Кіріспе

1877 ж. АҚШ заңы
Шөлдік жер туралы заң – Батыс штаттарының белгілі бір штаттарындағы құрғақ және жартылай құрғақ мемлекеттік жерлердің экономикалық дамуын ынталандыру және дамыту мақсатында 1877 жылдың 3 наурызында АҚШ Конгресі қабылдаған АҚШ федералды заңы. Заңға сәйкес, 21 жастан асқан АҚШ азаматтары немесе азаматтыққа өту ниеті бар адамдар жерді суару және қайта жарату үшін шөлдік жерге иелік етуге өтініш бере алады. Бұл заң 1862 жылғы "Омстед" заңына толықтырулар енгізді. Алғашқыда заң ұсынған, бірақ қазіргі таңда тек 320 акр жерді иеленуге болады. 1875 жылғы Лассен округі заңы деп аталған алдыңғы заңды Калифорния штатының солтүстік-шығыс округінің өкілі Джон К. Луттрелл ұсынды, ол Сьерра тауының шығысындағы жерлерді жекешелендіру процесін үдетуді көздеген. Бұл заң қоныс аударушыларға рұқсат етілген ең ірі сатып алу көлемін 160 акрдан 640 акрға дейін ұлғайтты. Жер комиссары Дж. А. Уильямсонның қолдауымен Луттрелл және сенатор Аарон А. Саргент Лассен округі заңын бірнеше құрғақ штаттар мен Калифорнияның басқа да аймақтарына таратуға мүмкіндік беретін Шөлдік заңды бірлесіп дамытты.

Қалаулары

Шөл жер туралы заңның бастапқы ниеті – 19 ғасырдың соңында адамдарды батысқа қоныстануға ынталандырып, жерді пайдалы кеңістікке айналдыратын суару жүйелерін дамыту арқылы батыста өсімді жеделдету еді. Бұл заң өсімді ынталандырғанмен, сол дәуірдегі су құқықтары мәселесінде де маңызды рөл атқарды. Қоныс аударушылар егіншілік немесе мал шаруашылығымен ғана айналыспай, суаруды кеңейту үшін батысқа көшуді шешкендіктен, суды қалай пайдалану және бөлісу – яғни, қоғамдық немесе жеке тәртіппен – деген жаңа мәселе туды.

Нәтижелері

Шөлді Жер Заңы Хоумстед Заңы және 1841 жылғы Премпшн Заңы негізінде жасалғанмен, сол заңдардың маңызды қағидасы – тұру талабы онда болмады. Талапкер жерді жақсартуға міндетті болғанымен, жақсарту жұмыстары жүрген кезде онда тұру қажеттілігі болмады. Нәтижесінде, бұл үлкен алаяқтыққа әкелді, ал жер спекуляциялық компаниялары «жалған тіркеушілерді» жалдау арқылы Калифорния жерінің ондаған мың акрларын иеленді. Шөлді Жер Заңы бойынша патенттелген жерлер ретінде басталган мәлім аймақтар: Аризонадағы Тұзды Өзен, Калифорниядағы Империялық Аңғары, Айдаходағы Жылан Өзені, Монтанадағы Галлатин және Вашингтондағы Якима. Осы қауымдардың көптегені 1902 жылғы Мелиорация Заңының көмегімен одан әрі дамуға мүмкіндік алды. Бұл аймақтардың өсуінің ең жоғары нүктесі қазіргі заманға дейінгі үш кезеңде байқалады: 1877–1887, 1888–1893 және 1893–1910 жылдар. Бұл кезең 1893 жылғы экономикалық дағдарыспен аяқталды.

1893-1910 жылдар

Шөлдік жер туралы заңның соңғы дәуірі 1893 жылғы экономикалық дағдарыстан кейінгі жақсарудан соң суару және көші-қонға қызығушылықтың артуымен басталды. Осы дәуірдің соңғы жылы Шөлдік жер туралы заң бойынша алғашқы тіркелгендердің ең көп санына жетті – бір жылда 15 мыңнан астам.

1910 жылдан кейін

1920 жылға қарай, Батыста өсірілген барлық жерлердегі қазіргі суару жүйелерінің көбі құрылып біткен еді.