Кіріспе
Шотландиядағы Сыртқы Гебрид аралдарының ең оңтүстік аралы – Барра Хед, сондай-ақ Бернерей (Beàrnaraigh;) деп те аталады. Сыртқы Гебрид аралдарында Барра аралдары архипелагының бір бөлігін құрайды. Бастапқыда Барра Хед атауы Бернерейдің ең оңтүстік бөлігін ғана білдірген, бірақ қазір бүкіл арал үшін қолданылатын атауға айналған. Аралдың ең биік нүктесі – Сотан, ол Мэрилин болып саналады. Аралда көптеген тарихи ескерткіштер бар және тарихи кезеңде 20-50 адам тұрақты түрде өмір сүрген, олардың саны 19 ғасырда ең жоғары деңгейге жеткен. Тұрғындардың экономикасы ауыл шаруашылығы, балық аулау және құс аулауға негізделген. Аралдың жартастары теңіз құстарына ұя салуға қолайлы орын болып табылады, сондықтан Бернерей арнайы қорғалатын аймақ деп жарияланған. Роберт Стивенсон жобалаған Барра Хед маяғы 1833 жылдан бері үздіксіз жұмыс істеп келеді. 1931 жылдан 1980 жылға дейін Барра Хедте тек маяк сақшылары мен олардың әйелдері тұрған, бірақ қазір маяк автоматтандырылғандықтан арал толығымен қоныстанбаған. Аралды қоршаған қиын теңіз жағдайлары прототиптік құтқару қайықтарын сынау үшін пайдаланылған.
the Scottish island
Barra Head, also known as Berneray (Beàrnaraigh; ), is the southernmost island of the Outer Hebrides in Scotland. Within the Outer Hebrides, it forms part of the Barra Isles archipelago. Originally, Barra Head only referred to the southernmost headland of Berneray but is now a common name for the entire island. The highest point of the island is Sotan, a Marilyn. There are numerous prehistoric structures on the island and permanent occupation by 20–50 individuals occurred throughout the historic period, peaking in the 19th century. The economy of the residents was based on agriculture, fishing and fowling. The cliffs provide nesting sites for seabirds in such profusion that Berneray has been designated as a Special Protection Area. The Barra Head Lighthouse, designed by Robert Stevenson, has operated since 1833. From 1931 to 1980 Barra Head was inhabited only by the lighthouse keepers and their wives but the lighthouse is now automated and the island completely uninhabited. The rough seas that surround the island have been used to test prototype lifeboats.
Этимология
Қазіргі заманғы атаудың шығу тегі түсінікті, көне норвег тіліндегі "Бьорн аралы" деген атау гаэль тілінде Beàrnaraigh болып, кейін ағылшын тілінде "Berneray" деп аударылған. Дегенмен, Хебрид аралдарының атауларында жиі болатындай, бірнеше қосымша қиындықтар бар. Екі толық гаэль тіліндегі атау бар – Beàrnaraigh Cheann Bharraigh және Beàrnaraigh an Easbaig, сәйкесінше "Барра мүйісінің Бернери" және "Епископтың Бернери" деген мағынаны білдіреді. 1876-1878 жылдарға арналған Инвернесс округінің ординарлық карталау кітабының 2-томында былай делінген: "Бернерей аралын кейде Барра мүйісі деп атайды, бірақ Бернерей – дұрыс атау."
География және геология
Бернерей Гебридтер теңізінің батысында және Мингэлейдің оңтүстігінде, Бернерей бұғазы арқылы орналасқан, онда күшті тасымал ағыны бар. Аралдың көп бөлігі гнейстен тұрады, бірақ маяқ шағын гранит карьерінен алынған тастан салынған. Мұздық әрекетінің нәтижесінде, шығыстағы теңіз арнасы батыстағы ашық мұхиттан айтарлықтай терең, дейін жетеді. Тасты солтүстік жағалаудың батысында Лиак-на-Феалияда шағын қону орны, ал шығыста Ачдуинде кішкентай пирс бар. Сол жерден жол батысқа қарай және аралдың беткейімен жоғары көтеріліп, маяққа дейін барады. Ачдуиннің батысындағы жер салыстырмалы түрде жазық және төмен жатыр, "Айрд" деп аталатын аймақ Нисам мүйісінде аяқталады, ол Рубха Ниосаим және Сгейр Мхор кішкентай аралдарына көз салады.
The rocky north coast has a small landing place at Leac na Fealia to the west and a small jetty at Achduin further east. From there a track leads westward and upward across the slope of the island to the lighthouse. To the west of Achduin the land is relatively flat and low lying, the area known as "The Aird" ending at Nisam Point which overlooks the little islands of Rubha Niosaim and Sgeir Mhor.</blockquote>
Тарих
Бернерейде тарихқа дейінгі дәуірлерден бастап 20 ғасырға дейін адамдар тұрған; Historic Scotland аралда сексен үш археологиялық орынды анықтады, олардың көпшілігі ортағасырлық кезеңге дейінгі мерзімге жатады. Мұнда төрт камералы қабір, бес цист және тағы бес орын бар, олар неолит және қола дәуірінде маңызды қоныс болған деген болжам бар. Дун Бристе бекінісі (бұзылған бекініс) солтүстік-батысқа қарай жатыр, ал темір дәуіріне жататын екінші орын маяк салынысы кезінде көбінесе қиратылды. Бір ғасырдан кейін Эдвард Маккуин бұл орынның "фарос немесе күзет мұнарасы ретінде" қызмет еткенін ойлағанын жазды. Сонымен қатар, Маклинс-Пойнт маңында (құрама жағалаудың шығысында) шіркеудің болжамды орны бар, онда алтыншы мен тоғызыншы ғасырлар аралығында дауланатын кесілген крест табылды. Гебрид аралдарындағы викингтердің болғанына археологиялық дәлелдер аз, бірақ шіркеуден көп алыс емес жерде табылған қайық тәрізді тас құрылымдар осы кезеңдегі қабірлер болуы мүмкін. Өзінің заманы туралы айта келе, Мартин "Бернерадағы" өмірдің тым қиын болмағанын айтты. "Ол осы өлшемдегі басқа аралдардан өсіру және балық аулау ісінде басым. Жергілікті тұрғындар Макнил немесе оның үй иесі аралда болғанда балық аулауға бармайды, себебі олардың балыққа толылығын көрсе, мүмкін, олар жалғаны көтеруге себеп табады".
Маяк
Барра бас маяғы Eilean Glas және Rinns маяктарының арасында, шамамен ортасында орналасқан The Minch-тің оңтүстік кіреберісін анықтайды. 58 фут (18 м) биіктіктегі тас мұнара аралдың батыс жағында, өте тік жардың үстінде тұр, бұл жарықтың теңіз деңгейінен 211,23 метр биіктікте болуын қамтамасыз етеді. Бернерейдің батысында Атлантика мұхит дауылдарының күшін басаңдататын жақын жерде су жоқ, ал кішкентай балықтар кейде жардың үстіндегі шөпке шығарылып тасталады. 1836 жылы сэр Арчибальд Гейки күшті дауыл кезінде 5 фут (2 м) жерді қозғаған гнейс блогының қозғалысын тіркеді. Роберт Стивенсон жобалаған және Инвернесс қаласынан келген Джеймс Смит салған жарық алғаш рет 1833 жылғы 15 қазанда көрсетілді. Мұнаймен жанатын шам 1906 жылы қыздырылатын шамға ауыстырылды, ал 1980 жылғы 23 қазанда соңғы күзетшілер кеткен кезде маяк автоматты режимде жұмыс істеуге көшті. Соңғы шаруалардың кетуі теңіз арқылы жүзеге асылатын тұрақты байланыстардың тоқтауына әкелді, ал жиі тұман мен тұман сигнал беруді сенімсіз етті. Сондықтан 1925 жылға дейін Баррадағы Каслбеймен сымсыз байланыс жүйесін орнату ұсынылды және жүзеге асырылды. Соғысқа дайындық кезінде, 1930 жылдардың соңында пирс салынды, сол кезде Батыс жағалауды қорғау үшін күрделі радар жүйесі орнатылды. Бұл үш үлкен радар мачтасын құру үшін қолданылатын жүздеген болат арқалықтар мен болат кабельдері бар барабандарды түсіруді және оларды жағаға көтеру үшін берік "Скотс Деррик" құрылысын орнатуды қамтыды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Бленхейм бомбалаушысы жақын жердегі жартастарға құлады, бірақ апатты көп жылдар өткен соң ғана тау шаңғышы тапты.
Құтқару қайықтары
1970-ші жылдардың басында BP-дің қаржылауымен Барра Хеді үшін қауіпсіздік қайығының прототипін зерттеу жобасы, RNLI-ге Atlantic 21 класындағы құтқару қайығын жасауға көмектесті. Пайдаланылған қайық – Halmatic Atlantic 21 MKIII, алысқа саяхаттауға бейімделген және толық теңіздік қабілетке ие болған. Жобаға бірнеше ұйым бірлесіп жұмыс істеді, олардың ішінде Halmatic, HM Coastguard және Royal Marines Амфибиялық сынақтар мен зерттеу бөлімі болды. 2008 жылы Барра RNLI құтқару қайығы, Edna Windsor, Royal Mail пошта маркаларының сериясында бейнеленді. Бірінші сыныптық маркада Бернерей бұғазының оңтүстік-батысында, Барра жанындағы толқындар мен жел кезінде Severn класындағы құтқару қайығының жұмысы көрсетілген.
Табиғат тарихы
Шотландияның Ұлттық қоры бұл аралды 2000 жылы 1955 жылдан бері ие болған, Барра Хед Айлс қой шаруашылығы компаниясы деп аталатын жергілікті шаруалар бірлестігінен сатып алды. 2009 жылы NTS аралдың оқшау орналасқандығына байланысты қой шаруашылығын ұстаудың қиындықтарын айтып, барлық қойларды аралдан шығарып алды. Бернерей мен Мингулай шамамен жүз мың жұп теңіз құсының маңызды көбею ортасы болып табылады, әсіресе бритсбол үшін маңызды, себебі екі аралда 1985 жылы Ұлыбританияның көбею популяциясының кемінде 2,0% құрады. Басқа түрлерге әртүрлі шағалалар, гагаркалар, тупиктер, киттивактар, шағырлар және (1899 жылдан бері) фулмарлар кіреді. Аралдың көп бөлігі теңіз жағалау шөбімен, сондай-ақ көктайғақпен және жалбыр шөптесін алқаптармен жабылған. Мұнда қызғылт гүлдер, меншік гүлдері, сары туған гүлдері және кельдиндер көптеп өседі, ал құрлыққа түсетін шығанақ жанында сұр итшабақтарды жиі көруге болады. Арал ерекше ғылыми маңызы бар табиғи аумақ ретінде тағайындалған.