Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаңа Зеландияның премьер-министрі 1972 жылы
Prime minister of New Zealand in 1972
1960 жылдан бері билікте болған Екінші Ұлттық үкімет шаршаған және халықтан алшақтап қалғандай көрінді, ал Маршалл тағайындалған кезде ауыр сайлау жеңілісіне бет бұрған секілді болды. 1972 жылғы жалпы сайлауда Лейбористер партиясы жеңіске жеткеннен кейін Маршалл оппозиция жетекшісі болды. Ол Ұлттық партияның төрағасы қызметін сақтап қалуға ниеттенген, бірақ 1974 жылдың шілдесінде оның орынбасары, қарсыласы және ізбасары Роберт Малдун оның төрағалығына талас жасады. Маршаллдың әдептілігі мен сыпайылығы бәріне мәлім болды, сондықтан оны кейде «Джентлмен Джек» деп атап кеткен. Ол кейбір саясаткерлердің қатыгездікке толы әдісін ұнатпай, тыныш, қақтығысқа жол бермейтін тәсілді қалаған. Оның осы қасиеттерін кейде қарсыластары әлсіздік деп қате түсіндіріп жататын. Маршалл прагматизмнің жақтасы болды және замандас саясаткерлердің популизмін сынаған. Ол қайтыс болғанда, оны «саясаткер болу үшін тым жақсы, жұмсақ сөйлейтін заңгер» деп сипаттады.
The Second National Government, in office since 1960, appeared worn out and out of touch, and at the time of Marshall's appointment it seemed headed for heavy electoral defeat. After Labour's victory in the 1972 general election, Marshall became Leader of the Opposition. He was determined to remain as leader of the National Party, but in July 1974 was challenged for the leadership by Robert Muldoon, his deputy, rival and successor. Marshall's politeness and courtesy were well known, and he was sometimes nicknamed Gentleman Jack. He disliked the aggressive style of some politicians, preferring a calmer, less confrontational approach. These traits were sometimes misinterpreted as weakness by his opponents. Marshall was a strong believer in pragmatism, and he disliked what he considered populism in other politicians of his day. At his death he was described as "A soft spoken lawyer almost too nice to be a politician".
Ерте өмір
Маршалл Веллингтонда дүниеге келген. Ол Веллингтон, Вангарей және Дунедин қалаларында өсті, Вангарей ұлдар гимназиясында және Отаго ұлдар гимназиясында оқыды. Ол спортта, әсіресе регбиде қабілеттілігімен көзге түсті. (Жаңа Зеландиядағы соңғы өлім жазасы 1957 жылы, Маршалл қызмет еткен кезеңде орындалды. Маршалл қайтадан премьер-министрдің орынбасары болды, бірақ бұрынғы Бас прокурор және Әділет министрі лауазымдарының орнына, оған бірнеше жаңа бағыттар берілді, оның ішінде Өнеркәсіп және сауда, Сыртқы сауда, Иммиграция және Кеден салаларындағы министрлік жауапкершіліктер. Уақыт өте келе Маршалл тым шаршады, Холёак оның кабинеттік жауапкершіліктерін көбейтіп отырды. 1960 жылдары ол Ұлыбританияның Еуропалық экономикалық қауымдастыққа (ЕЭҚ) қосылуының саудаға тигізер әсері туралы келіссөздерді жүргізді. Оның әдепті және мейірімді мінезі дипломатиялық және сауда келіссөздеріне өте қолайлы болды. Ол ең бастысы Ұлыбритания ЕЭҚ-ға қосылғаннан кейін Жаңа Зеландияның ауыл шаруашылығы өнімдерінің Еуропа нарығына қолжетімділігін сақтап қалу үшін сәтті келіссөздер жүргізгенімен танымал болды. Ол парламенттен зейнетке шығуға шешім қабылдады.
Marshall was born in Wellington. He grew up in Wellington, Whangārei, and Dunedin, attending Whangarei Boys' High School and Otago Boys' High School. He was noted for his ability at sports, particularly rugby. (New Zealand's last execution was carried out in 1957, during Marshall's time in office. Marshall once more became Deputy Prime Minister, but rather than Attorney General and Minister of Justice again he was allocated several new positions, including ministerial responsibility for Industries and Commerce, Overseas Trade, Immigration, and Customs. Increasingly, as time went on, Marshall became overworked, with Holyoake giving him more and more cabinet responsibilities. In the 1960s he led negotiations over trade consequences if Britain joined the European Economic Community (EEC). His polite and genial nature suited him well to diplomatic and trade negotiations. He was most noted for his successful negotiating for continued access to Europe for New Zealand farming exports after Britain had joined the EEC. He decided to retire from parliament at the .
Кейінгі өмір және өлім
Ол Ұлттық партия ұйымында белсенді болып қалып, ұзақ жылғы қызметі үшін жоғары құрметке ие болды. Маршалл бастапқыда ізбасарларының әрекеттері туралы тартынды, бірақ уақыт өте келе Мулдунның агрессивті мінезіне ашық сынай бастады. Мойл оқиғасынан кейін ол телеарнада сұхбат берді, онда Мулдунның Колин Мойл есімді Лейборист партиясының депутатын гомосексуалистік қызметтері үшін полиция ұстады деп айыптағанына сын көтерді. "Мұндай әрекеттерге барушылар өздеріне зиян келтіреді және Парламенттің беделін төмендетеді деп санаймын" деді ол. Уақыт өте келе ол Мулдунды одан да көп сынға алып, оны тым агрессивті және билеп-төстеуші деп айыптады. Мулдунның апартеидтік Оңтүстік Африканың регби командасының сапарына рұқсат беруі Маршаллды одан бетер ашуландырды. Ол түрлі қайырымдастық және мәдени ұйымдарда, соның ішінде Жаңа Зеландия шахмат федерациясында белсенді болды және Жаңа Зеландия портрет галереясын құрушылардың бірі болды. 1973 жылғы Жаңа жылдық құрмет көрсетулерде Маршалл Жаңа Зеландия премьер-министрі қызметін атқарғаны үшін Ұлдастар орденінің мүшесі болып тағайындалды, ал келесі жылы ол Ұлыбритания империясы орденінің Ұлы кресінің рыцары атағын алды. 1992 жылғы Королеваның туған күніне орай Маргарет, Маршалл ледисі, қоғамдық қызметтері үшін Королеваның қызмет орденімен марапатталды.
He remained active in the National Party organisation, and was highly respected for his many years of service. Marshall was initially reticent on his successors activities, though he became publicly more critical of Muldoon's aggressive personality with time. Following the Moyle Affair he was interviewed on television about the incident in which he criticised Muldoon's behavior, of accusing Labour MP Colin Moyle of being picked up by the police for homosexual activities, stating "I think anyone who indulges in this kind of conduct is damaging himself and lowering the status of Parliament". Over time he grew ever more critical of Muldoon, accusing him of being overly aggressive and controlling. Muldoon's highly controversial decision to allow a visit by a rugby union team from apartheid South Africa exasperated Marshall even more. He was active in various charities and cultural organisations, including the New Zealand Chess Association, and was a founder of the New Zealand Portrait Gallery. In the 1973 New Year Honours, Marshall was appointed a Member of the Order of the Companions of Honour, in recognition of his service as New Zealand prime minister, and the following year he was bestowed with a knighthood as a Knight Grand Cross of the Order of the British Empire. In the 1992 Queen's Birthday Honours, Margaret, Lady Marshall, was appointed a Companion of the Queen's Service Order for community service.