Американың алғашқы музыкалық тарихы және мәдени әртүрлілігі

АҚШ тарихы: 1607-де бастау алған отарлық дәуірдегі музыканың пайда болуы. Жергілікті, африкалық және діни әуендердің әртүрлілігі, Аппалач таулары.

21 мин оқу

100%

Дереккөз: Music history of the United States during the colonial era — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

АҚШ-тың отарлау тарихы 1607 жылы Вирджиния штатындағы Джеймстаун қаласының отарлануымен басталды. Америка Құрама Штаттары қалыптаса бастаған кезде әртүрлі жанрлар мен түптегі музыка пайда болды. Америка Құрама Штаттарының музыкасы, жергілікті халықтардың рухани музыкасынан бастап африкалық банджоларға дейін, оның халқы сияқты алуан түрлі. Жаңа Англияда музыка өте діни болды және американдық музыканың дамуында маңызды рөл атқарды. Адамдардың оңтүстікке көшіп баруы Аппалачи тауларына қоныстануға әкелді. Сол жерде көптеген кедей еуропалықтар қоныстанды және кантри-блюз бен скрипканы әкелді. Музыка тараған сайын діни әндер де әлі де танымал болды. Жаңа Англияның алғашқы мектептері – Шейкерлер мен Квакерлер, дінге шабыттанған музыка және би тобы болды, олар кең танылды. 1776 жылы Оңтүстік Каролина провинциясында Сент-Сесилия музыкалық қоғамы ашылды, содан кейін Солтүстік Америка Құрама Штаттарында көптеген қоғамдар құрылды. Африкалық құлдар АҚШ-қа әкелінді және ксилофон, барабан және банджо сияқты аспаптарды музыка әлеміне енгізді. Америка Құрама Штаттарының алуан түрлі музыкасы осы елді алғаш отарлаған әртүрлі халықтардан туындады.

Жергілікті музыка

Америка Құрама Штаттарының түпкі тұрғындары классикалық музыканың өзіндік дәстүріне, немесе діни емес ән дәстүріне ие болған жоқ. Олардың музыкасы рухани сипатта болып, көбінесе діни ғұрыптарда топта орындалған. Америкалық қоғамға түпкі тұрғындардың музыкасы 1890 жылдардан бастап енді. Осы кезеңде алғашқы тайпалар аралық мәдени элементтер, мысалы, powwow жиындары құрыла бастады, ал Эдвард Макдауэлл және Генри Франклин Белкнап Гилберт сияқты композиторлар өз шығармаларында түпкі тұрғындарға қатысты тақырыптарды пайдаланды. Дегенмен, америкалық классикалық музыка сахнасына түпкі тұрғындар музыкасының толыққанды және дұрыс бейнесін Артур Фарвеллдің кейінгі жұмыстары ғана әкелді, бұл үнділік қозғалыстың бір бөлігі болды.

Аппалач халық музыкасы

Аппалачи таулары ұзақ жылдардан бері мәдени жаңарулардың орталығы болған, бірақ оны Американың жергілікті тұрғындары да, еуропалықтар да сирек қоныстандырған. Күрделі геологиялық себептерге байланысты таулар мен тармақтарынан өту қиын болды, сондай-ақ өмір сүруге жарамсыз кварцтың қанаттары мен ауыл шаруашылығына жарамсыз топырақтары бар аңғарларды қамтыды. Осының салдарынан еуропалықтар мен олардың африкалық құлдарының көші-қоны көбінесе оңтүстікке қарай, Пьемонт аймағы бойымен жүрді, ал Аппалачи аймағын мүсірленген еуропалықтар мекендеді. Бұл еуропалықтардың тегі – ағылшын, шотланд-ирланд, неміс және гугеноттар. Осы қоныстану негізінен 1775 жылдан 1850 жылға дейін жүзеге асты. Ағылшын, англо-ирланд және шекаралық шотланд әндері мен балладалары Аппалачи тауларындағы көне тамырларынан дамып, ақырында джаг-бэндтер, кантри-блюз, хиллбилли музыкасы және басқа да жанрлардың қосылысынан кантри музыкасының негізін құрады. Бұл халық әндері әртүрлі көздерден алынған ерекшеліктерді қабылдады, соның ішінде британдық балладалар (олардың тақырыптары махаббаттан еркектерге тән кен өндіру сияқты жұмыстарға немесе сенсациялық апаттар мен кісі өлтірулерге ауысты), африкалық халық әндері (және олардың жартылай тарихи оқиғаларға бағытталған лирикалық назары) және миньстрель шоулары мен музыка залдары. Ең танымал балладалардың қатарында "Барбара Аллен" және "Мэтти Гроувз" бар. Банжо да енгізілді, ол арабтар ойлап тапқаннан бері көптеген географиялық өзгерістерден өтті және Африка, Атлант мұхиты және Америка арқылы саяхаттады.

Скрипка ойнау

Аппалачи скрипкасының стилі көбінесе ағылшын отарлаушылары колонияларға әкелген стильдерден туындаған. Нил Гоу танымал еткен «шотландтық шұңқыр» Аппалачи скрипкасына әсер еткені жиі айтылады; алайда, тарихшы Майкл Ньютонның сөзіне сүйенсек, бұл рас емес. Ньютон ағылшын, шотланд, ирланд және американдық скрипка стильдері шамамен бір уақытта дамып, бір-біріне «мәдени туыстар» сияқты екенін айтады. Келесі ғасырда Аппалачи техникасы өзгеріске ұшырады, ең көп әсер еткендер – еуропалық вальстер мен полькалар. Котильонға негізделген шаршы билер және ақ нәсілді билерді афроамерикандықтардың еліктеуінен пайда болған кек-вок, сондай-ақ Вирджиния рилі 19 ғасырда пайда болды.

Сызықты ән

Ескі тұрақты баптистер, алғашқы баптистер және т.б. тарапынан сақталған, әуенмен оқылған ән-ғибраттар діни музыка стилі болып табылады және көбінесе халық музыкасы ретінде зерттеледі және жіктеледі. Ескі тұрақты баптист, әуенмен оқылған ән-ғибраттар.

Жаңа Англияның отарлық музыкасы

Жаңа Англияның діни ән айту дәстүрлері американдық музыканың ерте дамуында маңызды рөл атқарды. Жаңа дүниеге Айнсворт псалмдер жинағын алып келген паломниктерден бастап, шіркеу әндері бүкіл аймақта кең таралды. Көп ұзамай, Жаңа Англияның қарапайым халқы өздерінің ерекше дәстүрлерін жасады, олар кейбір адамдар тарапынан бұзылған және шектен шыққан деп есептелді.

Жаңа Англияның хорлық дәстүрлері

Жаңа Англияға көшіп келген алғашқы пуритандықтар көптеген рухани псалмдарды орындады, бірақ көбінесе дүниелік музыканы, немесе кем дегенде олардың әдепсіздік пен тәртіпсіздікке шақыратын түрлерін ұнатпады. Олар сонымен қатар шіркеулерде музыкалық аспаптарды қолдануға және күрделі дауыстық литургияға қарсы болды, олардың екеуі де Рим католицизмімен байланысты болды. Белгілі дін қызметкері Коттон Мэзер өзінің "Министрлік лауазымға үміткерлерге нұсқаулар" еңбегінде былай деп жазды:

"Айнсворт псалмдер жинағы" Жаңа Англия шіркеу музыкасында қолданылған әуендердің көп бөлігін 17 ғасырдың соңына дейін қамтамасыз етті, содан кейін қауымдар псалмдер жинағынан бас тартты, себебі әуендер тым күрделі және орындау қиын болды. "The Bay Psalme Book (The Whole Booke of Psalmes Faithfully Translated into English Metre)" 1640 жылы Массачусетс штатының Кембридж қаласында жарық көрді; бұл Солтүстік Америкадағы ағылшын колонияларында басылған алғашқы кітап болды. Ол көп жылдар бойы Жаңа Англия шіркеулерінде қолданылатын стандартқа айналды, бірақ өзінде музыка болмады, тек псалмдарды ұсынды және оқырмандарды басқа белгілі жарияланымдарға бағыттады. "Бей псалмдер кітабы" өзінің бастауына адал болды, бірақ әдемі ән шығарған жоқ. 1651 жылы Генри Данстер мен Ричард Лион үшінші басылымды кеңінен қайта қарастырды, ол "Жаңа Англия псалмдер кітабы" деп аталды; бұл көп жылдар бойы стандарт болып қала берді. 1698 жылы тоғызыншы басылым жарық көрді және басылған нотация алғаш рет қолданылды. Осы кезде "Айнсворт" псалмдер кітабынан "Жаңа Англия псалмдер кітабына" ауысу кезеңінде қолданылатын әуендер саны біртіндеп азайды. Ән жолдарын тізбектеу тәсілі жиі қолданылды, бірақ оның болуы мен тиімділігі қауымдағы сауатсыздық деңгейіне байланысты болды – көбінесе сауатсыздық кең таралған, сондай-ақ тізбектеу де жиі кездесетін. Бұл жетекшінің әннің бір жолын оқып, қауым сол жолды қайталағанда алғашқы нотаны ұстап тұру процесі болды. Бұл техника Аппалачиядағы шіркеулерде де, мысалы, Кентуккидегі Регулярлық баптистерде де кең таралған.

Орган және шіркеу оркестрінің пайда болуы

Бұл дәуірде шіркеу музыкасында тек орган ғана қолданылған, тіпті бұл да әртүрлі пікір тудырған. Колониялық дәуірде кальвинистік дәстүрдегі шіркеулерде, оның ішінде көптеген пуритандық жиналыс үйлерінде, құлшылық кезінде тек ырғақсыз ән салуға рұқсат етілді. Шындығында, 1713 жылы Гарвард колледжінің қазынашысы Томас Браттл қайтыс болғаннан кейін, ол өзінің органы Браттл сквер шіркеуіне (Бостон) сыйлады, бірақ шіркеу (ол өзі құрған) оны лайық деп санамады және оны Англикандық Король шіркеуіне берді. Дегенмен, орган Жаңа Англияның басқа шіркеулерінде де қолданылды. Шіркеуде қолдануға арналған алғашқы орган 1733 жылы Ньюпорт қаласында (Род-Айленд штаты) орнатылды. Бірақ, органды ойнау қымбатқа соқты және оңай болмады. Тек ірі шіркеулер ғана орган мен органды ұстауға шамасы келді, сондықтан көптеген шіркеулер бас скрипка сияқты көшіруге оңай аспаптарды пайдаланды, оны "Құдайдың скрипкасы" деп атады, осылайша жиі айыпталып жүрген "Ібіліс скрипкасынан" (виолинадан) ажыратып көрсету үшін. Кейіннен офиклеид, тромбон, корнет, неміс флейтасы, фагот, скрипка және кларнет сияқты басқа да аспаптар қосылды, осылайша шіркеу тобы дүниеге келді.

Дүниежүзілік халық музыкасы

Бұрын Жаңа Англияда діни көзқарастың халық музыкасын аспаптық түрде орындауға кедері келтіргені айтылып келсе де, Барбара Ламберттің Бостон аймағына қатысты жақындағы зерттеулері оны жоққа шығарады. Жеке меншіктегі аспаптардың тізіміне цитра, виргинал, сопрано кларнет, бас-фагот, труба, флейта, виола, скрипка, көскөк және миссис Хилидің сырнайы кірді. Инкрейс Мэтер сияқты дін қызметкерлерінің наразылығына қарамастан, би музыкасы Жаңа Англияның отарлық дәуірінде, әсіресе 18 ғасырдың басында, халық санының жаңа қоныс аударушылардың келуімен артуына байланысты кең таралды. Сонымен қатар, балладалар да белгілі болды. Британ музыкасындағыдай, бұл белгілі әуенге орындалатын басылған әндер еді, оларға "Шеви Чейстің балладасы" сияқты шекаралық балладалар да кірді. Сол кездегі халық музыкасына қатысты бастапқы дереккөздер көп болғанымен, олардың барлығы да әндерді әдепсіз деп айыптағандардың жазбаларынан құралған. Осы себепті, объективті мәліметтер аз. Зиялы реформаторлардың, көбінесе Гарвардта білім алған дін қызметкерлерінің "дәстүрлі ән салу" стилі мен халықтың "жалпы жолы" арасында айырмашылық болды. Реформаторлардың қатарында Томас Уолтер және Натаниел Чонси сияқты танымал дін қызметкерлері болды, олар өздерінің "дәстүрлі" ән салу стилін күрделі және құлшынысты деп есептеді. Алайда, дәлелдер қарапайым халықтың музыкасы әшекейлеу сияқты техникаларды қолдана отырып, күрделірек болғанын көрсетеді. "Дәстүрлі ән салуды" насихаттау үшін мектептер мен қоғамдар құрылып, оқулықтар жарық көрді, бұл оның кеңінен таралуына көмектесті.

Джон Уэсли мұрасы және оңтүстікке таралуы

XVIII ғасырда американдықтар көптеген әндерін өзіндік құрады, көбінесе Ескі Ғимаятқа негізделген; ағылшын дін бағыттарынан тыс қозғалыстың өкілі Исаак Уоттс, әсіресе оның «Әндері мен рухани әндері» өте танымал болды. Методшы шіркеуінің негізін қалаушы Джон Уэсли 1735 жылы Джеймс Оглеторптың шақыруымен Грузияға сапар жасағаннан кейін жаңғырушылық әндерін дамытуда маңызды рөл атқарды. Уэсли мен оның інісі Чарльз Уэсли Оглеторп пен жиырма алты моравиялық миссионерлермен бірге сапарлады. Моравиялықтардың ән айтуы Джон Уэслиді олардың музыкасын зерттеуге шабыстандырды. Ол 1737 жылы неміс әнұрандарының аудармаларынан «Забурлар мен әнұрандар жинағы» атты жинақ жариялады, содан кейін 1738 жылы Англияға оралып, Лондондағы Моравиялық бауырластардың жиналыстарына қатысты. Сол жерде, Лүтердің Римдіктерге жолданған хатының кіріспесін оқығанда, Уэсли рухани тәжірибе алды және Христиандық иманға деген сенімі қайта жаңарды.

Ұлы ояну

Америкаға оралғаннан кейін, Уэсли Джордж Уайтфилд және Джонатан Эдвардс сияқты христиандықтың жандануындағы маңызды уағыздаушы болды. Уэсли мен оның бауыры көптеген әндер жаза бастады, бастапқыда тек сөздерін, кейіннен музыкасын қосты, бұл әдетте Foundery Collection деп аталатын жинақтан басталды. Уэсли және басқа да уағыздаушылар оның әндерін безендіруге қарсы болды. 1761 жылы Уэслидің «Таңдамал әндер жинағы, әуендер қосымшасымен: әсіресе методистер деп аталатын жамағаттың пайдалануы үшін арналған» деген жинағы әншілерге әндерді «басылғандай нақты» орындауға және «көңілді ән айтуға» нұсқау берді; екі нұсқау да іс жүзінде орындалмайтын болды, өйткені көптеген ғибадатшылардың көбі музыка оқи алмайтын немесе әуенді ұстай алмайтын еді. Дегенмен, Ұлы жандану (және Жаңа Англиядан келген басқа ән үлгілері) оңтүстікке таралып, Уэслидің қатаң формулаларынан өзгеше болды. Джон Сенник («Иисус, менің барлық нәрсем жұмаққа кетті») сияқты кең таралған әндерімен танымал болған және Джон Ньютон лагерь жиындарында орындалған Ұлы жандану дәуірінің әндерін жасаудағы ең маңызды екі тұлға. Әсіресе оңтүстіктегі үлкен жиындарда орындалған бұл әндер 19-шы ғасырдың соңы мен 20-шы ғасырдың басында госпел мен блюздің негізін қалады. Ортақ ерекшеліктердің бірі – Сенниктың диалог түріндегі әндерін жаңаруы, сондай-ақ бұрын құл саудагері болған, бірақ Томас Кемпистің «Христос үлгісін» оқығаннан кейін дінге келген Ньютон еді. Ол күнәмен күресіп, өте танымал болған екі жүзден астам ән жазды.

Жаңа Англияның алғашқы мектебі

Ескі әндермен салыстырғанда, Уэсли және басқа да жаңа композиторлар қарапайым құрылыммен жазды. Ауылдық шаруалар мен жұмысшылар бұл құрылымдарды кеңейтіп, кейбір музыкалық консерваторлар қарсылық білдірген күрделі әндерді жасады. Осы орайда Уильям Биллингс сияқты көшпелі ән шеберлерінің толқыны пайда болды, олар бүкіл елде стандартты болып қала беретін әндерді жазды. Бұл сала «Жаңа Англияның бірінші мектебі» деп аталды. Биллингстің ізашарлық жолымен Саппли Белчер, Эндрю Лоу, Дэниел Рид, Джейкоб Кимболл, Иеремия Ингаллс, Джон Уайт, Джеймс Лион, Оливер Холден, Джастин Морган және Тимоти Сван ілесті. Бірінші Жаңа Англия мектебі музыкадағы алғашқы, ерекше американдық өнертабыс саналады. Ең ерекшелігі – ерлер мен әйелдер дауыстары әрбір октавада өз үлесін екі еселеп, гармонияны толықтырды; бұл еуропалық дәстүрде белгісіз, жақын орналасқан аккордтардың текстурасын тудырды. Уильям Биллингс ерекше маңызға ие және танымал болды. Бостон қаласында туған Биллингс кәсібі бойынша былғары өңдеуші болған, ал музыканы көбінесе өзі үйренді. Ол шығармаларында композицияның қалыпты ережелерін әрқашан ұстанбады, сондықтан ол «шығармашылық тәуелсіздікке ерекше мән берген және өзінің жеке ерекшеліктерін музыкасында да, (әсіресе) жарияланған жазбаларында да көрсеткен алғашқы американ композиторы» деп аталды. 1774 жылы Массачусетс штатының Стоутон қаласындағы атақты ән мектебінде сабақ берді. Кейіннен әншілердің бір бөлігі 25 адамнан тұратын «Стоутон музыкалық қоғамын» құрды. Массачусетс штатының Стоутон қаласында туған, бірақ кейін Мэйн штатының Фармингтон қаласында қоныстанған Саппли Белчер де ерекше танымал. Оның жалғыз жарияланған әндер жинағы – 1794 жылғы «The Harmony of Maine», онда әнұрандар, фугалар, псалмдар мен әндер жинағы болды, олардың көпшілігі діни емес болды. Оның әндері ерекше халықтық және қарапайым болды. Оның замандасы Дэниел Рид, Массачусетс штатында туған, кейін Коннектикут штатының Нью-Хейвен қаласына көшкен музыкант, ән кітаптарын сату арқылы өзін толығымен асыраған танымал музыкант болды. Оның алғашқы жарияланымы «Америкалық ән кітабы»; немесе «Америкадағы ән мектептерінде қолдану үшін жасалған псалмодия өнерінің жаңа және оңай нұсқаулығы» деп аталды. Атаудың псалмодияны қолдануы осы жерде ел бойынша таралып жатқан ән айту қоғамдарына қатысты, және діни мағынасыз қолданылды. Биллингс, Белчер және Рид – әндер жинағын құрастырушылар тізбегінің бастауы болды, ол псалмодия өнері діни маңыздылығын жоғалтқан сайын көбірек діни емес сипатқа ие болды. Массачусетс штатында туған басқа құрастырушылар олардың ізімен жүрді, ең алдымен Вермонт штатының Ньюбери қаласынан келген Иеремия Ингаллс. Олардың әндері көбінесе фугалар болды және діни билік тарапынан мақұлданбады. Эндрю Лоу да маңызды құрастырушы болды; ол американдық музыка еуропалыққа ұқсауы керек деп санады және ән мектептерін және ән кітаптарын ұйымдастырумен танымал болды. Одан басқа, ол бірнеше ерекше әндер жазды және форма нотасы деп аталатын музыкалық нотацияның түрін ойлап тапты.

Compared with the older songs, Wesley and other new composers wrote with a simple structure. Rural farmers and workers expanded on these structures, creating complex songs which some musical conservatives railed against to no avail. It was in this context that a wave of itinerant singing masters, including William Billings, arose, creating hymns that remain standard across the country. This field was called the First New England School. Following Billings' pioneering footsteps were Supply Belcher, Andrew Law, Daniel Read, Jacob Kimball, Jeremiah Ingalls, John Wyeth, James Lyon, Oliver Holden, Justin Morgan and Timothy Swan. The First New England School is usually considered the first uniquely American invention in music. The most characteristic feature was that the voices, male and female respectively, doubled their parts in any octave in order to fill out the harmony; this generated a texture of close position chords that was unknown in European traditions. William Billings was of special importance and popularity. A native of Boston, Billings was a tanner by trade, and was mainly self taught in music. He did not always follow the standard rules of composition in his works, and has thus been called the "first American composer to emphasize strongly a creative independence and to flaunt his personal idiosyncrasies in both his music and (especially) his published writings". He taught a famous singing school in Stoughton, Massachusetts in 1774. A few of the singers later formed the Stoughton Musical Society, a choral organization consisting of 25 men. Supply Belcher, born in Stoughton, Massachusetts, though later based out of Farmington, Maine, is also especially well known. His only published tunebook was 1794's The Harmony of Maine, which included anthems, fuging pieces, psalms and hymns, a number of which were secular. His songs were distinctively folky and down to earth. His contemporary Daniel Read, a Massachusetts born musician who later moved to New Haven, Connecticut, was a popular musician who supported himself almost entirely off the sale of tunebooks. His first publication was entitled The American Singing Book; or, a New and Easy Guide to the Art of Psalmody Devised for the Use of Singing Schools in America. The title's use of psalmody is here referring to singing societies which were spreading across the country, and is used without religious connotations. Billings, Belcher and Read were the beginning of a chain of tunebook compilers that grew increasingly secular, as the art of psalmody lost its religious importance. Other Massachusetts born compilers followed in their footsteps, beginning with Jeremiah Ingalls of Newbury, Vermont. Their songs were generally fugues, and were disapproved of by religious authorities. Andrew Law was an important compiler as well; he felt that American music should be more like European, and is best known for organizing singing schools and tunebooks. In addition, he composed several songs of note, and invented a kind of musical notation called shape note.

Шейкерлер

Шейкерлер, немесе Мәсіхтің екінші рет қайта келуіне сенушілердің біріккен қоғамы – 1700 жылдардың ортасында Манчестер қаласының жанында, Англияда құрылған дін. Олар Энн Ли (Ана Энн) басшылығымен танымал болды. Ли кедей отбасыда дүниеге келіп, ата-анасы оны теміршіге үйлендірмес бұрын мақта зауытында жұмыс істеген. Төрт бала туғаннан кейін, олардың бәрі нәресте шағында қайтыс болды. Содан кейін Ана Энн жыныстық қатынасты күнә деп санады. Салтбастылық оның дінінің маңызды бөлігіне айналды. 1772 жылы ол сенбі күні тыныштықты бұзғаны үшін түрмеге қамалды. Екі жыл өткен соң Шейкерлер Солтүстік Америкаға көшіп, Жаңа Англияға және Нью-Йоркке дейін оңтүстікке қоныстанды. Ана Энн құрастырған, оның айтуынша, көріп түс салған ритуалдарға, қасиетті Шейкерлер мен шайтан және жалған құштарлық арасындағы шайқасты бейнелейтін құштарлықпен орындалатын билер кірді. Олардың ерекше әдеттері мен британдық мінез-құлқы отарлаушылардың наразылығын тудырды. Бірақ Америка революциялық соғысы басталар кезде Шейкерлердің қатары көбейіп, Кентуккиге дейін оңтүстікке тарады. Ана Энн 1784 жылы қайтыс болса да, Шейкерлердің дәстүрі жалғасты. Олардың ең танымал би әні – Simple Gifts, оны Аарон Копленд «Аппалачи көктемі» балетінде пайдаланды.

Еуропалық мамандар

1766 жылы Чарльстон (Чарльстон), Оңтүстік Каролина Солтүстік Америкадағы алғашқы музыкалық қоғам – Сент-Сесилия қоғамының ордасы болды. Сол кезде Чарльстон Еуропадан көптеген музыканттарды тартқан мәдени орталық еді. Революциядан кейінгі онжылдықтарда Филадельфия, Нью-Йорк және Бостон сияқты солтүстік қалалар Чарльстонның орнын басты. Филадельфия, құрметті Александр Рейнгел, Джон Кристофер Моллер, Рейнер Тейлор және Сусанна Хасвелл Роусонның туған жері, музыкалық дамуымен әсіресе танымал болды. Рейнгел Филадельфияның музыкалық өміріндегі ең ықпалды тұлғаға айналып, көптеген концерттер, ұйымдар мен музыкалық шараларды ұйымдастырды. Ағылшын әншісі Бенджамин Карр ерекше көзге түсті. Ол 1793 жылы ағасы мен әкесімен бірге Нью-Йоркке келді. Олар көп ұзамай Нью-Йорк, Филадельфия және Балтиморда дүкендер ашып, танымал музыка баспагерлері мен сатушылары болды. Карр өзі композитор, органшы, пианист, баспагер және редактор болды. Олар 1793 жылы Филадельфияда «Президент маршын» жариялады. Филип Фил жазған «Президент маршы» американдық патриоттық әндердің ең мәңгіліктерінің бірі. Марш тез арада саясатқа араласып, федералистер оны рухты көтеруге арналған ән ретінде қабылдады. Британдық Джеймс Хьюит ерте американ тарихындағы ең көрнекті музыканттардың бірі болды. Ол Атлант мұхитын кесіп өтіп, бельгиялық композитор және скрипкашы Жан Гехомен бірге жүрер алдында Лондонда танымал болды. Хьюит Нью-Йоркте концерттер мен басқа да музыкалық шараларды ұйымдастырып, бекінді. Оның «Таммани» немесе «Индиан басшысы» операсы алғашқы қойылымынан кейін дау тудырды. Бұл американдық операның алғашқысы болды, ол жергілікті американдықтар туралы айтты және оны антифедералистік ұйым – Нью-Йорк Таммани қоғамы демеушілік етті. Осының салдарынан Хьюит федералистердің көптеген сынап-сіктеулеріне ұшырады. Ағылшын органисті, хормейстері және композиторы Уильям Селби Бостонның музыкалық өмірінде маңызды тұлға болды, голландтық органист, скрипкашы және композитор Питер Альбрехт ван Хаген және неміс гобойшісі Иоганн Кристиан Готтлиб Граупнермен бірге.

In 1766, Charlestown (Charleston), South Carolina became the home of the St. Cecilia Society, the first musical society in North America. At the time, Charleston was a cultural center, attracting a number of musicians from Europe. In the decades after the Revolution, more northern cities like Philadelphia, New York and Boston largely took Charleston's place. Philadelphia, home of the esteemed Alexander Reinagle, John Christopher Moller, Rayner Taylor and Susannah Haswell Rowson, was especially renowned for musical development. Reinagle became the most influential figure in Philadelphia's musical life, organizing a number of concerts, organizations and musical events. The English singer Benjamin Carr was especially notable. He arrived in New York in 1793, along with his brother and father. They soon became prominent music publishers and vendors, owning stores in New York, Philadelphia and Baltimore. Carr himself was a composer, organist, pianist and a publisher and editor. They published, in Philadelphia, "The President's March" in 1793; written by Philip Phile, "The President's March" is one of the most enduring of American patriotic songs. The march was soon politicized, adopted by the Federalists as a rallying song. The British James Hewitt was one of the most distinguished musicians of early American history. He was already renowned in London before moving across the Atlantic, accompanied by Belgian composer and violinist Jean Gehot. Hewitt became established in New York, organizing concerts and other musical events. His opera Tammany; or, The Indian Chief became controversial after its first performance. It was the first American opera to deal with Native Americans, and was sponsored by the New York Tammany Society, an anti Federalist organization. Hewitt was the target of much invective from Federalists as a result. The English organist, choirmaster and composer William Selby was a major figure in Boston's musical life, along with the Dutch organist, violinist and composer Peter Albrecht van Hagen and German oboist Johann Christian Gottlieb Graupner.

Әуесқой әуесқой композиторлар

Атлантикалық мұхиттың орталық аймағындағы ірі қалалар қатарында Филадельфия мен Балтимор болды, және дәл осы жерлерде еуропалық классикалық дәстүрлер ең жақсы көрініс тапты. Филип Филе, Иоганн Фридрих Питер және Александр Рейнгел сол дәуірдегі белгілі композиторлар еді, алайда Филадельфиядан шыққан және Тәуелсіздік декларациясына қол қойған Фрэнсис Хопкинсон ең танымал болып сақталды. Оның "My Days Have Been So Wondrous Free" атты шығармасы АҚШ-тың алғашқы көркем әндерінің бірі ретінде жақсы есте қалады (бұл мәселе даулы болғанымен); дегенмен, оны еуропалық шығармалардан ерекшелендіретін жаңашылдық пен өзгешелік жоқ. Сол кезде кәсіби музыканттарға деген құрмет төмен болды және оларды қарапайым санады. Ақсүйектердің өкілдері әдетте, басқа ақсүйек көрермендер үшін ақысыз ойнайтын. АҚШ дамыған сайын, оңтүстік аймақ терең әлеуметтік-экономикалық жіктерге толы аймаққа айналды. Жер меншігі және жеке құлдықтарды иелену – әрбір ер адамның өмір сүруінің маңызды бөлігіне айналды, ал солтүстікте жер иелері аристократиясының идеясы осылай кең таралған жоқ.

Лоуэлл Мейсон

Мүмкін, ең ықпалды композитор – Лоуэлл Мейсон. Бостон қаласында туған Мейсон, пішіндегі нотацияны қолдануға қарсы күресіп, стандартты нотацияны оқытуды қолдады. Ол жергілікті мекемелермен бірлесіп, әндер жинақтарын жариялап, өзінің беделін сақтап тұрды. Пішіндегі нотация дәстүріне қарсы болған Мейсон американдық музыканы еуропалық үлгіге жақындастыруға тырысты.

Пенсильванияның ауылдық музыкасы

Колониялық дәуірдегі Пенсильванияның ауылдық аймақтары квакерлер сияқты діни азшылықтарға, сондай-ақ маңызды моравиялық және лютерандық қауымдастарға мекен болды. Квакерлердің музыкалық дәстүрлері шамалы болса да, протестант шіркеулері ғибадатта музыканы жиі кеңінен пайдаланды. Дж. Ф. Питер моравиялық дәстүрден туындады, ал Конрад Бейссель (Ефрата монастырының негізін қалаушы) өзінің гармониялық теория жүйесін жаңартты. Иоганн Себастьян Бах, Букстехуде, Иоганн Пахельбель және Вальтердің лютерандық дәстүрлері Пенсильванияда таратылды, ал Бейтлехем қаласы бүгінгі күнге дейін лютерандық музыкалық дәстүрлердің орталығы болып табылады.

Меннониттер

Менно Симонстың ізбасарлары – меннониттер 1683 және 1748 жылдар аралығында Германияның Пфальц аймағы мен Швейцариядан көшіп келгеннен кейін Германтаунға қоныстанды. Оларды Виллем Ритингхуйзен (астроном және математик Дэвид Риттенхаустың әкесі) бастап келді. Меннониттер 1742 жылы Германтаун қаласында қайта басылған Шаффхаузеннен шыққан «Der Ausbund Das ist etliche schöne christliche Lieder» әндер жинағын пайдаланды.

Ефрата монастыры

Ефрата монастырі (Жекелік қауымы) 1720 жылы Кокалико өзенінің жағасында, қазіргі Ланкастер округінде құрылды. Бұл Питер Миллер мен Конрад Бейссел басқарған Жетінші күн баптистерінің тобы еді, олар музыканы құлшылықтың ажырамас бөлігі деп санады. Бейссель Ефрата монастырінің ерекше дәстүрін өзінің «Бейсселдің гармония туралы диссертациясы» еңбегінде қалыптастырды; онда ол ноталарды екі түрге бөлді. Олар – негізгі ноталар, яғни жалпы аккордқа жататын ноталар, және қызметші ноталар, яғни қалған барлық ноталар. Бейсселдің шығармаларындағы басымды буындар әрқашан негізгі ноталарға түсіп, басымдылығы жоқ буындарға қызметші ноталар келеді. Ефрата монастырінің ән жинағы өте кең болды, онда 1000-нан астам ән болды, олардың көптегені скрипка сияқты аспаптармен сүйемелденді. Осы әндердің көптегені 1740 және 1750 жылдары жарияланды.

Моравия шіркеуі

1457 жылы құрылған Моравия шіркеуі бастапқыда Моравия, Польша және Богемияда таралды, бірақ қуғын-сүргін қалған адалдарды Саксонияға көшіруге мәжбүр етті, онда олар граф Николаус Людвиг фон Зинзендорфтың қорғауында өмір сүрді. Зинзендорф ән-жырлар жазды және моравиялықтарды Америкаға бастап әкелді, онда олар Грузияда миссионерлік қызмет атқарды, бірақ үлкен жетістікке жете алмады. Олар Пенсильванияға көшіп, Лехай өзенінің жағасында Бетлехем қаласын құрды. Кейін бір топ адам Солтүстік Каролинадағы Салемге (қазіргі Уинстон-Салем) аттанды. Салем мен Бетлехемде моравиялықтар өздерінің құлшылықтарында музыканы пайдалануды жалғастырды. Аспаптардың ішінде орган мен тромбон болды, ал әншілер көбінесе хормен орындады. Музыканттар көбінесе кез келген оқиғада үйдің шатырынан ойнайтын, осылайша оларды алыстан естіртуге мүмкіндік берді. Француз және Үнді соғысы кезінде америкалық үндістердің тобы Моравия елді мекеніне жақындады деген әңгіме бар, бірақ тромбон хорын естігеннен кейін кетіп қалды, себебі олар оны өздерінің Ұлы Рухының дауысы деп сенді. Моравиялықтар миссионерлік жұмысына, әсіресе африкалық құлдар мен үндістер арасында белсенділік танытты; 1763 жылы олар Делавэр тілінде ән жинағын жариялады. Моравиялықтардың сонымен қатар діни емес музыка дәстүрі болды, оның ішінде 1770 жылы Бетлехемге көшіп келген, Нидерландыда туған неміс композиторы Иоганн Фридрих Петер болды. Ол өзімен бірге Иосиф Гайдн, Иоганн Кристоф Фридрих Бах, Иоганн Штамиц және К. Ф. Абельдің шығармаларының көшірмелерін әкелді. Біраз уақыт Бетлехемде тұрғаннан кейін Петер Салемге көшіп, онда 1786 жылы Collegium Musicum құрды және жүздеген симфония, гимн мен оратория жинады. Осы кезеңде Петер екі скрипка, екі альт және виолончельге арналған көптеген құрметті аспаптық шығармалар жазды; сондай-ақ ол "Бұл бағалы нәрсе" сияқты қасиетті гимндер мен "Иеміз өзінің киелі ғибадатханасында" сияқты ариялар жазды. Моравия шіркеуі 19 ғасырға дейін көптеген танымал композиторларды өндірді, олардың ішінде Джон Антес, Фрэнсис Ф. Хаген, Иоганн Кристиан Бехлер, Эдвард В. Лайнбах, Симон Питер, Дэвид Мориц Майкл, Георг Готфрид Мюллер, Питер Воль, Еремия Денке және Йоханнес Гербст болды. Гербст сонымен қатар белгілі коллекционер болды, оның өлімінен кейін Салем шіркеуіне қалдырылған мұрағаты 1977 жылы жарияланды; оларға 11 000-нан астам беттен тұратын мазмұн кірді. Салем Моравия музыкалық инновацияларының орталығына айналды, бұл ішінара Моравия музыкалық қорының болуына байланысты.

Founded in 1457, the Moravian Church originally spread across Moravia, Poland and Bohemia before persecution forced the remaining faithful to Saxony, where they lived under the protection of Count Nikolaus Ludwig von Zinzendorf. Zinzendorf wrote hymns, and led the Moravians to America, where they began missionary work in Georgia but with little success. They moved on to Pennsylvania, and founded the town of Bethlehem on the banks of the Lehigh River. A group then left for Salem, North Carolina (now a part of Winston Salem). Both in Salem and Bethlehem, Moravians continued to use music in their ceremonies. Instruments included organs and trombones, and voices were usually in choirs. Players generally played on rooftops for most any occasion, ensuring that they could be heard for great distances. A legend has arisen claiming that a group of Native American warriors approached a Moravian settlement during the French and Indian War, but left after hearing a trombone choir because they believed it to be the voice of their Great Spirit. Moravians were devoted to missionary work, especially among African slaves and Native Americans; in 1763, they published a collection of hymns in the Delaware language. Moravians also had a tradition of secular art music that included the famed composer Johann Friedrich Peter, who was a German born in the Netherlands who emigrated to Bethlehem in 1770. He brought with him copies of compositions by Joseph Haydn, Johann Christoph Friedrich Bach, Johann Stamitz and C. F. Abel. After living in Bethlehem for a time, Peter moved to Salem, where he founded the Collegium Musicum (in 1786) and collected hundreds of symphonies, anthems and oratorios. It was during this period that Peter also composed a number of well respected instrumental pieces for twio violins, two violas and a cello; he also composed sacred anthems like "It Is a Precious Thing" and arias like "The Lord Is in His Holy Temple". The Moravian Church continued to produce a number of renowned composers into the 19th century, including John Antes as well as Francis F. Hagen, Johann Christian Bechler, Edward W. Leinbach, Simon Peter, David Moritz Michael, Georg Gottfried Müller, Peter Wolle, Jeremiah Dencke and Johannes Herbst. Herbst was also a noted collector, whose archives, left to the Salem church after his death, were made public in 1977; these included more than 11,000 pages of content. Salem has gradually become the center for Moravian musical innovation, partially due to the presence of the Moravian Music Foundation.

Пиетистер

1694 жылы Иоганнес Келпиус неміс пиетистерінің бір тобын Пенсильванияның оңтүстік-шығысындағы Виссахикон өзенінің жағалауына алып келді. Олар Виссахиконның Ермиттері немесе Мистикасы деп белгілі болды; Виссахикон өзенінің 1871 жылғы картасында Келпиус бұлағы және Эрмиттер Гленін көрсетілген. Кельпиус музыкант болғандықтан, өзінің ізбасарларымен бірге шіркеу өмірінде маңызды рөл атқаратын аспаптарды әкелді. Келпиус сонымен қатар композитор болды, кейде оны алғашқы Пенсильвания композиторы деп атайды, оның «Жасырын махаббаттың зарлы дауысы» атты бірнеше әнұранның авторлығы дәлелденбеген. Ол мәтінін жазған болуы мүмкін, бірақ әуендері көбінесе неміс әндеріне негізделген; жинақтағы ағылшын тіліндегі аудармалар Кристофер Виттке жатқызылған, ол ағылшыннан көшіп келіп, мистиктерге қосылған, сондай-ақ олар үшін құбырлы орган салған, ол Солтүстік Америкадағы алғашқы жеке меншік орган деп есептеледі. 1703 жылы Юстус Фалькнер Gloria Dei шіркеуінің пасторы болып тағайындалды; Фалькнер музыканың миссионерлік жұмыстың өте маңызды бөлігі деп сенген, ол Германияға орган сұрап хат жазды, ол көбірек жергілікті тұрғындарды дінге көндіруге көмектеседі деді. Фалькнер лютеран дінін ұстанған, «Ояныңдар, құтқарылу балалары!» сияқты ән-жырларды жазған.

Гармониялық қоғам

1803 және 1804 жылдары Джордж Рапп басқарған христиан пиетистер тобы Вюртембергтен (Германия) келіп, Пенсильвания штатындағы Гармонияға қоныстанды және 1805 жылы Гармония қоғамын құрды. Бұл топ мүшелері бірлесіп өмір сүрді, бейбітшілдік саясатын ұстанды, бойдақ болуды жақтады, ал музыка олардың өмірінің маңызды бөлігі болды. Гармонисттер (немесе Гармонистер) өздері музыка жазып, тіпті оркестр де құрды. Қоғам 1906 жылға дейін сақталды, бірақ олардың соңғы қонысы – Ескі Экономика ауылы (қазіргі Амбридж, Пенсильвания) әлі де арнайы қоғамдық шараларда орындалатын ноталармен толық мұрағаттарды сақтайды.

Африкалық американдықтар

1619 жылы Америка Құрама Штаттарына әкелінген құлдар Батыс Африканың әртүрлі тайпаларынан шыққан, соның ішінде ашанти, йоруба, бини, конго және дагоме тайпаларынан. Олар жүздеген тілде сөйлеген, кейбіреулері бір-біріне қарсы тұратын тайпалардан немесе құл саудагерлері келгенге дейін ешкіммен байланысы жоқ, оқшауланған қауымдардан шыққан. Кейбір ірі топтар Солтүстік Африка мұсылмандарымен және Шығыс және Оңтүстік Африканың алыс мәдениеттерімен кеңінен байланыста болды. Құлдар өздерімен жұмыс әндерін, діни музыка мен биді, сондай-ақ калимба, ксилофон, флейталар мен сыңғырлақтарды қоса алғанда, әртүрлі аспаптарды әкелді. Бірақ ең маңыздысы – әнші мен тыңдаушылардың бір-біріне сөздермен жауап беру стилі болды, онда әнші мен тыңдаушылар кезекпен шумақтар айтысады. Бұл тәжірибе Жаңа Англияның дами бастаған әнұран дәстүріне жақсы үйлесті және екі сала ұлт тарихының басында бірігіп кетті. Африка музыкасының тағы бір ерекшелігі – батыс музыкасындағыдай әуенді немесе сөз тіркесін таза нотамен бастаудың орнына, африкалық әншілер нотаға қарай сығақтап келуі немесе одан төмен түсуі. Африка музыкасының ең ерекше белгісі – ырғаққа баса назар аудару. Осы тұрғыдан алғанда, Африка халықтық стильдері әлемдегі басқа ешбір жерде дамыған стильдерден гөрі әлдеқайда күрделі. Африка музыкасы көбінесе полиритмиялық болады, оны әртүрлі табиғи материалдардан жасалған, дыбыстық және дыбыссыз көптеген соққы аспаптарымен орындайды. Политизмдер құлдармен бірге Жаңа әлемге әкелінді, ол африкалық американдық евангелиеден, поп-свингтен және рок-н-роллға дейінгі жанрларға еніп кетті. Көптеген құл иелері құлдардың жұмыс істегенде ән айтуын ынталандырды, өйткені бұл олардың көңіл-күйін көтеретініне және жұмысты жақсырақ атқаруына көмектесетініне сенді. Олар әдетте барлық әндердің көңілді және жағымды болуын талап ететін. Мұндай музыканы орындағанда, әдетте тек бір барабан немесе соққы үшін қолданылатын басқа да заттар ғана қолданылатын. Көбінесе аспаптары болмағандықтан, құлдар қолын шапалақтау және аяқтарын таптап музыка жасауға көшті, бұл олардың музыкасының ажырамас бөлігіне айналды. Банжо және түрлі домбыралар ең маңызды аспаптар болды, бірақ құл болған африкалықтар сонымен қатар панпайптардың әртүрлі түрлерін, скрепермен (гуироға ұқсас) ойналатын қазықтарды және сыңғырлақтарды қолданды. Африканың мбирасы немесе сансасына ұқсас саусақ пианино да белгілі болды. Сонымен қатар, афроамерикандықтар көп ұзамай кларнет, гобой, француз мүйіздері және ең бастысы скрипка сияқты еуропалық аспаптарды меңгерді. Көбінесе беделді адамдар құлдарды музыканттар мен ойын-сауықшылар ретінде пайдаланды. Кейбіреулері, мысалы, Вирджиниялық Си Гиллиат, мемлекеттік балдарда өнер көрсетіп, аса танымал болды. Капитолий Ричмондқа көшкеннен кейін оның көмекшісі Лондон Бригс деп аталды және ол да шебер орындаушы болды.

Brought to the United States as early as 1619, enslaved Africans were from a variety of tribes from West Africa, including the Ashanti, Yoruba, Bini, Congo and Dahomean tribes. They spoke hundreds of languages; some came from rival tribes, or isolated communities with little connection to anyone else until the arrival of the slave traders. Some of the larger groups had extensive contact with the Muslims of North Africa and the distant cultures of East and Southern Africa. Enslaved individuals brought with them work songs, religious music and dance, and a wide variety of instruments, including kalimba, xylophone, flutes and rattles. Perhaps the most important characteristic, however, was the call and response vocal style, in which a singer and the audience trade lines back and forth. This practice lent itself well to the burgeoning New England hymn tradition, and the two fields began commingling early in the nation's history. Another unusual characteristic of much African music is that, rather than begin and end a tune or phrase on a pure note as in Western music, African singers would slide onto or below the note. The most distinctive component of African music, however, is the focus on the rhythm. In this respect, African folk styles are far more complex than anything developed anywhere else in the world. African music is usually polyrhythmic, made by a wide variety of percussion instruments, both pitched and unpitched, using numerous kinds of natural materials. Polythythms were imported along with slaves to the New World, where it has found its way to genres ranging from African American gospel to pop swing and rock and roll. Many slavers encouraged enslaved individuals to sing as they work, believing that it improved morale and made them work harder. They generally required that all tunes remain cheerful and pleasant in tone to ensure that this occurred. This music, when accompanied, used only a single drum or other object used for percussion. Since they were often without instruments, clapping and foot stomping became an integral part of the music of enslaved people. The banjo and various kinds of drums were the most important instruments, but enslaved Africans also used varieties of panpipes, notched gourds played with a scraper (similar to a güiro) and rattles. The thumb piano was also known, similar to the African mbira or sanza. In addition, Black individuals soon mastered European instruments like the clarinet, oboe, French horn and, most importantly, the violin. Often, prominent gentlemen had enslaved Black people act as musicians and entertainers. Some became quite prominent, like Virginia's Sy Gilliat, who performed at state balls in Williamsburg. His assistant after the capitol moved to Richmond was known as London Brigs and was a renowned player.

Барабандар

Гаити, Бразилия және Доминикан Республикасы сияқты жерлердегі құл африкалықтар барабандарды қолдануды сақтап қалды, ал олардың соқпалы аспаптары афро-кариб және латын музыкасының негізгі бөлігін құрады. Британдық Солтүстік Америка колонияларында болса барабандарға тыйым салынды, себебі колониялық құл иелері барабандардың құлдар арасында хабар алмасу құралы ретінде қолданылуынан және олардың көтерілістер мен бүліктерге көмектесуі мүмкін деген қорқынышта болды. Дегенмен, барабандар Луизиананың француз колониясындағы музыканың маңызды бөлігі болып қала берді.

Банжо

Банжо – Америкадағы құлдыққа түскен афроамерикандықтар өмірінің маңызды бір бөлігі болды. Мысалы, Томас Джефферсон өзінің «Вирджиния штаты туралы жазбаларында» оны «банджар» деп атап, аспап Африкадан келгенін айтқан. Оған қоса, банго, баншо, бангело, банга, бангил және банжер сияқты басқа да атаулары болған. Ричард Джобсон бұл аспапты Батыс Африкада 1620 жылы сипаттаған, бірақ ол одан бұрын да қолданыста болған. Солтүстік Америкада банжоны әдетте тырна немесе кальбаштың ішін ойып, оған ұзын мойын бекітіп жасаған. Құлдар содан кейін ыдыстың үстіне, көбінесе егерменнің терісінен жасалған, төрт ішек тартып қоятын. Джефферсон өзі таныс болған банджардың E A d g ноталарымен келісілгенін мәлімдеген.