Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз комикс жазушысы (1926–1977)
French comic book writer (1926–1977)
Рене Госкиньи (ʁəne ɡɔsini, ; 14 тамыз 1926 – 5 қараша 1977) – француз комикс редакторы және жазушысы, суретші Альберт Удерзомен бірге «Астерикс» комикс кітаптар сериясын жасаған. Ол негізінен Аргентинаның Буэнос-Айресте өскен, онда француз мектептерінде білім алған, сондай-ақ қысқа мерзімге АҚШ-та тұрған. Сол жерде ол бельгиялық карикатурашы Морриспен танысты. Францияға оралғаннан кейін олар 20 жылдан астам уақыт бойы «Лаки Люк» комикс сериясы бойынша (серияның алтын ғасыры деп есептелетін) бірлесіп жұмыс істеді. Ол Жан Табаримен бірге «Изногоуд» комиксін жазды. Госкиньи сондай-ақ Жан Жак Семпе салған «Кішкентай Николас» (Le Petit Nicolas) балалар кітаптарының сериясын жазған.
René Goscinny (ʁəne ɡɔsini, ; 14 August 1926 – 5 November 1977) was a French comic editor and writer, who created the Astérix comic book series with illustrator Albert Uderzo. He was raised primarily in Buenos Aires, Argentina, where he attended French schools, as well as lived in the United States for a short period of time. There he met Belgian cartoonist Morris. After his return to France, they collaborated for more than 20 years on the comic series Lucky Luke (in what was considered the series' golden age). He wrote Iznogoud with Jean Tabary. Goscinny also wrote a series of children's books known as Le Petit Nicolas (Little Nicolas) illustrated by Jean Jacques Sempé.
Ерте өмір
Госцинни 1926 жылы Парижде Польшадан келген еврей иммигранттарының отбасында дүниеге келді. Оның ата-анасы – Варшавадан келген химиялық инженер Станислав Симха Гощиньни және Украинадағы Киевге жақын Ходорків (қазіргі Ходорків) ауылынан шыққан Анна (Ханна) Бересьняк Гощинна. Госкиннидің анасының әкесі, Абрахам Лазар Березняк, баспа компаниясын құрған. Госкиннидің үлкен ағасы Клод, 1920 жылдың 10 желтоқсанында дүниеге келді, ол Госкинниден алты жас үлкен еді. Станислав пен Анна Парижде танысып, 1919 жылы үйленді. Рене екі жасқа толғанда, Госкиннілер Аргентинаның Буэнос-Айрес қаласына көшіп кетті, себебі оның әкесі онда химиялық инженер ретінде жұмысқа орналасты. Рене Буэнос-Айресте бақытты балалық шағын өткізіп, француз тіліндегі мектептерде оқыды. Ол көбінесе "сынып клоуны" болды, бұл, әдетте, табиғи ұялшақтығын жасыру үшін жасағандық болса керек. Ол өте ерте жастан сурет салуды бастады, оған оқыған суреттелген әңгімелер шабыттандырды. 1943 жылдың желтоқсанында, Госкинни лицейді (жоғары мектепті) бітіргеннен кейін, оның әкесі ми қан кетуінен (инсультке) қайтыс болды. Жас жігіт жұмыс істеуге мәжбүр болды. Келесі жылы ол дөңгелектерді қайта өңдеу зауытында бухгалтердің көмекшісі болып жұмысқа орналасты. Бір жылдан кейін жұмыстан босатылғаннан соң, Госкинни жарнама агенттігінде кіші суретші болып жұмыс істеді. 1945 жылы Госкинни анасымен бірге Аргентинадан көшіп, ағасы Бориске қосылу үшін Нью-Йоркке келді. АҚШ Қарулы күштерінде қызмет етуден жалтарғандықтан, 1946 жылы ол Францияға француз армиясына қосылу үшін сапарлады. Ол Аубаньде 141-ші Альпілік жаяу әскер батальонында қызмет етті. Аға капрал дәрежесіне көтеріліп, ол полктің ресми суретшісі болып тағайындалды және армия үшін иллюстрациялар мен плакаттар салды.
Goscinny was born in Paris in 1926, to Jewish immigrants from Poland. His parents were Stanisław Simkha Gościnny, a chemical engineer from Warsaw, and Anna (Hanna) Bereśniak Gościnna from Chodorków (modern day Ходорків), a small village near Kyiv in Ukraine. Goscinny's maternal grandfather, Abraham Lazare Berezniak, founded a printing company. Claude, Goscinny's older brother, was six years older, born on 10 December 1920. Stanisław and Anna had met in Paris and married in 1919. When René was two, the Gościnnys moved to Buenos Aires, Argentina, because his father had been hired as a chemical engineer there. René had a happy childhood in Buenos Aires and studied in French language schools there. He was often the "class clown", probably to compensate for a natural shyness. He started drawing very early on, inspired by the illustrated stories which he enjoyed reading. In December 1943, the year after Goscinny graduated from lycée or high school, his father died of a cerebral hemorrhage (stroke). The youth had to go to work. The next year, he got his first job as an assistant accountant in a tyre recovery factory. After being laid off the following year, Goscinny became a junior illustrator in an advertising agency. Goscinny, along with his mother, emigrated from Argentina and immigrated to New York, United States in 1945 to join her brother, Boris. To avoid service in the United States Armed Forces he travelled to France to join the French Army in 1946. He served at Aubagne in the 141st Alpine Infantry Battalion. Promoted to senior corporal, he became the appointed artist of the regiment and drew illustrations and posters for the army.
Алғашқы еңбектері
Келесі жылы Госкини Балзақтың «Алтын көзді қыз» повесінің суреттелген нұсқасымен жұмыс істеді. Сол жылдың сәуір айында ол Нью-Йоркке қайтып келді. Дәл сол жерде ол өмірінің ең қиын кезеңін бастан өткізді. Бір кезде Госкини жұмыссыз, жалғыз және кедейлікте өмір сүрді. Бірақ 1948 жылға қарай ол кішкентай студияда жұмыс істей бастады, онда ол болашақта MAD журналына үлес қосатын Уилл Эльдер, Джек Дэвис және Харви Курцманмен дос болып қалды. Олар Госкинидің «Сильви» деген шығармасын жазған әйелдер журналы «Bonnes Soirées» үшін жұмыс істеді. Госкини мен Удерзо «La Libre Junior» журналында «Жехан Пистолет және Люк Жуниор» сериясын да бастады. 1955 жылы Госкини, Удерзо, Жан Мишель Шарлиер және Жан Хебрад бірлесіп Edipress/Edifrance синдикатын құрды. Синдикат фабрикалар одағы үшін «Clairon» және шоколад компаниясы үшін «Pistolin» сияқты басылымдарды іске қосты. Госкини мен Удерзо «Женнотта» «Билл Бланшар», «Пистолинде» «Пистолет» және сол аттас журналда «Бенжамин мен Бенжамин» сериялары бойынша бірлесіп жұмыс істеді. «Агостини» псевдонимімен Госкини Жан Жак Семпе үшін «Le Petit Nicolas» жазды. Кейіннен ол «Sud Ouest» және «Pilote» журналдарында жарияланды. 1956 жылы Госкини «Тинтин» журналымен ынтымақтастыққа кірісті. Ол Жо Ангено және Альберт Вайнберг үшін бірнеше қысқа әңгімелер жазды, сондай-ақ Дино Аттанасиомен «Синьор Спагетти», Боб де Мурмен «Месье Трик», Морис Маршальмен «Пруденс Петипас», Тибетпен «Глобуль ле Мартиен» және «Альфонс», Беркпен «Страпонтин» және Андре Франкинмен «Модесте и Помпон» шығармаларымен айналысты. Удерзобен бірлесіп жазылған «Оумпа па» 1958 жылдан 1962 жылға дейін «Тинтинде» сериялық басылым ретінде жарық көрді. Сонымен қатар, Госкини «Paris Flirt» (Виллмен бірге «Лили Манекин») және «Vaillant» (Джордоммен бірге «Бонифейс және Анатоль», Годармен бірге «Пипси») журналдарында пайда болды.
The following year, Goscinny worked on an illustrated version of the Balzac novella The Girl with the Golden Eyes. In April of that year he returned to New York. There he went through the most difficult period of his life. For a while, Goscinny was jobless, alone, and living in poverty. By 1948, though, he had begun working in a small studio, where he became friends with future MAD Magazine contributors Will Elder, Jack Davis, and Harvey Kurtzman. They started out with some work for Bonnes Soirées, a women's magazine for which Goscinny wrote Sylvie. Goscinny and Uderzo also launched the series Jehan Pistolet and Luc Junior, in the magazine La Libre Junior. In 1955, Goscinny, together with Uderzo, Jean Michel Charlier, and Jean Hébrad, founded the syndicate Edipress/Edifrance. The syndicate launched publications such as Clairon for the factory union and Pistolin for a chocolate company. Goscinny and Uderzo cooperated on the series Bill Blanchart in Jeannot, Pistolet in Pistolin, and Benjamin et Benjamine in the magazine of the same name. Under the pseudonym Agostini, Goscinny wrote Le Petit Nicolas for Jean Jacques Sempé in Le Moustique. It was later published in Sud Ouest and Pilote magazines. In 1956, Goscinny began a collaboration with Tintin magazine. He wrote some short stories for Jo Angenot and Albert Weinberg, and worked on Signor Spaghetti with Dino Attanasio, Monsieur Tric with Bob de Moor, Prudence Petitpas with Maurice Maréchal, Globul le Martien and Alphonse with Tibet, Strapontin with Berck and Modeste et Pompon with André Franquin. An early creation with Uderzo, Oumpah pah, was also adapted for serial publication in Tintin from 1958 to 1962. In addition, Goscinny appeared in the magazines Paris Flirt (Lili Manequin with Will) and Vaillant (Boniface et Anatole with Jordom, Pipsi with Godard).
Пилот және Астерикс (1959)
1959 жылы «Эдифранс/Эдипресс» синдикаты франко-бельгиялық «Pilote» комикс журналын іске қосты. Госсиньи журналдың ең өнімді жазушыларының біріне айналды. Журналдың алғашқы санында ол Удерзобен бірге «Астерикс» комиксін жариялады. Сериал бірден танымал болып, бүкіл әлемде сүйікті комикске айналды. Госсиньи сондай-ақ «Le Petit Nicolas» және «Jehan Pistolet» серияларын жаңартып, енді олар «Jehan Soupolet» деп аталады. Госсиньи Годардпен бірге «Жако ле Мусс» және «Тромблон эт Боттаклоу» комикстерін де бастады. 1960 жылы журналды Жорж Дарго сатып алды, ал Госсиньи бас редактор болды. Ол сондай-ақ Марсиалмен «Les Divagations de Monsieur Sait Tout», Кабумен «La Potachologie Illustrée», Готлибпен «Les Dingodossiers» және Мик Делинкспен «La Forêt de Chênebeau» сияқты жаңа серияларды іске қосты. Табарримен бірге ол «Record» журналында «Халиф Харун Эль Пусса» комиксін бастады, кейіннен ол «Pilote» журналында «Изногоуд» деген атпен жалғасты. Реймонд Машеромен бірге ол «Спиру» үшін «Пантуфле» комиксін жасады.
In 1959, the Édifrance/Édipresse syndicate started the Franco Belgian comics magazine Pilote. Goscinny became one of the most productive writers for the magazine. In the magazine's first issue, he launched Astérix, with Uderzo. The series was an instant hit and remains popular worldwide. Goscinny also restarted the series Le Petit Nicolas and Jehan Pistolet, now called Jehan Soupolet. Goscinny also began Jacquot le Mousse and Tromblon et Bottaclou with Godard. The magazine was bought by Georges Dargaud in 1960, and Goscinny became editor in chief. He also began new series like Les Divagations de Monsieur Sait Tout (with Martial), La Potachologie Illustrée (with Cabu), Les Dingodossiers (with Gotlib) and La Forêt de Chênebeau (with Mic Delinx). With Tabary, he launched Calife Haroun El Poussah in Record, a series that was later continued in Pilote as Iznogoud. With Raymond Macherot he created Pantoufle for Spirou.
Отбасы
Госкини 1967 жылы Гилберте Полларо Миллоға үйленді. 1968 жылы олардың қызы Энн Госкини дүниеге келді. Ол да жазушы атанды. Рене Госкинидің қызы Энн Госкини, 2022 жылғы "Кішкентай Николас: Мүмкін ең бақытты" анимациялық фильмінің сценарийін Мишель Фесслер мен Массубрмен бірлесіп жазды.
Goscinny married Gilberte Pollaro Millo in 1967. In 1968 their daughter Anne Goscinny was born. She also became an author. Anne Goscinny, the daughter of René Goscinny, co wrote the screenplay for Little Nicholas: Happy As Can Be, 2022 animation film with Michel Fessler and Massoubre.
Өлім
Госцинни 1977 жылғы 5 қарашада Парижде 51 жасында дәрігер кабинетінде жүрек ұстамасынан қайтыс болды, ол стресс-тесттен өтіп жатқан кезде. Ол Ниццадағы еврей зиратына жерленді. Оның өсиетіне сәйкес, ақшасының көп бөлігі Францияның бас раввинына берілді. Госциннидің өлімі Бельгияда «Астерикс» жазылып жатқанда болды (оның өлімінен екі жыл өткен соң, 1979 жылы жарық көрді). Госкиниге құрмет көрсету үшін Удерцо комикске қараңғы аспан мен жаңбырды салған. 32-беттің соңғы кадры және 33-беттің соңғы кадрынан бұрынғысы Госцинни қайтыс болған сәтті белгілеу үшін сұр аспан мен жаңбырмен суреттелген. Кітаптағы қалған кадрлардың көпшілігі қорғасын сұрғылт аспанмен салынған, бірақ ешқайсысында жаңбыр жоқ. Кітаптың соңында тағы бір құрмет көрсетілген: соңғы кадрдың төменгі сол жақ бұрышында Удерцо Госциннидің қолына қарай мұңды түрде иығынан қарап тұрған қоянды салған. Өкінішке орай, (кем дегенде неміс тіліндегі басылымда) сызықтар тым қалың, тіпті 10 есе үлкейтуде де қоянның не істеп жатқанын анық көру қиын. Госциннидің өлімінен кейін Удерцо «Астерикс» сериясын өзі жаза бастады және оны, бірақ әлдеқайда баяу қарқынмен, 2011 жылы жазушы Жан Ив Ферри мен иллюстратор Дидье Конрадқа тапсырды. Табари да «Изногоуд» сериясын өзі жаза бастады, ал Моррис «Lucky Luke» сериясын басқа жазушылармен жалғастырды. Госцинниге тағы бір құрмет ретінде Удерцо 1981 жылғы «L'Odyssée d'Astérix» («Астерикс және қара алтын») альбомында еврей кейіпкері Саул бен Эфишулге (неміс тіліндегі Саул Низале) марқұм әріптесінің келбетін берді, ол Госциннидің естелігіне арналған.
Goscinny died at 51, in Paris of a heart attack on 5 November 1977, during a routine stress test at his doctor's office. He was buried in the Jewish Cemetery in Nice. In accordance with his will, most of his money was transferred to the chief rabbinate of France. Goscinny's death occurred part way through the writing of Asterix in Belgium (published in 1979, two years after his death). As a homage to Goscinny, Uderzo drew darkened skies and rain into the comic. The last panel on page 32 and all but the last panel on page 33 were drawn with grey skies and rain to mark the point at which Goscinny died. Most of the remaining panels in the book were drawn with leaden grey skies, but none have rain. There is a further tribute at the end of the book: near the lower left corner of the final panel, Uderzo drew a rabbit sadly looking over its shoulders towards Goscinny's signature. Regrettably, as printed (at least in the German edition) the outlines are too thick, even at 10X magnification, to make clear what the rabbit is doing. After Goscinny's death, Uderzo began to write Asterix himself and continued the series, although at a much slower pace, until passing the series over in 2011 to writer Jean Yves Ferri and illustrator Didier Conrad. Tabary similarly began to write Iznogoud himself, whereas Morris continued Lucky Luke with various other writers. As a further tribute to Goscinny, Uderzo gave his late colleague's likeness to the Jewish character Saul ben Ephishul (Saul Nizahle in the German edition) in the 1981 album L'Odyssée d'Astérix ("Asterix and the Black Gold"), which is dedicated to Goscinny's memory.