Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кедейлер ассамблеясы (สมัชชาคนจน) (AOP) – Таиландтағы үкіметтік емес ұйым. Оның мақсаты – даму жобалары мен индустриялардан зардап шеккендерге осы даму процесіне қатысуға көмектесу, осылайша олар осы жобалардан пайда көруіне мүмкіндік беру. Кедейлер ассамблеясы ауыл тұрғындары мен қоғамның маргиналды топтарының саяси дауысы болуға тырысады. Ұйым ретінде ол Таиландтағы басқа да үкіметтік емес ұйымдармен байланыста. Кедейлер ассамблеясы құрылған кезде, оны Таиландтың бірлігін және тайлық идеологияның демократиялық принциптерін құлатуға тырысады деп айыптады. Бұл үкіметтік емес ұйым Таиландтың барлық аймақтарын қамтитын жеті округтің бірігуінен құралған. Оның құрамына қалалық және ауылдық шағын фермерлер мен жұмысшылар кіреді. Мүшелердің алуандығының арқасында Ассамблея аймақтық және әлеуметтік жіктелулерден жоғары тұрады.
The Assembly of the Poor (สมัชชาคนจน) (AOP) is a non governmental organization (NGO) in Thailand. Its aim is to help those affected by development projects and industries to become involved in the process of development, so that they benefit from those projects. The Assembly of the Poor is intended to be a political voice for villagers and marginalized members of society. As an organization, it is allied with other NGOs in Thailand. When the Assembly of the Poor first began, it was accused of dismantling Thailand's unity and the democratic principles of Thai ideologies. The non governmental organization is an amalgamation of seven districts representing every region of Thailand. It is composed of urban and rural small scale agriculturists and manual labourers. Due to its variety of members, the Assembly is able to transcend regional and class divisions.
Өмірбаян
1950 жылдары Таиланд Дүниежүзілік банк қолдауымен елді индустрияландыруға бағытталған даму жоспарын қабылдады. Компанияның экономикасына кешірек тартылған шетелдік инвестициялар оның мақсаттарына жетуіне көмектесті, бірақ 1990 жылдары басқа Оңтүстік-Шығыс Азия елдерімен бірге дамушы елдердің алдындағы көшбасшылардың бірі саналғанмен, ел бойынша байлық пен технологияның теңсіз таралуы байқалды. Табиғи ресурстардан айырылып, инфрақұрылымды дамытуға маңызды капитал салған ауыл шаруашылығы өкілдері өзі үшін көп пайда көре алмады.
In the 1950s, Thailand underwent a plan of development, supported by the World Bank, intended to help the country industrialize. Subsequent foreign investment in the company's economy assisted it towards meeting its goals, but while it would by the 1990s be considered a leader among developing nations along with other Southeast Asian countries, development was uneven through the country, with unequal distribution of wealth and technology. The agricultural community, which had sacrificed natural resources and contributed significant capital to the development of infrastructure saw few gains for themselves.
Құрылу
Кедейлер ассамблеясы осы аласқұрушылықтың нәтижесінде пайда болды, бастапқыда Пак Мун тоғанының жергілікті жерге тигізген әсеріне наразы болған ауыл тұрғындарынан құралды. Топтың негізін қалаушылардың бірі Ванида Тантивиттаяпитак Таммасат университетіндегі қырғыннан кейін елге қоныс аударғаннан кейін Пак Мун мәселесіне қатысты. Бұл бастапқыда ауылдық жиналыс болғанымен, қалалық жұмысшылар да қабылданатын. Бұл халықтық ұйым 1995 жылғы 10 желтоқсанда Халықаралық Адам Құқықтары күнінде ресми түрде құрылды, 1975 жылы Шөлмешілер федерациясының тоқтатылуынан кейін алғашқы ауылдық саяси дауыс болды. Бұл олардың алғашқы конференциясының ашылу күнінде болды: "Кедейлер ассамблеясы: Ірі масштабты даму жобаларының салдары", Таммасат университетінде өткізілді және Бангкокта 14-15 желтоқсанда жоспарланған АСЕАН саммитімен сәйкес келуі тиіс болды. Конференцияға қатысушылар бірнеше күн бойы "Мун өзені декларациясын" жасаумен айналысты, ол олардың өмірге келгенін жариялады және жергілікті қоғамдардың есебінен өнеркәсіптік дамуға басымдық беруді сынады. Сонымен қатар, олар үкіметке өз шағымдарын баяндайтын петиция жасап, үкіметке ескерту жасады.
The Assembly of the Poor grew out of this unrest, beginning with villagers angry about the local impact of the Pak Mun Dam. One of the co founders of the group, Vanida Tantiwittayapitak had become involved in Pak Mun after her relocation to the country following the Thammasat University massacre. While it started as a rural assembly, city workers were also welcomed. The grassroots organization became official on international Human Rights Day, 10 December 1995, becoming the first rural political voice after the 1975 suppression of the Peasants' Federation. This took place on the opening day of their first conference, "Assembly of the Poor: The consequences of Large Scale Development Projects", held at Thammasat University and intended to coincide with the ASEAN Summit scheduled in Bangkok on 14–15 December. Conference attendees spent several days developing the "Mun River Declaration", which both announced their existence and criticized the prioritization of industrial development at the expense of local communities. It also fired a warning shot across the bow of government, forming a petition detailing their grievances to the government,
Мақсаттар
Кедейлер ассамблеясының алғашқы стратегиясы жергілікті қауымдастықтардың бастан кешкен қиындықтарын ұлттық саясатпен байланыстырды. Екінші стратегиясы – даму саясатының салдарынан зардап шеккендерін немесе дамудың жемісінен шеттетілгендерін сезінген адамдардың арасында ортақ біртүтастық сезімін қалыптастыру болды.
The Assembly of the Poor's first strategy connected the issues suffered by local communities to national policy. Their second was to create a sense of shared identity among those who identified themselves as suffering from developmental policies or being excluded from developmental benefits.