Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Никита (шамамен 335–414 жж.) – Ремесиана (қазіргі Бела-Палаңка, Сербия) епископы, ол кездегі Рим провинциясы Дакия-Медитеранеяға қараған.
Nicetas (c. 335–414) was Bishop of Remesiana (present day Bela Palanka, Serbia), which was then in the Roman province of Dacia Mediterranea.
Өмірбаян
Никета евхаристиялық құлшылық кезінде қолдану үшін латын қасиетті музыкасын насихаттады және көптеген литургиялық әндер жазды. Олардың ішінде, кейбір 20 ғасыр ғалымдары дәстүрлі түрде Амвросий мен Августинге жатқызылатын маңызды латын христиандық мадақ әні – Te Deum-ды атап көрсетеді. Ол тракиялық ержүректер тайпасы Бессиге миссионер болған деп есептеледі. Оның миссионерлік қызметіне орай, оның замандасы және досы Нолалық Паулин оны поэтикалық түрде мақтады: ол бұрын мұндай қабілеті болмаған қасқырлардан қойларға айналған варварларды Ілгі хабармен тәрбиелеген, ал Римдік жүрекпен қарақшыларды Мәсіх туралы ән айтуға үйреткен. Алайда, бұл варварлардың шынымен варварлар болғаны, әлде олардың есімі тек поэтикалық образ ма, күмәнді. Шындығында, классикалық латын поэзиясын жазған Паулин, бұрынғы поэзиялық авторитеттерді пайдаланған болуы мүмкін. Никетаның туған жері Дакия үшін поэзиялық авторитет Овидий болды, бірақ сол кездегі Дакия (вероятно, Дакия-Медитеранея провинциясы) Овидийдің жер аударылған Гетиясымен сәйкес келмеді. 398 жылы Никета Нолалық Феликстің қабірін зиярат ету үшін Нолаға сапар жасады. Оның негізгі діни еңбегі – «Крещениеге үміткерлерге арналған нұсқаулар» атты алты кітаптан тұратын ұзақ үзінділер сақталған. Олар оның үштік ілімдегі православиелік ұстанымын баса көрсеткенін көрсетеді. Бұл еңбектерде «қасиеттілердің бірлігі» деген тіркес қолданылған, ол – тірілер мен өлгендерді белгілі бір үміт пен махаббатпен байланыстыратын мистикалық байланысқа сенуді білдіреді. Бұл тіркес бұрын қолданылмаған, бірақ кейін христиан дінінің негізгі ұстанымдарында маңызды рөл атқарды. Оның қасиетті күні 22 маусымда тойланады.
Nicetas promoted Latin sacred music for use during the Eucharistic worship and reputedly composed a number of liturgical hymns, among which some twentieth century scholars number the major Latin Christian hymn of praise, Te Deum, traditionally attributed to Ambrose and Augustine. He is presumed to be the missionary to the barbarian Thracian tribe of the Bessi. Because of his missionary activity, his contemporary and friend, Paulinus of Nola, lauded him poetically for instructing in the Gospel barbarians changed by him from wolves to sheep and brought into the fold of peace, and for teaching to sing of Christ with Roman heart bandits, who previously had no such ability. However, it is doubtful whether these barbarians really were barbarians, or whether their mention is only a poetical topos. Indeed, Paulinus, who wrote a quite classical Latin poetry, probably used existing poetical authorities. For Dacia, where Nicetas was from, the poetical authority was Ovid, although the Dacia (probably the province Dacia Mediterranea) of that time did not correspond with the Getia where Ovid had been banished to. In 398, Nicetas made a pilgrimage to Nola to visit the grave of Felix of Nola. Lengthy excerpts survive of his principal doctrinal work, Instructions for Candidates for Baptism, in six books. They show that he stressed the orthodox position in trinitarian doctrine. They contain the expression "communion of saints" about the belief in a mystical bond uniting both the living and the dead in a certain hope and love. No evidence survives of previous use of this expression, which has since played a central role in formulations of the Christian creed. His feast day as a saint is on 22 June.