқа түспесе". Сондықтан Рим католик мұрагері тек діни сенімін өзгерткен жағдайда ғана таққа мұрагер бола алады. Папалық 1766 жылдың қаңтарында Ганновер әулетін мойындағаннан бері, корольдік мұрагерлерінің ешқайсысы Рим католиктері болған жоқ, демек заң бойынша оларға рұқсат етілмеді. Британ тағына мұрагерлік тізімінде көптеген алыс туысқан Рим католик мұрагерлері бар. 2013 жылғы Тақ мұрагерлік туралы заңның 2-тарауы және Перт келісіміне қол қойған басқа мемлекеттердің заңдарында осындай мұрагерге Рим католигімен некеге тұруға рұқсат етіледі.
Catholic emancipation or Catholic relief was a process in the kingdoms of Great Britain and Ireland, and later the combined United Kingdom in the late 18th century and early 19th century, that involved reducing and removing many of the restrictions on Roman Catholics introduced by the Act of Uniformity, the Test Acts and the penal laws. Requirements to abjure (renounce) the temporal and spiritual authority of the pope and transubstantiation placed major burdens on Roman Catholics. The penal laws started to be dismantled from 1766. The most significant measure was the Roman Catholic Relief Act 1829, which removed the most substantial restrictions on Roman Catholicism in the United Kingdom. The Act of Settlement 1701 and the Bill of Rights 1689 provisions on the monarchy still require the monarch of the United Kingdom to not be a Catholic. The Bill of Rights asserts that "it hath been found by experience that it is inconsistent with the safety and welfare of this Protestant Kingdom to be governed by a Papist Prince" and requires a new monarch to swear a coronation oath to maintain the Protestant religion. The Act of Settlement (1701) went further, limiting the succession to the heirs of the body of Sophia of Hanover, provided that they do not "profess the Popish religion", "marry a Papist", "be reconciled to or hold Communion with the See or Church of Rome". A Roman Catholic heir can therefore only inherit the throne by changing religious allegiance. Ever since the Papacy recognised the Hanoverian dynasty in January 1766, none of the immediate royal heirs has been a Roman Catholic, and thereby disallowed by the Act. Many more distantly related potential Roman Catholic heirs are listed on the line of succession to the British throne. Section 2 of the Succession to the Crown Act 2013, and similar provisions in the law of other signatories to the Perth Agreement, allow marriage by such an heir to a Roman Catholic.
Бастапқы жеңiлдiктер
Канадада 1763 жылдан бері британдық үстемдікте болғандықтан, 1774 жылғы Квебек заңы римдік католиктерге қатысты кейбір шектеулерді жойды, сондықтан оны "Төзбеушілік актілерінің" бірі деп атады және 1774 жылдың қазан айында Он үш колонияның Бірінші Континенттік Конгресі Джордж III-ге ұсынған петициясында сынға ұшыратты. Ұлыбританияда және жеке Ирландияда 1778 жылы "Папистер заңы" деп аталған алғашқы жеңілдету заңы қабылданды. Стюарттардың таққа және папаның азаматтық билігіне деген талаптарынан бас тартуға ант беру шартымен, бұл заң римдік католиктерге мүлікке ие болуға және жерді мұраға алуға мүмкіндік берді. Оған қарсы реакция 1779 жылы Шотландияда, ал 1780 жылдың 2 маусымында Лондонда Гордон бүлігіне әкелді. 1782 жылғы заң римдік католик мектептері мен епископтарды құруға рұқсат берді. 1791 жылғы Римдік католиктерге жеңілдету заңы, белгілі бір маңызды шектеулермен, католицизмді оның таралған орталарында көрінуіне азайту мақсатымен, дін тануға еркіндік берді. Ирландияда Ирландия Парламенті 1793 жылғы Римдік католиктерге жеңілдету заңын қабылдады, бұл заң католиктерге дауыс беру құқығын берді. Сол кездегі сайлау құқығы көбінесе мүлікке байланысты болғандықтан, бұл жеңілдету жылына 2 фунт стерлингтік жалға құны бар жерді иеленген римдік католиктерге дауыс беруге мүмкіндік берді. Олар сондай-ақ бұрын шеттетілген көптеген орта таптық мамандықтарға, мысалы, заңгерлік қызметке, сот присяжныйларына, университеттерге, сондай-ақ әскер мен сот жүйесінің төменгі буындарына қол жеткізе бастады.
In Canada, British since 1763, the Quebec Act of 1774 ended some restrictions on Roman Catholics, so much so that it was called one of the "Intolerable Acts" and criticized in the Petition to George III submitted in October 1774 by the First Continental Congress of the Thirteen Colonies. In Great Britain and, separately, in Ireland, the first Relief Act, called the "Papists Act", was passed in 1778; subject to an oath renouncing Stuart claims to the throne and the civil jurisdiction of the pope, it allowed Roman Catholics to own property and to inherit land. Reaction against this led to riots in Scotland in 1779 and then the Gordon Riots in London on 2 June 1780. Further relief was given by an Act of 1782 allowing the establishment of Roman Catholic schools and bishops. The Roman Catholic Relief Act 1791 allowed the free practice of Catholicism subject to certain substantial restrictions designed to make Catholicism less visible in the communities where it was practiced. In Ireland, the Roman Catholic Relief Act 1793 was enacted by the Irish Parliament, extending the right to vote to Catholics. Since the electoral franchise at the time was largely determined by property, this relief gave the votes to Roman Catholics holding land with a rental value of £2 a year. They also started to gain access to many middle class professions from which they had been excluded, such as the legal profession, grand jurors, universities and the lower ranks of the army and judiciary.
Ирландиямен одақ туралы акт 1800
Саяси бостандық мәселесі 1800 жылы Ұлыбритания мен Ирландия арасындағы Одақ актісі кезінде қарастырылды: ол актінің мәтініне қосылмады, себебі бұл Одаққа қарсы ирландиялық протестанттардың қарсылығын күшейте түсер еді. Осы кезеңде дінге қатысты ережелерге бағынбағандар да кемсітуден зардап шекті. Премьер-министр Уильям Питт кіші актімен бірге эмансипацияны да жүзеге асыруға уәде берген. Бірақ, король Георг III оның тәж кигізу антына қайшы келеді деп ойлағандықтан, сол кезде қосымша шаралар қабылданбады. Питт корольдің қарсылығы белгілі болған соң, уәдесін орындай алмағандықтан отставкаға кетті. Католиктердің эмансипациясы үлкен саяси мәселе емес, пікірталас тақырыбына айналды. Британ армиясында қызмет ететін ирландиялық католиктердің санының артуына байланысты, 1811 жылы армия католик әскерлеріне дін тану еркіндігін берді. Олардың Наполеон соғыстарына қосқан үлесі Веллингтонның (өзі ирландияда туған, бірақ протестант болған) эмансипацияны қолдауына әсер еткен болуы мүмкін.
The issue of greater political emancipation was considered in 1800 at the time of the Act of Union between Great Britain and Ireland: it was not included in the text of the Act because this would have led to greater Irish Protestant opposition to the Union. Non conformists also suffered from discrimination at this time. William Pitt the Younger, the Prime Minister, had promised emancipation to accompany the Act. No further steps were taken at that stage, however, in part because of the belief of King George III that it would violate his Coronation Oath. Pitt resigned when the King's opposition became known, as he was unable to fulfil his pledge. Catholic emancipation then became a debating point rather than a major political issue. The increasing number of Irish Catholics serving in the British army led to the army giving freedom of worship to Catholic soldiers in 1811. Their contribution in the Napoleonic Wars may have contributed to the support of Wellington (himself Irish born, though Protestant) for emancipation.
1820-жылдардағы даму
1823 жылы Дэниел О’Коннелл католиктер қауымдастығын құрып, азаттық үшін күрес бастады. 1828 жылы ол Ирландияның Клэр округінен сайлауға түсіп, Ұлыбританияның Өкілдер палатасында орын ала алмаса да сайланды. Ол 1829 жылы да осы жетістікті қайталады. О’Коннеллдің әрекеттері маңызды болды, бірақ азаттыққа қолдау көрсету үшін Ұлыбританиядағы қоғамдық пікірдің өзгеруі шешуші мәнге ие болды. Саясаткерлер қоғамдық пікірдің маңыздылығын түсінді. Оларға Лордтар палатасындағы вигтер мен Лорд Гренвиллдің (1759–1834) жақтастарының күшті қолдауы да әсер етті. Газеттерде және сайлауларда жиырма жыл бойы білдірілген қоғамдық пікірдің күшеюі діни көзқарастар мен тәжге адалдықтан алдымен Өкілдер палатасында, содан кейін Лордтар палатасында басым түсті. Роберт Пил 1829 жылы IV Георгийге атап көрсеткендей, 1807 жылдан бастап сайланған әрбір Өкілдер палатасы католиктердің азаттығын қолдады, тек 1818 жылғы палата ғана 1819 жылы бұл мәселе бойынша бір рет дауыс беріп, екі дауыспен ұсынысты қабылдамады. Бұл тұста Лордтар палатасының дауысы үнемі қарсы болды, себебі корольдің де қарсылығы болды. 1828–29 жылдары Лордтар палатасындағы пікірлер тепе-теңдігі қоғамдық пікірге жауап ретінде күрт өзгерді, әсіресе Ирландияда діни азаматтық соғысқа қатысты қорқыныш сезімі күшейді. 1828 жылы «Қасиетті сынақ туралы» заң мемлекеттік қызметкерлердің белгілі бір шіркеудің мүшесі болуын талап ететін кедергіні жойды. Соңында Веллингтон герцогы мен сэр Роберт Пил 1829 жылғы Рим католиктеріне жеңілдік беру туралы заңды қолдауға ұстанымдарын өзгертті. Бұл заң Ұлыбритания мен Ирландияның Біріккен Корольдігіндегі Рим католиктеріне қатысты көптеген шектеулерді алып тастады. Алайда, сонымен бірге сайлаушылардың мүліктік талаптары жылына қырық шиллингтен (£2) жылына £10-ға дейін көтерілді, бұл дауыс беруге құқығы бар адамдардың санын едәуір азайтты, бірақ 1832 жылдан кейін реформа актілері арқылы бұл шекті деңгей қайтадан төмендетілді. Ең көп пайда тапқандар – Рим католиктерінің орта таптары болды, олар енді жоғары мемлекеттік қызмет пен сот жүйесінде мансапқа ие бола алды. Сондықтан 1829 жыл Ұлыбритания мен Ирландияда азаттық алудың маңызды кезеңі деп есептеледі. Алайда, Ирландиядағы бекітілген Англикан шіркеуіне ондық салығын төлеу міндеті сақталды, нәтижесінде 1830-шы жылдардағы ондық соғысы болды, сондай-ақ көптеген ұсақ кемшіліктер де қалды. Уақыт өте келе бірқатар реформалар енгізілді.
In 1823, Daniel O'Connell started a campaign for emancipation by establishing the Catholic Association. In 1828 he stood for election in County Clare in Ireland and was elected even though he could not take his seat in the House of Commons of the United Kingdom. He repeated this feat in 1829. O'Connell's manoeuvres were important, but the decisive turning point came with the change in public opinion in Britain in favour of emancipation. Politicians understood the critical importance of public opinion. They were influenced as well by the strong support for the measure by the Whigs in the House of Lords and by the followers of Lord Grenville (1759–1834). The increasing strength of public opinion, as expressed in the newspapers and elections over a twenty year period, overcame religious bias and deference to the crown, first in the House of Commons and then in the House of Lords. As Robert Peel pointed out to George IV in 1829, every House of Commons elected beginning in 1807 expressed majority support for Catholic emancipation, except that of 1818, which voted only once on the issue, in 1819, and rejected the motion by two votes. Despite this, the votes in the House of Lords were consistently negative, in part because of the king's own opposition. The balance of opinion in the House of Lords shifted abruptly in 1828–29 in response to public opinion, especially reflecting fear of a religious civil war in Ireland. In 1828 the Sacramental Test Act removed the barrier that required certain public officials to be members of the established Church. Finally, the Duke of Wellington and Sir Robert Peel changed positions to support the Roman Catholic Relief Act of 1829. This act removed many of the remaining substantial restrictions on Roman Catholics throughout the United Kingdom of Great Britain and Ireland. However, at the same time the minimum property qualification for voters was increased, rising from a rental value of forty shillings (£2) per annum to £10 per annum, substantially reducing the number of those entitled to vote, although after 1832 the threshold was again lowered in successive Reform Acts. The major beneficiaries were the Roman Catholic middle classes, who could now enter careers in the higher civil service and in the judiciary. The year 1829 is therefore generally regarded as marking the chief moment of Emancipation in Britain and Ireland. The obligation, however, to pay tithes to the established Anglican church in Ireland remained, resulting in the Tithe War of the 1830s, and many other minor disabilities remained. A series of further reforms were introduced over time.
Саяси нәтижелер
1771 және 1829 жылдар аралығындағы либералдық реформаның баяулығы Ирландияда қатты наразылық тудырды, бұл наразылық ирланд ұлтшылдығының қалыптасуына негіз болды және соңғы уақыттарға дейін сақталды. 1829 жылы қол жеткізген сәттілігінен кейін О'Коннелл 1830 және 1840 жылдары "Жою қауымдастығын" құрды, 1800 жылғы Одақ актілерін жоюға үміттене бірақ сәттілікке жете алмады. Мүгедектерге қатысты шектеулердің соңғысы 1920 жылдарға дейін парламент депутаты Фрэнсис Бланделлдің күшімен заңдар жинағынан алынып тасталды.
The slowness of liberal reform between 1771 and 1829 led to much bitterness in Ireland, which underpinned Irish nationalism until recent times. Fresh from his success in 1829, O'Connell launched his Repeal Association in the 1830s and 1840s, hoping but failing to repeal the Acts of Union 1800. It was not until the 1920s that the last of the disabilities were removed from the statute book by MP Francis Blundell.
Еуропадағы салыстырмалы реформалар
1764 жылы Людовик XV тұсында гугеноттарға жасалған қудалаулар азайды. 1790–1801 жылдардағы Францияның дінсізденуі, 1870 жылдардағы Германиядағы католиктерге қарсы «Kulturkampf» және еврейлердің эмансипациясының ілгерілеуі Еуропалық деңгейдегі төзімділік туралы қызықты салыстырулар ұсынады. Ал Ирландиядағы протестанттық көзқарастар болашақ үкіметтерге рим-католиктердің саяси ықпалының тию мүмкіндігіне байланысты үлкен алаңдаушылық білдірді, бұл «Оранж Орденінің» ұзаққа созылған және қатал қарсылығына әкелді, олар «Өзін-өзі басқару – Рим билігі» деген пікірде болды. Либералдық құқықтар Папалық мемлекеттерге де бірте-бірте келді, ал Мортара ісі сияқты жарияланған істер 1860 жылдары Америка мен Еуропадағы либералдарды мазалады.
The persecution of Huguenots under Louis XV had diminished by 1764. The dechristianisation of France in 1790–1801, the anti Catholic Kulturkampf in Germany in the 1870s and the progress of Jewish emancipation present interesting comparisons of toleration at the European level. Protestant sentiments in Ireland, on the other hand, were greatly alarmed by the possibility of Roman Catholic political influence on future governments, which brought about equally long lasting bitter resistance by the Orange Order, alleging that "Home Rule was Rome Rule". Liberal rights came slowly to the Papal States as well, and well publicised cases such as the Mortara affair were a concern to liberals in America and Europe in the 1860s.
Канададағы бостандық
Квебектегі католиктердің діни бостандық деңгейі бұрыннан сақталған еді, оның ішінде олар өз дінінен бас тартуды білдіретін сынақ серт қабылдамай-ақ, сол колонияның заң шығару органында қызмет ете алуға мүмкіндік берілді. Бұл саясат Төменгі Канада және Жоғарғы Канаданың мұрагер провинцияларында да жалғасты. Британдық Солтүстік Американың басқа аймақтарында католиктердің заң шығару ісіне қатысуына қойылған тыйымдар мен шектеулер 1823 жылға дейін сақталды, сонда Лоренс Каванаг Кабо-Бретон аралының алғашқы өкілі және Атлантика провинцияларындағы заң шығару органында қызмет еткен алғашқы ағылшын тілді католик ретінде Жаңа Шотландия Ассамблеясына сайланды.
Roman Catholics in Quebec had a grandfathered level of religious freedom, including the ability to serve in that colony's legislative body without having to take a Test Oath denouncing their faith. This policy continued in both successor provinces of Lower Canada and Upper Canada. The prohibitions and restrictions on Catholic participation in legislative affairs elsewhere in British North America applied until 1823, when Laurence Kavanagh was seated in the Nova Scotia House of Assembly as the first representative of Cape Breton Island and the first English speaking Roman Catholic to serve in a legislature in the Atlantic provinces.
Ньюфаундлендтегі азаттық
Ньюфаундлендте католиктердің эмансипациясы Ирландияға қарағанда күрделірек болды, және бұл мәселе жаңа заң шығарушы орган үшін күреске маңызды ықпал етті. Ньюфаундленд алғашқы қоныстанғаннан бастап Рим католиктерінің саны көп болды, себебі Джордж Кальверт, 1-ші Барон Балтимор, Ньюфаундлендтің Авалон түбегіндегі Авалон провинциясын құрушы болған. 1625 жылы Кальверт Рим католиктігіне ауысқаннан кейін, Авалонға көшіп келді, ондағы колониясын діни қуғынға ұшыраған достары үшін пана ретінде құруды ниеттенді. Алайда, Кальверттің Мэриленд провинциясындағы колониясы сияқты, Ньюфаундленд те Кальверт отбасының бақылауынан шығып, оның Рим католик халқы британдық билік астындағы басқа аймақтардағыдай діни шектеулерге ұшырады. 1770-1800 жылдар аралығында Ньюфаундленд губернаторлары католиктерге қатысты шектеулерді жеңілдетіп, француз және ирланд миссияларын құруға рұқсат берді. 1786 жылы Сент-Джонс қаласына келген ханзада Уильям Генри (болашақ король Уильям IV) "бір протестантқа он католик келеді" деп атап өтті, және ханзада осы үлкен көпшілікке қарсы бұрынғы жеңілдетулерге қарсы әрекет етті. Эмансипация туралы жаңалық 1829 жылдың мамырында Ньюфаундлендке жетті, және 21 мамыр мереке күні деп жарияланды. Сент-Джонс қаласында шеру өтті, ал шіркеуде таңдаулы құдайға шүкірлік айту рәсімі болды, онда Ирландияның қайырымдылық қоғамы мен католиктер басымдығы бар Механиктер қоғамы қатысты. Порттағы кемелер туларын көтеріп, құрмет көрсету үшін оқ атты. Көптеген адамдар Рим католиктерінің мемлекеттік қызметке кедергісіз өтетініне және протестанттармен тең құқықтарға ие болатынына сенді. Бірақ 1829 жылдың 17 желтоқсанында бас прокурор және Жоғарғы сот судьялары Рим католиктеріне көмек көрсету туралы заң Ньюфаундлендке қолданылмайтынын шешті, себебі заңмен жойылған заңдар онда ешқашан қолданылмаған, ол колония болғандықтан және Ұлыбритания мен Ирландия Біріккен Корольдігінің бөлігі емес. Әрбір губернатордың өкілеттігі британ парламентінің заңдарымен емес, патшалық құқығымен берілгендіктен, Ньюфаундлендте Рим католиктерін кемсітетін жергілікті ережелерді өзгертуден басқа амалы қалмады. 1829 жылдың 28 желтоқсанында Сент-Джонс Рим католик шіркеуі эмансипация жиналысына толы болды, онда О'Коннеллден британдық парламентке Ньюфаундленд Рим католиктерінің британдық азаматтар ретінде толық құқықтарын талап ететін петициялар жіберілді. Бұрынғы кез келген оқиғадан немесе ережеден гөрі, британ үкіметінің эмансипацияны беруден бас тартуы Ньюфаундленд реформаторларының отарлық заң шығарушы орган туралы талаптарын күшейтті. Лондоннан дереу жауап келмеді, бірақ Ньюфаундленд мәселесі енді Британдық отарлық кеңсесінің қарауында болды. 1832 жылдың мамыр айында ғана Британдық колониялар жөніндегі мемлекеттік хатшы губернатор Кокрейнге Ньюфаундлендтегі Рим католиктерінің барлық шектеулерін жою үшін жаңа өкілеттік берілетінін ресми түрде мәлімдеді.
The granting of Roman Catholic emancipation in Newfoundland was less straightforward than it was in Ireland, and this question had a significant influence on the wider struggle for a legislature. Almost from its first settlement, Newfoundland had a significant population of Roman Catholics, largely because George Calvert, 1st Baron Baltimore, was the founding proprietor of the Province of Avalon on Newfoundland's Avalon Peninsula. After Calvert himself converted to Roman Catholicism in 1625, he migrated to Avalon, intending his colony there to serve as a refuge for his persecuted fellow religionists. Newfoundland, however, like Calvert's other colony in the Province of Maryland, ultimately passed out of the Calvert family's control, and its Roman Catholic population became subject to essentially the same religious restrictions that applied in other areas under British control. In the period from 1770 to 1800, the Governors of Newfoundland had begun to relax restrictions on Roman Catholics, permitting the establishment of French and Irish missions. On visiting St. John's in 1786, Prince William Henry (the future King William IV) noted that "there are ten Roman Catholics to one Protestant", and the Prince worked to counter the early relaxations of ordinances against this substantial majority. News of emancipation reached Newfoundland in May 1829, and 21 May was declared a day of celebration. In St. John's there was a parade and a thanksgiving Mass was celebrated at the Chapel, attended by the Benevolent Irish Society and the Catholic dominated Mechanics' Society. Vessels in the harbour flew flags and discharged guns in salute. Most people assumed that Roman Catholics would pass unhindered into the ranks of public office and enjoy equality with Protestants. But on 17 December 1829, the attorney general and supreme court justices decided that the Roman Catholic Relief Act did not apply to Newfoundland, because the laws repealed by the act had never applied there, being a colony and not part of the United Kingdom of Great Britain and Ireland. As each governor's commission had been granted by royal prerogative and not by the statute laws of the British Parliament, Newfoundland had no choice but to be left with whatever existing local regulations discriminated against Roman Catholics. On 28 December 1829 the St. John's Roman Catholic Chapel was packed with an emancipation meeting, where petitions were sent from O'Connell to the British Parliament, asking for full rights for Newfoundland Roman Catholics as British subjects. More than any previous event or regulation, the failure of the British government to grant emancipation renewed the strident claims by Newfoundland Reformers for a colonial legislature. There was no immediate reaction from London, but the question of Newfoundland was now before the British Colonial Office. It was not until May 1832 that the British Secretary of State for the Colonies formally stated that a new commission would be issued to Governor Cochrane to remove any and all Roman Catholic disabilities in Newfoundland.