Роберт Аллен Коул: Афроамерикалық театр өкілінің өмірі мен шығармашылығы
Bob Cole (composer)
Роберт Аллен Коул: американдық композитор, актер, драматург (1868-1911). "Coontown" мюзиклын жасаған, 200-ден астам ән жазған, өнерге үлкен үлес қосыпты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық композитор, актер, драматург (1868–1911)
American composer, actor, playwright (1868–1911)
Роберт Аллен Коул кіші (1868 жылдың 1 шілдесі – 1911 жылдың 2 тамызы) – американдық композитор, актер және драматург, сахналық қойылымдарды өндірген және қойған. Билли Джонсонмен бірлесіп, ол «Кунтаунға саяхат» (1898) мюзиклын жазды және өндірді, бұл қара шоумендердің толығымен жасаған және меншікке алған тұңғыш мюзиклы болды. Олардың бірлескен жұмысының нәтижесінде «La Hoola Boola» (1898) әні жарық көрді. Кейін Коул ағайындылары – пианист әрі әнші Джо Розамонд Джонсон және пианист, гитарист әрі заңгер Джеймс Уэлдон Джонсонпен 200-ден астам ән шығарды. Олардың водевильдік қойылымында классикалық фортепиано туындылары орындалды, ал мюзиклдерде әдеттегі «қызыл мамалар» және қарбыз сияқты стереотиптерден аулақ күрделі мәтіндер қолданылды. Осы жетістік Коул мен Розамондқа Америка мен Еуропа бойынша гастрольдік сапарлар жасауға мүмкіндік берді. Үштіктің ең танымал әндері «Луизиана Лиз» және «Бамбу ағашының астында» (1901?) болды. Олардың ең сәтті мюзиклдері «Шу Флай полкі» (1906) және «Қызыл ай» (1908, Велдонсыз жазылған) еді. Коул композитор және орындаушы ретінде қара нәсілді музыкалық театр әлеміндегі басты көшбасшы болды. Оның актерлік, жазу және режиссерлік шеберлігі алғашқы туындылары арқылы көпшілік назарына түсті: біріншіден, ол «Кунтаунға саяхат» қара мюзиклын өндірді, онда Билли Джонсонмен одақтасты, содан кейін J. Розамонд Джонсонмен жұмыс істеген «Бамбу ағашының астында» сияқты танымал әндерді өндірді. 1910 жылы нашарлаған жүйкелік ауру мен клиникалық депрессиядан кейін Коул 1911 жылы Кэтскиллдегі өзенге батып, өз-өзіне қол жұмсады.
Robert Allen Cole Jr. (July 1, 1868 – August 2, 1911) was an American composer, actor, and playwright who produced and directed stage shows. In collaboration with Billy Johnson, he wrote and produced A Trip to Coontown (1898), the first musical entirely created and owned by black showmen. The popular song La Hoola Boola (1898) was a result of their collaboration. Cole later partnered with brothers J. Rosamond Johnson, a pianist and singer, and James Weldon Johnson, a pianist, guitarist and lawyer, creating more than 200 songs. Their vaudeville act featured classical piano pieces and their musicals featured sophisticated lyrics without the usual stereotypes such as "hot mamas" and watermelons. Success enabled Cole and Rosamond to tour America and Europe with their act. The trio's most popular songs were "Louisiana Lize" and "Under the Bamboo Tree" (1901?). Their more successful musicals were The Shoo Fly Regiment (1906) and The Red Moon (1908, written without Weldon). Cole was the preeminent leader in the world of black musical theater both as a composer and as a performer. His skills in acting, writing, and directing were brought to the public eye through his early works: first, he produced the black musical “A Trip to Coontown”, where he joined alliance with Billy Johnson, followed by the production of popular songs such as “ Under the Bamboo Tree,” where he worked with J. Rosamond Johnson. Cole committed suicide by drowning himself in a creek in the Catskills in 1911 after a nervous breakdown and period of clinical depression that worsened in 1910.
Отбасы және ерте өмірі
Томас Л. Риис-тің «Боб Коул: Оның өмірі және қара музыка театрына оның қосқан үлесі» еңбегінде айтылғандай, Коулдың қара музыкалық театрлар дамуына көшуге дейінгі өмірі туралы мәліметтер зерттеу материалдарында, оның ішінде энциклопедияларда және қара театр тарихына арналған мақалаларда аз кездеседі. Композитор Джорджия штатының Афина қаласында дүниеге келді, онда оның әкесі (Роберт Аллен Коул, аға) мен анасы (Изабелла Томас Уэлдон) азаттық алғаннан кейін қоныстанды. Афина, Джорджия, сол кездегі Оңтүстіктегі соғыстың салдарынан және оңтүстік қоғамының нәсілшілдік ортасынан қиын жағдайға түскенмен, көрнекті афроамерикалық отбасылары бар гүлденген қалаға айналды; шаштараздар, теміршілер, аяқ киім жасаушылар және басқа да қоғамдық мамандықтарды қара нәсілді азаматтар атқарды. Афина тұрғындары 19-шы ғасырдың соңында қара нәсілділердің білім саласындағы жетістіктерін және прогресін көрсететін, ең алғашқы қара газеттердің бірін шығарды. Коулдың әкесі Афинада, Джорджиядағы мүмкіндіктерді пайдаланып, Оңтүстікті қайта құру дәуірінде саяси белсенділігі арқылы танымал болды. Роберт Коулдың саяси рөлі оның ұлының сенімдеріне, әсіресе афроамерикалықтардың жағдайына әсер еткен болуы мүмкін. 1867 жылдан 1873 жылға дейін саясатқа қатысқан кезеңде Роберт Коул афиналық қара нәсілділер қатарына қосылып, Джорджия штатының заң шығару органына көмектесті. Соңында, Боб Коулдың әкесі саяси мансабын тоқтатқаннан кейін ағаш ұстасы болып жұмыс істеп, отбасын және Брод-стриттегі үйін асырады.
As stated in Thomas L. Riis’ “‘Bob’ Cole: His Life and His Legacy to Black Musical Theater,” few details of Cole's life before the transition into the development of black musicals can be found in research materials, including encyclopedias and historical articles on black theater. The composer was born in Athens, Georgia, where his father (Robert Allen Cole, Sr.) and mother (Isabella Thomas Weldon) settled after the freedom of blacks through the Emancipation Proclamation. Although Athens, Georgia, was shattered by the war in the South and the racist environment of Southern society at the time, it became a prosperous city with prominent African American families; barbers, blacksmiths, shoemakers, and other sorts of community professionals were black. The people of Athens developed one of the earliest black newspapers, indicating the advancement and progression in education of blacks in the late 19th century. Cole's father took advantage of the opportunities provided in Athens, Georgia, and became well known through his political activism during the Reconstruction era of the South. Robert Cole's political role may have influenced his son's beliefs, especially in regards to the conditions of the African American race. During his involvement in politics, from 1867 to 1873, Robert Cole became a part of the black Athenians and assisted the Georgia State Legislature. In the end, Bob Cole's father, with his political side in the background, became a carpenter, supporting his family and his house on Broad Street.
Балалық шағы мен ересек шағы
1868 жылғы 1 шілдеде дүниеге келген Боб Коул отбасындағы тұңғыш бала болды, одан кейін тағы бес туысы дүниеге келді, соның ішінде Дора Коул Норман да бар еді. Шоу бірнеше рет жабылып, дау-жанжалдарға ұшырады, тіпті АҚШ-та көрсетілуіне тыйым салынды. Бірақ, кейіннен бұл қойылым Канада театрларында үлкен танымаллыққа ие болды, содан кейін Нью-Йоркте қайта қойылды. Театр ұйымдастырушылары Клау мен Эрлангер Коулға театр әлемінен қойылған тыйымды алып тастап, шоуды көпшілік назарына жеткізуге көмектесті. Коулдың бұрынғы жағымсыз бейнесі Клау мен Эрлангердің көмегімен түзетілгенімен, «Блэк Паттидің Трубадурлары» оның жеке өндіріс компаниясымен тікелей бәсекелесіп, оның мансабын құртуға тырысты. Трубадурлар өздерінің қойылымдарын Коулдың «Кунтаунға саяхат» қойылымымен үйлестіріп, назарды өзіне аударуға ұмтылды. Алайда, Коул мен Джонсонның бәсекелестерінің арам пиғылдарын анықтап, Майкл Левиттпен жасасқан келісімшартты бұзу арқылы тікелей қақтығыстан жалтарғанын дәлелдейтін аз ғана мәлімет болды. Коул Трубадурлардың әрекеттерінен құтылуға тырысқанымен, ақырында Левитттің компаниясы тарапынан оған қарсы сот процесі болды, нәтижесінде Коул мен Джонсонға 1000 доллар айыппұл салынды. Коулдың компаниясы қаржы және көлік мәселелері бойынша дау-дамайлар сияқты бірнеше қиындықтарға тап болды; сонымен қатар, «Блэк Патти» ұйымының бәсекелестігі үнемі күшті болды. Коулдың тобы Боб Коулдың басқарудағы шеберлігі мен қара түсті шоу-бизнес саласындағы өнертапқыштығының арқасында табысқа жетті. 1900 жылға қарай «Кунтаунға саяхат» қойылымы тоқтатылып, Коул мен Билли Джонсонның серіктестігі Джонсонның ішімдікке құмарлығына немесе Коулдың қара музыкадағы көзқарастарының өзгеруіне байланысты аяқталды – ол вадевиль пьесалары мен ән жазуда басқа бағытты сынап көргісі келді.
Bob Cole, born on July 1, 1868, was the first born of his family, followed by five other siblings, including Dora Cole Norman. The show went through a trial of shut downs and controversy, where it was banned from showing in the United States; however, the play later gained popularity in Canadian theaters, and subsequently was revived and shown in New York. Theater promoters Klaw and Erlanger terminated Cole's ban from the theater world and helped bring the show to the public. However, although Cole's previous scorned image was extinguished with the help of Klaw and Erlanger, Black Patti's Troubadours still attempted to ruin his career by directly competing with his own production company. The Troubadours planned their shows to be consistent with Cole's presentation of A Trip to Coontown, attempting to steal the spotlight. However, there were few evidence that proved that Cole and Johnson discovered the unscrupulous ruse of their competitors and avoided the confrontation altogether by destroying their booking contract with Michael Levitt. Although Cole was able to avoid the Troubadours’ schemes, in the end, he was not able to avoid the lawsuit against his company from Levitt, who fined Cole and Johnson $1000. Cole's company faced several trials, including quarrels over finances and transportation; also, the competition of the Black Patti organization was a constant battle. Cole's group succeeded through Bob Cole's skills in management and his inventiveness in black show business. By 1900, A Trip to Coontown finally stopped its production, and the partnership between Cole and Billy Johnson ended due to either Johnson's alcoholic nature, or Cole's changing ideals in black musicals – he desired to test out another path in vaudeville plays and songwriting
Джонсон ағалармен одақ: қара ойын-сауықтағы өзгерістер
1899 жылы Коул Флорида штатының Джексонвилл қаласынан келген екі бауырласты кездестірді. Олар оның шоу-бизнестегі мансабының бағытын белгіледі: Джеймс Уэлдон және Дж. Розамонд Джонсонпен, әсіресе Дж. Розамонд Джонсонмен арадағы серіктестігі 1911 жылы зейнетке шыққанға дейін жалғасты. Томас Л. Риис айтқандай, Коулдың Джонсон ағайындыларымен байланысы «Коулдың арқан әндерін жазудан бас тартқанын» көрсетеді (140). Коулдың дәстүрлі «коон әндерінен» күрт ауысуының себебіне қатысты нақты дәлелдер жоқ; бірақ, мүмкін, Коул өзінің қойылымдарына элиталық аудиторияны тартуды көздеген болуы мүмкін. Ол әдеттегі Вилли Уэйворд бейнесінен бас тартып, қадірлі және құрметті кейіпкерге айналды. Бұл өзгеріске оның серіктестерінің, екеуі де жоғары білім алған, және сол кездегі саяси көзқарастарының әсері болуы мүмкін. Нәтижесінде, Коул мен Джонсонның ынтымақтастығы жоғары сапалы водевиль қойылымдарын жасауға әкелді, олар сән мен әсемдікке толы, және кешкі көйлектермен орындалды. Коулдың сол кездегі саяси және әлеуметтік мәселелерге қызығушылығын, элита үшін қойылымдар жасау арқылы бейнесін өзгерткенінен көруге болады. Сонымен қатар, оның қара саясатына деген қызығушылығы оның күнделігінен көрінді, ол қара шоу-бизнестегі өзінің жетістіктері туралы газет кесінділерімен толмаған, керісінше, негізінен Уоллер ісі туралы кесінділерден тұрды. Уоллер ісі Мадагаскар мен Франция арасындағы саяси қақтығыстардың салдарынан Джон Л. Уоллердің түрмеге қамалуын қамтыды, онда Мадагаскарды қорғауды мақсат тұтқан француз империалистері қара дамытушыларды қолдамады. Француз әскери соты Уоллерді соғыс кезінде жауға (Мадагаскарға) ақпарат бергені үшін айыптап, оны жиырма жылға бас бостандығынан айырды. Коул Уоллермен бірдей сезімде болды; екеуі де афроамерикандықтардың теңсіздігіне қарсы наразылық білдірген және өз халқына көмектесуге сенген белсенділер еді. Сырттан қарағанда, Коул қара минстрель және водевиль қойылымдарында танымал болуды ғана қалайтын бейқам шоумен болып көрінгенімен, ол өзінің қойылымдарын өте мұқият ұйымдастырып, әрбір бөлшегі мен өндірісінің әр аспектісіне көп көңіл бөлді. Мысалы, ол әндерінің уақытын есепке алып, әр бөлігінің дұрыс орындалуын қадағалады. Коул-Джонсон тобының бірнеше әндері Клау мен Эрлангердің ірі қойылымдарына енгізілді. Клау мен Эрлангердің қойылымдары ақ нәсілді көрермендерге ұнады, бұл қара композиторлардың әндерін ақ нәсілді қауымға танытуға мүмкіндік берді. Бұдан басқа, бұрынғы шығармалармен салыстырғанда әндердің күрделілігіне назар аударғанда, әндер сөзі агрессивті қара нәсілді ер адамның стереотиптік бейнесінен аулақ болды; керісінше, әндер сөзі сезімтал, романтикалық және тіпті меланхолиялық атмосфераны қамтамасыз етті. Сонымен қатар, дәстүрлі «коон әндерінен» өзгеше, Коул мен Джонсонның шығармаларындағы әзіл-қалжың адамгершілікке толы болды – олар әдеттегі нәсілдік түсініктемелер мен афроамерикандық стереотиптерді қамтымады. Жалпы, олардың қойылымдары күрделірек болды және элиталық таптың мүдделерін ұстауға бағытталған. Олардың әндерінің табысы екі серіктестің дарынынан туындады: Розамонд Джонсон жоғары музыкалық білімі мен клавишада ойнау шеберлігімен көзге түсті, ал Коул жаңа шығармалар жазудағы инновациялық қабілетімен ерекшеленді. Олардың серіктестігі қара ойын-сауық индустриясының бағытын өзгертті және көрермендердің қызығушылығын қара музыканың неғұрлым тазартылған түріне бұрды деп айтуға болады. Коул мен Джонсон көрермендердің қара музыкаға деген талғамын өзгерткен ғана емес, сонымен қатар өз әндері арқылы жұртшылықты біліммен қаруландыруға тырысты және «коон әндерінің» төмендеуіне жол бермеуге күш салды.
In 1899, Cole met two brothers from Jacksonville, Florida. who paved the path of the rest of his career in show business: his partnership with James Weldon and J. Rosamond Johnson, especially J. R. Johnson, lasted until his retirement in 1911. As Thomas L. Riis claimed, Cole's “association with the Johnson brothers indicated that Cole was turning away from coon song composition” (140). There was little evidence as to the reason behind Cole's drastic shift from traditional “coon songs”; one possible reason was that Cole wanted to draw the elite audience into his plays. He averted from his normal Willy Wayward persona and adopted a more dignified and respectable character. It is possible that his transition was influenced by his partners, who both held college degrees, and his own political notions at the time. As a result, the cooperation of the two (Cole and Johnson) led to the creation of high class vaudeville acts that incorporated elegance and sophistication, all of which were executed in evening dresses. One can perceive that Cole was engaged in the political and societal issues of the time, indicated by his image altering transition into creating shows for the elite. Furthermore, his interest in black politics was revealed from his scrapbook, which was not bursting with newspaper clippings of his own success in black show business, but rather, it consisted mainly of clippings from the Waller Affair. The Waller Affair involved the imprisonment of John L. Waller as a consequence of political confrontations between Madagascar and France, in which French imperialists who claimed to protect Madagascar did not support black developers. The French court martial accused Waller of leaking information to the enemy (Madagascar) during the war, and sentenced Waller to twenty years imprisonment. Cole identified with Waller; they were both activists who protested against African American inequities and believed in aiding their own kin. Although exteriorly, Cole appeared to be a carefree showman whose only purpose was to be famous in black minstrelsy and vaudeville plays, he organized his shows very meticulously and placed much thought in every detail and aspect of his productions. For example, he considered the exact timing of his songs, including the right execution of each part of the performance. Several of the songs composed by the adjoining Cole Johnson team were incorporated into larger shows by Klaw and Erlanger. Klaw and Erlanger's shows appealed the white audiences, allowing the black composers’ songs to be known throughout the white community. Furthermore, focusing on the sophistication of the songs in comparison to earlier works, the lyrics avoided the stereotypical descriptions of the aggressive black man; instead, the lyrics provided a sentimental, romantic, and even melancholic atmosphere. Also, deviating from the traditional “coon songs,” the humor in Cole and Johnson's works were more humane – they did not include the usual racial commentaries and African American stereotyping. In general, their shows were more sophisticated and focused primarily on grasping the interests of the elite class. The success of their songs originated from the talents of both respective partners: Rosamond Johnson bore the advanced musical training and keyboard skills, whereas Cole bore the innovative talents in writing new pieces. It could be said that their partnership altered the path of black entertainment and subsequently moved the audience's interests towards a more refined type of black music. Not only did Cole and Johnson change the audience's taste in black music, they also attempted to educate the public through their songs and tried to prevent the regression towards the degrading “coon songs.”
XX ғасырдағы қара нәсілді ойын-сауық және оның үлесі туралы көзқарас
1902 жылы Коул қаржылық табысқа қол жеткізді және "Негро және сахна" мақаласын жазды. Онда ол афроамерикалық орындаушыларға салынған зақымдаушылық бейнеге қатысты алаңдаушылығын білдірді; мысалы, ол афроамерикалық зұлымдарды қара ойын-сауықта пайдалануды сынға алды, өйткені ол афроамерикалықтарды төмендетеді және қатыгез қара адамның нәсілшіл стереотиптерін қозғайды. Ол сондай-ақ, "Том ағаның қорасы" фильмінің афроамерикалық стереотиптерді пайдаланған бейімделуін де айыптап отырды. Ол қара нәсілді ер адамды сол кездегі қара нәсілді ойын-сауық индустриясында пайдалануды сынға алып, оның қара нәсілді актерлерге деген беделін төмендетеді деп, мақаланы қара нәсілді актерлердің жарқын болашағын елестетумен аяқтады. Коул революциялық тұлға болды, ол қозғалысқа өз үлесін қосты қара орындаушының әлеуметтік сипаттамаларын жоюда, осылайша қара ойын-сауықтың жолын құрметке лайық және лайықты болашаққа баруға мәжбүр етті.
By 1902, Cole gained ultimate financial success, and wrote the article The Negro and the Stage for In it, he revealed his concerns toward the crippling image placed on African American performers; for instance, he criticized the use of the African American villains in black entertainment, for it demeaned African Americans and fueled the racist stereotype of the violent black man. He also denounced adaptations of Uncle Tom's Cabin that used African American stereotypes. Although he criticized the conventional use of the aggressive black man in most black entertainment of the day, arguing that it enforced a disreputable image on the black actors themselves, he ended the article by envisioning a bright future for black performers, where stereotyping and racism would be nullified, and African Americans would revolutionize the entertainment world. Cole was a revolutionary figure who contributed to the movement in eliminating the degrading, social characterizations of the black performer, thus, forcing the path of black entertainment towards a more respectable and dignified future.