Кіріспе
Бельгиялық карикатурист Гержедің комикстер альбомы "Сынған құлақ" (ағылшын тілінде "Тинтин және сынған құлақ" деп жарияланған) – бельгиялық карикатурист Герженің "Тинтиннің оқиғалары" комикстер сериясының алтыншы томы. Бельгияның консервативті "Le Vingtième Siècle" газетінің тапсырысы бойынша, "Le Petit Vingtième" балалар қосымшасы үшін 1935 жылдың желтоқсанынан 1937 жылдың ақпанына дейін апта сайын бөлім-бөлім жарияланды. Оқиға жас бельгиялық тілші Тинтин мен оның иті Сноуидің оң жақ құлағы сынғаннан танылатын Оңтүстік Америкалық фетишті іздеуі және оны ұрлауға тырысатын басқа ұрылармен күресі туралы айтады. Осының нәтижесінде ол Сан-Теодорос деген ойдан шығарылған елге келіп, соғысқа қатысып, орманда терең жатқан Арумбайя тайпасын табады. "Сынған құлақ" коммерциялық сәттілікке жетті және жарияланғаннан кейін көп ұзамай кітап түрінде басылды. Герже "Тинтиннің оқиғалары" сериясын "Қара арал" арқылы жалғастырды, ал серияның өзі франко-бельгиялық комикс дәстүрінің маңызды бөлігіне айналды. 1943 жылы "Сынған құлақ" Кастерман баспасы үшін қайта боялып, жаңа форматта жарық көрді. Сарапшылар кітапты Гержедің нақты повестволық құрылымға адалдығын және тарихи және техникалық тұрақтылыққа ұмтылысын көрсеткені үшін жоғары бағалады, бірақ оның бұрынғы оқиғалардағыдай юмор қолдануы оны "Көк лотос" алдыңғы томынан нашар етеді деп санайды. "Сынған құлақ" генерал Алказарды тұрақты кейіпкер ретінде таныстырады және ойдан шығарылған елдерді алғаш рет енгізеді. Бұл оқиға 1956 жылғы Belvision анимациясы "Hergé's Adventures of Tintin" және 1991 жылғы Ellipse/Nelvana анимациялық сериясы "The Adventures of Tintin" үшін бейімделді.
The Broken Ear (, originally published in English as Tintin and the Broken Ear) is the sixth volume of The Adventures of Tintin, the comics series by the Belgian cartoonist Hergé. Commissioned by the conservative Belgian newspaper Le Vingtième Siècle for its children's supplement Le Petit Vingtième, it was serialised weekly from December 1935 to February 1937. The story tells of young Belgian reporter Tintin and his dog Snowy, as he searches for a stolen South American fetish, identifiable by its broken right ear, and deals with other thieves who are after it. In doing so, he ends up in the fictional nation of San Theodoros, where he becomes embroiled in a war and discovers the Arumbaya tribe deep in the forest. The Broken Ear was a commercial success and was published in book form shortly after its conclusion. Hergé continued The Adventures of Tintin with The Black Island, while the series itself became a defining part of the Franco Belgian comics tradition. In 1943, The Broken Ear was coloured and reformatted for republication by Casterman. Commentators have praised the book for showcasing Hergé's then newfound commitment to a clear narrative structure and strives for historical and technical accuracy, but believe that its use of humour comparable to earlier Adventures renders it inferior to the previous volume, The Blue Lotus. The Broken Ear introduces the recurring character General Alcazar, and was the first to include fictional countries. The story was adapted for both the 1956 Belvision animation, Hergé's Adventures of Tintin, and for the 1991 Ellipse/Nelvana animated series The Adventures of Tintin.
Қысқаша мазмұны
Оңтүстік Американың Арумбайя тайпасы жасаған фетиш Брюссельдің Этнографиялық мұражайынан ұрланып, келесі күні қайтарылады. Тинтин ауыстырылған заттың жалған екенін түсінеді және жақында ғана өлтірілген жергілікті мүсінші Джейкоб Балтазармен байланыс орнатады. Балтазардың тотығы – кісі өлтірудің жалғыз куәсі – екі испаниялық, Алонсо мен Рамонға тиесілі болады. Олар қылмысқа қатысы бар екенін анықтау үшін тергеу бастағанда Тинтинді өлтіруге тырысады. Алонсо мен Рамон Бальтазарды Родриго Тортилья өлтіргенін біліп, Оңтүстік Америкаға бет алған кемемен оның соңынан қуады. Олар Тортильяны өлтіреді, бірақ оның нағыз фетиш емес екенін анықтайды. Бірақ Тинтин олардың ізінен еріп, Сан-Теодорос астанасы Лос-Допикоста кеме тоқтағанда оларды ұстауға мүмкіндік жасайды. Алайда, ұстауға жауапты сыбайлас полковник қарсыластардың қашуына жол береді және Тинтинді қамауға алады. Қалада Тинтин террорист ретінде жала жабылып, тұтқындалады және ату арқылы жазаланады. Тинтин революцияның үкіметті құлатуынан аман қалады, ал жаңа басшы, генерал Алказар, оны өзінің көмекшісі етіп тағайындайды. Алонсо мен Рамон Тинтинді ұстап, жоғалған фетишті табу ниетімен сұраққа алады, бірақ олар оның арқасында қысқа мерзімге түрмеге түседі. Көмекші ретінде Тинтин Сан-Теодорос мұнайға бай деп есептелетін Гран-Чапоны басып алу туралы ұсынысқа қарсы шығады, себебі бұл Сан-Теодорос пен көршілес Нуэво-Рико арасында соғысқа әкелуі мүмкін, ал соғысқұмар мұнай және қару-жарақ компаниялары оны сатқын деп айыптайды. Бірақ Тинтиннің жаңа досы Пабло оны түрмеден босатып, Нуэво-Рикоға қашуға көмектеседі. Алайда, осы процесте ол Нуэво-Рико мен Сан-Теодорос арасында соғыс басталатын оқиғаларға себепкер болады. Нуэво-Рикоға келгеннен кейін Тинтин орманға кіріп, Арумбайя тайпасын табуға шешім қабылдайды, олар оған адамдар неліктен фетишті ұрлауды қалайтынын түсіндіре алады деп үміттенеді. Арумбайя тайпасының арасында тұратын британдық саяхатшы Риджвеллді тауып, Тинтин мүсіннің ішінде алмаз жасырылғанын біледі. Сан-Теодорос пен Нуэво-Рико арасындағы соғыс Гран-Чапода мұнайдың жоқтығы анықталғаннан кейін аяқталады, ал Тинтин Алонсо мен Рамонмен қысқа кездесуден кейін Бельгияға оралады. Мұнда Тинтин Балтазардың інісінің қайтыс болған ағасының мүліктерінен тапқан фетиштің бірнеше дәл көшірмелерін жасап жатқанын біледі. Тинтин оны Самуэль Голдбарр сатып алғанын біледі, ол бай американдық, қазір кемемен АҚШ-қа қайтып бара жатыр. Кемеге жете алған Тинтин Алонсо мен Рамонды табады. Олардың фетишті иелену үшін күресі оның еденге құлауына және оның ішінде жасырылған алмаз теңізге түсуіне әкеледі. Алонсо мен Рамон оны жоғалтқаны үшін Тинтинді өлтіруге тырысады, ал үшеуі де кездейсоқ түрде теңізге құлайды. Тинтин құтқарылады, бірақ Алонсо мен Рамон суға батып кетеді. Голдбарр Тинтинге ұрланған фетишті мұражайға қайтаруға мүмкіндік береді, онда ол жөнделіп, қайтадан көрмеге қойылады, бірақ күлкілі түрде зақымдалған күйде.
Негізгі мәліметтер және зерттеулер
Жорж Реми, Герже атты қаламдымен танымал, «Le Petit Vingtième» («Кішкентай ХХ») газетінің редакторы және иллюстраторы болып жұмыс істеді. Бұл «Le Vingtième Siècle» («ХХ ғасыр») газетіне қосымша болатын балалар басылымы еді. 1929 жылы Герже «Le Petit Vingtième» үшін «Тинтиннің оқиғалары» комиксін бастады, ол бельгиялық тілші Тинтиннің ерліктерімен айналысады. Валлес Гержеге алғашқы оқиғасын Совет Одағында балаларға арналған антисоциалистік насихат ретінде («Советтер еліндегі Тинтин»), екінші оқиғасын Бельгия Конгосында отаршылдық сезімді күшейту үшін («Конгодағы Тинтин»), ал үшінші оқиғасын АҚШ-та американдық капитализмді сынау үшін («Америкадағы Тинтин») жасауды тапсырды. Кейін Валлес жанжалға қатысқандықтан газеттен алынып тасталды, бірақ Герже жалақысын арттыру шартымен қызметін жалғастыруға көндірілді. «Сынған құлақ» комиксін жазу кезінде Герже сюжеттік ноталар мен идеяларын дәптерде сақтауды әдетке айналдырды. Ол сондай-ақ журналдар мен газеттерден фотосуреттер мен басқа да кескіндерді қиып алып, болашақта пайдалану үшін жинады; оларды «Сынған құлақ» комиксіндегі көптеген суреттердің негізі ретінде пайдаланды. Герже «Сынған құлақ» комиксінде Оңтүстік Америкада жақында болған нақты оқиғаларға сілтеме жасады. Сан-Теодорос және Нуэво-Рико елдері Боливия және Парагвай елдеріне негізделген, ал комиксте бейнеленген Гран-Чапо соғысы Гран-Чако аймағындағы мұнай кен орындары үшін Боливия мен Парагвай күштері арасында болған Чако соғысына сілтеме жасады. «Гран Чапо» атауы француз тіліндегі «grand chapeau» сөзінен («үлкен шляпа») алынған, ал Нуэво-Рико атауы «nouveau riche» сөзімен байланысты, ал Нуэво-Рико астанасы Санфасион атауы «sans façon» сөзінен («әдепсіз») алынған. Герже кейіпкері Базиль Базаров («Vicking Arms Company Ltd» компаниясынан, 1937 жылғы басылымда Басил Мазаров), Парагвай мен Боливияға қару-жарақ жеткізу арқылы соғыстан пайда тапқан «Vickers Armstrong» компаниясының грек қару сатушысы Базиль Захарофқа жақын еді. Герже осы қақтығыс туралы және батыс корпорацияларының одан пайда табуы туралы француздық «Le Crapouillot» («The Mortar Shell») антиконформистік журналының екі санынан білді, онда негізгі бұқаралық ақпарат құралдары назар аудармайтын жаңалықтар жарияланды. Сонымен қатар, ол Ричард Левинсонның 1930 жылғы «Захарофф, Европаның құпиясы» («Zaharoff, the Mysterious European») кітабын оқыған болуы мүмкін, онда «Le Crapouillot» журналында сілтеме жасалған. Гержедің Арумбайя фетиші Брюссельдегі Корольдік өнер және тарих мұражайындағы шынайы перуандық мүсіннің дизайнына негізделген; бұл Колумбияға дейінгі Чиму мүсіні, ол ағаштан жасалған және біздің заманымыздың 1200-1438 жылдары аралығында жасалған. «Көк лотос» комиксін жасайтын кезде Герже мандарин тілінде сөйлейтін адамдарға қол жеткізген, бірақ жергілікті американдық тілдерде сөйлейтін адамдарға қол жеткізе алмаған, сондықтан ол жасаған Арумбайя тілі толығымен ойдан шығарылған. Ол оның құрылымын негізінен Брюссельдің Мароль аймағында сөйлейтін брюссельдік диалектіге негіздеді, испандық аяқталулар мен құрылымдармен араластырды. Арумбайяның қарсыластары Бибароларды жасау кезінде ол Джибаро тайпалары арасында бас қысқарту туралы антропологиялық мәліметтерге ықпал етті; Лесли Лонсдейл Купер мен Майкл Тернер кітапты ағылшын тіліне аударғанда, олар Бибароларды Румбаба деп атады, бұл ром баба пудингімен байланысты ойын. Арумбайялардың арасында өмір сүріп жатқан Риджвелл зерттеушісі 1925 жылы Амазонка орманында жоғалып кеткен британдық зерттеуші полковник Перси Харрисон Фосеттің кейіпкері. Оқиғаны құрастыру кезінде Гержеге «Мальталық соқыр» романы әсер еткен болуы мүмкін, өйткені олардың сюжеттері ұқсас.
Бастапқы жарияланым
"Сынған құлақ" алғаш рет 1935 жылдың желтоқсанында "Le Petit Vingtième" басылымында "Les Nouvelles Aventures de Tintin et Milou" (Тинтин мен Карлының жаңа шытырман оқиғалары) деген атаумен жарияланды. 1937 жылдың 7 ақпанынан бастап, оқиға француз католик газеті "Cœurs Vaillants" та "Tintin et Milou chez les Arumbayas" (Тинтин мен Карлы Арумбаялар арасында) деген атаумен сериал түрінде жарық көрді. 1937 жылы ол бір томдық қатты мұқабамен жинақталып, "Éditions Casterman" баспасында "L'Oreille cassée" (Сынған құлақ) деген атаумен шығарылды. Осы жинақталған басылымда бір шағын өзгеріс енгізілді; Караджо кейіпкері Карако деп өзгертілді, себебі "carajo" сөзі испан тілінде "пенис" деген мағынаны білдіреді, ал Герже бұл сөздің нақты мағынасын басылым кезінде білмеген. "Сынған құлақ" серияға генерал Алказарды енгізді, ол кейіннен үш оқиғада қайта оралатын кейіпкерге айналды. Герженің өмірбаяуын жазған Гарри Томпсон атап көрсеткендей, "Сынған құлақ" – "Тинтин" сериясындағы "үй ортасында басталып, аяқталатын" және МакГаффинге ұмтылуды бейнелейтін алғашқы оқиға. Бұл сонымен қатар Тинтиннің журналистік қызметке қатысқан соңғы оқиғасы және "Көк лотос" шығармасынан қалған қытайлық ескерткіштері бар Лабрадор көшесіндегі 26-үйіндегі Тинтиннің пәтері алғаш рет көрсетілген оқиға. Альфред Хичкок пен оның фильмдеріндегі жиі кездесетін эпизодтық ролінің ықпалымен Герже екінші кадрға өзінің суретін қосты. Ол кітапта заманауи жаңалықтарға да сілтеме жасады, оқиғаның басында радио хабаршысы ағымдағы Екінші Итальян-Эфиопия соғысы туралы баяндады; бұл түсті басылымда жойылды. Оқиғаның соңында Герже Рамон мен Алонсоны өлтіріп, оларды жындылар тозаққа сүйреп әкететіндей етіп бейнеледі; бұл сериядағы қылмыскердің өлімін бейнелейтін соңғы жағдай болды, одан кейін "Айдағы саяхатшылар" романында полковник Борис Йоргеннің өлімі келді. Бұл "Cœurs Vaillants" редакторын ашуландырды, олар Гержеден сахнаны өзгертуді сұрады; олардың талабына наразы болған ол кейіннен: "Бұл маған ешқандай қиындық тудырмады, бірақ мұндай қосымша мен үшін өте қиын болды" деді. Олардың сериялық басылымы үшін ол осы кадрды Тинтин Рамон мен Алонсоның жанын Құдайға тапсырған кадрмен ауыстырды.
Екінші нұсқасы, 1943 жыл
1940-1950 жылдары Герже танымалдылығы артқанда, ол және «Студия Герже» командасы Тинтиннің жаңа оқиғаларымен визуалды үйлесімді болуы үшін, оның өзі әзірлеген «ашық сызық» («ligne claire») сурет салу стилін пайдаланып, Тинтиннің көптеген бастапқы қара-ақ оқиғаларын қайта суреттеді және түсті. «Сынған құлақ» осы ерте оқиғалардың арасында қайта өңдеуге және түстің қосылуына ұшыраған алғашқысы болды, ал осы екінші басылымы 1943 жылы «Кастерман» баспасынан 62 беттік кітап ретінде жарық көрді. Басқа ерте оқиғалардан өзгеше, «Сынған құлақ» тек бірнеше ұсақ түзетулермен ғана қайта суреттелмеді. Кітаптың көлемін қысқарту мақсатында, түпнұсқада болған арман көру сияқты бірнеше бөлімдер алынып тасталды. Түстің қосылу процесі серия үшін жаңа болғандықтан, «Сынған құлақ» кітабындағы түс қолданысы кейінгі кітаптарға қарағанда қарапайым; кітап дамыған сайын Герже қызығушылығын жоғалтып, жұмысты асықтырғаны байқалады, мысалы, ешқандай бөлшексіз бір түсті фондарды пайдаланған.
Кейінгі басылымдар мен мұра
Кастерман 1979 жылы түпнұсқа қара-ақ нұсқасын француз тілінде жинақталған томда «Фараонның сигареттері» мен «Көк лотос» романдарымен бірге «Архивтер Герже» жинағының екінші бөлігі ретінде қайта жариялады. 1986 жылы Кастерман түпнұсқаның факсимильді нұсқасын жариялады. Герже кейінірек «Қарлы Остокардың таяқшасы» романындағы Сильдавия мен Бордурия (негізінен Югославия мен нацистік Германияға негізделген) және «Сондонезия» (Индонезияға негізделген) сияқты, нақты елдерге сілтеме ретінде ойдан шығарылған ұлттарды жасауға қайта оралды. Ол «Сынған құлақ» романында алғаш рет пайдаланған басқа да элементтерді кейінірек өзінің романдарының ішінде қайта қолданды: «Кастафиордың изумруды» романында попугай, «Калкулус ісі» романында шатқалға құлау, «Жеті кристалл шар» романында от шары мен жарқын түс көрген арман, ал «Тинтин мен Пикаро» романында ату отряды. Тинтин «Тинтин мен Пикаро» романында Сан-Теодореске оралды, онда Пабло мен Риджвелл кейіпкерлері де қайта пайда болды. 1979 жылы Брюссельдегі Көркем өнер сарайы «Тинтиннің оқиғаларына» арналған, оның 50 жылдығын атап өтетін көрме ұйымдастырды. Көрменің аясында серияда көрсетілген артефактілер қойылды, Герженің Арумбайя фетишіне шабыттандырған, құлағы сынған перуандық мүсін көрменің орталық экспонаты болды. Бірақ оны ұрлап кетуі мүмкін деп қорқып, түпнұсқаның орнына көшірмесі қойылды. «Сынған құлақ» романындағы оқиғаны еліктеп, ұры мүсінді ұрлап кетті. Содан кейін «Le Soir» газетіне, өзін ұры деп таныстырған адамнан хат келді, онда Герже белгілі бір уақытта кітаптың көшірмесін оң қолының астына қысып алып, қылмыс орнына келсе, зат қайтарылатыны айтылды. Герже солай істеді, бірақ кітапты сол қолымен алып келді; ұры ешқашан пайда болмады, ал көшірме фетиш табылмады.
Санаткерлік талдау
Жан Марк пен Рэнди Лоффиер «Сынған құлақ» романын «Көк лотосқа» ұқсас деп сипаттады, бұл романның алдыңғы «Қайраткерлік» романымен көптеген элементтерін ортақ екенін атап өтті, бірақ олар оны «Тинтин Конгода» және «Америкадағы Тинтин» сияқты ертерек, карикатуралық кітаптарға көбірек ұқсайды деп санайды. Дегенмен, олар Герже сюжет құруда «көзге көрінерлік жақсарту» жасады деп ойлады, әңгіменің нақты құрылымдалғанын атап өтіп, «өте тиімді, драмалық әңгіме, көптеген өткелдермен» мақтады. Жалпы алғанда, олар «Сынған құлақ» романына бес жұлдыздың екісін берді. Гарри Томпсон «Сынған құлақ» романының «сәл көңілсіз» және «ақшаңызды ақтамайтын» сияқты көрінетінін айтты, себебі «различные элементтер жақсы үйлеспейді». Ол «қиямет» романының көркемдік сапасы мен зерттеулердің қолданылуы нашарлағанын, бірақ оның «әзірге ең күрделі сюжеті бар екенін» сенді. Филипп Годдин бұл әңгімеде Тинтиннің «классикалық тілшіден тергеуші журналистке» айналғанын мәлімдеді. Майкл Фарр «Сынған құлақ» романын «капитализмді, империализмді және соғысты моральдық тұрғыдан айыптау» деп сипаттады, бірақ оны «Көк лотос» романы сияқты «мүмкін емес», «кеміс және шынайы» деп санады. Ол Рамон мен Алонсоның теңізге батып, демонмен тозаққа сүйреліп бара жатқан бейнесінің «шындығында ортағасырлық» және бүкіл сериядағы «ең қиялға толы бейне» екенін ойлады. Ол сондай-ақ Гержедің Оңтүстік Америка әскерилерін бейнелеуінің «күлкілі» және егжей-тегжейлі «жалпы алғанда өте дәл» екенін ойлады. Биограф Бенуа Питерс «Сынған құлақ» романының «Көк лотостың» «жартылай деректі реализмінен» «таза оқиғаға» оралу екенін ойлады, және бұл оқиғада саясат «екінші орында» қалады, ал Герже «әңгіменің өрбуіне мүмкіндік беріп, керемет табысқа жетеді». Басқа жерде ол осы туындыны «керемет динамизм» және «теңдесі жоқ жандылық» сипаттайды, онда баяндау құрылымында «революция» бар. Ол бұл туындыны неміс философы Уолтер Бенджаминнің «Механикалық өндіріс дәуіріндегі өнер туындысы» (1936) еңбегінде жариялаған, бірақ Герже оқымаған теорияның «керемет метафорасы» деп санады. Әдеби сыншы Том Маккарти Балтазарды «қияметтердегі» қызықты екінші дәрежелі кейіпкерлердің мысалы деп санады, оның «шатырлы бөлмесі жалғыздық пен жартылай іске асырылған өнер туралы көп нәрсе айтады» деп түсіндірді. Ол сондай-ақ фетиштің ішіндегі алмаздың Арумбаяның клиторисі екенін ойлады, оны «фетишке оралған олардың ләззаты» деп сипаттады. Ол сонымен қатар Рамон мен Алонсоның арасында гомосексуалистік мән бар деп ойлады, Рамонның артқы жағына оқ атуы анальдық жынысты бейнелейді деп сенді. Философ Мишель Серрес «Либерация» журналында «Сынған құлақ» романының «фетишизм туралы трактат» екенін жазды. Стэнфорд университетінің әдебиет сыншысы Жан Мари Апостолидес «Сынған құлақ» романының серияның қалған бөлігіне дейін сақталатын «тинтиандық» антропологияны құрғанын сенді. Осыған байланысты, Апостолидес Герже өзін батыс құндылықтарынан алшақтатқанын және өзінің қоғамын сырттан қарағанын, Роджер Кайлои «әлеуметтік революция» деп атаған нәрсені жүзеге асырғанын дәлелдеді. Ол комикстің алдыңғы «қияметтер» сияқты «жасалма» және «беткей» екенін, және мұнда Тинтин оқырман үшін «танысудың жалғыз нүктесі» ретінде өз орнын жоғалтатынын, басқа кейіпкерлер көбірек таныла бастайтынын айтты. Әңгімеде екінің тұрақты тақырыбы бар екенін ойлаған ол Риджвелл кейіпкерін «туған жерлестер арасында қартайған, жалғыз және жаман көңіл-күйлі Тинтиннің бір түрі» деп ойлады. Риджвеллдің Арумбайялар арасындағы орны Конгодағы Баоромдар арасындағы Тинтиннің орнына ұқсас екенін атап өтті. Апостолидес сондай-ақ комиксте Алказардың діни тұлға екенін, ол генерал Тапиока үкіметіне қарсы көтерілісінде қан төгу арқылы «қасиетті» қасиетке ие болғанын айтты. Осыған байланысты ол өзін өлтіру қаупі оны шейіт немесе «қасиетті патша» етіп шығаратынын айтты.
Бейімделулер
"Сынған құлақ" – 1957 жылы бельгиялық Belvision студиясы "Тинтиннің оқиғалары" мультсериалының алғашқы сериясына бейімдеген "Тинтиннің оқиғалары" сериясының бірі. Бұл мультфильмді Рей Гуссенс режиссерлік етіп, сценарийін Мишель Грег жазған. "Сынған құлақ" әр түрлі жайттарда Герженің түпнұсқа сюжетінен ауытқыған, 5 минуттық алты қара-ақ эпизодқа бөлінді. Ол сондай-ақ француздық Ellipse студиясы мен канадалық Nelvana анимациялық компаниясының 1991 жылғы "Тинтиннің оқиғалары" телесериалының бір бөлігіне бейімделді. Режиссері – Стефан Бернаскони, ал Тинтиннің даусын Тьерри Вермут сомдады. Эпизод түпнұсқа оқиға желісінен айтарлықтай өзгеше. Тинтиннің масты болуына қатысты бөлім мүлдем алынып тасталды, кейіпкердің серияның қалған бөлігіндегідей адал, жауапкершілігі жоғары және жоғары моральдық қағидаларымен сәйкес болуын қамтамасыз етті. Сонымен қатар, түпнұсқа альбомның соңғы бөлігінде жиі кездесетін саяси мазмұн да көбінесе ескерілмеді. Тинтиннің әскерилермен болған қақтығысы Алонсо Перес пен Рамон Бадамен ауыстырылды. Бұл екі кейіпкер альбомдағыдай оқиға соңында өлмейді, керісінше, Тинтин теңізден кеме экипажымен құтқарылып, түрмеге жіберіледі. Тинтин туралы жазатын Том Маккарти бір сұхбатында "Көңілдегі ерлер" романының сюжеті "Сынған құлақтан" "көп немесе аздап тікелей алынған" екенін айтты.