Көзілдіріс жасау және орнату мамандығы

Көзілдірік жасаушы мамандығы: Оптиктер рецепт бойынша көзілдірік пен линзаларға қызмет көрсетеді, түзетулер жасайды. Көруді түзеу құралдарымен айналысады.

15 мин оқу

100%

Дереккөз: Optician — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Көз әйнегін жасау немесе орнату мамандығы.

Оптик – бұл оптометрист немесе офтальмологтың рефракциялық рецептіне сәйкес көз әйнегін немесе контактты линзаларды орнататын маман. Олар көз рецептілерін түсіндіріп, бейімдей алады, оптикалық бұйымдарды сатады және керек-жарақтармен жұмыс істейді. Бұл саланың ішінде бірнеше мамандықтар бар.

Диспансерлеуші оптик немесе офтальмологиялық диспансерлеуші

Диспансерлеуші оптик – рецепт бойынша линзаларды, көзілдіріктерді, контактты линзаларды немесе көруді түзетуге арналған кез келген оптикалық құрылғыны дайындап, орнатып, тиісті пайдаланушыға ұсынатын адам. Олар көз дәрігері, оптометрист немесе зертхана оптики линзаларын жасайтын зертханалық оптик үшін жазылған рецепттерді түсіндіруі мүмкін. Сондай-ақ, олар көздер аралық немесе оқушылар аралық қашықтығын, линзаның орналасу қашықтығын, оқушының биіктігін және көруді түзету линзаларының дұрыс орнын анықтау үшін жақтау бұрыштарын өлшейді. Бұдан өзге, олар көруді түзету линзалары бар жақтауларды пайдаланушының бетіне бейімдеп, өзгерте немесе туралай алады. Диспансерлеуші оптиктер линза бетін өңдеу және линза дайындау сияқты зертханалық техникалар туралы негізгі білімге ие болуы керек.

Механикалық оптикалық, зертханалық оптикалық немесе офтальмологиялық зертханалық техник

Офтальмологиялық зертхана техниктері оптиканы және линзаларды диспансерлеуші оптиктер ұсынған талаптарға сәйкес тегістеу, жабу, жиектеу немесе аяқтау үшін машиналарды қалай пайдалану керектігін түсінуі керек. Олар көбінесе линзаларды рамкаларға орнатып, дайын көзілдірік жасау үшін оларды шыныға қосады, сондай-ақ тиісті жергілікті және ұлттық ережелерге сәйкес барлық сапа және қауіпсіздік сынақтарын жүргізеді. Көптеген линзалар компьютерлік генераторлар, автоматты жиектегіштер және линза өлшеу құралдары сияқты толық автоматтандырылған жабдықтармен жасалғанымен, жоғары білікті зертхана оптигі күрделі рецепттер мен линза дизайндары үшін ең жақсы нәтиже алу үшін линзаларды қолмен аяқтауды жиі таңдайды.

Контактті линзаларды монтаждаушы немесе контактты линзалар жөніндегі техник

Контактті линзаларды орнатушылар дербестікпен немесе офтальмолог немесе оптометристтің бағыныстылығымен дәрігердің контактті линзаларға жасаған рецептін орындау үшін жұмыс істей алады. Пациент міндетті түрде дәрігерден контактті линзаларға рецепт алуы керек, содан кейін орнатушы контактті линзаларды қолдану, орнату және одан әрі күтім туралы нұсқаулар береді. Контактті линзаларды орнатушылар компьютерлік білімге, коммуникация дағдыларына және медициналық-құқықтық жағдайларды түсінуге ие болуы тиіс.

Окулярист

Окулярист – офтальмологтың бақылауынан кейін пациентке жасанды көзді орнатуға маманданған оқытылған техник. Окуляристер көз ұясының (орбитаның) жай-күйін бағалау, косметикалық көз протезін жасау және орнату, сондай-ақ протез бен оған байланысты тіндерді үнемі тексеруден өтеді. Олар көз протезінің дұрыс орналасуын, пішінін және түсін қамтамасыз етеді. Окулярист пациентке протезді қалай ұстауға және күтуге қатысты да нұсқау береді. Окуляристер протездерді бағалау және жылтырату мақсатында кезекті тексерулер арқылы ұзақ мерзімді күтім көрсетеді.

Корпоративтік практика

Корпоративтік тәжірибе, корпоративтік тізбектердің жұмыс уақытының ұзақтығына байланысты, басқа жұмыс орталарына қарағанда көбірек түнгі және демалыс күндері жұмыс істеуді талап етеді. Оларда жұмыс істейтін көптеген адамдар, бұл жұмыстың өсуге кең мүмкіндік, жоғары жалақы және жұмыс берушінің ірі масштабына байланысты жақсырақ әлеуметтік пакетпен ауыстырылатынын айтады. Тауарларды сатып алу корпоративтік бас кеңсе жүзеге асырады, ал жекелеген филиалдар емес.

Тәуелсіз практика

Оптиктердің өздеріне тиесілі, тәуелсіз практика ашатын оптиктер, оптик ретіндегі міндеттерімен қатар, кәсіпкердің/бизнес иесінің де барлық жауапкершілігін мойындайды. АҚШ-та, белгілі бір жергілікті және штаттық ережелерге сәйкес, оптиктер кейбір аймақтарда оптометристерді жұмысқа ала алмайды және қабылдай алатын көру дисконттарының шектеулері бар. Осының салдарынан, олар дәрігерге тиесілі оптиктерге қарағанда, жаяу келген клиенттерге көбірек сенеді.

Оптимист немесе офтальмологтың кабинеті

Кәсіпорындық немесе клиникалық ортаға қарағанда кішірек және жақымдырақ жеке кабинеттерде дәрігерлер көбінесе корпоративтік орындар сияқты кешкі немесе демалыс күндері жұмыс істеудің көбірек уақытын қажет етпейді. Дегенмен, әрбір медициналық орын өзгеше болады және оның өзіндік ерекшеліктері мен қасиеттері болады.

Ауруханалар мен емханалар

Ауруханада немесе клиникада жұмыс істейтін оптиктер көбінесе пациенттерге күтім көрсетуді, емдеуді жүргізуді және медициналық жабдықты офтальмолог немесе оптометрист бақылауымен пайдалануды қамтамасыз етеді.

Зертханалық өндіріс

Бұл қызмет көбінесе пациенттермен тікелей байланыссыз болады және жоғары технологиялық жабдықтар мен қолмен қолданылатын құралдарды қолдануға бағытталған.

Оптика және көзілдірік жасау тарихы

Томазо да Модена 1352 жылы көзілдірікті бейнелеген алғашқы суретті салған. Ол қолжазбаларды тиімді оқып немесе көшіріп жатқан ағайындылардың бір-бірінен кейін суреттерін жасады; біреуі үлкентеуіш шыны ұстап тұрса, екіншісінің мұрынына көзілдірік ілген. Томазо үлгі көрсеткеннен кейін, басқа суретшілер де көптеген тұлғалардың мұрындарына көзілдіріктерді орналастырды, бұл, әрине, даналық пен құрметтің белгісі болды. 15 ғасырда көзілдірік жасаудағы маңызды жаңалықтардың бірі – жақындығы нашар көрушілер үшін қуыс линзалардың пайда болуы болды. Өте жақындығы нашар көретін Папа Лев X аң аулағанда қуыс көзілдірік киіп, оның арқасында серіктерінен гөрі жақсы көретінін айтқан. Алғашқы көзілдіріктерде кварц линзалар қолданылды, себебі оптикалық шыны әлі дамытылмаған еді. Линзалар сүйек, металл және былғарыдан жасалған жақтауларға орнатылды, көбінесе екі кішкентай үлкентеуіш шыны сияқты, бір-біріне бекітілген тұтқалары бар және мұрынға сүйеніп тұра алатын кері V пішіндес болды. Көзілдіріктің қолданылуы Италиядан Германияға, Испанияға, Францияға және Португалияға тарады. Көзілдірік пайда болғаннан бастап, шамамен 350 жыл бойы шешілмейтін мәселе туды: оны мұрынға түсірмей қалай ұстап тұруға болады? 17 ғасырдағы испан көзілдірік шеберлері жібек таспаларды қолданып, оларды жақтауға бекітіп, құлақ арқылы өткізетін. Испан және итальян миссионерлері жаңа үлгілерді Қытайда көзілдірік киетіндерге жеткізді. Қытайлар арқанға кішкентай керамикалық немесе металл салмақтарды іліп қойды. 1730 жылы Лондондық Эдвард Скарлетт құлақтың үстіне қойылатын қатты бүйірлік бөліктерді жетілдірді. Бұл жетістік континентке тез тарады. 1752 жылы Джеймс Айскоу екі жақты бүйірлік бөліктері бар көзілдірігін жариялады. Ол өте танымал болды және сол кезеңдегі суреттер мен гравюраларда жиі кездеседі. Линзалар мөлдір және реңді шыныдан жасалды. Айскоу мөлдір шыны линзалар жағымсыз жарқырау тудырады деп есептеді. 1763 жылы Испанияда Пабло Мингель түркіз, жасыл немесе сары линзаларды ұсынды, бірақ қызыл немесе күңгірт емес. Еуропалықтар, әсіресе француздықтар, көзілдірік киюге ұялды. Париждік аристократтар оқуға көмектесетін құралды жеке орындарда ғана қолданды. Англия мен Францияның ақсүйектері "перспективалық шыныны" немесе монокулярды қолданды, оны көзден оңай жасыруға болатын. Алайда, Испанияда көзілдірік барлық топтардың арасында танымал болды, себебі олар көзілдіріктің адамды маңыздырақ және қадірлі етіп көрсететініне сенді. Американың отаршылары Еуропадан көзілдіріктер импорттады. Көзілдіріктер негізінен бай және сауатты отаршыларға арналған, оларға құнды және қымбат құрал қажет болды. Бенджамин Франклин 1780 жылдары бифокалды көзілдірікті ойлап тапты. Бифокалды линзалар 19 ғасырдың бірінші жартысында көп дамымады. Бифокалды және трифокалды терминдерін Лондондық Джон Исаак Хокинс енгізді, оның трифокалды линзалары 1827 жылы патенттелген. 1884 жылы Б. М. Ханнаға "цементтелген" және "жетілдірілген" бифокалды линзалар ретінде коммерциялық стандартталған бифокалды линзалардың екі түріне патент берілді. Екеуінің де сыртқы түрі нашар, сынғыш және бөлінетін сызықта лас жиналатын кемшіліктері болды. 19 ғасырдың соңында линзаның екі бөлігі цементтеудің орнына біріктірілді. 20 ғасырдың басында бифокалды линзаларды қолдану кеңінен тарады. 1781 және 1789 жылдар аралығында Францияда жылжымалы кеңейтілген жақтаулары бар күміс көзілдіріктер жасалды; алайда олар 19 ғасырға дейін кеңінен танымал болмады. Филадельфиялық Джон МакАллистер сол кездегі танымал париктермен пайдалануды жеңілдететін жылжитын жақтаулары бар көзілдіріктер жасауды бастады. Жылжитын жақтаулар тұрақтылықтың жеткіліксіздігін толықтырды, арқан немесе лента қосып, бастың артына байлап, көзілдірікті сенімді түрде ұстауға мүмкіндік берді. 1826 жылы Уильям Бичер Коннектикуттан Массачусетс штатына көшіп, зергерлік бұйымдар шығаратын оптикалық шеберхана ашты. Ол алғашқыда күміс көзілдіріктер жасады, кейін көк болаттан жасалған көзілдіріктер жасады. 1869 жылы Америкалық оптикалық компания құрылып, Уильям Бичердің үлесін сатып алды. 1849 жылы Дж. Бауш Германиядан АҚШ-қа көшіп келді. Ол туған жерінде оптик болып тәжірибе жинаған және Бернде жұмыс істеген. Ол толық көзілдірік жасағаны үшін алған ақысы алты центке тең болды. Бауш мырза 1849 жылдан 1861 жылға дейін Америкада қиындықтарға тап болды, содан кейін соғыс басталды. Соғыс көзілдірік жақтауларын импорттауға кедергі келтіргенде, оның қатты резеңке жақтауларына сұраныс күрт өсті. Үнемі кеңейіп, ірі Бауш және Ломб компаниясы құрылды. Монокуляр, алғашқыда "көз сақинасы" деп аталған, 19 ғасырдың басында Англияда пайда болды; бірақ ол 18 ғасырда Германияда дамыған. Жастау австриялық ғалым Йоханн Фридрих Вогтлендер Лондоннан оптиканы оқып, монокуляр идеясын Германияға алып келді. Ол 1814 жыл шамасында Венада монокуляр жасауды бастады, және сән таралып, әсіресе Германия мен Ресейде жақсы қабылдады. Алғашқы монокуляр киюшілер жоғары сыныптан шыққан мырзалар болды, бұл монокулярдың киюшіге берген мақтаншақтық аурасына себеп болуы мүмкін. Бірінші дүниелік соғыстан кейін монокуляр сәннен шықты, оның құлдырауына, әрине, неміс әскерилерімен байланысы себеп болды. Лорньет, пайдаланушы қолмен ұстайтын екі линзадан тұратын құрал, тағы бір 18 ғасырлық жаңалық (англикан Джордж Адамс жасаған). Лорньет, әрине, қайшылы шыныдан дамыған, ол тұтқасы бар екі линзадан тұратын. Тұтқаның екі тармағы мұрынның астында жиналып, оны кесіп тастағандай көрінетіндіктен, олар бинокль сиза или қайшылы шыны деп аталды. Англиялықтар қайшылы шынының мөлшерін және пішінін өзгертіп, лорньет жасады. Жақтау мен тұтқа көбінесе әдемі безендірілген, себебі оларды көбінесе әйелдер қолданды және көруге көмектесетін құралдан гөрі зергерлік бұйым ретінде қолданылды. Лорньет 19 ғасырдың соңына дейін танымал болды. Пинс-нездер 1840 жылдары пайда болған деп есептеледі, бірақ ғасырдың соңында олардың танымалдығы күрт өсті. Мырзалар өздеріне қолайлы стильде киді – ауыр немесе нәзік, дөңгелек немесе сопақ, тік немесе иілген, көбінесе мойынға байланатын лента, арқан немесе тізбек арқылы. Әйелдер көбінесе жіңішке алтын тізбекке ілген дөңгелек жақтаусыз стильді таңдады, оны көйлекке ілгіш түймеге автоматты түрде жинауға болатын. Пинс-нездің кемшіліктеріне қарамастан, олар ыңғайлы болды. 19 ғасырда линзаны таңдау жауапкершілігі, әдеттегідей, тұтынушыда болды. Оптикке таңдауды тапсырған жағдайда да, ол көбінесе кездейсоқ негізде жасалған. Көзілдіріктерді саяхалап сатушылардан да алуға болады. 1930 жылдар шамасында дөңгелек линзалы (Уинстон Черчилль сияқты), сопақ, панто пішіндес және тасбақа қабығынан жасалған жақтаулар сәнге енді. Дөңгелек көзілдіріктер мен пинс-нездер 30 жылдарда да кие берді. 40 жылдары көзілдіктердің стиліне көбірек мән берілді және түрлі көзілдіктер қол жетімді болды. Мета Розенталь 1938 жылы пинс-нездер әлі де қарт әйелдер, официанттар, қарттар және тағы басқалар киетінін жазды. Монокуляр АҚШ-та тек аз ғана адамдар киді. Күннен қорғайтын көзілдіріктер 30 жылдардың соңында өте танымал болды.

The first known artistic representation of eyeglasses was painted by Tommaso da Modena in 1352. He did a sequence of frescoes of brothers efficiently reading or replicating manuscripts; one holds a magnifying glass while the other has glasses suspended on his nose. Once Tommaso had established the example, other painters positioned spectacles on the noses of many of subjects, almost certainly as a representation of wisdom and respect. One of the most noteworthy developments in spectacle production in the 15th century was the introduction of concave lenses for the myopic or nearsighted. Pope Leo X, who was very myopic, wore concave spectacles when hunting and professed they enabled him to see clearer than his cohorts. The first spectacles utilized quartz lenses since optical glass had not been developed. The lenses were set into bone, metal and leather mountings, frequently fashioned like two small magnifying glasses with handles riveted together and set in an inverted V shape that could be balanced on the bridge of the nose. The use of spectacles extended from Italy to Germany, Spain, France and Portugal. From their inception, eyeglasses posed a dilemma that wasn't solved for almost 350 years: how to keep them on the bridge of the nose without falling. Spanish spectacle makers of the 17th century experimented with ribbons of silk that could be attached to the frames and then looped over the ears. Spanish and Italian missionaries carried the new models to spectacle wearers in China. The Chinese attached little ceramic or metal weights to the strings instead of making loops. In 1730 a London optician named Edward Scarlett perfected the use of rigid sidepieces that rested atop the ears. This perfection rapidly spread across the continent. In 1752 James Ayscough publicized his latest invention, spectacles with double hinged side pieces. These became very popular and appear more often than any other kind in paintings and prints of the period. Lenses were fabricated of tinted glass as well as clear. Ayscough felt that the clear glass lenses gave an unpleasant glare. In Spain in 1763 Pablo Minguet recommended turquoise, green, or yellow lenses but not amber or red. Europeans, in particular the French, were self conscious about the use of eyeglasses. Parisian aristocrats used reading aids only in private. The gentry of England and France used a "perspective glass” or monocular which could be concealed from view easily. In Spain, however, spectacles were popular amongst all classes since they considered eyeglasses made them look more important and dignified. Far sighted or aging colonial Americans imported spectacles from Europe. Spectacles were primarily for the affluent and literate colonists, who required a valuable and precious appliance. Benjamin Franklin in the 1780s developed the bifocals. Bifocal lenses advanced little in the first half of the 19th century. The terms bifocal and trifocal were introduced in London by John Isaac Hawkins, whose trifocals were patented in 1827. In 1884 B. M. Hanna was granted patents on two forms of bifocals which become commercially standardized as the "cemented" and "perfection" bifocals. Both had the serious faults of ugly appearance, fragility, and dirt collection at the dividing line. At the end of the 19th century the two sections of the lens were fused instead of cemented At the turn of the 20th century, there was a considerable increase in the use of bifocals. Between 1781 and 1789, silver spectacles with sliding extension temples were being fabricated in France; however it was not until the 19th century that they gained extensive popularity. John McAllister of Philadelphia began fabricating spectacles with sliding temples containing looped ends which were much easier to use with the then popular wigs. The loops supplement the inadequacy of stability, by allowing the addition of a cord or ribbon which could be tied behind the head, thus holding the eyeglasses firmly in place. In 1826, William Beecher moved to Massachusetts from Connecticut to establish a jewellery optical manufacturing shop. The first ophthalmic pieces he fabricated were silver spectacles, which were later followed by blue steel. In 1869 the American Optical Company was incorporated and acquired the holdings of William Beecher. In 1849 J. J. Bausch immigrated to the United States from Germany. He had already served an apprenticeship as an optician in his native land and had found work in Berne. His reimbursement for the labor on a complete pair of spectacles was equal to six cents. Mr. Bausch encountered difficult times in America from 1849 until 1861, at which time war broke out. When the war prevented import of eyeglass frames, demand for his hard rubber frames skyrocketed. Continuous expansion followed and the large Bausch and Lomb Company was formed. The monocle, which was first called an "eye ring", was initially introduced in England in the early 19th century; although it had been developed in Germany during the 18th century. A young Austrian named Johann Friedrich Voigtländer [de] studied optics in London and took the monocle idea back to Germany with him. He started making monocles in Vienna about 1814 and the fashion spread and took particularly strong roots in Germany and in Russia. The first monocle wearers were upper class gentlemen, which may account for the aura of arrogance the monocle seemed to confer on the wearer. After World War I, the monocle fell into disrepute, its downfall in the allied sphere hastened, no doubt, by its association with the German military. The lorgnette, two lenses in a frame the user held with a lateral handle, was another 18th century development (by Englishman George Adams). The lorgnette almost certainly developed from the scissors glass, which was a double eyeglass on a handle. Given that the two branches of the handle came together under the nose and looked as if they were about to cut it off, they were known as binocles ciseaux or scissors glasses. The English altered the size and form of the scissors glasses and produced the lorgnette. The frame and handle were often artistically embellished, given that they were used mostly by women and more often as a piece of jewellery than as a visual aid. The lorgnette maintained its popularity with ladies of fashion, who chose not to wear spectacles. The lorgnette maintained its popularity to the end of the 19th century. Pince nez are believed to have appeared in the 1840s, but in the latter part of the century there was a great upsurge in the popularity of the pince nez for both men and women. Gentlemen wore any style which suited them—heavy or delicate, round, or oval, straight, or drooping—usually on a ribbon, cord, or chain about the neck or attached to the lapel. Ladies more often than not wore the oval rimless style on a fine gold chain which could be reeled automatically into a button size eyeglass holder pinned to the dress. Whatever the disadvantage of the pince nez, it was convenient. In the 19th century, the responsibility of choosing the correct lens lay, as it always had, with the customer. Even when the optician was asked to choose, it was often on a rather casual basis. Spectacles were still available from travelling salesmen. Spectacles with round lenses (like Winston Churchill), oval shape, panto shape, and tortoise shell frames became the fashion around 1930. The round spectacles and the pince nez continued to be worn in the 30. In the 40s there was increased emphasis on style in glasses with a variety of spectacles available. Meta Rosenthal wrote in 1938 that the pince nez was still being worn by dowagers, headwaiters, old men, and a few others. The monocle was worn by only a minority in the United States. Sunglasses, however, became very popular in the late '30s.

Жабдық

Оптиктер көзілдірік, контактты линзалар мен нашар көруге көмектесетін құралдарды таңдау, реттеу және тарату үшін әртүрлі жабдықтарды пайдаланады.

Қолмен қолданылатын линза өлшегіш

Техникалық тұрғыдан қолмен линзаөлшегіш деп аталатын бұл құралды оптиктер көбінесе линзометр, фоциметр немесе вертометр деп те атайды. Қазіргі заманғы линзометрді 1922 жылы American Optical компаниясының Эдгар Дерри Тиллер линзалардың рефракциясы мен күші тағайындалғандай екенін анықтау үшін ойлап тапқан. Линзометрді дұрыс пайдаланушы диспансерлік немесе зертханалық оптик артқы немесе алдыңғы шығыңқы күшін тексеруге, кесілмеген линзаларды өңдеу және шынылау үшін бағдарлауға, сондай-ақ линзаларды рамкаға орнатылғандығын растауға мүмкіндік береді. Қолмен басқарылатын линзаөлшегіштерді контактілік линзаның артқы шығыңқы күшін өзгерту және тексеру үшін қосымша құрылғымен жабдықтауға болады. Оптик линза ішіндегі сынған немесе бұрылған жарықты пайдаланып, линзаның шар, цилиндр және қосымша күштерін (тағайындалған жағдайда), осьтік бағытын, призмалық әсерін анықтайды және линзаның басты анықтамалық нүктесін табады. Бұл көрсеткіштерді дұрыс түсіндіру көзілдіріктің тиімділігі мен пайдаланушының қанағаттануы үшін маңызды.

Автоматтандырылған линза өлшегіш

Автоматтандырылған линза өлшегіш, оптикпен қолмен өлшегішпен түсіндірілетін барлық дерек нүктелерін анықтау үшін линзаның әрбір меридианы бойынша линза бетінен шағылысқан жасыл жарықтың толқын ұзындығын пайдаланады. Автоматтандырылған линза өлшегіштің артықшылықтары – жылдамдық, линза материалының сыну көрсеткішінің өзгерулеріне түзетулер, ультракүлгін сәуле мен жарық өткізгіштігін өлшеу мүмкіндігі және жұмыс орындасында оқуға кететін уақытты қысқарту. Автоматтандырылған линза өлшегіштердің қолмен өлшегіштермен салыстырғанда кемшіліктері – жоғары призмалық қателерді, аберрацияларды және линза бетін өңдеу қателерін (оптикалық толқындарды) анықтаудағы қиындық, сондай-ақ оптик линзаны бұрмаламауы керек, әйтпесе қате нәтиже шығуы мүмкін.

Көрнекті рефлекс оқушыны өлшегіш

Мүйіз қабығының рефлекстік пупилометрі – шәкірт аралық қашықтықты (ШКҚ) өлшеуге арналған цифрлық құрылғы. Бұл өлшем көздің негізгі анықтамалық нүктесін (НАН) визуалды ось бойымен дұрыс орналастыру үшін қолданылады, бұл қажетсіз призмалық эффектіні, көздің шаршауын және линзаның бұрмалануын азайтады. ШКҚ бинокулярлық (бір оқушының мүйіз қабығынан шағылысқан сәулесінен екінші оқушының мүйіз қабығынан шағылысқан сәулесіне дейін) немесе монокулярлық (көздік шеңбердің ортасынан әр көздің мүйіз қабығынан шағылысқан сәулесінің ортасына дейін, өлшенбейтін көзді жауып) анықталуы мүмкін. Көздік шеңберде көзілдірік қаңқасына ұқсас тіреу нүктесін қамтамасыз ету арқылы пупилометрлер монокулярлық ШКҚ мәнін дәл анықтау үшін қажетті анықтамалық нүктені ұсынады. ШКҚ сондай-ақ фокус нүктесіне қатысты да өлшеніп алынады. Көздер алысқа (шексіздікке), жақынға (шамамен 16 дюйм немесе 40 сантиметр) немесе аралыққа (жақын және алыс арасындағы жұмыс аралығы) бағытталуы мүмкін. Пупилометрді нақты қашықтыққа орнатуға және оңай жабуға болатындықтан, онымен жұмыс істеу ыңғайлы. Бірақ бұл оның мүйіз қабығынан шағылысқан сәуле арқылы, миллиметрлік сызғышпен (ШКҚ өлшегіш) және белгілі бір жас топтары мен аурулары бар пациенттер үшін толық реттелген көзілдірікпен жұмыс істейтін тәжірибелі оптикке қарағанда дәл екенін білдірмейді. Сызықша ғана параллакс қатесіне ұшыраса, оны жоғарыда аталған басқа құралдармен бірге қолданғанда дәлдігі осы пациенттер тобы үшін пупилометрден асып түсуі мүмкін. Контактілі линзаларды тағайындау және орнату үшін қосымша жабдықтар қажет, олардың әрқайсысының өзіндік мақсаты бар. Кератометр – мүйіз қабығының алдыңғы бетінің қисықтығын өлшеуге, әсіресе астигматизмнің дәрежесі мен бағытын бағалауға арналған диагностикалық құрал. Оны 1880 жылы француз офтальмологы Сэмюэль Хэнкінс ойлап тапқан. Оптиктер, офтальмологтар мен оптометристер сияқты мамандар адам көзінің алдыңғы сегментін (жапырақ, склера, конъюнктива, ирис, кристалл линза және мүйіз қабығы) және артқы сегментін тексеру үшін ойық шамды/биомикроскопты қолданады. Бинокулярлық ойық шаммен тексеру көздің құрылымдарын стереоскопиялық түрде үлкейтілген күйде көрсетеді, бұл түрлі көз ауруларын анықтауға мүмкіндік береді. Пациент тексеру креслосына отырғанда, басын тұрақтандыру үшін иығы мен маңдайын тіреуге қояды. Биомикроскопты пайдаланып, оптик науқастың көзін тексеруді бастайды. Флуоресцеинмен боялған қағаздың жіңішке жолағы көздің жанына тигізілуі мүмкін, бұл көздің бетіндегі жас қабатын бояп, тексеруге көмектеседі. Жас көзден табиғи түрде бояуды шайып тастайды. Ересектерге тестке арнайы дайындық қажет емес, бірақ балаларға жасы, бұрынғы тәжірибесі және сенім деңгейіне байланысты дайындық қажет болуы мүмкін. Оптик қолданатын жабдықтардың тізімі кең және көбінесе кәсіби тәжірибе стандарттарында, юрисдикцияға қарай белгіленеді. Британдық Колумбия Оптиктер Колледжінің стандарттары мысал ретінде келтірілуі мүмкін.

A corneal reflex pupilometer is a digital device used to measure Interpupillary Distance (IPD), otherwise known as Pupillary Distance (PD). The measurement is used to align the Major Reference Point (MRP) of the lenses along the visual axis to reduce unwanted prismatic effect, eyestrain, and lens aberrations. A PD can be taken Binocularly (from the corneal reflex of one pupil to the corneal reflex of the other) or Monocularly (from the center of the spectacle bridge to the center of the corneal reflex of each eye independently with the non measured eye being occluded). By providing a rest point on the bridge similar to an eyeglass frame, pupilometers provided a proper reference point for obtaining an accurate monocular PD value. PDs are also taken in relation to focus point. The eyes can be focused at infinity (distance), focused near (approximately 16 inches or 40 centimeters), or intermediate (a working distance in between near and distance. Because a pupilometer can be dialed to a specific distance and easily occluded, it is often easier to work with. This does not mean that it is more accurate than a skilled optician with a corneal reflex light, a millimeter ruler called a PD stick, and fully adjusted eyewear for certain age groups and pathologies. While a ruler alone is susceptible to parallax error, when it is used in conjunction with the other tools previously mentioned the accuracy can exceed the pupilometer for these certain patient groups

The fitting and dispensing of contact lenses requires the use of additional equipment, all with very specific purposes. A keratometer is a diagnostic instrument for measuring the curvature of the anterior surface of the cornea, particularly for assessing the extent and axis of astigmatism. It was invented by the French ophthalmologist Samuel Hankins in 1880. Opticians, like ophthalmologists and optometrists, also use a slit lamp/bio microscope to examine the anterior segment, or frontal structures and posterior segment, of the human eye, which includes the eyelid, sclera, conjunctiva, iris, natural crystalline lens, and cornea. The binocular slit lamp examination provides stereoscopic magnified view of the eye structures in detail, enabling anatomical diagnoses to be made for a variety of eye conditions. While a patient is seated in the examination chair, he rests his chin and forehead on a support to steady the head. Using the biomicroscope, the optician then proceeds to examine the patient's eye. A fine strip of paper, stained with fluorescein, a fluorescent dye, may be touched to the side of the eye; this stains the tear film on the surface of the eye to aid examination. The dye is naturally rinsed out of the eye by tears. Adults need no special preparation for the test; however children may need some preparation, depending on age, previous experiences, and level of trust. The list of equipment used by an optician is extensive and is often specified in jurisdiction specific Professional Standards of Practice. The standards of the College of Opticians of British Columbia serve as an example.

Канада

Канаданың барлық провинциялары оптиктерден оптометрия саласындағы формалды оқыту мен білім алуды талап етеді, содан кейін мемлекеттік лицензия алу үшін біліктілік сараптамаларын сәтті тапсыру керек. Кейбір провинциялар (Онтарио және Квебек) көзілдіріктер мен контактты линзаларды таратуды қамтитын жалғыз оптик лицензиясын қажет етеді, ал қалған провинцияларда екі жеке лицензия бар, біреуі көзілдіріктер үшін, екіншісі контактты линзаларды таратуға арналған. Британ Колумбиясының оптиктер ережелеріне жақында енгізілген өзгерістер, сол провинциядағы білікті оптиктерге адамның көру қабілетін тексеруге және клиентке қажетті түзету линзаларын анықтауға мүмкіндік береді. Сараптама нәтижелеріне сүйене отырып, оптик көзілдірік немесе контактты линзаларды дайындап, таратуға құқылы. Альберта және Онтарио провинцияларындағы оптиктерге де, белгілі бір шарттармен, рефракция жасауға, көз айнек пен контактты линзаларды дайындауға және таратуға рұқсат беріледі.

Облыстық реттеуші ұйымдар

Канаданың әрбір провинциясының оптиктерін тіркеу немесе лицензиялауды жүзеге асыратын өз нормативтік колледжі немесе кеңесі болады. Реттеуші орган (көбінесе «колледж» деп аталады, бірақ білім беру мекемесінен бөлек және оны осымен шатастыруға болмайды) халықты қорғау бойынша үкіметтік өкілеттікке ие. Бұл провинциялық заңдарды (Оптиктер заңы) күшіне енгізуді және халыққа ақпарат тарату кампанияларын жүргізуді қамтиды.

Канадалық оптиканы реттеушілердің ұлттық қауымдастығы (NACOR)

Канадалық оптиканы реттеушілердің ұлттық қауымдастығы (NACOR) – Канададағы (Квебекті қоспағанда) барлық провинциялық оптиканы реттеуші органдардың ұйымы. NACOR сонымен қатар Канаданың ұлттық оптика емтихандарын өткізеді. 2001 жылдан бері барлық провинциялар (Квебекті қоспағанда) оптиканы реттеуші органдар арасындағы өзара тану туралы келісімге қол қойды, бұл елдің барлық аймағындағы оптиктерге қосымша емтихансыз жұмыс істеуге мүмкіндік береді. Барлық провинциялар (Квебекті қоспағанда) оптик ретінде лицензия алу үшін ұлттық емтиханнан сәтті өтуді талап етеді. Квебек ұлттық бастамаларға қатыспағанына қарамастан, Квебекке көшіп келген канадалық оптиктер, егер олар белгілі бір тілдік талаптарға жауап берсе, сол провинцияда тіркеліп, қызмет ете алады.

Облыстық бірлестіктер

Канаданың көптеген провинцияларында өздерінің провинциялық оптиктер қауымдастықтары бар, олар өз мүшелерінің мүдделерін провинциялық деңгейде, мысалы, қорғау арқылы қамтамасыз етеді. Кейбір провинциялық реттеуші органдар екі қызметті біріктіріп, сол провинцияның қауымдастығы ретінде де жұмыс істейді. Өз мүшелерінің мүдделерін қорғаумен қатар, провинциялық қауымдастықтар мектептерде балалардың көру қабілетін тексеру сияқты қоғамдыққа пайдалы жобаларды немесе кәсіби біліктілікті арттыру семинарларын ұйымдастырады. 1989 жылы құрылған Канада Оптиктер қауымдастығы – Канададағы барлық провинциялық оптиктер қауымдастықтарының ұлттық ұйымы. Канада Оптиктер қауымдастығының (КОҚ) міндеті – оптиктердің ұлттық деңгейдегі түрлі мүдделерін қорғау.

Білім

Канаданың кез келген провинциясында тіркелу үшін оптиктер NACOR аккредиттеген оқу орындарының бірінде оқу курсын аяқтауы міндетті. Шет елден келген адамдар өз білімінің Канада стандартымен теңестірілуін бағалау үшін провинциялық реттеуші органға жүгіне алады. Мұндай өтініштер негізсіз жатқызылмайды.

Нигерия

Диспансерлік оптиктер Нигерияның Оптометристер мен Диспансерлік Оптиктерді Тіркеу Кеңесі (ODORBN) тарапынан реттеледі. Оқу бағдарламасы – 3 жылдық дипломдық бағдарлама, ол елдің барлық геосаяси аймақтарында орналасқан, кеңестің лицензиясы бар оқу орындарында жүзеге асырылады. Оқу орындарының кейбіреулері: Квара штатының денсаулық сақтау технологиялары колледжі (Оффа), Федералдық политехникалық институты (Некеде), Мыңжылдық денсаулық сақтау технологиялары колледжі.

Ұлыбритания

Оптика мамандары немесе диспансерлік оптика мамандары Бас оптика кеңесі (GOC) тарапынан реттеліп отырады. Диспансерлік оптик пациенттің көру қабілеті, өмір салты және кәсіби қажеттіліктерін ескере отырып, ең тиімді көзілдірікті таңдау, орнату және беру бойынша кеңес береді. Диспансерлік оптиктер контактты линзаларды орнатуда, нашар көретін адамдарға көруді жақсарту құралдарын ұсынуда және қажет болған жағдайда балаларға кеңес беруде маңызды рөл атқарады. Британдық диспансерлік оптика мамандарының қауымдастығы (ABDO) Ұлыбританияда (Ұлыбритания) диспансерлік оптика мамандарының біліктілігін анықтайтын орган болып табылады. Британдық диспансерлік оптика маманының (FBDO) атағы – Ұлыбританиядағы диспансерлік оптика мамандарының базалық біліктілігі. Бұл біліктілік 6-деңгейге (бакалавр деңгейіне тең) Уэльс Ассамблеясы Үкіметі және Оқу бағдарламаларын тексеру және бағалау жөніндегі кеңес (CCEA) тарапынан бекітілген. Қосымша біліктіліктер – контактты линзалар және нашар көру – 7-деңгейде (магистр деңгейіне тең) бағаланған.

Америка Құрама Штаттары

Америка Құрама Штаттарында оптик, тексеруден өткен соң, American Board of Opticianry (ABO) арқылы сертификатталуы мүмкін және офтальмолог немесе оптометрист жазып берген рецепт бойынша көз әйнегін жасауға құқылы болады. Назарда болсын: ABO емтиханы ұлттық деңгейде мойындалмайды және оптик ретінде тәжірибелік қызмет атқаруға лицензия бермейді. Штаттардың шамамен жартысында көз әйнегін жасау немесе тарату үшін лицензия талап етілмейді. Көптеген көз дәрігерлері өздері көз әйнегін тағайындайды, сондай-ақ көз клиникаларында оптиктер жиі кездеседі; немесе керісінше, ірі оптикалық желілерде кеңселерінде оптометристер болады. Кейбір оптиктер өз біліктілігін арнайы оқу бағдарламалары арқылы алады. Кәсіби техникалық училистер мен екі жылдық колледждер оптика мамандығы бойынша бағдарламалар ұсынады. Екі жылдық бағдарламалар әдетте мамандық дипломмен аяқталады. Бір жылдық бағдарламалар сертификат береді. Оқу бағдарламаларына оптикалық математика, оптикалық физика, құралдар мен жабдықтарды пайдалану курстары кіреді. Басқа оптиктер қажетті дағдыларды үйрену үшін тәлімгерлікке (оқушылыққа) алынуы мүмкін. Көптеген ресми білім беру бағдарламалары курстық кредиттерді толықтыру немесе алмастыру үшін тәлімгерлікте жұмыс істеген уақытты есепке алады.

Америка Құрама Штаттарының ұлттық деңгейде оптикаға әсер ететін ұйымдары

Ассоциацияның сайты Америка оптикалық дәрігерлер қауымдастығыhttp://www.oaa.org/Аккредиттеу комиссиясыhttp://www.coaccreditation.com/Америка оптикалық дәрігерлер кеңесіhttp://www.aboncle.org/Ұлттық контактты линза сарапшыларыhttp://www.aboncle.org/Америка контактты линзалар қоғамыhttp://www.clsa.info/Ұлттық оптика мектептері федерациясыhttp://www.nfos.org/Америкалық көз протезистері қоғамыhttps://www.ocularist.org/Көрнекілік кеңесіhttp://www.thevisioncouncil.org/