Уилтон аббаттығы – Англиядағы Уилтширдегі ежелгі бенедиктин әйелдер монастыры (930-1539 жж.). Тарихы, негізін қалаушылар және сарапшы пікірлері туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уилтширдегі бенедиктиндік әйелдер монастыры, Англия.
Benedictine convent in Wiltshire, England
Уилтон аббаттығы – Англияның Уилтшир округында, Солсбериден батысқа қарай үш миль жерде, қазіргі Уилтон үйі тұрған жерде болған бенедиктиндік әйелдер монастыры. Ол 10 ғасырдың басынан 1539 жылға дейін жұмыс істеді.
Wilton Abbey was a Benedictine convent in Wiltshire, England, three miles west of Salisbury, probably on the site now occupied by Wilton House. It was active from the early tenth century until 1539.
Қор
Уилтон аббатшылығы туралы алғашқы жазбалар 930 жылдарға дейін барады, бірақ 15 ғасырдағы өлең оның негізін 8 ғасырдың соңында Уилтшир елдорманы Вейостан қалағандығын, ал оның әйелі Альбурга аббаттыққа басшылық еткенін айтады. Кейбір тарихшылар бұл мәлімдемені қабылдаған, бірақ шіркеу тарихшысы Сара Фут оны 10 ғасырдағы жаңа құрылым деп сипаттап, жоққа шығарды. Тарихшы Элизабет Криттал да бұл оқиғаны мойынбұрмайды. Алайда, Эггберттің өмірбаянында оның есімі еске алынбаған.
Wilton Abbey is first recorded in the 930s, but a 15th century poem dates its foundation to the late 8th century by Weohstan, ealdorman of Wiltshire, and his widow Alburga is said to have been its abbess. This claim has been accepted by some historians, but it is rejected by the ecclesiastical historian, Sarah Foot, who describes it as a new foundation in the tenth century. The story is also dismissed by the historian Elizabeth Crittall. but she is not mentioned in biographies of Ecgberht.
Англосаксон дәуірі
Қауымда 26 қарындас болуы тиіс еді. Ол Сент-Мэри шіркеуіне қарасты болды. Едуард Ескі және Эльфлидтің Еділфлед және Этельхильд есімді екі қызы, әдетте, қауымға қосылған, Еділфлед – қарындас ретінде, ал Этельхильд – мирянка ретінде. Олар аналарымен бірге Вилтон қаласына жерленді. Олардың жартылай бауыры, король Этельстан 930 жылдары Вилтондағы қауымға екі жер сыйлады, соның ішінде 937 жылы өзінің және Еділфледтің күнәларын кешіру үшін берілген жер де бар еді. 955 жылы король Эдвиг Вилтон аббаттығының қарындастарына Челке (Челке, саксон æt Ceolcum) деп аталатын мүлікті берді, оған Broad Chalke және Bowerchalke жерлері кірді.
The community was to number 26 nuns. It was attached to St Mary's Church. Two daughters of king Edward the Elder and Ælfflæd, Eadflæd and Æthelhild, probably joined the community, Eadflæd as a nun and Æthelhild as a lay sister. They were buried at Wilton with their mother. Their half brother, king Æthelstan, made two grants of land to a congregation at Wilton in the 930s, including one in 937 for the remission of his sins and those of Eadflæd. In 955 King Eadwig granted the nuns of Wilton Abbey an estate called Chelke (Chalke, Saxon æt Ceolcum) which included land in Broad Chalke and Bowerchalke.
Вулфтрит дәуірі
Уилтондық Вулфтрит, Эдгардың әйелі (немесе кәнизағы), ағылшын королі (959–975 жылдары билеген), 960-шы жылдардың басынан шамамен 1000 жылға дейін Уилтон аббаты болды. Стентонның сөзіне қарағанда, ол монахиня болған кезде Эдгар (сол кезде он алтыдан аспаған, ал ол сәл үлкен болған) оны аббаттан ұрлап, Севеноакс маңындағы Кемсингтегі сарайына алып кеткен. Христиандыққа дейінгі және ерте христиандық англосаксон қоғамында келін ұрлау жиі кездесетін, сондықтан оның ұрлануына оның келісімі болған-болмағаны белгісіз. Дегенмен, ол екі жыл бойы Кемсингте ұсталды, осы уақыт ішінде Эдгарға Сент-Эдит есімді қызды дүниеге келтірді, ол өмірінің соңына дейін оны мойындап, қолдады. Эдгардың кеңесшісі Сент-Дунстан кейіннен патшаны ұрлауы үшін тәубе етуге көндірді: айтуынша, Эдгар жеті жыл бойы таж кимеген. 960-шы жылдардың басында Вулфтрит Вилтонға аббат ретінде қайта орналастырылды (онда ол қызын өсірді), ал Эдгар аббатқа қазына мен жер сыйлады. 964 жылы Эдгар Эльфтритпен христиандық рәсімде үйленді, бұл Вулфтритпен болған кез келген бұрынғы келісімді жойды; осы себепті, қазіргі тарихшылар оны кейде "кәнизақ" деп атайды, бірақ сол кездегі әдет-ғұрыптарды ескеретін болсақ, бұл сөз дұрыс емес. Патшадан байлық алған және өзі де ақсүйек тегінен шыққан Вулфтрит өзінің байлығын Вилтонның қасиетті заттар жинағын толықтыруға жұмсады. Ол сондай-ақ Вилтонды қорғау үшін патшалық байланыстарын пайдалана алды, мысалы, Вилтонның реві тұтқындаған екі дін қызметкерін босатуды қамтамасыз етті. Оның қызы 984 және 987 жылдар аралығында 23 жасында қайтыс болды, ал анасы мен түрлі патшалар, сондай-ақ жергілікті халықтың зор қолдауы оны қасиетті әулие ретінде дәріптеуге көмектесті.
Wulfthryth of Wilton, the wife (or concubine) of Edgar, King of the English (reigned 959–975), was abbess of Wilton between the early 960s and about 1000. According to Stenton, she was a nun when Edgar (who could not have been more than sixteen at the time, and she a bit older) abducted her from the abbey and carried her off to his palace at Kemsing, near Sevenoaks. Abduction of a bride was not uncommon in pre Christian and early Christian Anglo Saxon society, and it is unknown how much of her abduction was with her consent. Nevertheless, she was held at Kemsing for two years, during which time she bore Edgar a daughter Saint Edith, whom he acknowledged and supported for the rest of his life. St. Dunstan, an advisor to Edgar, later talked the king into doing penance for the abduction: reportedly, Edgar refrained from wearing his crown for seven years. By the early 960's, Wulfthryth was installed as abbess back at Wilton (where she raised her daughter), and Edgar had bestowed the abbey with treasure and land. In 964 Edgar married Ælfthryth, in a Christian ceremony which would have nullified any pagan arrangement with Wulfthryth; because of this, modern historians sometimes refer to her as a "concubine" but the word is inaccurate, given the custom of the time. Having been given wealth by the king, and being of a noble background herself, Wulfthryth used her wealth to build up Wilton's relic collection. She was also able to use her royal connections to protect Wilton in other ways, such as securing the release of two Wilton priests who had been imprisoned by the reeve of Wilton. Her daughter died between 984 and 987 at the age of 23, and her mother and various royalty, as well as enormous local popular support, promoted her cult as a saint.
Жоғарғы орта ғасырлар
1003 жылы Дания королі Суэйн Уилтон қаласын қиратты, бірақ аббатхананың да осы тағдырға ұшырағаны белгісіз. Уилтоннан білім алған Эдуард Исповедниктің әйелі Эдит Вессекс абатхананы таспен қайта салдырды; ол бұрын ағаштан салынған еді. Нормандтар басып алғанға дейін бір жыл бұрын бір жұбай өз қызы Ева Уилтонды аббатханаға берді. Ол 1080 жылы Францияда жаңа өмір бастау үшін кетіп қалды. Уилтон аббатиссасы корольден толық барондық иеленді, бұл құрметке тек үш ағылшын монастыры – Шафтсбери, Баркинг және Винчестердегі Сент-Мэри аббаттығы ғана ие болды. Барондық басшысы ретінде аббатисса король шақырғанда әскерге рыцарьдар беруге міндетті болды. Аббатисса өзінің билігіндегі лауазымдарды тағайындау құқығына ие болды, бұл оны маңызды демеушіге айналдырды; оның демеушілігінің ең маңызды себебі – әрқашан көптеген дін қызметкерлері болған монастырлық шіркеуге дияконды тағайындау құқығы еді. Уилтон аббаттығына патшайым отбасы жақсылық жасады және корольдік отбасының мүшелері, мысалы Генрих I және королева Модтан көптеген мол сыйлықтар алды. Король, Кентербери архиепискобы, Солсбери епископы және кейде патшайым да Уилтонға монахтарды тағайындау құқығына ие болды. Король бұл құқықты өзінің тәж кию рәсімінде және жаңа аббатисса сайлау кезінде, ал патшайым өзінің тәж кию рәсімінде пайдаланды. 1143 жылы король Стефан оны өзінің штаб-пәтері етіп белгіледі, бірақ Глостер графы Роберт басқарған Матильданың әскерлері оны жеңіске жеткізе алмады. 13 ғасырда Уилтон аббаттығы қаржылық қиындыққа тап болды, ал 1246 және 1276 жылдар аралығында ғимараттарды жөндеу үшін тәж бен шіркеуден бірнеше сыйлықтар берілді, сол кезде ғимараттар өте қиын жағдайда екені айтылды. 1302 және 1379 жылдары Уилтон монахтарының тәртіпсіздік жасағаны анықталды. Сесили Боденхэм 1534 жылы сайланды.
In 1003 Sweyn, King of Denmark, destroyed the town of Wilton but it is unknown whether the abbey shared its fate. Edith of Wessex, the wife of Edward the Confessor, who had been educated at Wilton, rebuilt the abbey in stone; it had formerly been of wood. In the year before the Norman conquest, a couple gave their daughter Eve of Wilton to the abbey. She left in 1080 to have a notable life in France. The Abbess of Wilton held an entire barony from the king, a privilege shared by only three other English nunneries, Shaftesbury, Barking, and St Mary's Abbey, Winchester. As the head of a barony, the abbess had the obligation to provide the royal army with knights when summoned. The abbess had the privilege to appoint offices in her realm, which made her an important patron; her most prestigious cause of patronage was her right to appoint deacon to the conventual church, which had a great deal of clergymen in office at any given time. Wilton Abbey was favoured by the royal family and given many rich donations from members of the royal family, such as from Henry I and Queen Maud. The king, the Archbishop of Canterbury, the Bishop of Salisbury, and sometimes the queen, had the right to nominate nuns to Wilton, and the king exercised this right on his coronation and on the creation of a new abbess, and the queen on her coronation. In 1143 King Stephen made it his headquarters, but was put to flight by Matilda's forces under Robert, Earl of Gloucester. During the 13th century, Wilton Abbey experienced a period of financial crisis, and between 1246 and 1276, several gifts were made from the crown and the church for the repair of the buildings, which were at this point described as having fallen into a serious state of disrepair. and 1302 nuns of Wilton were found guilty of misconduct, and again in 1379. Cecily Bodenham, elected 1534.