"Америкалық "A Chorus Line" мюзиклі"

Кіріспе

Марвин Хамлиштің музыкалық туындысы, 1985 жылғы фильмге бейімделуі.

"Хор желісі" – 1975 жылғы музыкалық қойылым, музыкасын Марвин Хамлиш, ән сөздерін Эдвард Клебан, ал пьесасын Джеймс Кирквуд және Николас Данте жазған. Бродвей театрының ашық сахнасында өтетін бұл мюзикл хорға қатысу үшін сынақтан өтетін он жеті Бродвей бишісінің тағдырына арналған. "Хор желісі" әртістер мен хореографтардың жеке басы туралы, олардың өмірін қалыптастырған оқиғалар мен биші болу туралы шешімдерін аңғартады. Бірнеше шеберлік сабаларынан және Бродвейден тыс қойылымдардан кейін, "Хор желісі" 1975 жылдың 25 шілдесінде Майкл Беннеттің режиссерлігімен және Беннет пен Боб Авианның бірлескен хореографиясымен Шуберт театрында (Бродвей) ашылды. Бұл мюзикл бес күндік кассалық табысқа және сыншылардың жоғары бағасына ие болды, он екі "Тони" сыйлығына ұсынылып, тоғыз сыйлықты жеңіп алды, сонымен қатар 1976 жылғы "Драма" саласы бойынша Пулитцер сыйлығына ие болды. Алғашқы Бродвей қойылымы 6137 рет көрсетілді, 1997 жылы "Мысықтар" қойылымы одан озысқанша Бродвей тарихындағы ең ұзақ сақталған қойылым болды, ал 2011 жылы "Чикаго" қойылымының жаңаруымен озысқанша, АҚШ-та шығарылған ең ұзақ сақталған Бродвей мюзиклі болды. Ол барлық уақыттағы Бродвейдегі ең ұзақ сақталған шоулардың жетіншісі болып табылады. "Хор желісінің" сәттілігі бүкіл әлем бойынша көптеген сәтті қойылымдарға жол ашты. Ол 1976 жылы Вест-Эндте ұзақ уақыт көрсетілді, ал 2006 жылы Бродвейде және 2013 жылы Вест-Эндте қайта жаңғыртылды.

Қысқаша мазмұны

Шоу Бродвейдегі алдағы қойылымға арналған кастинг кезінде басталады. Режиссер Зак пен оның ассистенті Ларри 24 бишіні сынақтан өткізеді. Әр биші жұмыс табуға асығыс ("Мен оны аламын деп үміттенемін"). Бір раундтан кейін 17 биші қалды. Зак оларға төрт жігіт және төрт қыздан тұратын күшті сегіздік хор іздеп отырғанын айтады. Оларды жақсырақ тану үшін, бишілерден өздерін таныстыруларын сұрайды. Бишілер көбінесе ерте өмірлік тәжірибелерден бастап ересекке дейін, содан кейін мансаптың соңына дейін өздерінің өткендерін баяндайды. Бірінші үміткер Майк Коста 12 баланың ең кішісі екенін айтады. Ол әпкесі Розалидің би сабағын қарап, бимен алғаш танысқан кездерін еске алады ("Мен де сондай билей аламын"). Бір күні ол Розали сабаққа бармағанда оның орнына барып, содан бері билейді. Бобби Миллс бақытсыз балалық шағын әзілдермен жасыруға тырысады. Ол сөйлегенде, басқа бишілер осы ерекше кастинг процесіне күмәнмен қарайды және Закқа не айту керектігін талқылайды ("Және"), бірақ олардың барлығына жұмыс керек болғандықтан, әңгіме жалғасады. Зак көшедегі Шейла Брайанттың кастингке жеңілтек қарауына ашуланады. Шейла анасының жас кезінде үйленгенін, әкесінің оларды мүлдем ұнатпағанын айтады. Алты жасында ол Бебе Бензенхаймер мен Мэгги Уинслоу сияқты, балеттің бақытсыз отбасынан қашуға көмектесетінін түсінеді ("Балетте"). Шатақ және музыкалық сезімі жоқ Кристин Урич ДеЛука ән айта алмайтынына өкінеді, ал күйеуі Ал оның сөздерін әуенмен аяқтайды ("Ән айт!"). Ең жас биші Марк Энтони әйел анатомиясымен алғаш танысқандағы және алғашқы жасөспірімдік арманы туралы айтады, ал басқа бишілер өздерінің жасөспірімдік естеліктерімен бөліседі ("Он екі, он үш, махаббат"). 4'10" Конни Вонг бойының кішкентай болуының қиындықтарына өкінеді, ал Диана Моралес қорқынышты мектептегі актерлік сабағын еске алады ("Ештеңе"). Дон Керр түнгі клубтағы алғашқы жұмысын еске алады, ал Джуди Тернер өзінің қиын балалық шағын еске алады, ал кейбір кастингке қатысушылар ата-аналарының пікірлері туралы айтады ("Ана"). Грег Гарднер өзінің гомосексуализмін қалай ашқанын айтады, ал Ричи Уолтерс балабақша тәрбиешісі болуға жақын болғанын айтады ("Допты бер!"). Соңында, жақында толыққан Вал Кларк таланттың өзі жеткіліксіз екенін түсіндіреді, силикон мен пластикалық хирургия бейне мен мансаптық перспективаларды жақсартуға көмектеседі ("Би: Он; Сыртқы түрі: Үш"). Бишілер төмен қабатқа түсіп, кастингтің келесі бөліміне арналған әнді үйренеді, бірақ тәжірибелі биші Кэсси Фергюсон, жеке өнерде үлкен жетістіктерге қол жеткізген, Закпен сөйлесу үшін сахнада қалады. Олардың тарихы бар: Зак бұрын оны басты рөлге таңдаған, олар бірнеше жыл бірге тұрған. Зак Кэссиге хорға тым жақсы екенін және осы кастингке келмеуі керектігін айтады. Алайда, ол жеке жұмыс таба алмағанын түсіндіреді және биге деген құштарлығын білдіре алатын хорға "үйге оралуға" дайын ("Музыка және айна"). Зак оны төмен қабатқа жіберіп, би комбинациясын үйренуге рұхсат береді. Зак өзінің өткенімен бөлісуге тартынған Пол Сан Марконы жеке әңгіме үшін сахнаға шақырады, ол балалық шағы мен жасөспірімдік шағын, эстрадалық өнеріндегі мансабын, еркектігімен және гомосексуализмімен бетпе-бет кездесуін, содан кейін ата-анасының оның өмір салтын біліп, одан бас тартуын қайғымен еске алады. Кэсси мен Зактың күрделі қарым-қатынасы белгілі бір жұлдызды көрсету үшін жасалған нөмірді өткізу кезінде қайта жанданады ("Бір"). Зак Кэссиге қарсы шығады, ол "билеп жатыр" деп сезінеді және олар қарым-қатынас пен мансабындағы мәселелерді қайталайды. Зак басқа бишілердің машина сияқты қозғалысына назар аударады, олардың барлығы бірігіп кеткен және ешқайсысы жеке танылмауы мүмкін, және оны осыған ұқсас нәрсеге ие болғысы келе ме деп сұрайды. Кэсси бишілерді қорғап: "Мен олардың бірі болғаным үшін мақтанамын. Олар керемет, барлығы ерекше. Мен де осы сызықта би билеуге қуанамын. Иә, мен де солай етер едім, егер сіз мені қабылдасаңыз, мен хорға барамын". Бірде Пол сығады және жақында операция жасаған тізесін жарақаттайды. Пол ауруханаға апарылғаннан кейін, кастингтегілердің бәрі сенбеушілікпен тұрып, мансаптары бір сәтте аяқталуы мүмкін екенін түсінеді. Зак қалған бишілерден енді би билей алмаса не істейтінін сұрайды. Диана "Мен махаббат үшін не істедім" әнімен компанияны жетектейді. Соңғы сегіз биші таңдалады: Майк, Кэсси, Бобби, Джуди, Ричи, Вэл, Марк және Диана. "Бір" (қайталау / финал) 19 кейіпкердің әрқайсысына жеке иіліп, олардың репетициялық киімдері бірдей жалтыраған алтын костюмдерге ауыстырылады. Әр биші топқа қосылғанда, бір-бірінен ажырату қиын болады: ирония, көрерменге жеке тұлға болған әр кейіпкер енді шексіз ансамбльдің анонимді мүшесі сияқты көрінеді.

The show opens during an audition for an upcoming Broadway production. The formidable director Zach and his assistant choreographer Larry put the 24 dancers through their paces. Every dancer is desperate for work ("I Hope I Get It"). After a round of cuts, 17 dancers remain. Zach tells them he is looking for a strong 8 member dancing chorus of four boys and four girls. Wanting to learn more about them, he asks the dancers to introduce themselves. Reluctantly, the dancers reveal their pasts. The stories generally progress chronologically from early life experiences through adulthood to the end of a career. The first candidate, Mike Costa, explains that he is the youngest of 12 children. He recalls his first experience with dance, watching his sister Rosalie's dance class when he was a preschooler ("I Can Do That"). Mike replaced her one day when she refused to go to class—and he stayed. Bobby Mills tries to hide his unhappy childhood by making jokes. As he speaks, the other dancers distrust this strange audition process and debate what they should reveal to Zach ("And "), but since they all need the job, the session continues. Zach is angered that the streetwise Sheila Bryant is seemingly not taking the audition seriously. Opening up, she reveals that her mother married at a young age and her father neither cared about nor loved them. At age six she realized, as had fellow auditionees Bebe Benzenheimer and Maggie Winslow, that ballet helped her escape her unhappy family life ("At the Ballet"). Scatterbrained and tone deaf Kristine Urich DeLuca laments being unable to sing, while her husband Al finishes her phrases in tune ("Sing!"). Mark Anthony, the youngest dancer, relates his first exposure to the female anatomy and his first wet dream, while the other dancers share their own memories of adolescence ("Hello Twelve, Hello Thirteen, Hello Love"). The 4'10" Connie Wong laments the problems of being short, and Diana Morales recollects her horrible high school acting class ("Nothing"). Don Kerr remembers his first job at a nightclub and Judy Turner reflects on her problematic childhood while some auditioners talk about their parents' opinions ("Mother"). Greg Gardner discusses discovering his homosexuality and Richie Walters recounts nearly becoming a kindergarten teacher ("Gimme the Ball"). Finally, the newly buxom Val Clark explains that talent alone isn't everything, and silicone and plastic surgery can really help improve one's image and career prospects ("Dance: Ten; Looks: Three"). The dancers go downstairs to learn a song for the audition's next section, but experienced dancer Cassie Ferguson, who has had notable successes as a soloist, stays onstage to talk to Zach. They have a history together: Zach had previously cast her in a featured part, and they had lived together for several years. Zach tells Cassie that she is too good for the chorus and shouldn't be at this audition. However, she explains her current inability to find solo work and is willing to "come home" to the chorus where she can at least express her passion for dance ("The Music and the Mirror"). Zach relents and sends her downstairs to learn the dance combination. Zach calls Paul San Marco, who has been reluctant to share his past, onstage for a private talk, and he emotionally relives his childhood and teenage years, his early career in a drag act, facing his manhood and his homosexuality, and his parents ultimately discovering his lifestyle and disowning him for it, before breaking down, with Zach comforting him. Cassie and Zach's complex relationship resurfaces during a run through of the number created to showcase an unnamed star ("One"). Zach confronts Cassie, feeling that she is "dancing down," and they rehash the issues in their relationship and her career. Zach points to the machine like movement of the other dancers, who have all blended together and will probably never be recognized individually, and mockingly asks if she wants this. Cassie defiantly defends the dancers: "I’d be proud to be one of them. They’re wonderful They’re all special. I’d be happy to be dancing in that line. Yes, I would and I'll take chorus if you'll take me." During a tap sequence, Paul falls and injures his knee that recently underwent surgery. After Paul is carried off to the hospital, all at the audition stand in disbelief, realizing that their careers can also end in an instant. Zach asks the remaining dancers what they will do when they can no longer dance. Diana leads the company in "What I Did for Love". The final eight dancers are selected: Mike, Cassie, Bobby, Judy, Richie, Val, Mark, and Diana. "One" (reprise/finale) begins with an individual bow for each of the 19 characters, their hodgepodge rehearsal clothes replaced by identical spangled gold costumes. As each dancer joins the group, it is suddenly difficult to distinguish one from the other: ironically, each character who was an individual to the audience seems now to be an anonymous member of a never ending ensemble.

Өндіріс тарихы

Мюзикл Бродвей бишілерімен бірнеше таспаға түсірілген семинар сессияларынан құрылды, олар "сиғандар" деп белгілі болды, олардың арасында түпнұсқа актерлік құрамға кірген сегіз адам болды. Сессияларды бастапқыда бишілер Мишон Пикок пен Тони Стивенс жүргізді. Алғашқы жазба 1974 жылдың 26 қаңтарында Николаус жаттығу орталығында жасалды. Олар Бродвей бишілері үшін мастер-кластар өткізу мақсатында кәсіби би компаниясын құруды жоспарлаған. Майкл Беннетт топқа бақылаушы ретінде шақырылды, бірақ ол тез арада басқаруды қолға алды. Беннетттің қатысуы күмәндалғанмен, Кирквуд пен Данте авторлығына қатысты ешқандай дау болған жоқ. Кейінірек Беннетт "Хор желісі" мюзиклінің идеясы оған тиесілі деген мәлімдемесі тек ғана наразылық тудырды, сонымен қатар бірнеше сот процесіне де себеп болды. Семинарлар кезінде хорға қатысу үшін кездейсоқ кейіпкерлер орындау сапасына қарай таңдалатын, нәтижесінде әр репетицияда әртүрлі "каст" құрылатын. Дегенмен, кейбір костюмерлер финалға дейін актерлерді ауыстырудың тудыратын стрессіне байланысты осы аяқталған түріне қарсы болды. Соның салдарынан, аяқталу бөлігі алынып тасталды және кейіпкерлердің бір жиынтығы "бекітілді". "Хор желісі" мюзикліне музыка жазған Марвин Хамлиш алғашқы көрсетімдер кезінде көрермендердің оқиғаның бір бөлігіне немқұрайлылық танытқанын еске алды. Бұл мәселе актриса Марша Мейсон Беннеттке Кэссидің (түпнұсқадағы Донна МакКечни) барлық нәрсені дұрыс жасағаны үшін рөлді жеңуі керек екенін айтқанда шешілді. Беннетт осылайша Кэссинің әрқашан жеңіп отыруын қамтамасыз етті.

Бастапқы өндіріс

1975 жылдың 15 сәуірінде «A Chorus Line» қойылымы «The Public Theater» театрында Бродвейден тыс сахнада дебют жасады. Ол кезде «Public» театрының қойылымды қаржыландыруға жеткілікті қаражаты болмағандықтан, 1,6 миллион доллар қарыз алды. Қойылымды Беннет режиссерлік етті, ал хореографиясын Беннет пен Боб Авиан бірлесіп жасады. Алдын ала жарияланғаннан кейін билеттерге деген сұраныс өте жоғары болғандықтан, барлық билеттер дереу сатылып кетті. Продюсер Джозеф Папп қойылымды Бродвейге көшірді және 1975 жылдың 25 шілдесінде Шуберт театрында ашты, онда 1990 жылдың 28 сәуіріне дейін 6137 қойылым өтті. Қосымша актерлер Кароль Швайд және Джон Минео «Барбара» және «Жарад» рөлдерін сомдады, бірақ олар тек басқа рөлдерді орындады. Сонымен қатар, Тим Кэссиди «Боббидің» дублері болды. Бұл қойылым 12 «Тони» сыйлығына ұсынылып, тоғыз сыйлықты жеңіп алды: «Үздік мюзикл», «Үздік мюзикл кітабы», «Үздік музыка» (Хэмлиш пен Клебан), «Үздік режиссер» және «Үздік хореография», «Үздік әйел актриса» (МакКечни), «Үздік ер адам актриса» (Сэмми Уильямс), «Үздік әйел актриса» (Бишоп) және «Үздік жарық дизайны». 1997 жылы «Cats» қойылымы оның көрсеткіштерін басып өтті. 1983 жылдың 29 қыркүйегінде Беннет пен 332 «A Chorus Line» ардагерлері мюзиклдің Бродвей тарихындағы ең ұзақ уақытқа созылған қойылым ретінде танылуын тойлау үшін жиналды. 1990 жылдың 19 ақпанына дейін «A Chorus Line» Бродвейден 146 миллион доллар, АҚШ бойынша 277 миллион доллар табыс тапты және Бродвейге 6,5 миллион адам келді. Ол кезде бұл «Cats» қойылымынан кейін Бродвей тарихындағы екінші ең табысты қойылым болды, оның табысы 50 миллион долларды құрады (қосымша табыс есебінен). Табыстың 75% Папптың «New York Shakespeare Festival» фестиваліне, ал 25% Беннеттің «Plum Productions» компаниясына тиесілі болды. Қойылым үш жыл бойы көрсетілді және 1976 жылы «Лоренс Оливье» сыйлығын «Жылдың үздік мюзиклы» номинациясында жеңіп алды, бұл сыйлықтар алғаш рет табысталған жыл болды. Британдық актерлер құрамы 1977 жылы алмасты. Олар Жан-Пьер Кассельді Зак, Дайан Лэнгтонды Диана Моралес, Джефф Шэнклиді Аль, Майкл Станифортты Пол, Стивен Тейтті Грег (кейін Кассельді Зак рөлінде ауыстырған) және Джеральдин Гарднерді (Труди ван Дорн) Шейла рөлінде сомдады. Элизабет Сил Кэсси рөліне таңдалды, бірақ ол бір сағаттан кейін Петра Синявскимен ауыстырылды, ол британдық актерлер құрамының барлық қойылымдарында осы рөлді ойнады. Австралиялық қойылымның тұңғыш көрсетілімі 1977 жылдың мамырында Сиднейдегі «Ерінің Ұлы театрында» өтті, ал 1978 жылдың қаңтарында Мельбурнның «Ерінің Ұлы театрына» көшірілді. Актерлер құрамында Диана рөлін Пета Топпано, Майк рөлін Дэвид Аткинс, Пол рөлін Росс Коулман сомдады. 1980 жылы Рой Смит басшылығымен Буэнос-Айрестің «Teatro El Nacional» театры 10 ай бойы көрсетілген «A Chorus Line» мюзиклінің испан тіліндегі нұсқасын шығарды (кейін жоспарланған келесі қойылымға орын беру үшін). Испанияда бұл қойылым 1984 жылдың желтоқсанында Барселонадағы «Teatre Tívoli» театрында Рой Смит режиссерлігімен ашылды және Мадридтегі «Teatro Monumental» театрына ауысудан бұрын Начо Артиме мен Хайме Азпиликуэта испан тіліне аударды. 1986 жылдың шілдесінде Италияда «A Chorus Line» мюзиклі алғаш рет қойылды. Ол Генуядағы «Nervi Dance Festival» фестивалінде дебют жасады, содан кейін бес апталық итальяндық турнеге шықты. Хореография фестивальдің сахнасына Бейорк Ли бейімдеді, ол бастапқы қойылымда Конни рөлін сомдаған және кейіннен түпнұсқа хореограф Майкл Беннеттпен тығыз қарым-қатынаста болған. Неміс тіліндегі нұсқаны Ли қайтадан режиссерлік етті және алғаш рет 1987 жылы Австрияның Вена қаласында ашылды, онда ол бір маусым бойы көрсетілді, содан кейін 1988 жылы Джимми Боуин шығарған неміс тіліндегі CD-дискі шығарылды. Мюзиклдің алғашқы және 2016 жылға дейін жалғыз кәсіби венгрлік қойылымы 1988 жылдың 25 наурызында «Michael Bennett emlékére» (Майкл Беннеттің естелігі) деген атпен шектеулі уақытқа қойылды. Оны Будапешттегі драма және кино академиясының компаниясы «Ódry Színpad» орындады, оны венгр тіліне Гёрджи Гебора аударды, ал режиссері Имре Керений болды. Зак кейіпкерінің есімі Майкл болып өзгертілді және оны Керений сомдады. 2006 жылғы Бродвейдегі қайта жаңғыру 5 қазанда Джеральд Шоенфельд театрында ашылды, ол Сан-Францискода көрсетілгеннен кейін. Қайта жаңғыру 2008 жылдың 17 тамызында 759 қойылым мен 18 алдын ала қараудан кейін жабылды. Ол 8 миллион долларға қаржыландырылды және 19 аптада инвестицияларын қайтарып алды. Қойылымды Боб Авиан режиссерлік етті, ал хореографияны Бэйорк Ли қайта жасады, ол Бродвейдегі алғашқы қойылымда Конни Вонг рөлін сомдаған. Ашылу кешіндегі актерлер құрамында Пол МакГилл, Майкл Беррес, Шарлотта д'Амбуаз, Мара Дэви, Джеймс Т. Лейн, Тони Язбек, Хизер Парселс, Алисан Портер, Джейсон Там, Джессика Ли Голдин, Дейдре Гудв...

A Chorus Line opened Off Broadway at The Public Theater on April 15, 1975. At the time, the Public did not have enough money to finance the production so it borrowed $1.6 million to produce the show. The show was directed by Bennett and co choreographed by Bennett and Bob Avian. Advance word had created such a demand for tickets that the entire run sold out immediately. Producer Joseph Papp moved the production to Broadway and on July 25, 1975, it opened at the Shubert Theatre, where it ran for 6,137 performances until April 28, 1990. Additional cast members Carole Schweid and John Mineo were understudies named "Barbara" and "Jarad", although they only went on covering other roles. Also, Tim Cassidy was an understudy for "Bobby". The production was nominated for 12 Tony Awards, winning nine: Best Musical, Best Musical Book, Best Score (Hamlisch and Kleban), Best Director, and Best Choreography, Best Actress (McKechnie), Best Featured Actor (Sammy Williams), Best Featured Actress (Bishop) and Best Lighting Design. until its record was surpassed by Cats in 1997. On September 29, 1983, Bennett and 332 A Chorus Line veterans gathered to celebrate the musical becoming the longest running show in Broadway history. Up to February 19, 1990, A Chorus Line had generated $146 million from its Broadway gross and $277 million in total U. S. grosses and had 6.5 million Broadway attendees. At the time, it was the second most profitable show in Broadway history after Cats with profits of $50 million (including ancillary income). 75% of the profits went to Papp's New York Shakespeare Festival and 25% to Bennett's Plum Productions. The production ran for three years and won the Laurence Olivier Award as Best Musical of the Year in 1976, the first year the awards were presented. The original British cast took over in 1977. It included Jean Pierre Cassel as Zach, Diane Langton as Diana Morales, Jeff Shankley as Al, Michael Staniforth as Paul, Stephen Tate as Greg (later replacing Cassel as Zach) and Geraldine Gardner (aka Trudi van Doorn of The Benny Hill Show) as Sheila. Elizabeth Seal was cast as Cassie but was replaced at the eleventh hour by her understudy Petra Siniawski who played the role for the entire British cast run. The original Australian production opened in Sydney at Her Majesty's Theatre in May 1977 and moved to Melbourne's Her Majesty's Theatre in January 1978. The cast featured Peta Toppano as Diana, David Atkins as Mike, and Ross Coleman as Paul. In 1980, under the direction of Roy Smith, the Teatro El Nacional of Buenos Aires produced a Spanish version of A Chorus Line lasting 10 months (and then only to make way for an already scheduled subsequent production). In Spain the show opened in December 1984 at Teatre Tívoli in Barcelona, directed by Roy Smith and translated into Spanish by Nacho Artime and Jaime Azpilicueta, before transferring to Teatro Monumental in Madrid. In July 1986, A Chorus Line was produced in Italy for the first time. It premiered at the Nervi Festival of Dance in Genoa, followed by a five week Italian tour. The choreography was adapted for the festival's performing space by Baayork Lee who had played Connie in the original production and subsequently became a close collaborator of Michael Bennett, the original choreographer. The German language version was again directed by Lee and first opened in 1987 in Vienna, Austria, where it ran for one season followed by the German language CD release produced by Jimmy Bowien in 1988. The first—and as of 2016 only—professional Hungarian production of the musical opened its limited run on March 25, 1988, under the title Michael Bennett emlékére (In Memory of Michael Bennett). It was performed by Ódry Színpad (the company of the Academy of Drama and Film in Budapest) translated into Hungarian by György Gebora, and directed by Imre Kerényi. The character Zach was renamed Michael and played by Kerényi. The 2006 Broadway revival opened at the Gerald Schoenfeld Theater on October 5, 2006, following a run in San Francisco. The revival closed on August 17, 2008, after 759 performances and 18 previews. It cost $8 million to finance and recouped its investment in 19 weeks. The production was directed by Bob Avian, with the choreography reconstructed by Baayork Lee, who had played Connie Wong in the original Broadway production. The opening night cast included Paul McGill, Michael Berresse, Charlotte d'Amboise, Mara Davi, James T. Lane, Tony Yazbeck, Heather Parcells, Alisan Porter, Jason Tam, Jessica Lee Goldyn, Deidre Goodwin, and Chryssie Whitehead. On April 15, 2008, Mario Lopez joined the cast as the replacement for Zach. The production was the subject of the documentary film Every Little Step. The production received two Tony Award nominations in 2007 for Featured Role (Charlotte d'Amboise) and Revival (Musical). The original contract for A Chorus Line provided for sharing the revenue from the show with the directors and dancers that had attended the original workshop sessions. However, the contract did not specify revenue when the musical was revived in 2006. In February 2008, an agreement was reached between the dancers and Michael Bennett's estate. A 2008 U. S. touring production opened on May 4, 2008, at the Denver Center for the Performing Arts and toured through June 2009. This production featured Michael Gruber as Zach, Nikki Snelson as Cassie, Emily Fletcher as Sheila, and Gabrielle Ruiz as Diana. In 2012, the musical toured Australia, gaining much critical acclaim. Baayork Lee directed the production and it gained many nominations, including Helpmann nominations for Best Actress in a Musical for West End star, Anita Louise Combe playing Cassie, Best supporting Actress in a musical, Deborah Krizak and Best supporting Actor in a musical, Euan Doidge and it won best musical. The same production and cast then came to Singapore, playing at the Marina Bay Sands, Sands Theater from May 4 to 27, 2012. The show returned to London for a West End revival in February 2013 at the London Palladium, running through August of that year. It was directed by original choreographer Bob Avian, with John Partridge, Scarlett Strallen, and Victoria Hamilton Barritt starring. James T. Lane is reprising his Broadway role and Leigh Zimmerman won the Laurence Olivier Award for Best Performance in a Supporting Role in a Musical for her portrayal of Sheila in this production. Producers announced on June 9, 2013, that the London revival cast would record a new cast album featuring never before heard songs which were written for the show but never made the final cut. In 2015, the Original Broadway cast of Hamilton paid tribute to A Chorus Line 40th anniversary and performed "What I Did For Love", with the original cast of A Chorus Line joining them onstage. Reports surfaced in June 2016 that a second Broadway revival is planned for 2025, in honor of the show's 50th anniversary. For its annual fully staged musical event, the Hollywood Bowl produced a limited run of A Chorus Line from July 29 31, 2016, directed and choreographed by Baayork Lee. The cast included Sabrina Bryan as Valerie Clark, Robert Fairchild as Mike Costa, Spencer Liff as Larry, Ross Lynch as Mark Anthony, Mara Davi as Maggie Winslow, J. Elaine Marcos as Connie Wong, Jason Tam as Paul San Marco, Leigh Zimmerman as Sheila Bryant, Mario Lopez as Zach, Sarah Bowden as Cassie Ferguson, Krysta Rodriguez as Diana Morales, and Courtney Lopez as Kristine Ulrich. In 2016, approval was granted to director Donna Feore to allow changes in choreography so the show could be performed for the first time on a thrust stage, in the Festival Theatre at the Stratford Festival of Canada. In 2018, New York City Center presented A Chorus Line as their annual gala presentation. The production was directed by Bob Avian, co choreographer of the original 1975 production, and choreographed by Baayork Lee, Broadway's original Connie Wong. In 2019, a Spanish language version of the musical premiered as part of the inaugural season of Teatro del Soho in Málaga, Spain, starring the theater's founder Antonio Banderas as Zach. Banderas also co directed the musical with Baayork Lee.

Бродвейдің түпнұсқалық қойылымы

Жыл Сыйлық Санаты Үміткер Нәтижесі 1976 Tony Award Ең үздік мюзикл Мюзикл кітабы Джеймс Кирквуд және Николас Данте Мюзиклдегі басты әйел рөліндегі үздік орындау Донна МакКечни Мюзиклдегі екінші рөлдегі үздік орындау Сэмми Уильямс Роберт ЛуПон Мюзиклдегі екінші рөлдегі үздік орындау Келли Бишоп Присцилла Лопез Оригинал музыкасы Марвин Хамлиш және Эдвард Клебан Мюзиклді қоюдың үздік режиссері Майкл Беннет Хореография Майкл Беннет және Боб Авиан Костюм дизайнының үздік нұсқасы Theoni V. Aldredge Жарық дизайнының үздік нұсқасы Тарон Муссер Drama Desk Award Ең үздік мюзикл Мюзикл кітабы Джеймс Кирквуд және Николас Данте Мюзиклдегі үздік әйел рөліндегі орындау Келли Бишоп Донна МакКечни Мюзиклді қоюдың үздік режиссері Майкл Беннет Хореография Майкл Беннет және Боб Авиан Мюзиклдегі үздік музыка Марвин Хамлиш Мюзиклдегі үздік өлеңдер Эдвард Клебан Pulitzer Prize for Drama Театр әлемі сыйлығы Арнайы сыйлық 1978 Алтын пластинка Columbia Records 1984 Tony Award (арнайы) Бродвейдегі ең ұзақ көрсетілген мюзикл

Фильмге бейімделу

1975 жылы фильмнің құқықтары Universal Pictures компаниясына 5,5 миллион долларға, сондай-ақ дистрибьютордың жалпы кірісінің 20% -ы 30 миллион доллардан асып кеткен жағдайда сатылды. Фильм 1985 жылы шықты, оның басты рөлінде Майкл Дуглас Зәк рөлінде ойнады. Сондай-ақ, Касси рөлінде Алисон Рид пен Ларри рөлінде Терренс Манн ойнады. Фильмді Ричард Аттенборо режиссерлік етті, сценарийін Арнольд Шульман жазды. Оны Сай Фейер өндірді және Columbia Pictures, Metro Goldwyn Mayer және Universal Pictures таратып шығарды. Фильм сыншылардан ара-жібірлі пікірлер алды және 25 миллион долларлық бюджеттен тек 14 миллион доллар жинап, кассалық сәтсіздікке ұшырады. "Montage Part 1: Hello Twelve, Hello Thirteen, Hello Love" және "Montage Part 4: Gimme The Ball" әндері Марвин Хэмлиш пен Эдвард Клебан жазған "Surprise, Surprise" жаңа әнімен ауыстырылды. "Музыка және айна" әні де қысқартылып, оның орнына Хэмлиш пен Клебан жазған "Let me dance for you" әні қойылды. "What I Did for Love" әні Диананың орнына Кэсси орындады және "The Tap Combination" кезінде қарсы ән ретінде орындалды. "Және" мен "Жырла!" әндері толығымен кесілді. Кейінірек, түпнұсқа Бродвей қойылымындағы Шейла рөлін ойнаған Келли Бишоп былай деді: "Режиссер Ричард Аттенборо ток-шоуда "бұл шоу-бизнеске енуге тырысатын балалар туралы оқиға" деді де, қорқыныш білдірдім. Мен теледидарды терезеден лақтыруға жақындадым, шынымен де ақымақ! Бұл би өнерінің ардагерлерінің, билеуге мүмкіндіктері қалғанда соңғы жұмысын іздеуі туралы. Фильмнің нашар болуына таң қалмау керек!"