Америка Құрылтайшылары: Тұңғыш көшбасшылар мен мемлекет құрушылар

АҚШ құрылушы әкелері: тарих, тәуелсіздік күресі, конституция жасау, бас көшбасшылар (Вашингтон, Джефферсон, Франклин). Американ тарихы.

25 мин оқу

100%

Дереккөз: Founding Fathers of the United States — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Америка Құрама Штаттарының құрылуындағы көшбасшылар

Америка Құрама Штаттарының Құрылтайшы әкелері, көбінесе Құрылтайшы әкелер деп аталатын, 18 ғасырдың соңында Американың он үш колониясын біріктірген, Ұлыбританиядан тәуелсіздік соғысын жүргізген, Америка Құрама Штаттарын құрған және жаңа мемлекет үшін үкімет құрылымын жасаған американдық революциялық көшбасшылар тобы еді. Американың Құрылтайшы әкелеріне АҚШ Тәуелсіздік декларациясына, Конфедерация мақалаларына және АҚШ Конституциясына, сондай-ақ басқа да құжаттарға қол қойған адамдар жатады. 1973 жылы тарихшы Ричард Б. Моррис басшылық, ұзақ өмір сүру және мемлекеттік саясат шеберлігінің "үштік сынағы" деп атаған өлшемдерге негізделген жеті тұлғаны негізгі құрылтайшылар ретінде анықтады: Джон Адамс, Бенджамин Франклин, Александр Гамильтон, Джон Джей, Томас Джефферсон, Джеймс Мэдисон және Джордж Вашингтон. Құрылтайшы әкелердің көпшілігі ағылшын тегінен шыққан, бірақ олардың көптеген отбасылары Британ аралдарының әртүрлі аймандарына, соның ішінде Шотландия, Уэльс және Ирландияға таралған. Бұған қоса, кейбіреулері отарлық дәуірде Нью-Йоркке (Жаңа Нидерланд) қоныс аударған алғашқы голландтардың ұрпақтары екенін айтады, ал басқалары Франциядағы діни қуғын-сүргіннен қашып, колонияларға көшіп келген француз гугеноттарының ұрпақтары болды.

Тарихи негізін қалаушылар

Тарихшы Ричард Моррис таңдаған жеті негізгі негізін қалаушылар 20-шы ғасырда кеңінен қабылданды. Джей мен Адамстың Нью-Йорк (1777) және Массачусетс (1780) штаттары үшін жасаған конституциялары АҚШ Конституциясын әзірлеуде қолданылған тілге зор ықпал етті. Конституцияны ратификациялауды жақтаған «Федералистік қағаздарды» Александр Гамильтон, Джеймс Мэдисон және Джей жазды. Джордж Вашингтон Континенттік армияның бас қолбасшысы болды, ал кейіннен Конституциялық конвенцияның президенті қызметін атқарды. Олардың әрқайсысы АҚШ-тың алғашқы үкіметінде маңызды рөлдер атқарды. Вашингтон, Адамс, Джефферсон және Мэдисон алғашқы төрт президент ретінде қызмет етті; Адамс және Джефферсон – елдің алғашқы екі вице-президенті; Джей – елдің алғашқы бас судьясы; Гамильтон – қазынашылықтың бірінші хатшысы; Джефферсон мен Мэдисон – алғашқы екі мемлекеттік хатшы; ал Франклин – Американ революциясы басталғаннан 1783 жылы Париж шартына қол қойылғанға дейін Американың ең жоғары дәрежелі дипломаты болды. Негізін қалаушылардың тізіміне көбінесе Тәуелсіздік декларациясына қол қойғандар мен кейіннен АҚШ Конституциясын бекіткендер де кіреді. Сонымен қатар, кейбір тарихшылар 1781 жылы елдің алғашқы конституциясы ретінде қабылданған Конфедерация мақалаларына қол қойғандарды да қамтиды. Өткен жылдар ішінде әртүрлі тарихшылар тағы басқаларды да негізін қалаушылар деп мойындады, мысалы, Американ революциясының әскери басшыларын, сондай-ақ соғысқа дейін болған оқиғаларға қатысушыларды, оның ішінде белгілі жазушыларды, шешендерді және осы іске үлес қосқан басқа да ерлер мен әйелдерді. 19-шы ғасырдан бері, Негізін қалаушы әкелер туралы түсінік, қазіргі заманғы ұлт мемлекетін құрған жартылай құдайлар екенін айтудан, құлдық пен Американ революциясы аяқталғаннан кейін болған қарыз сияқты мәселелерді жылдам шеше алмағандығын ескеруге қарай өзгерді. Американың негізін қалау туралы басқа ғалымдар Негізін қалаушы әкелердің жетістіктері мен кемшіліктерін сол заманның аясында қарастыруды ұсынады.

Historian Richard Morris' selection of seven key founders was widely accepted through the 20th century. The constitutions drafted by Jay and Adams for their respective states of New York (1777) and Massachusetts (1780) proved influential in the language used in developing the U. S. Constitution. The Federalist Papers, which advocated the ratification of the Constitution, were written by Alexander Hamilton, James Madison, and Jay. George Washington was Commander in Chief of the Continental Army and later president of the Constitutional Convention. Each of these men held additional important roles in the early government of the United States. Washington, Adams, Jefferson, and Madison served as the first four presidents; Adams and Jefferson were the nation's first two vice presidents; Jay was the nation's first chief justice; Hamilton was the first Secretary of the Treasury; Jefferson and Madison were the first two Secretaries of State; and Franklin was America's most senior diplomat from the start of the Revolutionary War through its conclusion with the signing of the Treaty of Paris in 1783. The list of Founding Founders is often expanded to include the signers of the Declaration of Independence and individuals who later approved the U. S. Constitution. In addition, some historians include signers of the Articles of Confederation, which was adopted in 1781 as the nation's first constitution. Over the years, various historians have come to recognize others as founders, such as Revolutionary War military leaders as well as participants in developments leading up to the war, including prominent writers, orators, and other men and women who contributed to cause. Since the 19th century, Founding Fathers have shifted from the concept of the founders as demigods who created the modern nation state to take into account the inability of the founding generation to quickly take care of issues such as the practice of slavery and the amount of debt owed after the end of the American Revolutionary War. Other scholars of the American founding suggest that the Founding Fathers' accomplishments and shortcomings be viewed within the context of their times.

Колониялар бірігуі (17651774)

1760-шы жылдардың ортасында Парламент колонияларға салық салуды бастады. Бұл салықтар Ұлыбританияның француз-үнді соғысынан – 1763 жылы аяқталған он жылдық қақтығыстан – туған қарыздарын өтеуге жұмсалды. Таңбалық заңға және Тауншенд заңдарына қарсылық колонияларды ортақ мақсатта біріктірді. Таңбалық акті алынып тасталғанымен, шайға салынатын салық Тауншенд заңдары шеңберінде сақталды және 1773 жылы Парламент Шай заңын қабылдағанда жаңа форма алды. Жаңа шай салығы, қатаң кедендік бақылаумен бірге, колонияларда, әсіресе Массачусетс штатында жақсы қабылдамады. 1773 жылдың 16 желтоқсанында 150 колонист Мохаук үндістері кейпінде Бостон портындағы кемелерге шығып, 342 сандық шайды қаланың портына төгіп тастады. Бұл наразылық Самуэль Адамс пен Бостондық хат алмасу комитетінің ұйымдастыруымен жүзеге асты және британдық билік тарапынан мемлекетке қарсы қылмыс деп есептелді. Жауап ретінде Парламент Жазалау немесе Төзбеушілік заңдарын қабылдады, бұл заңдар Бостон портын жапты және колонияны тікелей британ үкіметінің бақылауына қойды. Бұл шаралар колониялардың барлығында алабалық тудырды, олар Парламент өкілеттіктерін асырып, 1600 жылдардан бері Америкада сақталған өздік басқаруға қауіп төндірді деп санады. Америкалық одақ туралы идея 1774 жылға дейін ұзақ уақыттан бері талқыланып келді, бірақ ол әрқашан Британ империясының билігіне бағынатыны ескерілді. Алайда 1774 жылы колониялық газеттерде жарияланған, көбінесе анонимді авторлардың мақалалары, барлық американдықтарды өкілдік ететін «Конгресс» қажеттігін жариялай бастады, ол британдық билікпен тең мәртебеге ие болар еді.

Континенттік конгресс (1774 1775)

Континенттік конгресс колониялардың Ұлыбританиямен туындаған бірқатар маңызды мәселелерді шешу үшін шақырылды. Оның делегаттары отаршылдардың арасындағы ең зиялы және ойлы адамдар саналды. Төзбеушілік актілерінен кейін, өзіне сенімсіз британ королі мен Парламентінің әрекеттерінен туындап, колониялар Парламенттің еркіне толық мойынсұну немесе біріккен қарулы қарсылық көрсету арасында таңдау жасауға мәжбүр болды. Жаңа Конгресс үлкен соғыс жариялаудың жетекші органы ретінде жұмыс істеді және қарулы күрес кезінде көрсеткен басшылығы үшін ғана мойынсұндырылды. Оның билігі толық анықталмаған, және оның көптеген делегаттары оқиғалардың жақын арада оларды "ұлттар арасында жаңа күш" құруға бағытталған саясатты қабылдауға жеткізерін сезбеді. Осы процесте Конгресс лайықты Конституция жасалғанша үкімет жүйесінде көптеген тәжірибелер жасады.

Бірінші Континенттік конгресс (1774)

Бірінші Континенттік конгресс 1774 жылдың 5 қыркүйегінде Филадельфиядағы Carpenter Hall-да шақырылды. Салықтарды жинауға немесе отаршыл әскерлерді шақыруға заңдық құқығы жоқ конгресс 56 делегаттан тұрды, олардың ішінде Вирджиниядан Джордж Вашингтон; Массачусетстен Джон Адамс және Сэмюэл Адамс; Нью-Йорктан Джон Джей; Пенсильваниядан Джон Дикинсон; және Коннектикуттан Роджер Шерман болды. Вирджиниялық Пейтон Рэндольф бірауыздан конгрестің алғашқы президенті болып сайланды. Конгресс алғашқы күндерінде өкілдік мәселесіне байланысты тарауға жақын болды, кіші отарлар үлкендермен теңдікке ие болуды қалады. Ең үлкен отар Вирджиниядан Патрик Генри келіспесе де, ол отарларды біріктірудің маңыздылығын баса көрсетті: «Вирджиниялықтар, Пенсильваниялықтар, Нью-Йорктіктер және Жаңа Англиялықтар арасындағы ешқандай айырмашылық жоқ. Мен вирджиниялық емес, американдықпын!» Делегаттар содан кейін Саффолк шешімдерін талқылауға кірісті, ол Массачусетс штатының Милтон қаласындағы қалалық жиналыста жаңадан мақұлданған еді. Резолюцияларды дайындау комитетінің төрағасы Джозеф Уоррен, қол қойылған нұсқаларын Филадельфиядағы Конгреске жеткізу үшін Пол Ревирді жіберді. Делегаттар бірқатар шараларды бекітті, оның ішінде бейбітшілікке шақыру үшін Патшаға петиция және Табиғи заң мен Табиғи құқықтар идеяларын енгізген, сондай-ақ Тәуелсіздік декларациясы мен Құқықтар Жинағындағы принциптерді болжаған Декларация мен Резолюциялар. Декларация отаршылардың құқықтарын растады және Парламенттің билікті теріс пайдалануын сипаттады. Ричард Генри Ли ұсынған бұл келісімде Континенттік қауымдастық деп аталатын сауда бойкоты да болды. Бірлікке қарай маңызды қадам болған Қауымдастық, отарлардағы корреспонденция комитеттеріне бойкотты күшімен жүзеге асыруға өкілеттік берді. Декларация және оның бойкоты Америкада басқаруға Парламенттің құқығына тікелей қарсылық көрсетті, бұл король Джордж III және Лорд Норт басшылығымен оның әкімшілігінің отарлар бүлікшіл күйде екендігі туралы пікірін күшейтті. Америкаға көңіл білдірген Колониялар жөніндегі Мемлекеттік хатшы Лорд Дартмут, жаңадан құрылған Конгрестің заңсыз құрылуы мен әрекеттері үшін айыптады. Басқыншылық актілерімен қатар, Британ армиясының бас қолбасшысы генерал-лейтенант Томас Гейдж Массачусетс штатының губернаторы болып тағайындалды. 1775 жылдың қаңтарында Гейджтің жоғары тұрған адамы Лорд Дартмут, генералға Шай партиясына жауаптыларды тұтқындауға және Бостонның сыртындағы милиция күштері жинаған оқ-дәрілерді тәркілеуге бұйрық берді. Хабарлама Гейджге жетуіне бірнеше ай уақыт кетті, ол дереу 700 әскерді жіберді. 1775 жылдың 19 сәуірінде таңертең Лексингтон мен Конкордқа қарай жолданған британдық әскерлер, Пауль Ревир және тағы бір атты хабаршы Уильям Доуес ескерткен отаршыл күштерімен кездесті. Бірінші оқ кім атқандығы белгісіз болса да, төңкеріс соғысы басталды.

The First Continental Congress convened at Philadelphia's Carpenter's Hall on September 5, 1774. The Congress, which had no legal authority to raise taxes or call on colonial militias, consisted of 56 delegates, including George Washington of Virginia; John Adams and Samuel Adams of Massachusetts; John Jay of New York; John Dickinson of Pennsylvania; and Roger Sherman of Connecticut. Peyton Randolph of Virginia was unanimously elected its first president. The Congress came close to disbanding in its first few days over the issue of representation, with smaller colonies desiring equality with the larger ones. While Patrick Henry, from the largest colony, Virginia, disagreed, he stressed the greater importance of uniting the colonies: "The distinctions between Virginians, Pennsylvanians, New Yorkers, and New Englanders are no more. I am not a Virginian, but an American!". The delegates then began with a discussion of the Suffolk Resolves, which had just been approved at a town meeting in Milton, Massachusetts. Joseph Warren, chairman of the Resolves drafting committee, had dispatched Paul Revere to deliver signed copies to the Congress in Philadelphia. The delegates then approved a series of measures, including a Petition to the King in an appeal for peace and a Declaration and Resolves which introduced the ideas of natural law and natural rights, foreshadowing some of the principles found in the Declaration of Independence and Bill of Rights. The declaration asserted the rights of colonists and outlined Parliament's abuses of power. Proposed by Richard Henry Lee, it also included a trade boycott known as the Continental Association. The Association, a crucial step toward unification, empowered committees of correspondence throughout the colonies to enforce the boycott. The Declaration and its boycott directly challenged Parliament's right to govern in the Americas, bolstering the view of King George III and his administration under Lord North that the colonies were in a state of rebellion. Lord Dartmouth, the Secretary of State for the Colonies who had been sympathetic to the Americans, condemned the newly established Congress for what he considered its illegal formation and actions. In tandem with the Intolerable Acts, British Army commander in chief Lieutenant General Thomas Gage was installed as governor of Massachusetts. In January 1775, Gage's superior, Lord Dartmouth, ordered the general to arrest those responsible for the Tea Party and to seize the munitions that had been stockpiled by militia forces outside of Boston. The letter took several months to reach Gage, who acted immediately by sending out 700 army regulars. During their march to Lexington and Concord on the morning of April 19, 1775, the British troops encountered militia forces, who had been warned the night before by Paul Revere and another messenger on horseback, William Dawes. Even though it is unknown who fired the first shot, the Revolutionary War began.

Екінші Континенттік конгресс (1775)

1775 жылғы 10 мамырда Лексингтон мен Конкорд шайқастарынан кейін үш аптадан кем уақыт өткен соң, Пенсильвания штатының Мемлекеттік үйінде Екінші Континенттік Конгресс жиналды. Бұл жиын, көптеген бірдей делегаттар қатысқандықтан, Бірінші Конгрестің жаңаруы болды. Жаңа келгендердің арасында Пенсильваниядан Бенджамин Франклин, Массачусетстен Джон Хэнкок және маусым айында Вирджиниядан Томас Джефферсон болды. Пейтон Рэндолф Вирджинияға Бурджесс палатасының спикері ретінде төрағалық ету үшін шақырылғаннан кейін сессия басталғалы екі аптадан соң Хэнкок президент сайланды, ал Джефферсон Вирджиния делегациясында оның орнына тағайындалды. Өткен жылғы пікірсайыс қағидаларын қабылдап, құпиялылықты күшейткеннен кейін Конгресс ең маңызды мәселесіне – колонияларды қорғауға назар аударды. Колонияның губернаторы лауазымы бос деп жариялаған Массачусетс провинциялық ассамблеясы Конгреске екі мәселе бойынша нұсқау сұрады: ассамблея азаматтық үкіметтің өкілеттіктерін өз мойнына ала ала ма және Конгресс Бостонда құрылып жатқан армияны қабылдай ма. Бірінші сұраққа жауап ретінде 9 маусымда колония жетекшілеріне колонияның хартасының рухына сәйкес басқаруды жүзеге асыратын кеңес сайлау тапсырылды. Екінші мәселе бойынша Конгресс он үш колонияның күштерін басқару жоспарларын бірнеше күн бойы талқылады. Соңында, 14 маусымда Конгресс Жаңа Англия жасақтарын жабдықтауды мақұлдады, басқа колониялардан он рота мылтықшы жіберуге келісті және әскери басқару ережелерін әзірлеу үшін комиссия құрды, осылайша Континенттік армия құрылды. Келесі күні Сэмюэл мен Джон Адамс Вашингтонды бас қолбасшы етіп ұсынды, бұл ұсыныс бірауыздан қабылданды. Екі күннен кейін, 17 маусымда жасақтар Бункер-Хиллде британдық әскерлермен шайқасты, бұл британдықтар үшін жеңіс болғанымен, оларға қымбатқа түсті. Конгресс бұл қадамға Англиямен келісуді үміттене берген консерваторлар мен тәуелсіздікті жақтағандар арасындағы дау-жанжалға қарамастан келді. Алғашқыларын қанағаттандыру үшін Конгресс 5 шілдеде Джон Дикинсон жазған Георг III патшаға бейбітшілік туралы петицияны қабылдады. Ал келесі күні ол қару алу себептері мен қажеттілігі туралы декларацияны, әскери шараларды ақтау үшін қабылданған резолюцияны бекітті. Қыркүйек айында Лондонға жеткен «Зәйтүн бұтағының петициясын» патша қараудан бас тартты. Ол кезде ол-ақ американдық колонияларды бүлікші деп жариялаған еді.

On May 10, 1775, less than three weeks after the Battles at Lexington and Concord, the Second Continental Congress convened in the Pennsylvania State House. The gathering essentially reconstituted the First Congress with many of the same delegates in attendance. Among the new arrivals were Benjamin Franklin of Pennsylvania, John Hancock of Massachusetts, and in June, Thomas Jefferson of Virginia. Hancock was elected president two weeks into the session when Peyton Randolph was recalled to Virginia to preside over the House of Burgesses as speaker, and Jefferson was named to replace him in the Virginia delegation. After adopting the rules of debate from the previous year and reinforcing its emphasis on secrecy, the Congress turned to its foremost concern, the defense of the colonies. The provincial assembly in Massachusetts, which had declared the colony's governorship vacant, reached out to the Congress for direction on two matters: whether the assembly could assume the powers of civil government and whether the Congress would take over the army being formed in Boston. In answer to the first question, on June 9 the colony's leaders were directed to choose a council to govern within the spirit of the colony's charter. As for the second, Congress spent several days discussing plans for guiding the forces of all thirteen colonies. Finally, on June 14 Congress approved provisioning the New England militias, agreed to send ten companies of riflemen from other colonies as reinforcements, and appointed a committee to draft rules for governing the military, thus establishing the Continental Army. The next day, Samuel and John Adams nominated Washington as commander in chief, a motion that was unanimously approved. Two days later, on June 17, the militias clashed with British forces at Bunker Hill, a victory for Britain but a costly one. The Congress's actions came despite the divide between conservatives who still hoped for reconciliation with England and at the other end of the spectrum, those who favored independence. To satisfy the former, Congress adopted the Olive Branch Petition on July 5, an appeal for peace to King George III written by John Dickinson. Then, the following day, it approved the Declaration of the Causes and Necessity of Taking Up Arms, a resolution justifying military action. When the Olive Branch Petition arrived in London in September, the king refused to look at it. By then, he had already issued a proclamation declaring the American colonies in rebellion.

Тәуелсіздік декларациясы (1776)

Екінші Континенттік Конгресс пен оның Бес комиссиясының қолдауымен Томас Джефферсон Тәуелсіздік декларациясын жазды. Ол 28 маусымда комиссия арқылы Конгресске ұсынылды, ал көптеген талқылар мен құжатты өңдеуден кейін, 1776 жылдың 2 шілдесінде Конгресс Ли резолюциясын қабылдады, ол Біріккен колонияларды Ұлыбританиядан тәуелсіз деп жариялады. Екі күннен кейін, 4 шілдеде Тәуелсіздік декларациясы бекітілді. Декларацияда алғаш рет пайда болған «Америка Құрама Штаттары» деген атау 1776 жылдың 9 қыркүйегінде Конгресс тарапынан ресми түрде мақұлданды. Осы маңызды құжатты халыққа жылдам жеткізу мақсатында Екінші Континенттік Конгресс президенті Джон Хэнкок, «Pennsylvania Packet» газетінің редакторы және баспагері Джон Данлапқа Декларацияның 200 данасын басып шығаруды тапсырды, олар Данлап баспасы деп белгілі болды. Басылым декларация қабылданған күнінен кейін басталды. Олар 13 колония/штатқа таратылды, көшірмелері генерал Вашингтонға және оның Нью-Йорктегі әскерлеріне жіберілді, оларды оқып беру туралы нұсқау берілді. Көшірмелер сондай-ақ Ұлыбританияға және Еуропаның басқа да аймақтарына жіберілді. Негізгі оқиғаларға 1773 жылғы Бостон шай кеші, 1775 жылғы Пол Ревирдің шабандозы және 1775 жылғы Лексингтон мен Конкорд шайқастары кірді. Джордж Вашингтонның Делавэр өзенін кесіп өтуі Трентон шайқасында гессендік әскерлерге қарсы маңызды американдық жеңіске әкелді және американдықтардың рухын көтерді. Саратога шайқасы және Йорктаун қамалы, американдықтар мен британдықтар арасындағы шайқастарды негізінен аяқтаған, соғыс кезіндегі маңызды оқиғалар болды. 1783 жылғы Париж шарты соғыстың ресми аяқталуын белгіледі. Соғыстан кейін Вашингтон жеке штаттардан құралған және Федералды үкімет бағынысындағы «ұлттық қарулы күштерді» құруға бағытталған күш-жігерді ұйымдастыруда маңызды рөл атқарды. Ол сондай-ақ артиллерия офицерлерін және инженерлерді даярлау үшін әскери академия құруды қолдады. Соғыстан кейін елді қарусыз және осал қалдырмау үшін Вашингтон бейбіт уақытта 2600 адамнан тұратын армияны ұсынды. Ол сондай-ақ кез келген еуропалық басқыншыларды тойтарыс бере алатын әскери-теңіз күштерін құруды жақтады. Ол Вашингтонның көптеген науқандарында бірге болған Генри Ноксқа болашақ соғыс министрі болу мүмкіндігін ұсынды.

Under the auspices of the Second Continental Congress and its Committee of Five, Thomas Jefferson drafted the Declaration of Independence. It was presented to the Congress by the Committee on June 28, and after much debate and editing of the document, on July 2, 1776, Congress passed the Lee Resolution, which declared the United Colonies independent from Great Britain. Two days later, on July 4, the Declaration of Independence was adopted. The name "United States of America", which first appeared in the Declaration, was formally approved by the Congress on September 9, 1776. In an effort to get this important document promptly into the public realm John Hancock, president of the Second Continental Congress, commissioned John Dunlap, editor and printer of the Pennsylvania Packet, to print 200 broadside copies of the Declaration, which came to be known as the Dunlap broadsides. Printing commenced the day after the Declaration was adopted. They were distributed throughout the 13 colonies/states with copies sent to General Washington and his troops at New York with a directive that it be read aloud. Copies were also sent to Britain and other points in Europe. Key precipitating events included the Boston Tea Party in 1773, Paul Revere's Ride in 1775, and the Battles of Lexington and Concord in 1775. George Washington's crossing of the Delaware River was a major American victory over Hessian forces at the Battle of Trenton and greatly boosted American morale. The Battle of Saratoga and the Siege of Yorktown, which primarily ended the fighting between American and British, were also pivotal events during the war. The 1783 Treaty of Paris marked the official end of the war. After the war, Washington was instrumental in organizing the effort to create a "national militia" made up of individual state units, and under the direction of the Federal government. He also endorsed the creation of a military academy to train artillery offices and engineers. Not wanting to leave the country disarmed and vulnerable so soon after the war, Washington favored a peacetime army of 2600 men. He also favored the creation of a navy that could repel any European intruders. He approached Henry Knox, who accompanied Washington during most of his campaigns, with the prospect of becoming the future Secretary of War.

Париж шарты

1781 жылы 19 қазанда Йорктаунда Вашингтонның жеңісінен кейін, бейбіт келісімдер басталғанға дейін бір жылдан астам уақыт өтті. Париж шарты 1782 жылдың қараша айында дайындалды, ал келіссөздер 1783 жылдың сәуір айында басталды. Толыққан шартқа 3 қыркүйекте қол қойылды. Бенджамин Франклин, Джон Адамс, Джон Джей және Генри Лоуренс АҚШ-ты, ал Дэвид Хартли, Парламент мүшесі, және Ричард Освальд, белгілі және ықпалды шотланд бизнесмені Ұлыбританияны өкілдік етті. Франклин француздармен ұзақ жылдар бойы жақсы қарым-қатынас орнатқан және соғыс басталғаннан кейін бірнеше ай өткен соң олармен одақ құруға көмектескен. Француз кеңесі оны жоғары құрметпен қарсы алды, ал қалғандарына лайықты жағдай жасалды, бірақ олар көбінесе тәжірибесіз келіссөзшілер деп есептелді. Ұлыбритания мен Франция арасындағы байланыс көбінесе Франклин және Франклинмен жақсы қарым-қатынаста болған Лорд Шелберн арқылы жүзеге асырылды. Франклин, Адамс және Джей француздардың осы белгісіз кезеңдегі алаңдаушылықтарын түсінді және оны өздерінің пайдасына қолданып, келіссөздердің соңғы отырыстарында француздарды да, британдықтарды да Американың тәуелсіздігі олардың мүддесіне сай екеніне көндірді.

Конституциялық конвенция

Конфедерация мақалаларына сәйкес Конфедерация Конгресінде салық жинау, сауданы реттеу, ұлттық қарызды төлеу, дипломатиялық қатынастарды жүргізу немесе батыс аумақтарын тиімді басқару өкілеттігі болмады. Джордж Вашингтон, Томас Джефферсон, Александр Гамильтон, Джеймс Мэдисон және басқа да жетекші тұлғалар жас мемлекеттің тағдырынан алаңдаушылық білдіре бастады. Мақалалардың кемшіліктері көріне бастаған сайын, күшті орталық үкімет құру идеясы қолдау тапты, нәтижесінде мақалаларды түзету үшін конвенция шақырылды. Конституциялық конвенция 1787 жылдың 14 мамырынан 17 қыркүйегіне дейін Пенсильвания штатының үйінде өтті. Конвенцияға қатысқан 55 делегат 18 ғасырдағы американдық басшылығының әртүрлі деңгейлерін ұсынды. Олардың көп бөлігі жақсы білімді және жайлы жағдайда болды, және барлығы өз штаттарында белгілі болды, олардың 70 пайыздан астамы (40 делегат) конвенция шақырылған кезде Конгресте қызмет еткен. Төрт күннен кейін, 29 мамырда, конвенция делегаттарға еркін сөйлеуге мүмкіндік беретін, бірақ даулы болған құпиялылық ережесін қабылдады, бұл сол кезде кең таралған тәжірибе болды.

Вирджиния мен Нью-Джерси жоспарлары

Құпия дауыс беруден кейін Вирджиния губернаторы Эдмунд Рэндольф Вирджиния жоспарын ұсынды, Мэдисон мен оның әріптестері үш тармақтан тұратын үкімет құруды ұсынған он бес қаулы: бір атқарушы, екі палаталы (екі палаталы) заң шығарушы орган және сот жүйесі. Төменгі палата халық сайлап, орындықтар штаттың халқына пропорционалды түрде бөлінетін еді. Жоғарғы палата штаттық заң шығарушы органдар ұсынған делегаттардан төменгі палата таңдайтын. Заңнамаға вето құқығы бар атқарушы орган Конгресс тарапынан сайланатын, Конгресс штаттық заңдарды жоққа шығаруға құқылы болатын. Бұл жоспар конвенцияның Конституцияны жай ғана түзету мақсатынан асып, көптеген делегаттар бастапқы мандаттарын тастап, үкіметтің жаңа нысанын құруға дайындық танытты. Нью-Джерси жоспары Конституцияның көп бөлігін сақтап, бір палаталы заң шығарушы орган мен штаттардың тең құқығын көздейтін. Жоспардың жаңашылдығы – «көптік» атқарушы билік болды, бірақ оның басты ұсынысы – ұлттық үкіметке сауда мен коммерцияны реттеуге рұқсат беру еді. Толық құрамда жиналған делегаттар екі ұсынысты талқылады, бастапқыда бір немесе үш атқарушы орган болуы керек пе, содан кейін атқарушы органға вето құқығын беру керек пе деген сұрақтарды қарастырды. Заңнамаға вето қоя алатын бір атқарушы орган туралы келісімге келгеннен кейін, делегаттар одан да күрделі мәселеге, заң шығарушы өкілдікке көшті. Ірі штаттар халық санына пропорционалды өкілдікті жақтады, ал кіші штаттар әр штаттың заң шығарушы органдарында бірдей өкілдігі болуын қалады.

Коннектикут келісімшарты

Шілде айының ортасына таман ірі штаттар мен кіші штаттар фракциялары арасындағы пікірталас тұйыққа тіреліп қалды. Конвенция құлаудың алдында тұрғанда, Коннектикут штатынан Роджер Шерман Коннектикут (немесе Ұлы) Ұйлесім деп аталған ұсыныс енгізді. Шерманның ұсынысы пропорционалды сайлау арқылы сайланатын Өкілдер палатасы және барлық штаттардың тең санында орынға ие болатын Сенат құруды көздеді. 16 шілдеде 5 штаттың 4 дауысына қарсы ең тар шешіммен Ұйлесім мақұлданды. Бұл мәселе көптеген делегаттарды күмәнді күйде қалдырды. Бірнеше делегат конвенция өкілеттігін асырып кеткенін сезініп, наразылық білдіріп ертерек үйлеріне қайтты. Басқалары жеке бастық бостандықтарды қорғайтын Құқықтар туралы билльдің жоқтығына алаңдады. Конституцияның бас архитекторларының бірі Мэдисон да, әсіресе Сенаттағы тең өкілдік және Конгреске штат заңнамасына вето құқығын бермеу мәселелеріне қанағаттанбады. Күмәндерге қарамастан, 17 қыркүйекте соңғы нұсқа 11 штаттың қолдауымен мақұлданды, ал Нью-Йорк делегаты Гамильтон ғана болғандықтан дауыс беруге мүмкіндік алған жоқ. 42 делегаттың арасында тек үшеуі ғана қол қоюдан бас тартты: Вирджиниядан Рэндольф және Джордж Мейсон, сондай-ақ Массачусетстен Элбридж Джерри. Қол қойылғаннан кейін үш күн өткен соң, жоба Конфедерация Конгресіне ұсынылды, ол құжатты ратификация үшін штаттарға жіберді. Қараша айында Пенсильвания заң шығарушы органы алғашқы ратификациялық конвентті шақырды. Делавэр бұрын дауыс беруге үлкермей, 7 желтоқсанда 30-0 есебімен Конституцияны ратификациялаған алғашқы штат атанды. Пенсильвания бес күннен кейін 46-23 есебімен дауыс бөлді. Нью-Джерси мен Джорджияда бірауыздан мақұлданғанына қарамастан, бірнеше маңызды штаттар Құқықтар туралы билльдің жоқтығына байланысты ратификацияға қарсы екенін көрсетті, әсіресе Вирджинияда, онда оппозицияны Мейсон мен Патрик Генри басқарды. Ол конвенцияға қатысудан бас тартып, "алаялықты сезінгенін" айтты. Федералистер бәрін қауіпке тігуге дайын болмады, Конституция қабылданған жағдайда, халықтың құқықтарын қамтамасыз ету үшін түзетулер енгізілетінін уәделеді. Келесі жыл бойы ратификациялар жалғасты. Соңғысы ретінде, 1788 жылдың 21 маусымында Нью-Гэмпшир Конституцияны елдің заңы етіп бекіткен тоғызыншы штат болды. Вирджиния төрт күннен кейін, ал Нью-Йорк шілде айының соңында солай істеді. Сауда санкцияларымен және одақтан шығарылу қаупіне тап болған Род-Айленд 1790 жылдың 29 мамырында 34-32 есебімен Конституцияны мақұлдады. 1791 жылдың 15 желтоқсанында Құқықтар туралы билльге он түзету енгізілді. Делегаттар құпиялылыққа ант бергендіктен, Мэдисонның ратификация туралы жазбалары оның 1836 жылы қайтыс болғаннан кейін ғана жарияланды.

By mid July, the debates between the large state and small state factions had reached an impasse. With the convention on the verge of collapse, Roger Sherman of Connecticut introduced what became known as the Connceticut (or Great) Compromise. Sherman's proposal called for a House of Representatives elected proportionally and a Senate where all states would have the same number of seats. On July 16, the compromise was approved by the narrowest of margins, 5 states to 4. The proceedings left most delegates with reservations. Several went home early in protest, believing the convention was overstepping its authority. Others were concerned about the lack of a Bill of Rights safeguarding individual liberties. Even Madison, the Constitution's chief architect, was dissatisfied, particularly over equal representation in the Senate and the failure to grant Congress the power to veto state legislation. Misgivings aside, a final draft was approved overwhelmingly on September 17, with 11 states in favor and New York unable to vote since it had only one delegate remaining, Hamilton. Of the 42 delegates present, only three refused to sign: Randolph and George Mason, both of Virginia, and Elbridge Gerry of Massachusetts. Within three days of the signing, the draft was submitted to the Congress of the Confederation, which forwarded the document to the states for ratification. In November, Pennsylvania's legislature convened the first of the conventions. Before it could vote, Delaware became the first state to ratify, approving the Constitution on December 7 by a 30–0 margin. Pennsylvania followed suit five days later, splitting its vote 46–23. Despite unanimous votes in New Jersey and Georgia, several key states appeared to be leaning against ratification because of the omission of a Bill of Rights, particularly Virginia where the opposition was led by Mason and Patrick Henry, who had refused to participate in the convention claiming he "smelt a rat". Rather than risk everything, the Federalists relented, promising that if the Constitution was adopted, amendments would be added to secure people's rights. Over the next year, the string of ratifications continued. Finally, on June 21, 1788, New Hampshire became the ninth state to ratify, making the Constitution the law of the land. Virginia followed suit four days later, and New York did the same in late July. Facing trade sanctions and the possibility of being forced out of the union, Rhode Island approved the Constitution on May 29, 1790, by a begrudging 34–32 vote. Ten amendments, known collectively as the United States Bill of Rights, were ratified on December 15, 1791. Because the delegates were sworn to secrecy, Madison's notes on the ratification were not published until after his death in 1836.

Құқықтар жарғысы

Конституция жобасы антифедералистер тарапынан қатаң сынға ұшырады, бұл топ құжат жеке бостандықтарды федералды үкіметтен қорғамайды деп мәлімдеді. Антифедералистердің жетекшілері Вирджиниядан Патрик Генри мен Ричард Генри Ли, сондай-ақ Массачусетстен Самуэль Адамс болды. Конституциялық конвенцияда олардың көзқарастарын бөліскен делегаттар Вирджиниядан Джордж Мейсон мен Эдмунд Рэндольф, ал Массачусетс штатынан Элбридж Джерри еді – соңғы құжатқа қол қоюдан бас тартқан үш делегат. Генри, орталық басқарушы билікке деген жеккөрушілігін шотланд тегінен алған, Конституцияны жеңу үшін бар күшін жұмсады және Мэдисонның әр қадамына қарсылық көрсетті. Осы сын-ескертпелер Құқықтар туралы билльде ұсынылған түзетулерге әкелді. Билльдің бас авторы Мэдисон бастапқыда түзетулерге қарсы болды, бірақ 1776 жылғы Вирджинияның Құқықтар декларациясы, негізінен Мейсон жазған, және Томас Джефферсонның Тәуелсіздік декларациясы оған әсер етті. Джефферсон Францияда болғанда Генри мен Мейсонның күшті орталық үкімет, әсіресе президент билігі туралы алаңдаушылықтарын бөлісті, бірақ Мэдисонмен достығы мен күтіліп отырған Құқықтар туралы билль оның алаңдаушылығын басаңдатты. Алайда Александр Гамильтон Құқықтар туралы билльге қарсы болды, түзетулерді қажетсіз ғана емес, қауіпті деп санайтын. Оның пікірінше: «Не істеуге құқық жоқ нәрсені істемеу керектігін жариялау не үшін? Егер шектеулерді қабылдауға мүмкіндік бермейтін билік болмаса, баспасөз бостандығын шектемеу керектігін неге жариялау керек?» Мэдисон Вирджинияның екі заң шығарушы палатасы арасындағы пікірталас түзетулерді қабылдауды екі жылдан астам уақытқа кешіктіретінін білмеді. 1789 жылдың 25 қыркүйегінде федералдық конгресс штаттарға жіберген соңғы жоба Вирджиния Сенатынан 1791 жылдың 15 желтоқсанында ғана ратификацияланды. Мэдисон негізін қалаушы дәуірде діни бостандық, сөз бостандығы және баспасөз бостандығының ең көрнекті жақтасы ретінде танылды.

Президенттікке көтерілу

АҚШ-тың алғашқы бес президенті – Вашингтон, Джон Адамс, Джефферсон, Мэдисон және Монро – Америка революциясына белсенді қатысқандары үшін Құрылтайшы әкелер деп есептеледі. Олардың бәрі Континенттік конгресске делегат ретінде қатысты.

Демографиялық және басқа да сипаттамалар

Құрылтайшы аталар 18 ғасырдың соңғы жартысында британдық колониялардағы саяси басшылықтың ең жоғары деңгейін білдірді. Олардың бәрі өздерінің қауымдастықтары мен колонияларында қоғамдық істерге жауапкершілік алуға дайын басшылар еді. Тәуелсіздік декларациясына, Конфедерация мақалаларына және АҚШ Конституциясына қол қойғандардың көбі туған жері бойынша сол елдің азаматтары және британдық текті, олардың ішінде шотландтар, ирландтар және уэльстіктер де бар. Олардың шамамен жартысы заңгерлер болса, қалғаны көбінесе кәсіпкерлер мен плантация шаруалары еді. Құрылтайшылардың орташа жасы 43-ке жуық болды. Бенджамин Франклин 1706 жылы дүниеге келген, ол ең үлкені болды, ал 1750 жылдан кейін туғандар санаулы болғандықтан, олардың көпшілігі 20 жаста болды. Келесі бөлімдерде осы және басқа демографиялық мәселелерге толығырақ тоқталып өтіледі. Ақпараттың көп бөлігі Тәуелсіздік декларациясымен, Конфедерация мақалаларымен және Конституциямен байланысты қол қойғандар мен делегаттар туралы мәліметтермен шектеледі.

Білім

Америка колонияларындағы колледждерге қатысқан немесе бітірген Құрылтайшы-әкелердің үштен бірінен асып түседі, ал тағы бірқатар негізін қалаушылар негізінен Англия мен Шотландияда шетелде колледж бітірген. Қалған құрылтайшылардың барлығы үйден оқыған, жеке сабақ алған, шәкірттікке өткен немесе өздігінен білім алған.

Дін

1787 жылы Конституциялық конвенцияға 55 делегаттан 28-і англикан (Англия шіркеуі немесе епископальдық), 21-і басқа протестанттар, ал үшеуі католик (Дэниел Кэрролл және Фитцсимонс; Чарльз Кэрролл католик болған, бірақ Конституцияға қол қоймады). Конституциялық конвенцияға протестант делегаттарының арасында сегізі пресвитериан, жетісі конгрегационалист, екеуі лютеран, екеуі голланд реформаторлары, ал екеуі методист болды. Тарихшы Грег Л. Фрейзер алдыңғы қатардағы негізін қалаушылардың (Джон Адамс, Джефферсон, Франклин, Уилсон, Моррис, Мэдисон, Гамильтон және Вашингтон) христиан да, деист те емес, керісінше, гибридті "теистік рационализмнің" жақтастары болғанын айтады. Көптеген негізін қалаушылар өз діни көзқарастарын жария түрде талқылаудан әдейі сақтанды. Тарихшы Дейвид Л. Холмс олардың діни сенімдерін анықтау үшін хаттардан, үкіметтік құжаттардан және екінші қол мәліметтерден алынған деректерді пайдаланады. Барлығы Негізін қалаушыларды сілтеме жасайды. Конституциялық түпнұсқашылдар бастапқы мағынаны анықтау үшін Негізін қалаушылардың жазбаларын зерттейді. Конституцияның тірі және дамитын тұжырымдамасын қолдаушылар уақыт өте келе өскен идеялардың бастауы ретінде Негізін қалаушыларды қарастырады. Консерваторлар Негізін қалаушыларды американдық табыстың негізін салған еркін кәсіпкерлік жүйесінің архитекторлары деп есептейді. Алпысыншы жылдардағы ата-аналарының көзқарастарына еліктейтін либералды көзқарасты ұстанушылар Негізін қалаушыларды теңдікке ұмтылған, байлықтың шоғырлануына күдікпен қараған адамдар деп санайды. Тәуелсіздер партиялық тартыстардың шешілмейтін жағдайын бұзу үшін Негізін қалаушылардан көмек күтеді. Саяси спектрдің барлық бөлігіндегі американдықтар өз көзқарастарын он сегізінші ғасырда пайда болған идеялар жиынтығына негіздейді. Бірақ, шындығында, Негізін қалаушылардың арасында келіспеушіліктер болды, олардың арасында үлкен және терең айырмашылықтар бар еді. Олар экономикаға мемлекеттік араласу және сыртқы саясат мәселелері бойынша пікірталас жүргізді. Олар атқарушы биліктің өкілеттігі, сондай-ақ федералды және штаттық үкіметтердің қарым-қатынасы мен құқықтары туралы аяусыз күресті. Конституция дау-дамайдың шексіз аренасын ұсынды. Негіз қалау дәуірі, шын мәнінде, американ тарихындағы ең жақтастық кезеңдердің бірі болды.

Of the 55 delegates to the Constitutional Convention in 1787, 28 were Anglicans (Church of England or Episcopalian), 21 were other Protestants, and three were Catholics (Daniel Carroll and Fitzsimons; Charles Carroll was Catholic but was not a Constitution signatory). Among the Protestant delegates to the Constitutional Convention, eight were Presbyterians, seven were Congregationalists, two were Lutherans, two were Dutch Reformed, and two were Methodists. Historian Gregg L. Frazer argues that the leading founders (John Adams, Jefferson, Franklin, Wilson, Morris, Madison, Hamilton, and Washington) were neither Christians nor Deists, but rather supporters of a hybrid "theistic rationalism". Many founders deliberately avoided public discussion of their faith. Historian David L. Holmes uses evidence gleaned from letters, government documents, and second hand accounts to identify their religious beliefs. Everyone cites the Founders. Constitutional originalists consult the Founders' papers to decide original meaning. Proponents of a living and evolving Constitution turn to the Founders as the font of ideas that have grown over time. Conservatives view the Founders as architects of a free enterprise system that built American greatness. The more liberal leaning, following their sixties parents, claim the Founders as egalitarians, suspicious of concentrations of wealth. Independents look to the Founders to break the logjam of partisan brinksmanship. Across the political spectrum, Americans ground their views in a supposed set of ideas that emerged in the eighteenth century. But, in fact, the Founders disagreed with each other they had vast and profound differences. They argued over federal intervention in the economy and about foreign policy. They fought bitterly over how much authority rested with the executive branch, about the relationship and prerogatives of federal and state government. The Constitution provided a nearly limitless theater of argument. The founding era was, in reality, one of the most partisan periods of American history.

Демалыс күндері

Тәуелсіздік күні (көбінесе төртінші шілде деп аталады) – АҚШ-тың тәуелсіздік декларациясына қол қойылғанын және мемлекеттің құрылуын еске алу мақсатымен жыл сайын 4 шілдеде тойланатын ұлттық мереке. Вашингтонның туған күні де ұлттық федералдық мереке ретінде аталып өтеді, ал 13 сәуірде Джефферсонның туған күні АҚШ-тың негізін қалаушысы және президентінің құрметіне арналады.

БАҚ және театр

Құрылтайшы әкелер 1969 жылы Тони сыйлығын жеңіп алған «1776» мюзиклінде бейнеленген, ол Тәуелсіздік декларациясының талқылануы мен қабылдануын көрсетеді. Сахналық қойылым 1972 жылы сол атпен фильмге бейімделді. 1989 жылы түсірілген «A More Perfect Union» фильмі Тәуелсіздік залында түсірілді. Құрылтай құжаттарының жазылуы мен қабылдануы 1997 жылғы «Азаттық!» деректі мини-сериалында бейнеленген, ал Тәуелсіздік декларациясының қабылдануы 2008 жылғы «Джон Адамс» мини-сериалының екінші эпизодында және 2015 жылғы «Азаттық ұлдары» мини-сериалының үшінші эпизодында көрсетілген. Құрылтайшылар сонымен қатар 1986 жылғы «Джордж Вашингтон II: Ұлттың қалыптасуы» мини-сериалында, 2002–2003 жылдарғы «Азаттықтың балалары» анимациялық телесериалында, 2020 жылғы «Вашингтон» мини-сериалында және көптеген басқа фильмдер мен телешоуларда да бейнеленген. Бірнеше құрылтайшы әке – Гамильтон, Вашингтон, Джефферсон және Мэдисон 2015 жылы Рон Черноудың 2004 жылғы «Александр Гамильтон» өмірбаянынан шабыттанған, музыкасы, өлеңдері мен либреттосы Лин-Мануэль Мирандаға тиесілі «Гамильтон» мюзиклінде қайта жаңғыртылды. Мюзикл он бір Тони сыйлығы мен драма саласындағы Пулитцер сыйлығын жеңіп алды.

Дін еркіндігі

Дінге қарсы қуғын-сүргін ғасырлар бойы әлемде болды және ол Америкадағы отарлық дәуірде де болды. Томас Джефферсон, Джеймс Мэдисон, Патрик Генри және Джордж Мейсон сияқты негізін қалаушылар 1776 жылы Вирджинияда Вирджинияның құқықтары туралы декларациясы арқылы діни бостандықтың алғашқы шараларын орнатып, оны ел үшін діни бостандықтың үлгісіне айналдырды. Бұрын баптистер, пресвитериандар және лютерандар он жыл бойы Англия шіркеуінің Вирджиниядағы діни бостандықтарды басып тастау әрекеттеріне қарсы петициялар жіберген. Джефферсон Континенталды Конгрестен Вирджинияға діни бостандық үшін күреске қосылу үшін қайтып келді, бірақ бұл қиын болды, өйткені Вирджиния заң шығарушы органының көптеген мүшелері Англия шіркеуіне жатты. Джефферсон толыққанды табысқа жетпесе де, әртүрлі діни сенімдері үшін жазалайтын заңдарды жоюға қол жеткізді. Джефферсон шіркеу мен мемлекеттің бөлінуінің архитекторы болды, ол мемлекеттік қаражатты кез келген белгіленген дінді қолдау үшін пайдалануға қарсы болды және азаматтық құқықтарды діни доктринамен байланыстырудың дұрыс емес екеніне сенді. Англия шіркеуінің жергілікті басшысы болған Вашингтон да діни бостандықтың жақтаушысы болды. Конституция олардың діни бостандығын қорғамайды деп алаңдаған баптистерге ол: «Әрине, мен оған ешқашан қол қоймас едім» деп сендірді. Яһудилер де Вашингтонды бостандық чемпионы деп қарады және олардың толық діни бостандыққа ие болатынына кепілдік беруін сұрады. Вашингтон Американың діндегі революциясы әлем үшін үлгі болады деп мәлімдеді.

Құлдық

Құрылтайшы аталар құлдық мәселесінде бірікпеді және жаңа мемлекет ішінде оны сақтап қалуды жалғастырды. Бірқатары моральдық тұрғыдан оған қарсы болды, ал кейбіреулері бірнеше колонияда оны жоюға тырысты, бірақ ұлттық деңгейде құлдық қорғалып қалды. Джефферсонды зерттеу барысында тарихшы Аннет Гордон Рид: «Басқа негізін қалаушылардың құлдары болды, бірақ ешбір негізін қалаушы американдық бостандық туралы жарғыны жасамады». Джефферсон сияқты, Вашингтон және көптеген басқа да құрылтайшы аталар құл иелері болды. Кейбіреулері бұл институтты моральдық емес және саяси бөліну деп қарастырып, келіспей қалды; Вашингтон біртіндеп құлдықтан бас тартуды қолдады және өсиеті бойынша құлдарын босатты. Джей мен Гамильтон 1777 жылы басталған күресте Нью-Йоркте халықаралық құл саудасын заңсыз етуге жетуге ұмтылды. Сэмюэл және Джон Адамстар сияқты құрылтайшы аталар өмір бойы құлдыққа қарсы болды. Раш 1773 жылы құл саудасын және құлдық институтын сынаған памфлет жазды. Бұл памфлетте Раш африкалықтардың табиғатынан ақыл-ойы мен моральдық қасиеттері жағынан кемшіліктері жоқ екенін, ал керісінше кез келген дәлел құлдықтың «бұрмаланған көрінісі» ғана екенін ғылыми тұрғыдан дәлелдеді, ол «адам санасына соншалықты жат, сондықтан моральдық және ақыл-ой қабілеттерін де әлсіздетеді». Континенттік қауымдастықтың құрамында патриоттардың құл саудасына қатысуына тыйым салатын ереже болды. Франклин Пенсильвания құлдықты жою қоғамын құрғанмен, бастапқыда құлдарға ие болды, бірақ кейіннен оларды босатты. 1769 жылы Род-Айленд Ассамблеясында Хопкинс колониялардағы құлдыққа қарсы алғашқы заңдардың бірін ұсынды. Джефферсон Бургесс палатасының мүшесі ретінде қоғамдық өмірге қадам басқанда, құлдарды босатуға рұқсат беру үшін заңнаманы қабылдауға тырысып, әлеуметтік реформатор ретінде бастады. Джефферсон: «1769 жылы мен заң шығарушы органның мүшесі болдым, мен сол органға құлдарды босатуға рұқсат беру үшін бір рет күш салып, ол қабылданбады», – деді, бірақ тәждің өкілдері «біздің еңбегімізді [ана елдің] мүддесіне бағынуға тырысты және королдік ветосы барлық үміттің соңғы есігін жапты». Джей 1785 жылы Нью-Йорк Манумиссиялық қоғамын құрды, ал Гамильтон оның кеңсесіне кірді. Олар және қоғамның басқа мүшелері Нью-Йоркте бос қаралар мен құлдардың балаларын оқыту үшін Африкалық еркін мектебін құрды. Джей 1798 жылы Нью-Йорк губернаторы болған кезде, ол күштеп жұмыс істеуге тыйым салатын заңға қол қоюға және қабылдауға көмектесті; 1827 жылға қарай күштеп еңбек ету толығымен тоқтатылды. Ол 1798 жылы құлдарын босатты. Гамильтон құлдыққа қарсы болды, өйткені оның тәжірибесі оған және құлдарға және құл иелеріне оның әсеріне жақсы таныс болды, бірақ ол әйелінің отбасысы, Скайлерлер үшін құл мәмілелерін келіссөздер жүргізді. Дәлелдер Гамильтонның үй құлы болғанын көрсетеді. Джей келісімшартына қол қойылғаннан кейін Гамильтон Революциялық соғыс кезінде британдықтар босатқан американдық құлдарды құл иелеріне күштеп қайтаруды ұсынды. Кейбір құрылтайшы аталар ешқашан құл иеленген жоқ, соның ішінде Джон Адамс, Сэмюэл Адамс және Пэйн. Генри Лоуренс Солтүстік Америкадағы ең ірі құл сауда үйін басқарды. Тек 1750 жылдары ғана оның «Остин және Лоуренс» фирмасы 8000-нан астам африкалықтардың саудасын жүргізді. 1787 жылғы Конституцияда құлдар мен құлдық туралы тек жанама түрде айтылады. Мысалы, 1-баптың 2-бөлімі, 3-тармағы «басқа адамдардың бестен үшеуі» өкілдер палатасындағы орындықтар мен тікелей салықтарды бөлу үшін есептеледі. Сонымен қатар, 4-баптың 2-бөлімі, 3-тармағы құлдарды «қызметте немесе еңбекте ұсталатын адамдар» деп атайды. Алайда, құрылтайшы аталар құлдықты шектеуге күш салды. Солтүстік штаттардың көпшілігі революция кезінде және одан кейін құлдықты жою немесе айтарлықтай азайту туралы заң қабылдады. Нәтижесінде Вирджинияда мыңдаған құл босатылды. Құрылтай, Қайта құру (көбінесе «екінші құрылтай» деп аталады) және Жаңа келісім ел тарихындағы ең маңызды бұрылыс нүктелері ретінде жарияланды, көптеген бақылаушылар олардың әрқайсысын АҚШ-тың бостандық пен теңдік либералдық идеалдарын жақындатуға жеткен саяси жеңістер ретінде қарастырады. Эрик Фонер сияқты ғалымдар бұл тақырыпты кітаптарға дейін кеңейтті. Құлдарды азат етушілердің маңызды рөлі құлдық жойылғаннан кейін бостандыққа шыққан қаралардың тең құқықтарын қамтамасыз ету болды. Биограф Дэвид Блайт Фредерик Дугластың «Американың Азамат соғысының апокалипсисінен туған екінші құрылтайшысы» екенін айтты. Конституциялық заңнама еркін қаралардың теңдігі үшін республикалық конгресс тарапынан қабылданды, оған Таддеус Стивенс, Чарльз Самнер және Лайман Трумбулл басшылық етті. «Екінші құрылтай» Конституцияға енгізілген 13-ші, 14-ші және 15-ші түзетулерден тұрды. Барлық азаматтардың федералды сотта қорғалатын федералдық құқықтары болды. 1876 жылдан кейін, күшті қарсылық көрсетіліп, бостандыққа шыққандар осы құқықтарының көп бөлігінен айырылып, линчевание мен Джим Кроу заңдары дәуірінде екінші дәрежелі азаматтыққа ие болды. Соңында 1950 жылдары АҚШ Жоғарғы Соты осы құқықтарды қайта жаңартты. Мартин Лютер Кинг және Джеймс Бевельдің басшылығымен азаматтық құқықтар қозғалысы елді дағдарысқа салғандықтан, 1964–65 және 1968 жылдары президент Линдон Джонсонның басшылығымен маңызды азаматтық құқықтар заңнамасы қабылданды.

The Founding Fathers were not unified on the issue of slavery and continued to accommodate it within the new nation. Some were morally opposed to it and some attempted to end it in several of the colonies, but at the national level, slavery remained protected. In her study of Jefferson, historian Annette Gordon Reed notes, "Others of the founders held slaves, but no other founder drafted the charter for American freedom". As well as Jefferson, Washington and many other Founding Fathers were slaveowners. Some were conflicted by the institution, seeing it as immoral and politically divisive; Washington gradually became a cautious supporter of abolitionism and freed his slaves in his will. Jay and Hamilton led the successful fight to outlaw the international slave trade in New York, with efforts beginning in 1777. Founders such as Samuel Adams and John Adams were against slavery their entire lives. Rush wrote a pamphlet in 1773 which criticized the slave trade as well as the institution of slavery. In the pamphlet, Rush argued on a scientific basis that Africans are not by nature intellectually or morally inferior, and that any apparent evidence to the contrary is only the "perverted expression" of slavery, which "is so foreign to the human mind, that the moral faculties, as well as those of the understanding are debased, and rendered torpid by it." The Continental Association contained a clause which banned any Patriot involvement in slave trading. Franklin, though he was a key founder of the Pennsylvania Abolition Society, originally owned slaves whom he later manumitted (released). While serving in the Rhode Island Assembly, in 1769 Hopkins introduced one of the earliest anti slavery laws in the colonies. When Jefferson entered public life as a member of the House of Burgesses, he began as a social reformer by an effort to secure legislation permitting the emancipation of slaves. Jefferson say's "In 1769, I became a member of the legislature I made one effort in that body for the permission of the emancipation of slaves, which was rejected", but the representatives of the Crown sought "to direct our labors in subservience to [the mother country's] interest and the Royal negative closed the last door to every hope of amelioration." Jay founded the New York Manumission Society in 1785, for which Hamilton became an officer. They and other members of the Society founded the African Free School in New York City, to educate the children of free blacks and slaves. When Jay was governor of New York in 1798, he helped secure and signed into law an abolition law; fully ending forced labor as of 1827. He freed his slaves in 1798. Hamilton opposed slavery, as his experiences left him familiar with it and its effect on slaves and slaveholders, though he did negotiate slave transactions for his wife's family, the Schuylers. Evidence suggests Hamilton may have owned a house slave. After the Jay Treaty was signed, Hamilton advocated that American slaves freed by the British during the Revolutionary War be forcibly returned to their enslavers. Some Founding Fathers never owned slaves, including John Adams, Samuel Adams, and Paine. Henry Laurens, on the other hand, ran the largest slave trading house in North America. In the 1750s alone, his firm, Austin and Laurens, handled the sales of more than 8000 Africans. Slaves and slavery are mentioned only indirectly in the 1787 Constitution. For example, Article 1, Section 2, Clause 3 prescribes that "three fifths of all other Persons" are to be counted for the apportionment of seats in the House of Representatives and direct taxes. Additionally, in Article 4, Section 2, Clause 3, slaves are referred to as "persons held in service or labor". The Founding Fathers, however, did make efforts to contain slavery. Many Northern states had adopted legislation to end or significantly reduce slavery during and after the revolution. As a result, thousands of slaves were manumitted in Virginia. The Founding, Reconstruction (often called "the second founding"), and the New Deal are typically heralded as the most significant turning points in the country's history, with many observers seeing each of these as political triumphs through which the United States has come to more closely realize its liberal ideals of liberty and equality. Scholars such as Eric Foner have expanded the theme into books. Black abolitionists played a key role by stressing that freed blacks needed equal rights after slavery was abolished. Biographer David Blight states that Frederick Douglass, "played a pivotal role in America's Second Founding out of the apocalypse of the Civil War, and he very much wished to see himself as a founder and a defender of the Second American Republic." Constitutional provision for racial equality for free blacks was enacted by a Republican Congress led by Thaddeus Stevens, Charles Sumner and Lyman Trumbull. The "second founding" comprised the 13th, 14th and 15th amendments to the Constitution. All citizens now had federal rights that could be enforced in federal court. In a deep reaction, after 1876 freedmen lost many of these rights and had second class citizenship in the era of lynching and Jim Crow laws. Finally in the 1950s the U. S., Supreme Court started to restore those rights. Under the leadership of Martin Luther King and James Bevel, the Civil Rights movement made the nation aware of the crisis, and under President Lyndon Johnson major civil rights legislation was passed in 1964–65, and 1968.

Ғылыми талдау

Америка революциясы және АҚШ үкіметінің құрылуы туралы жазған тарихшылардың саны қазір мыңдағанға жетеді. Олардың барлығын осы мақалаға қосу көлемдік шектеулерден асып түсер еді. Дегенмен, ең белгілілері төменде тізілген. Көптеген ғылыми еңбектер объективтілікті сақтайтын болса да, тарихшы Артур Х. Шаффер Америка революциясы туралы алғашқы еңбектерде ұлттық көзқарас немесе оған қарсы көзқарас жиі кездесетінін айтады. Шаффердің пікірінше, мұндай көзқарас негізін қалаушылар мен олардың қарсыластарының ой-санасын түсінуге тікелей көмектеседі. Ол кез келген көзқарас ұлттық мүдделер мен қалыптасқан саяси ахуалдың нәтижесі екенін, сондықтан қазіргі тарихшы үшін тарихи құндылығы жоқ деп есептеуге болмайтынын атап көрсетеді. Керісінше, тарихтың кейбір заманауи жазбаларында анахронизмдер, қазіргі заманғы идеалдар мен түсініктер кездеседі, олардың көмегімен өткенді жазуға тырысып, осылайша тарихи шындықты бүкіл әлемге таратуға ұмтылады.

Ертедегі тарихшылар

АҚШ-тың және оның негізін қалаушыларының тарихының алғашқы еңбектерінің бірнешеуін Джереми Белкнап жазды, ол 1784 жылы жарық көрген үш томдық «Нью-Гэмпшир тарихы» еңбегінің авторы. Джон Куинси Адамстың немересі Генри Адамс Томас Джефферсон мен Джеймс Мэдисон басқарған кезеңдегі Америка Құрама Штаттарының тарихы» атты тоғыз томдық еңбекті жазды, ол әдеби стилімен, құжаттамалық деректемелерімен және ерте революциялық дәуірдегі маңызды тұлғаларды бірінші қолынан білуімен танымал. Руфус Уилмот Грисуолд 1885 жылы екі томдық «Вашингтон және революцияның генералдары» еңбегін жазды. Гарвард университетінің тарих профессоры Альберт Бушнелл Харт 1904–1918 жылдары жарық көрген 27 томдық «Американ ұлты: Тарих» еңбегін редакциялады. АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы Джон Маршалл 1832 жылы, өлімінен үш жыл бұрын Вашингтонның екі томдық өмірбаянын жариялады. Дэвид Рамзи Америка Тәуелсіздік соғысының алғашқы маңызды тарихшыларының бірі саналады. Революция мен революциядан кейінгі кезең туралы көп жазған Мерси Отис Уоррен 1790 жылға дейін барлық еңбектерін анонимді түрде жариялады. Мейсон Лок Вимс 1800 жылы Вашингтонның алғашқы өмірбаянын жазды, онда жас Вашингтонның вишня ағашын кескені туралы әйгілі оқиға бар. Уильям Уирт 1805 жылы Патрик Генридің алғашқы өмірбаянын жазды, бірақ Генриді артық мақтағаны үшін айыпталды.

Журнал мақалалары

Бернард, Тревор. "Американың ертегі тарихнамасындағы Негізін қалаушылар: шеттен қарағанда". Уильям мен Мэри тоқсандығы 62#4 (2005), 745–76 бб. онлайн

Дрейсбах, Дэниел Л. "Негізін қалаушылармен бірге Киелі кітапты оқу" (2017) онлайн шолу

Мейсон, Мэтью. "Қолдан шығып кеткен мүмкіндік пе? Негіз қалау, постколониялық шындықтар және құлдықтың жойылуы". Құлдық және оны жою 35.2 (2014): 199–213.

Ньюман, Ричард С. және Рой Э. Финкенбайн. "Жаңа Республикадағы қара нәсілді негізін қалаушылар". Уильям мен Мэри тоқсандығы (2007) 64#1, 83–94 бб. онлайн

Превиди, Роберт. "Негізін қалаушыларды ақтау: нәсіл, жыныс, әлеуметтік топ және Американың пайда болуындағы әділдік". Президенттік зерттеулер тоқсандығы, 29 том, 1999 жыл.

Сквайерс, Энтони. "Негізін қалаушылардың қасиетке ие болуы және құрметтілік белгілері". "Америкадағы қасиетті саясат: саяси тәжірибеде азаматтық діннің рөлі" (2018), 75–96 бб.