Кіріспе

Классикалық логикадағы тұжырымдар әдетте дұрыс немесе жалған деп нақты қарастырылады. Мысалы, "бір сан өзіне тең де, тең емес те" деген тұжырым, қарама-қайшылық заңына қайшы келетін жай ғана жалған деп есептеледі; ал "бір сан өзіне тең" деген тұжырым сәйкестік заңы бойынша толыққанды дұрыс деп саналады. Дегенмен, кейбір математиктер, компьютер ғалымдары және философтар тұжырымның толыққанды дұрыс немесе толыққанды жалған емес, белгілі бір дәрежеде дұрыс болуы мүмкін деген ойға қызығушылық танытты. Мысалы, "кофеім ыстық" деген тұжырымды қарастырайық. Математикада бұл идеяны тұйық логика арқылы дамытуға болады. Компьютер ғылымында ол жасанды интеллект саласында қолданыс тапқан. Философияда бұл идея, әсіресе, анық емес жағдайларда қызығушылық тудырды. Шындық дәрежесі – құқықтағы маңызды ұғым. Бұл термин шартты ықтималдықтан бұрын пайда болған. Объективті ықтималдылықты анықтаудың орнына, тек субъективті бағалау белгіленеді. Әсіресе, осы салаға жаңа кіргендер үшін, жаңылысу мүмкіндігі жоғары. Олар ықтималдық пен шындық дәрежесі ұғымдарын шатастыруы мүмкін. Бұл қате түсініктің алдын алу үшін, ықтималдық теориясын белгісіздікті басқарудың тиімді парадигмасы ретінде қарастыру мақұл. Сот процестерінде "нақты шындық" пен "формалды құқықтық шындық" ажыратылады, соңғысы төрт дәрежеде келеді: куәліктер, ықтималдықтардың тепе-теңдігі, күмәндан тыс дәлелденген және абсолютті шындық (тек Құдайға ғана белгілі білім).