Кіріспе

Колониялық Канададағы жер қоры
1791 жылғы Конституциялық акті бойынша "протестант дін қызметкерлерін" қолдау үшін Жоғарғы Канада мен Төменгі Канадада жер учаскелері резервтелді. Барлық тексерілген мемлекеттік жерлердің жетісінен бірі бөлініп, әр провинцияға тиісінше бөлінді, сондай-ақ Англия шіркеуі құратын кез келген пасторлыққа немесе ректорияға қолдау көрсету үшін осы резервтелген жерлердің бір бөлігін glebe жері ретінде белгілеу қарастырылды. Провинциялық заң шығарушы органдар осы ережелерді өзгерте немесе жоя алады, бірақ мұндай қабылданған заңдар британдық парламенттің екі палатасының қарауына кем дегенде отыз күн бұрын ұсынылмаса, патшалық келісім берілмейді.

Төменгі Канада

Симконың Жоғарғы Канадада жүргізген жер бөлу саясатынан өзгеше, Төменгі Канаданың вице-губернаторы Альурд Кларк қазіргі немесе жақын орналасқан елді мекендерден тысқары үлкен жер участаларын бөліп қою саясатын енгізді. Төменгі Канададағы Діни корпорация, немесе ресми атауымен "Төменгі Канада провинциясындағы Діни резервтерді қадағалау, басқару және жүргізу корпорациясы", Квебек епископы (бастапқыда Адамгершілік Якоб Маунтин) тұрақты бас директор және директор ретінде, ал діни округтің төрт шіркеудің пасторлары тұрақты директорлар ретінде құрылды. 1828 жылы британдық парламенттік комиссиясы белгілі шарттармен жалға берілуі туралы хабарлады:

+ Төменгі Канададағы діни резервтердің жерлерін 200 акрлық учаскеге жалға беру шарттары (1828) Кезең Ақшалай жалға төлемі Табиғаттағы төлем, балама ретінде Алғашқы 7 жыл 25 шиллинг 8 бұрыш бидай Келесі 7 жыл 2 фунт 10 шиллинг 16 бұрыш Соңғы 7 жыл 3 фунт 15 шиллинг 24 бұрыш

Төменгі Канададағы резервтік жерлер аз табыс әкелді, мұндай қызметтен орташа жылдық пайда 1791 мен 1837 жылдар аралығында тек 3 фунтқа жетті.

Тиісті әсері және соңынан

Діни қызметкерлердің резервтерін реформалау Канада саясатының құрылғаннан бастап таратылғанға дейінгі аралығындағы маңызды мәселесі болды. Осы даудың себебі діни мекемелерге қаржылай көмек көрсетуді көптеген Тори үстем тап өкілдері қолдағандығында еді. Жауапты үкімет үшін күрестің жетекшісі болған Роберт Болдуин де толық жоюды жақтамады және осы мәселені шешудің орнына депутаттығынан бас тартты. 1867 жылы Жоғарғы және Төменгі Канада муниципалитеттерінің қорлары Онтарио және Квебек провинцияларының ортақ меншігі деп жарияланды, олардың бөлінуі және түзетуі 1867 жылғы Британдық Солтүстік Америка заңының 142-бабына сәйкес тағайындалған төрешілер арқылы кейінірек жүзеге асырылуға тиіс болды. Аталған қаражат 1870 жылдың қыркүйегінде әр провинцияға бөліп берілді, ал бұл шешім 1878 жылдың наурыз айындағы Сыртқы кеңестің сот комитетімен заңды деп танылды. Онтариода бұл қор 1908 жылға дейін жеке есептелуді жалғастырды, содан кейін қабылданған заң бойынша барлық арнайы қорлар провинцияның бірыңғай кіріс қорының құрамына енгізілді.