Флориданың ежелгі халықтары: Калуса тайпасының тарихы
Calusa
Калуса тайпасы – Флориданың оңтүстік-батыс жағалауындағы ежелгі халық. Балық аулауға негіделген мәдениеті, тарихы және археологиялық мұрасы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Флоридадағы тарихи жергілікті халықтар, АҚШ
Historic Indigenous people in Florida, United States
Калуса (/k//ə/'/l//uː//s//ə/ kəLOOsə) Флориданың оңтүстік-батыс жағалауындағы үнді халықтарының бірі болған. Калуса қоғамы Эверглейдс аймағындағы ежелгі халықтардың салдарынан қалыптасқан. Бұл аймақта бұрынғы жергілікті мәдениеттер мыңдаған жылдар бойы өмір сүрген. 16-17 ғасырларда еуропалықтармен байланыс орнаған кезде, тарихи Калуса халқы Калусахатчи мәдениетінің өкілдері болды. Олар ауыл шаруашылығына емес, су айдындарының балық шаруашылығына негізделген күрделі мәдениетті дамытты. Калусаның жері Шарлотта шығанағынан Сабель мысығына дейін, қазіргі Шарлотта, Ли және Коллиер округтерінің барлығын қамтыды, және кейде Флорида кілстерін де қамтыған болуы мүмкін. Олар Оңтүстік Флоридада ең жоғары халық тығыздығына ие болды; еуропалықтармен алғашқы байланыс кезіндегі жалпы халық саны 10 000-нан бірнеше есе көп болуы мүмкін, бірақ бұл болжамдық мәліметтер. Калусаның саяси ықпалы мен билігі Оңтүстік Флоридадағы басқа тайпаларға да тарады, соның ішінде Окичоби көлі маңындағы Майами тайпасына, сондай-ақ түбектің оңтүстік-шығыс жағалауындағы Текеста және Жаэга тайпаларына. Калусаның ықпалы Флориданың орталық шығыс жағалауындағы Айс тайпасына да жеткен болуы мүмкін.
The Calusa (/k//ə/'/l//uː//s//ə/ kəLOOsə) were a Native American people of Florida's southwest coast. Calusa society developed from that of archaic peoples of the Everglades region. Previous indigenous cultures had lived in the area for thousands of years. At the time of European contact in the 16th and 17th centuries, the historic Calusa were the people of the Caloosahatchee culture. They developed a complex culture based on estuarine fisheries rather than agriculture. Calusa territory reached from Charlotte Harbor to Cape Sable, all of present day Charlotte, Lee, and Collier counties, and may have included the Florida Keys at times. They had the highest population density of South Florida; estimates of total population at the time of European contact range from 10,000 to several times that, but these are speculative. Calusa political influence and control also extended over other tribes in southern Florida, including the Mayaimi around Lake Okeechobee, and the Tequesta and Jaega on the southeast coast of the peninsula. Calusa influence may have also extended to the Ais tribe on the central east coast of Florida.
Мәдениет
Алғашқы испан және француз деректемелерінде ру, оның бас қаласы және басшысы Калос, Калус, Каалус және Карлос деп аталады. 16 ғасырда Калуза тұтқындарына түскен испандық Эрнандо де Эскаланте Фонтанеда, олардың тілінде "Калуза" сөзінің "қатыгез халық" деген мағынаны білдіретінін жазған. 19 ғасырдың басында аймақтағы ағылшын-американдықтар халықты Калуса деп атады. Бұл атау, осы күнгі семинол және микосуки тайпаларының тілдеріндегі (сондай-ақ крик тілінен) Калосахатчи өзені маңында қоныстанған халықтардың этнонимдеріне негізделген – Мвскоке және Микасуки. 1560 жылдардың соңында Калузаға миссионерлік сапармен келген иезуит Хуан Рогель басшының есімін Карлос деп атап, бірақ патшалықтың аты Эскампаба екенін, ал Эскампаха – баламалы жазылу түрі екенін жазды. Рогель сондай-ақ басшының аты Каалус екенін және испандықтар оны Карлос деп өзгерткенін айтты. Маркардт 1570 жылдарға қарай "Карлос шығанағы үнді тілінде Эскампаба деп аталады, себебі бұл қаланың кацигі, кейіннен императорға құрмет көрсету үшін өзін Карлос деп атады" (Император V Карл, Киелі Рим императоры) деген мәлімдеме келтіреді. Эскампаба, 16 ғасырдың басындағы картада белгіленген Стапаба деген жермен байланысты болуы мүмкін. 500 жылға дейін Флоридада біркелкі болған Архаикалық мәдениет, ерекше аймақтық мәдениеттерге ауысты. 500 мен 1000 жылдар арасында аймақта кең таралған, әшекейсіз, құммен араласқан қыш ыдыстар "Белле Глейд Плейн" қыш ыдыстарымен алмастырылды. Бұл ыдыстар, тұщы су шүберектерінің (Spongilla) қалдықтарын қамтитын саз балшықтан жасалған және алғаш рет Окичоби көлі маңындағы жерлерде пайда болды. Бұл өзгеріс халықтың ішкі аймақтан жағалауға көшуінен немесе сауда мен мәдени әсерлерден туындаған болуы мүмкін. Осыдан кейін қыш ыдыстар жасау дәстүрінде көп өзгеріс болған жоқ. Калусалар еуропалықтармен қарым-қатынасқа дейін кем дегенде 1000 жыл бұрын және одан да ұзақ уақыт бойы осы аймақта өмір сүрген адамдардың ұрпақтары еді. Руды бірнеше басшылар басқарды. Олар Калуса халқының еңбегімен қамтамасыз етілді. Басшылардың арасында ең биік басшы, яғни "патша", әскери басшы (испан тілінде capitan general) және бас діни қызметкер болды. Калусаның астанасы, билеушілер басқарған жері – қазіргі Эстеро, Флоридаға жақын орналасқан Моунд-Кей. 1566 жылғы куәгердің баяндамасында Моунд-Кейдегі "патшаның үйі" "ішінде 2000 адам тұра алатын" қанағаттанарлықтай үлкен болғандығы айтылады. Қазіргі археологтар Макмахон мен Маркардт бұл мәлімдеме "кландық қарындасқа" үйлену талабын дұрыс түсінбеу болуы мүмкін деп болжайды. Басшы сондай-ақ өзіне бағынған қалалар мен одақтас тайпалардан әйелдерге үйленді. Бұл некелердің одақтарды нығайту үшін қолданылуы, Карлос 1566 жылы испан саяхатшысы Педро Менендес де Авилеске өзінің қарындасы Антонияны үйленуге ұсынғанда көрсетілді. Кейбір авторлар Калусалар жүгері мен Замия интегралифолиясын (конти) тамақ үшін өсіргенін айтады. Бірақ Видмер, Калусаның жүгері өсіруіне қатысты дәлелдер, Нарваэс және де Сото экспедициялары Тампа шығанағына емес, Шарлотта портына қонды деген болжамға байланысты екенін айтады, бұл қазір жалпыға бірдей мойындалмайды. Калусамен байланысты ешбір жерде Замия тозаңы табылған жоқ, сондай-ақ Замия Калуса ортасының көп бөлігін құрайтын ылғалды жерлерде өспейді. Маркардт Калусаның испандықтардан ұсынған ауыл шаруашылығы құралдарын қабылдамағанын, себебі оларға мұндай құралдардың қажеті болмағанын айтады. Калусалар түрлі жабайы жидектерді, жемістерді, жаңғақтарды, тамырларды және басқа да өсімдік бөліктерін жинады. Видмер Джордж Мёрдоктың бағалауынша, Калуса диетасының шамамен 20 пайызы ғана олар жинаған жабайы өсімдіктерден тұрды. Уайтман жерінде өсімдік тамақ қалдықтары табылған жоқ, бірақ Санибел және Усеппа аралдарындағы археологиялық қазбалар Калусаның кәбіз пальмасы, тікенді алмұрт, шошқа арпасы, бұта, жабайы папая және қымыз сияқты жабайы өсімдіктерді жегенін көрсетті. Сондай-ақ, 2000 жыл бұрын Калусаның Cucurbita pepo және бөтелкелік қымыз сияқты лақтарды өсіргеніне дәлел бар, олар желілерді жасауға және су құюға пайдаланылған. Молюска қабықтары мен ағаш соққылау және ұрып-соғу құралдарын жасау үшін қолданылды. Молюска қабықтары мен акула тістері сырғыту, кесу, ою және гравировкалау үшін пайдаланылды. Калусалар пальма талшығынан ау тоқыды. Арқанды сабиз пальмасының жапырақтарынан, пальма сабақтарынан, испан шөптерінен, жалған сизальдан (Agave decipiens) және кипарис пен самырсын ағаштарының қабығынан да жасады. Калусалар ағаш пен арқаннан балық тұзақтарын, бөгеттерді және балық қораларын да жасады.
Early Spanish and French sources referred to the tribe, its chief town, and its chief as Calos, Calus, Caalus, and Carlos. Hernando de Escalante Fontaneda, a Spaniard held captive by the Calusa in the 16th century, recorded that Calusa meant "fierce people" in their language. By the early 19th century, Anglo Americans in the area used the term Calusa for the people. It is based on the Mvskoke and Mikasuki (languages of the present day Seminole and Miccosukee nations) ethnonym for the people who had lived around the Caloosahatchee River (also from the Creek language). Juan Rogel, a Jesuit missionary to the Calusa in the late 1560s, noted the chief's name as Carlos, but wrote that the name of the kingdom was Escampaba, with an alternate spelling of Escampaha. Rogel also stated that the chief's name was Caalus, and that the Spanish had changed it to Carlos. Marquardt quotes a statement from the 1570s that "the Bay of Carlos in the Indian language is called Escampaba, for the cacique of this town, who afterward called himself Carlos in devotion to the Emperor" (Charles V, Holy Roman Emperor). Escampaba may be related to a place named Stapaba, which was identified in the area on an early 16th century map. By about 500 BC, the Archaic culture, which had been fairly uniform across Florida, shifted into more distinct regional cultures. Between 500 and 1000, the undecorated, sand tempered pottery that had been common in the area was replaced by "Belle Glade Plain" pottery. This was made with clay containing spicules from freshwater sponges (Spongilla), and it first appeared inland in sites around Lake Okeechobee. This change may have resulted from the people's migration from the interior to the coastal region, or may reflect trade and cultural influences. There was little change in the pottery tradition after this. The Calusa were descended from people who had lived in the area for at least 1,000 years prior to European contact, and possibly for much longer than that. A few leaders governed the tribe. They were supported by the labor of the majority of the Calusa. The leaders included the paramount chief, or "king"; a military leader (capitán general in Spanish); and a chief priest. The capital of the Calusa, and where the rulers administered from, was Mound Key, near present day Estero, Florida. There is an eyewitness account from 1566 of a "king's house" on Mound Key that was large enough for "2,000 people to stand inside." The contemporary archeologists MacMahon and Marquardt suggest this statement may have been a misunderstanding of a requirement to marry a "clan sister". The chief also married women from subject towns and allied tribes. This use of marriages to secure alliances was demonstrated when Carlos offered his sister Antonia in marriage to the Spanish explorer Pedro Menéndez de Avilés in 1566. Some authors have argued that the Calusa cultivated maize and Zamia integrifolia (coontie) for food. But Widmer argues that the evidence for maize cultivation by the Calusa depends on the proposition that the Narváez and de Soto expeditions landed in Charlotte Harbor rather than Tampa Bay, which is now generally discounted. No Zamia pollen has been found at any site associated with the Calusas, nor does Zamia grow in the wetlands that made up most of the Calusa environment. Marquardt notes that the Calusa turned down the offer of agricultural tools from the Spanish, saying that they had no need for them. The Calusa gathered a variety of wild berries, fruits, nuts, roots, and other plant parts. Widmer cites George Murdock's estimate that only some 20 percent of the Calusa diet consisted of wild plants that they gathered. While no evidence of plant food was found at the Wightman site, archeological digs on Sanibel Island and Useppa Island revealed evidence that the Calusa did in fact consume wild plants such as cabbage palm, prickly pear, hog plum, acorns, wild papaya, and chili peppers. There is also evidence that as early as 2,000 years ago, the Calusa cultivated a gourd of the species Cucurbita pepo and the bottle gourd, which were used for net floats and dippers. Mollusk shells and wood were used to make hammering and pounding tools. Mollusk shells and shark teeth were used for grating, cutting, carving, and engraving. The Calusa wove nets from palm fiber cord. Cord was also made from cabbage palm leaves, saw palmetto trunks, Spanish moss, false sisal (Agave decipiens) and the bark of cypress and willow trees. The Calusa also made fish traps, weirs, and fish corrals from wood and cord.
Тұрғын үй
Калуса тайпасы екі қабатты, үлкен, ортақ үйлерде тұрған. Педро Менендес де Авилес 1566 жылы астанаға келгенде, басшының үйі 2000 адамды тығырықсыз сыйдыра алатынын айтқан, бұл оның кеңес үйі ретінде де қызмет еткенін көрсетеді. Басшы Менендесті өз үйінде ресми түрде қабылдағанда, ол 500 бас адаммен қоршалған биік орындықта отырды, ал оның әйелі 500 әйелмен қоршалған тағы бір биік орындықта отырды. Басшының үйінде екі үлкен терезе болғаны айтылған, бұл оның қабырғалары болғанын көрсетеді. 1697 жылы басшының үйінде болған бес монах шатырдан жаңбыр, күн және ылғал кіргеніне шағымданды. Басшының үйі, және мүмкін Калос ауылындағы басқа да үйлер, топырақ үйінділерінің үстіне салынған. 1697 жылғы есепте испандықтар Калузаның астанасы Калоста 16 үй бар екенін және онда 1000 адам тұрғанын жазған.
The Calusa lived in large, communal houses which were two stories high. When Pedro Menéndez de Avilés visited the capital in 1566, he described the chief's house as large enough to hold 2,000 without crowding, indicating it also served as the council house. When the chief formally received Menéndez in his house, the chief sat on a raised seat surrounded by 500 of his principal men, while his sister wife sat on another raised seat surrounded by 500 women. The chief's house was described as having two big windows, suggesting that it had walls. Five friars who stayed in the chief's house in 1697 complained that the roof let in the rain, sun and dew. The chief's house, and possibly the other houses at Calos, were built on top of earthen mounds. In a report from 1697, the Spanish noted 16 houses in the Calusa capital of Calos, which had 1,000 residents.
Киім және жеке сәндеу
Калуса тайпасы аз киім киген. Ерлер бұғы терісінен жасалған шалбар киген. Испандықтар Калуса әйелдерінің киімін аз сипаттаған. Сол кезде Флориданың көптеген жергілікті әйелдері испан мүгінен тігілген юбка киетін. Калусалар денелерін үнемі бояған, бірақ татуировка жасалмаған. Ерлер ұзын шаш тартқан. Миссионерлер Калуса еркегінің христиан дініне (еуропалық стильде) өткен кезде шашын қырқу – үлкен құрбандық екенін түсінген. Калуса тайпасында зергерлік бұйымдар мен әшекейлер туралы мәлімет аз. 1566 жылы Менендес де Авилес келген кезде басшының әйелінің мойнында інжу-маржан, қымбат тастар мен алтын мұқабалар болған. Басшының ұлы маңдайына алтын әшекей, аяқтарына білезік таққан. Салтанаттық немесе көркем маскалар табылған, оларды алғашқы кезде Калусамен кездескен испандықтар сипаттаған. Кейбір маскаларда тартылатын жіптер мен білдектер арқылы қозғалатын бөліктері болған, сондықтан киген адам масканың сыртын өзгерте алатын.
The Calusa wore minimal clothing. The men wore deerskin breechcloths. The Spanish left less description about Calusa women's attire. At the time, most Indigenous women of Florida wore skirts made from Spanish moss. The Calusa painted their bodies on a regular basis, but did not tattoo themselves. The men wore their hair long. The missionaries recognized that having a Calusa man cut his hair upon converting to Christianity (and European style) would be a great sacrifice. Little was recorded of jewelry or other ornamentation among the Calusa. During Menéndez de Avilés's visit in 1566, the chief's wife was described as wearing pearls, precious stones, and gold beads around her neck. The heir of the chief wore gold in an ornament on his forehead and beads on his legs. Ceremonial or other artistic masks have been discovered and were previously described by the Spanish who first encountered the Calusa. Some of these masks had moving parts that used pull strings and hinges so that a person could alter the look of a mask while wearing it.
Нанымдар
Калуза тайпасы әлемді үш табиғаттан тыс күш басқарады деп сенді, адамдардың үш жаны бар екенін, ал жандар өлген соң жануарларға көшіп өтеді деп ойлады. Ең қуаттысы физикалық әлемді биледі, екінші қуаттысы адамдардың үкіметтерін басқарды, ал үшіншісі соғыстарда көмектесіп, қай жақ жеңіске жететінін шешті. Калузалар үш жанды – адамның көзінің қарашығы, көлеңкесі және суреті деп санайтын. Көз қарашығындағы жан денемен бірге өлгеннен кейін де қалады, ал калузалар сол жанмен қабір басында кеңесетін. Қалған екі жан денеден өлген соң шығып, жануарға кіреді. Егер калуза мұндай жануарды өлтірсе, жаны нашаррақ жануарға көшіп, ақырында жоғалып кетеді. Калузаның рәсімдеріне дін қызметкерлерінің шерулері мен әнші әйелдер кіретін. Дін қызметкерлері оюлы бетперделер тағатын, олар кейде ғибадатхана қабырғаларына ілінетін. Калузаның ертедегі жазбаларын жасаған Эрнандо де Эскаланте Фонтанеда «басында мүйіздері бар, шайтанға ұқсас сиқыршыларды» сипаттады, олар төрт ай бойы қалада жануарлардың дауысымен айқайлап жүгіріпті. Калузалар испандықтардың оларды католик дініне көндіру әрекеттеріне қарамастан, өз сенімдеріне берік болды. «Төрелер» өздерінің билігі мен мәртебесі сенім жүйесімен тығыз байланысқандықтан, олар құдайлар мен адамдар арасында делдалдық қызмет атқарғандықтан, дін өзгертуге қарсылық көрсетті. Дін ауысса, олардың билік пен заңдылық көзі жойылар еді. Калузалар испандықтар мен олардың миссионерлерінің физикалық жаулап алуына және рухани өзгертуіне шамамен 200 жыл бойы қарсы тұрды. Аурудан қырылғаннан кейін, тайпа 18 ғасырдың басында крик және ямаси шабуылдарынан құрылды. Дәлелдер көрсетіп тұрғандай, калуза тайпасы қайтыс болғандарын үйінділерге жерлейтін. Дене өлгеннен кейін табиғи түрде шіруі үшін мәйітханаға қойылған немесе кейбір жағдайларда, ұзын тырнақты емші сүйектен етті сыпырып тастаған. Содан кейін сүйектер жиналып, себетке салынып, үйіндіге жерленген. Бұл үйінділер жерлеу және діни рәсімдер үшін пайдаланылды, себебі калузалар «Қасиетті күндері» олардың үстіне жиналып, хош иісті өсімдіктер мен бал шашатын.
The Calusa believed that three supernatural beings ruled the world, that people had three souls, and that souls migrated to animals after death. The most powerful ruler governed the physical world, the second most powerful ruled human governments, and the last helped in wars, choosing which side would win. The Calusa believed that the three souls were the pupil of a person's eye, his shadow, and his reflection. The soul in the eye's pupil stayed with the body after death, and the Calusa would consult with that soul at the graveside. The other two souls left the body after death and entered into an animal. If a Calusa killed such an animal, the soul would migrate to a lesser animal and eventually be reduced to nothing. Calusa ceremonies included processions of priests and singing women. The priests wore carved masks, which were at other times hung on the walls inside a temple. Hernando de Escalante Fontaneda, an early chronicler of the Calusa, described "sorcerers in the shape of the devil, with some horns on their heads," who ran through the town yelling like animals for four months at a time. The Calusa remained committed to their belief system despite Spanish attempts to convert them to Catholicism. The "nobles" resisted conversion in part because their power and position were intimately tied to the belief system; they were intermediaries between the gods and the people. Conversion would have destroyed the source of their authority and legitimacy. The Calusa resisted physical encroachment and spiritual conversion by the Spanish and their missionaries for almost 200 years. After suffering decimation by disease, the tribe was destroyed by Creek and Yamasee raiders early in the 18th century. Evidence shows that the Calusa buried their departed in mounds. After death, a body was placed in a charnel house to let the flesh fall away naturally or, in some cases, a medicine man with long fingernails would scrape the flesh from bone. Afterwards, the bones would be gathered up, placed in a basket, and buried in a mound. These mounds were both for burials as well as religious ceremonies, as the Calusa would gather atop them on "Holy Days to sacrifice aromatic plants and honey".
Еуропалық байланыс
Калуса мен еуропалықтардың арасындағы алғашқы тіркелген байланыс 1513 жылы Хуан Понсе де Леон Флориданың батыс жағалауына мамыр айында, мүмкін Калусахатчи өзенінің сағасында, сәуір айында Флориданы бұрын ашқаннан кейін қонған кезде болды. Калуса испандықтарды осы қонудан бұрын білген, өйткені олар Кубаны испандықтардың бағындыруынан шыққан үндістердің босқындарын қабылдады. Испандықтар кемелерінің біреуін жөндеп, Калуса олармен сауда жасауға ұсыныс білдірді. Он күннен кейін испан тілінде сөйлейтін адам Понсе де Леонның кемелеріне келіп, Калуса басшысының келуін күтуді өтінді. Көп ұзамай 20 каноэ испандарға шабуыл жасады, оларды Калусадан қуды. Келесі күні "қалқанмен" жабдықталған 80 каноэ испандық кемелерге шабуыл жасады, бірақ шайқас шешілмеді. Испандықтар кетіп, Пуэрто-Рикоға оралды. 1517 жылы Франсиско Эрнандес де Кордова Юкатаннан оралған кезде Флориданың оңтүстік-батысына қоныс аударды. Оған да Калуса шабуыл жасады. 1521 жылы Понсе де Леон Флориданың оңтүстік-батысына колония құру үшін оралды, бірақ Калуса испандарды қуды, Понсе де Леонды жараланып өлтірді. 1528 жылғы Панфило де Нарваез экспедициясы мен 1539 жылғы Эрнандо де Сото экспедициясы Калуса иелігінің солтүстігіндегі Тампа шығанағының маңында жерге қонды. Доминикан миссионерлері 1549 жылы Калуса жеріне жеткен, бірақ рудың жауынгерлігінен кейін кері қайтты. 1540 және 1550 жылдары Калусаға испандық кемелердің апаттарынан аман қалғандар мен құтқарылған заттар жетті. Калуса туралы ең толық мәлімет аман қалғандардың бірі Эрнандо де Эскаланте Фонтанеданың естеліктерінен алынған. Фонтанеда шамамен 1550 жылы, он үш жасында Флориданың шығыс жағалауында, мүмкін Флорида-Кейс аралдарында кеме апатына ұшырады. Кеме апатынан көптеген адамдар аман қалса да, тек Фонтанеда ғана олар қоныстанған рудың құтқарылуымен аман қалды. Жауынгерлер барлық ересек ер адамдарды өлтірді. Фонтанеда келесі он жеті жыл бойы Оңтүстік Флоридадағы әртүрлі тайпалармен бірге өмір сүрді, содан кейін Менендес де Авилес экспедициясы оны табады. 1566 жылы Педро Менендес де Авилес, Сент-Августин қаласын құрған, Калусамен байланыс орнатты. Ол олардың басшысы Калуаспен, яғни Карлоспен татуласып, біраз уақыт бойы жанжалға түсіп жүрді. Менендес Карлостың әпкесімен үйленді, ол шомылдырылып, Доня Антония деген ат алды. Менендес Калуса астанасында сарбаздар гарнизонын және иезуиттердің миссиясын, Сан-Антон-де-Карлос қаласын қалдырды. Жауыздықтар басталды, испандық сарбаздар 1569 жылы қамал мен миссияны тастап кетуден бұрын Карлосты, оның орнын басатын Фелипе мен бірнеше "асыл" адамдарды өлтірді. Авилес оқиғасынан кейін бір ғасырдан астам уақыт бойы испандар мен Калуса арасында байланыс азайды. 1614 жылы аймаққа қайта келген испандықтар Калусаға Тампа шығанағы маңындағы Калуса мен испандық одақтас тайпалар арасындағы соғыс аясында шабуыл жасады. 1680 жылы Калусада тұтқындалғандарды құтқару үшін іспандық экспедиция кері қайтуға мәжбүр болды, өйткені көршілес тайпалар Калусаның кек алуынан қорқып, испандықтарға жол көрсетуден бас тартты. 1697 жылы францискан миссионерлері Калусаға миссия ашты, бірақ бірнеше айдан кейін кетіп қалды. 1702 жылы Испания мен Англия арасындағы соғыс басталғаннан кейін Каролина провинциясымен одақтасқан Учизе Крик және Ямаси үндістерінің құл сатуға жасаған шабуылдары Флорида түбегінің оңтүстігіне дейін жетті. Каролиналық отаршылар криктер мен йемасилерге қару-жарақ берді, бірақ еуропалықтардан оқшауланған Калусаларда қару-жарақ болмады. Еуропалықтардың Америкаға келгенінен кейін тараған жаңа жұқпалы аурулар мен құл сатудан зардап шеккен Калуса аман қалғандары оңтүстікке және шығысқа қарай шегінді. 1711 жылы испандықтар 270 үндіні, соның ішінде көптеген Калусаларды Флорида кілстерінен Кубаға көшіруге көмектесті (онда көп ұзамай 200-ге жуық адам қайтыс болды). Олар 1700 адамды қалдырды. Испандықтар 1743 жылы Бискейн шығанағында бірнеше тайпалардан аман қалғандарға көмектесу үшін миссия құрды, оның ішінде Калуса, олар сол жерде және Флорида кілстерінде жиналды. Миссия бірнеше айдан кейін жабылды. Испания Флориданы 1763 жылы Ұлыбритания Корольдігіне бергеннен кейін, Оңтүстік Флориданың қалған тайпаларын испандықтар Кубаға көшірді, бұл аймақтан оларды алып тастауды аяқтады. Кейбір Калуса адамдары қалған болуы мүмкін және Семинол тайпасына сіңген, бірақ бұл туралы ешқандай құжат жоқ. Кубалық балықшылар лагерлері (ранчолар) Флориданың оңтүстік-батыс жағалауында 18 ғасырдан бастап 19 ғасырдың ортасына дейін жұмыс істеді. Балықшылар лагерлерінде жұмыс істеген испандық үндістердің (көбінесе испандық-үндістердің аралас тегінен) кейбіреулері Калусадан тараған болуы мүмкін.
The first recorded contact between the Calusa and Europeans was in 1513, when Juan Ponce de León landed on the west coast of Florida in May, probably at the mouth of the Caloosahatchee River, after his earlier discovery of Florida in April. The Calusa knew of the Spanish before this landing, however, as they had taken in Native American refugees from the Spanish subjugation of Cuba. The Spanish careened one of their ships, and Calusas offered to trade with them. After ten days, a man who spoke Spanish approached Ponce de León's ships with a request to wait for the arrival of the Calusa chief. Soon 20 war canoes attacked the Spanish, who drove off the Calusa, killing or capturing several of them. The next day, 80 "shielded" canoes attacked the Spanish ships, but the battle was inconclusive. The Spanish departed and returned to Puerto Rico. In 1517 Francisco Hernández de Córdoba landed in southwest Florida on his return voyage from the Yucatán. He was also attacked by the Calusa. In 1521, Ponce de León returned to southwest Florida to plant a colony, but the Calusa drove the Spanish out, mortally wounding Ponce de León. The Pánfilo de Narváez expedition of 1528 and the Hernando de Soto expedition of 1539 both landed in the vicinity of Tampa Bay, north of the Calusa domain. Dominican missionaries reached the Calusa domain in 1549 but withdrew because of the hostility of the tribe. Salvaged goods and survivors from wrecked Spanish ships reached the Calusa during the 1540s and 1550s. The best information about the Calusa comes from the Memoir of Hernando de Escalante Fontaneda, one of these survivors. Fontaneda was shipwrecked on the east coast of Florida, likely in the Florida Keys, about 1550, when he was thirteen years old. Although many others survived the shipwreck, only Fontaneda was spared by the tribe in whose territory they landed. Warriors killed all the adult men. Fontaneda lived with various tribes in southern Florida for the next seventeen years before being found by the Menendez de Avilés expedition. In 1566 Pedro Menéndez de Avilés, founder of St. Augustine, made contact with the Calusa. He struck an uneasy peace with their leader Caluus, or Carlos. Menéndez married Carlos' sister, who took the baptismal name Doña Antonia at conversion. Menéndez left a garrison of soldiers and a Jesuit mission, San Antón de Carlos, at the Calusa capital. Hostilities erupted, and the Spanish soldiers killed Carlos, his successor Felipe, and several of the "nobles" before they abandoned their fort and mission in 1569. For more than a century after the Avilés adventure, there was little contact between the Spanish and Calusa. Re entering the area in 1614, Spanish forces attacked the Calusa as part of a war between the Calusa and Spanish allied tribes around Tampa Bay. A Spanish expedition to ransom some captives held by the Calusa in 1680 was forced to turn back; neighboring tribes refused to guide the Spanish, for fear of retaliation by the Calusa. In 1697 Franciscan missionaries established a mission to the Calusa but left after a few months. After the outbreak of war between Spain and England in 1702, slaving raids by Uchise Creek and Yamasee Indians allied with the Province of Carolina began reaching far down the Florida peninsula. The Carolinan colonists supplied firearms to the Creek and Yemasee, but the Calusa, who had isolated themselves from Europeans, had none. Ravaged by new infectious diseases introduced to the Americas by European contact and by the slaving raids, the surviving Calusa retreated south and east. In 1711, the Spanish helped evacuate 270 Indians, including many Calusa, from the Florida Keys to Cuba (where almost 200 soon died). They left 1,700 behind. The Spanish founded a mission on Biscayne Bay in 1743 to serve survivors from several tribes, including the Calusa, who had gathered there and in the Florida Keys. The mission was closed after only a few months. After Spain ceded Florida to the Kingdom of Great Britain in 1763, the remaining tribes of South Florida were relocated to Cuba by the Spanish, completing their removal from the region. While a few Calusa individuals may have stayed behind and been absorbed into the Seminole, no documentation supports that. Cuban fishing camps (ranchos) operated along the southwest Florida coast from the 18th century into the middle of the 19th century. Some of the Spanish Indians (often of mixed Spanish Indian heritage) who worked at the fishing camps likely were descended from Calusa.