Ат спорты мен өнер: Дрессаж – жоғары деңгейдегі ат жаттығулары, жарыстар мен көркемдік өнер. Ат пен шабандоздан үйлесімділік, есте сақтау және шеберлік күтіледі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ат спорты және өнер
Equestrian sport and art
Дрессаж ( /d//r//ɛ//s//ɑː//ʒ/ немесе /d//r//ᵻ/'/s//ɑː//ʒ/; dʁɛsaʒ, көбінесе "баптау" деп аударылады) – атпен жүрудің көрмелер мен жарыстарда орындалатын түрі, сондай-ақ кейде тек шеберлікке жету үшін ғана қолданылатын өнер. Халықаралық ат спорты федерациясының анықтамасы бойынша, дрессаж – «атты баптаудың ең жоғары деңгейі», онда «ат пен шабандозы жадыдан алдын ала белгіленген қозғалыстар сериясын орындауға тиіс». Жарыстар әуесқой деңгейден бастап Олимпиада ойындары мен Әлемдік ат спорты ойындарына дейін барлық деңгейде өткізіледі. Оның негізгі мақсаты – жылқының табиғи дене күшін және орындауға дайындығын стандартталған, прогрессивті жаттығу әдістері арқылы дамыту, осылайша атқа мінуге қолайлылығын арттыру. Дрессажбен айналысатын жылқының жаттығулары жетілген кезде, ат тәжірибелі шабандозының минимал әрекеттеріне тез жауап береді. Шабандоз бос және шаршаған көрінбейді, ал жылқы сұралған қозғалысты ынтамен орындайды. Бұл спорттың тарихы бай, оның тамырлары Ксенофонттың еңбектерінде жатыр. Қазіргі заманғы дрессаж Ренессанс дәуірінен бастап дами бастады, Федерико Гризоненің 1550 жылы жарық көрген «Ат міну ережелері» атты еңбегі – Ксенофонттың «Ат шаруашылығы» еңбегінен кейін мың жылдан астам уақыттан бері ат мінегі туралы жазылған алғашқы трактат болды. Бүгінгі күні қолданылатын жаттығу жүйелерінің көп бөлігі классикалық дрессаж әдістерін көрсетеді. Қазіргі заманғы дрессаж жарыстарында, әр деңгейдегі жаттығулардың сәттілігі стандартты аренада орындалатын қозғалыстардың белгіленген сериясы – «тесттер» арқылы көрсетіледі. Төрешілер әрбір қозғалысты тест деңгейіне сәйкес стандарт бойынша бағалайды және әрбір қозғалысқа нөлден онға дейін ұпай береді – нөл «орындалмаған», ал 10 «көмекей». 9 ұпай өте жақсы және жоғары баға саналады, ал барлық 6 ұпайларын алған (немесе жалпы 60%) бәсекелес келесі деңгейге өтуді қарастыруы керек.
Dressage ('/d//r//ɛ//s//ɑː//ʒ/ or /d//r//ᵻ/'/s//ɑː//ʒ/; dʁɛsaʒ, most commonly translated as "training") is a form of horse riding performed in exhibition and competition, as well as an art sometimes pursued solely for the sake of mastery. As an equestrian sport defined by the International Equestrian Federation, dressage is described as "the highest expression of horse training" where "horse and rider are expected to perform from memory a series of predetermined movements". Competitions are held at all levels from amateur to the Olympic Games and World Equestrian Games. Its fundamental purpose is to develop, through standardized progressive training methods, a horse's natural athletic ability and willingness to perform, thereby maximizing its potential as a riding horse. At the peak of a dressage horse's gymnastic development, the horse responds smoothly to a skilled rider's minimal aids. The rider is relaxed and appears effort free while the horse willingly performs the requested movement. The discipline has a rich history with ancient roots in the writings of Xenophon. Modern dressage has evolved as an important equestrian pursuit since the Renaissance when Federico Grisone's "The Rules of Riding" was published in 1550, the first treatise on equitation in over a thousand years since Xenophon's On Horsemanship. Much about training systems used today reflects practices of classical dressage. In modern dressage competition, successful training at the various levels is demonstrated through the performance of "tests", prescribed series of movements ridden within a standard arena. Judges evaluate each movement on the basis of a standard appropriate to the level of the test and assign each movement a score from zero to ten – zero being "not executed" and 10 being "excellent". A score of 9 is very good and is a high mark, while a competitor achieving all 6s (or 60% overall) should consider moving on to the next level.
Дрессерлік жылқылар
Олимпиадада және басқа да халықаралық FEI жарыстарында ең көп кездесетін жылқы тұқымдары – дрессажға арналған жылы қанды жылқылар. Классикалық дрессаж жаттығулары мен "жерден көтерілу" (төменде сипатталғандай) элементтерін қамтитын өнер көрсетулерде "барокко" жылқы тұқымдары танымал және осы ерекшеліктер үшін арнайы өсіріледі.
The most popular horse breeds seen at the Olympics and other international FEI competitions are warmblood horses bred for dressage. In classical dressage training and performances that involve the "airs above the ground" (described below), the "baroque" breeds of horses are popular and purposely bred for these specialties.
Арена
Аренаның екі өлшемі бар: кішкентай және стандартты. Әрқайсысында дрессаж сынақтары үшін аренаның айналасындағы позицияларға әріптер тағайындалған, бұл қозғалыстардың қайда орындалатынын нақтылайды. Арена шеттерінде қозғалыстың қай жерде жасалатынын көрсететін әріптері бар конустар орналастырылған. Кішкентай арена – және ол дрессаж кезеңіндегі төменгі деңгейдегі жарыстар үшін, сондай-ақ төменгі деңгейдегі кейбір таза дрессаж жарыстары үшін қолданылады. Оның сыртқы жиегіндегі әріптер кіреберіс нүктесінен басталып, сағат тілі бойынша А К Е Н С М Б Ф ретімен орналасқан. Орта сызыққа А-дан қарай жылғанда, олар D X G болады, ал X – E мен B арасында орналасқан. Стандартты арена – және ол таза дрессаж және эвентинг сынақтары үшін қолданылады. Стандартты дрессаж аренасының әріптері A K V E S H C M R B P F. Аренаның ұзын жақтарындағы, бұрыштарға жақын орналасқан әріптер бұрыштардан және бір-бірінен белгілі бір қашықтықта орналасқан. Орта сызықтағы әріптер D L X I G, X қайтадан аренаның ортасында орналасқан. Бұл әріптердің не үшін таңдалғаны туралы әртүрлі болжамдар бар. Көптеген адамдардың пікірінше, неміс кавалериясының казармалары арасында 20 × 60 метрлік алаң болған, онда әріптер есіктердің үстіне жазылған. Орта сызықтан басқа, аренада орта сызық пен аренаның ұзын жағы арасында орналасқан екі "тоқсандық сызық" та бар. Алайда, олар көбінесе, тіпті еркін стильден басқа жарыстарда қолданылмайды. Сынақ басталғанда, жылқы А әрпі орналасқан жерде аренаға кіреді. Мүмкіндігінше, бұл кіреберіс сынақ барысында жабылуы керек. Дегенмен, бұл әрқашан логистикалық тұрғыдан мүмкін болмайды, әсіресе еріктілердің аз болған кішігірім жарыстарда.
There are two sizes of arenas, small and standard. Each has letters assigned to positions around the arena for dressage tests to specify where movements are to be performed. Cones with letters on them are positioned on the sidelines of the arena for reference as to where a movement is to be performed. The small arena is and is used for the lower levels of eventing in the dressage phase, as well as for some pure dressage competitions at lower levels. Its letters around the outside edge, starting from the point of entry and moving clockwise, are A K E H C M B F. Letters also mark locations along the "center line" in the middle of the arena. Moving down the center line from A, they are D X G, with X being directly between E and B. The standard arena is , and is used for tests in both pure dressage and eventing. The standard dressage arena letters are A K V E S H C M R B P F. The letters on the long sides of the arena, nearest the corners, are in from the corners, and are apart from each other. The letters along the center line are D L X I G, with X again being halfway down the arena. There is speculation as to why these letters were chosen. Most commonly it is believed because the German cavalry had a 20 × 60 metre area in between the barracks which had the letters posted above the doors. In addition to the center line, the arena also has two "quarter lines", which lie between the center line and the long side of the arena. However, these are infrequently, if ever, used for competition except in a freestyle. At the start of the test, the horse enters the arena at an opening at A. Ideally this opening is then closed for the duration of the test. However, this is not always logistically possible, particularly at smaller competitions with few volunteers.
Судьялар
Судьялар өздерінің ұлттық федерациясы арқылы судьяның тәжірибесі мен даярлығына байланысты тіркеледі, ал ең біліктілері халықаралық жарыстар үшін FEI-де тіркеледі. Судьялар субъективтілік шегінде мүмкіндігінше дәйекті баға беруді қамтамасыз ету үшін қатаң реттеледі, және FEI жарыстарында барлық судьялардың соңғы көрсеткіші бір-бірінен бес пайызға жуық болуы күтіледі. C орнында әрқашан бір судья отырады, бірақ жоғары деңгейдегі жарыстарда аренаның әртүрлі жерлерінде жеті судья болуы мүмкін – C, E, B, K, F, M және H орналасқан жерлерде, бұл жылқының әр қозғалысын барлық бұрыштардан көруге мүмкіндік береді. Мысалы, жылқының диагональ бойымен түзу бағытта жүруін M және H орналасқан судьялар бағалай алады.
Judges are registered through their national federation depending on the judge's experience and training, with the highest qualified being registered with the FEI for international competition. Judges are strictly regulated to ensure as consistent marking as possible within the limits of subjectivity, and in FEI competitions, it is expected that all judges' final percentage be within five percent of each other. There is always a judge sitting at C, although for upper level competition there can be up to seven judges at different places around the arena — at C, E, B, K, F, M, and H — which allows the horse to be seen in each movement from all angles. This helps prevent certain faults from going unnoticed, which may be difficult for a judge to see from only one area of the arena. For example, the horse's straightness going across the diagonal may be assessed by judges at M and H.
Судьялардың орналасқан жерлері оларға ең жақын әріптермен белгілі болғанымен, тек C, B және E орналасқан судьялар ғана тікелей олардың маркерлерінің артында отырады, ал қалған судьялар қысқа жақтарда (C-мен бір жазықтықта, M және H үшін арена шетінен екі метр қашықтықта, ал F және K үшін аренаның А шетінен және ұзын жағынан бес метр қашықтықта) орналасады, әріп көрсеткендей ұзын жақта емес.
Although the judge's positions are known by their closest letter, only C, B, & E are actually directly behind their respective marker, with the other judges being on the short sides (on a plane with C, and two metres in from the edge of the arena for M & H, and at the A end of the arena and five metres in from the long side of the arena for F & K) rather than on the long side where the letter would seem to indicate.
Жарыс
Дрессировка жарыстары қиындық деңгейі жоғарылап келе жатқан жеке сынақтар сериясынан тұрады. Ең тәжірибелі ат пен шабандоз жұптары Fédération Équestre Internationale немесе FEI деп аталатын халықаралық ат спортын басқарушы орган жазған FEI сынақтарын орындайды. Қазіргі заманғы жарыстардың ең жоғары деңгейі – Гран-при деңгейі. Бұл деңгейлік сынақ Олимпиада ойындары, Дрессаж әлем кубогы және Әлемдік ат спорты ойындары сияқты беделді халықаралық жарыстарда (CDI) өткізіледі. FEI ережелерімен жүргізілетін дрессировка келесі деңгейлерді қамтиды: "кішкентай тур" (Prix St. Georges және Intermediate I), Intermediate A, Intermediate B және "үлкен тур" (Intermediate II, Гран-при және Гран-при арнайы). Сонымен қатар, әр елдегі ұлттық федерациялар (мысалы, Америкадағы USDF, Британдық дрессировка, Австралиядағы дрессировка және т.б.) реттейтін төрттен алтыға дейін төменгі деңгейлер бар, кейде одан да көп. Төменгі деңгейлерде жылқыдан негізгі қимылдар, салыстырмалы түрде үлкен шеңберлер және халықаралық деңгейлерге қарағанда төменгі жинақылық талап етіледі. Ең төменгі деңгейлерде бүйірлік қимылдар міндетті емес, ал жылқы жетілген сайын, аяқ берілу, иық кіргізу, немесе артқы жағын кіргізу сияқты қимылдар біртіндеп енгізіледі, осылайша жылқы FEI деңгейлерінде бәсекелесе алады. Жарыстардан бөлек, дрессировканың классикалық дәстүрі де бар, онда дрессировканың дәстүрлі жаттығуы өнер түрі ретінде жалғастырылады. Дрессировканы қалыптастырған шеберлердің дәстүрі Венадағы испандық ат үстінде жүзу мектебі, Лиссабондағы Португалияның Escola Portuguesa de Arte Equestre және Франциядағы Саумердегі Cadre Noir арқылы сақталған. Бұл мектептің оқыту әдістері португалдық және испандық бұқа күресі көрсетілімдерінде де қолданылады.
Dressage competitions consist of a series of individual tests with an increasing level of difficulty. The most accomplished horse and rider teams perform FEI tests, written by the international equestrian governing body called the Fédération Équestre Internationale or FEI. The highest level of modern competition is at the Grand Prix level. This is the level test ridden in the prestigious international competitions (CDIs), such as the Olympic games, Dressage World Cup, and World Equestrian Games. Dressage governed by the rules of the FEI include the following levels: "small tour" (Prix St. Georges and Intermediate I) Intermediate A, Intermediate B and "big tour" (Intermediate II, Grand Prix and Grand Prix Special). In addition, there are four to six lower levels, occasionally more, regulated in individual nations by their respective national federation (such as the USDF in America, British Dressage, Dressage Australia etc.). The lower levels ask horses for basic gaits, relatively large circles, and a lower level of collection than the international levels. Lateral movements are not required in the earliest levels, and movements such as the leg yield, shoulder in, or haunches in are gradually introduced as the horse progresses, until the point at which the horse can compete in the FEI levels. Apart from competition, there is the tradition of classical dressage, in which the traditional training of dressage is pursued as an art form. The traditions of the masters who originated Dressage are kept alive by the Spanish Riding School in Vienna, Austria, Escola Portuguesa de Arte Equestre in Lisbon, Portugal, and the Cadre Noir in Saumur, France. This type of schooling is also a part of Portuguese and Spanish bullfighting exhibitions.
Жазу
Скрипинг (сонымен қатар қаламмен жазу немесе жазу деп те аталады) – дрессаж жарыстарында төрешілердің бағалары мен түсініктемелерін жазу, осы арқылы төрешілердің назары тек өнерпаздың өнеріне шоғырланған болады. Бұдан өзге, скрипинг жасаушы әрбір қатысушының жеке куәлігін тексеруі, бағаларды тіркеушілерге тапсыру алдында сынақ парақтарының толық және қол қойылған болуын қамтамасыз етуі керек. Скрипинг жасаушы дрессаж терминологиясын білуі, шағын киім киюі және оқылатын жазуға ие болуы тиіс. Сондай-ақ, скрипинг жасаушы кәсіби манерада болуы, бейтараптылығын сақтап, әңгімеге араласпауы және ешқандай пікір білдірмеуі керек. Қысқартуларды пайдалануға рұқсат етіледі, егер олар қабылданған және түсінікті болса. АҚШ Дрессаж Федерациясының мәлімдемесіне сәйкес, "Кез келген адам оқу көрсетуде скрипинг жасауға ерікті болып қатыса алады. Оқу көрсетулер ресми жарыстар ретінде танылмайды, бірақ бұл сынақтарды орындау немесе судья үшін скрипинг жасауды үйренудің тамаша тәсілі. Оқу көрсетуде және төменгі деңгейде скрипинг жасағаннан кейін, сіз ресми жарыстарда және тіпті FEI деңгейіндегі жарыстарда скрипинг жасауға өтініш бере аласыз." Скрипинг жасау судьялардың біліктілігін арттыру және жоғары деңгейге өту үшін оқу процесінің маңызды бөлігі болып табылады.
Scribing (also known as pencilling or writing) is the writing down of the scores and comments of judges at dressage events so that the judge can concentrate on the performance. In addition to this, the scribe should check the identity of each competitor, and ensure that the test papers are complete and signed before handing them to the scorers. The scribe should have some knowledge of dressage terminology, be smartly dressed and have legible handwriting. The scribe should also be professional in manner, neutral and not engage in small talk or make comments. It is permissible to use abbreviations provided they are accepted and intelligible. According to the United States Dressage Federation, "Anyone can volunteer at a schooling show to scribe. Schooling shows are not recognized as official shows but are a great way to practice riding tests or to learn to scribe for a judge. Once you have scribed at a schooling show and at the lower levels, you may ask to scribe at a recognized show and perhaps even the FEI levels of competition." Scribing or pencilling is also an integral part of a judge's training as they look to become accredited or upgrade to a higher level.
Ритм және тұрақтылық (Takt)
Ритм, қадам, темп және үлгілілік тік және иісті сызықтарда, бүйірлеме жұмыстарда және өтулер кезінде бірдей болуы керек. Ритм – бұл қадамдардың тізбегі, ол тек таза қадам, таза шабыс және таза тепкішті қамтуы тиіс. Қадамның үлгілілігі, яғни тазалығы, қадамның тегіс және бірқалыпты болуын қамтиды. Егер шабандоз таза қадамдарды орындай алса немесе қадамдардың бұзылуынан сақтаса, онда ол одан қиын жаттығуларды орындауға дайын болуы мүмкін. Тіпті өте қиын пиаффеде де үлгілілік сақталады: жылқы орында тұрып, алдыңғы және артқы аяқтарын ырғақпен көтереді.
Rhythm, gait, tempo, and regularity should be the same on straight and bending lines, through lateral work, and through transitions. Rhythm refers to the sequence of the footfalls, which should only include the pure walk, pure trot, and pure canter. The regularity, or purity, of the gait includes the evenness and levelness of the stride. Once a rider can obtain pure gaits, or can avoid irregularity, the combination may be fit to do a more difficult exercise. Even in the very difficult piaffe there is still regularity: the horse "trots on the spot" in place, raising the front and hind legs in rhythm.
Тынығу (Losgelassenheit)
Пирамиданың екінші деңгейі – серпіліс (босаңсу). Аттың серпілгендігін тегіс, икемді қадамдарынан, арқасының икемді қозғалысынан, құйрықтың маятниктей шайқалуынан, басының босаңсуынан, желімді ұстағышты жұмсақ шайнауынан және мұрыннан тыныш дем алуынан байқауға болады. Ат тегіс өтулер жасайды, жақтан-жаққа оңай иеленуге келеді және еліктер ұзартылғанда байланысқа ерікті түрде төмен созылады.
The second level of the pyramid is relaxation (looseness). Signs of looseness in the horse may be seen by an even stride that is swinging through the back and causing the tail to swing like a pendulum, looseness at the poll, a soft chewing of the bit, and a relaxed blowing through the nose. The horse makes smooth transitions, is easy to position from side to side, and willingly reaches down into the contact as the reins are lengthened.
Байланыс (Anlehnung)
Байланыс – пирамиданың үшінші деңгейі – жылқының итеру күшінің нәтижесі болып табылады және ешқашан атқа отырған адамның қолымен тартып қол жеткізілмеуі керек. Атқа отырған адам жылқыны жұмсақ қолдарға созуға ынталандыруы керек, бұл жылқыға мойнының төменгі жағын көтеріп, жетекке келуіне мүмкіндік береді, және әрқашан жануардың басының табиғи қозғалысын ұстануы тиіс. Жылқы екі тізгінмен де тең байланыста болуы керек.
Contact—the third level of the pyramid—is the result of the horse's pushing power, and should never be achieved by the pulling of the rider's hands. The rider encourages the horse to stretch into soft hands that allow the horse to lift the base of the neck, coming up into the bridle, and should always follow the natural motion of the animal's head. The horse should have equal contact in both reins.
Тікелей (Geraderichtung)
Аттың артқы аяқтары түзу және иілген сызықтарда алдыңғы аяқтарының жолын ұстанса, ал денесі қозғалыс бағытын сақтайтын болса, онда ат түзу болады. Түзулік атқа өзінің күшін тепе-теңдік орталығына тікелей бағыттауға және мінгеннің қолдарының көмегін артқы жағымен байланыстыруға мүмкіндік береді. Аттың түзулігін жетілдіру үшін "иық кіргізу" атты жиі қолданылатын жаттығу бар. Бұл жаттығу аттың түзулігінің, сондай-ақ жинақылудың бастамасы болып табылады және аттың күшін арттыруға көмектеседі. Сондықтан, әуедегі қимылдардың ат пен шабандоздағы ептілік, сезімталдық және физиологиялық қабілеттерді дамытуға арналған жаттығулар болғаны, оларды жауынгерлік қолданудың орнына ықтимал.
A horse is straight when the hind legs follow the path of the front legs, on both straight lines and on bending lines, and the body follows the line of travel. Straightness allows the horse to channel its impulsion directly toward its center of balance, and allows the rider's hand aids to have a connection to the hind end. When working on straightness in the horse, a common exercise is used called 'shoulder in'. The exercise is the beginning of straightness in the horse as well as collection and can increase impulsion in the horse. It is therefore more likely that the airs were exercises to develop the agility, responsiveness and physiology of the military horse and rider, rather than to be employed in combat.
Дрессерлер
Атпен сезімтал және жүйелі жаттығуды сипаттаған, бүгінгі күнге дейін сақталған еңбектерді жазған алғашқы практик грек генералы Ксенофонт (б.з.д. 427 – 355) болды. Оның өмір сүргеніне 2000 жылдан астам уақыт өтсе де, оның идеялары әлі де кеңінен мақталады. Ренессанс кезеңінен бастап, көптеген ерте заманғы жаттықтырушылар атты жаттықтыру тақырыбында жазуға кірісті, олардың әрқайсысы өз алдыңғыларының жұмысын дамытып, кеңейтті, соның ішінде Федерико Гризоне (16 ғасырдың ортасы), Антуан де Плувинел (1555–1620), Уильям Кавендиш, 1-ші Ньюкасл герцогы (1592–1676), Франсуа Робишон де Ла Герениер (1688–1751), Франсуа Баучер (1796–1873) және Густав Штайнбрехт (1808–1885). 20 ғасырда Дрессаж жаттығулары мен техникалары туралы жазу және оқыту көбейді, өйткені бұл саладағы Олимпиадалық ат спортының ықпалымен халықаралық спорт түріне айналды.
The earliest practitioner who wrote treatises that survive today that describe sympathetic and systematic training of the horse was the Greek general Xenophon (427–355 BC). Despite living over 2000 years ago, his ideas are still widely praised. Beginning in the Renaissance a number of early modern trainers began to write on the topic of horse training, each expanding upon the work of their predecessors, including Federico Grisone (mid 16th century), Antoine de Pluvinel (1555–1620), William Cavendish, 1st Duke of Newcastle (1592–1676), François Robichon de La Guérinière (1688–1751), François Baucher (1796–1873), and Gustav Steinbrecht (1808–1885). The 20th century saw an increase in writing and teaching about Dressage training and techniques as the discipline became an international sport with the influence of Olympic Equestrian competition.
Тақырыбы
Рұқсат етілген көкжиектер (мұрындықтар), ат жабдықтары және т.б. ережелері өзгермелі және нарыққа жаңа стильдер мен жабдықтар енгізілген сайын өзгеріп отырады. Дрессаж аттары минималды жабдықпен көрсетіледі. Оларға сынақ кезінде аяққап (тырнаққап немесе қоңырау аяққаптарды қоса алғанда) немесе бинт (құйрық бинтін қоса алғанда) киюге рұқсат етілмейді, сондай-ақ жарыс алаңында мартингаль немесе дрессировкаға арналған құралдарды, мысалы, тартымды немесе жүгіріп тізгін немесе жапсырманы киюге рұқсат жоқ. Дрессаждың ресмилігіне байланысты, ат жабдықтары көбінесе қара былғарыдан жасалады, бірақ кейде қоңыр түстісі де кездеседі. Дрессажға ат міну үшін ағылшын стиліндегі ат жабдығы қажет, атап айтқанда, осы дисциплинаға арналған "дрессаж жабдығы". Ол ұзын және тік седел жапсырмасымен, дрессажшының аяғын бейнелейтін (жамбас буынында сәл иілген, терең отырық және көбінесе айқын тізелік блогы бар) жабдықталған. Дрессаж жабдықтарында билеттер ұзын, ал басқа ағылшын жабдықтарына қарағанда қысқа тізгіш қолданылады, бұл ат мінушінің аяғы астындағы белдіктер мен құлыптарды азайтады. Жабдық көбінесе төртбұрышты, ақ седел төсенішінің үстіне орналастырылады. Ақ седел төсенішінде түрлі түсті жиектерге рұқсат етіледі. FEI кластарында дрессаж жабдығы міндетті, бірақ төменгі деңгейлерде кез келген қарапайым ағылшын жабдығын қолдануға болады. Дрессаждың төменгі деңгейлерінде етікке жай ғана көкжиек, құлап тұрған мұрындық немесе жарқыраған мұрындық кіреді. Қазіргі уақытта құлап тұрған мұрындықтар сирек кездеседі, ал жарқыраған мұрындықтар жиірек қолданылады. Жоғарғы деңгейлерде қос тізгішпен жай ғана көкжиек қолданылады. Сегіздік пішіндес (немесе Гракл) мұрындықтар таза дрессажда рұқсат етілмейді, бірақ олар жарыс дрессаж кезеңінде рұқсат етіледі. Ат мінушілерге Kineton мұрындықтарын қолдануға рұқсат жоқ, өйткені олардың әсері күшті. Бүркіттің маңдай жолағында моншақтар мен түрлі түсті жиектерге рұқсат етіледі. Дрессаж атының сыртқы түрі сынақ бағалауда ескерілмейді.
The rules on permitted cavessons (nosebands) saddles, saddle pads, etc., are subject to change and do change as more and more styles and stylish equipments are introduced into the marketplace. Dressage horses are shown in minimal tack. They are not permitted to wear boots (including hoof or bell boots) or wraps (including tail bandages) during the test, nor are they allowed to wear martingales or training devices such as draw or running reins or the gogue anywhere on the showgrounds during the competition. Due to the formality of dressage, tack is usually black leather, although dark brown is seen from time to time. An English style saddle is required for riding dressage, specifically a "dressage saddle" which is modeled exclusively for the discipline. It is designed with a long and straight saddle flap, mirroring the leg of the dressage rider, which is long with a slight bend in the knee, a deep seat and usually a pronounced knee block. Dressage saddles have longer billets and use shorter girth than other types of English saddles to minimize the straps and buckles underneath the rider's legs. The saddle is usually placed over a square, white saddle pad. Colored trim on the white saddle pad is permitted. A dressage saddle is required in FEI classes, although any simple English type saddle may be used at the lower levels. At the lower levels of dressage, a bridle includes a plain cavesson, drop noseband, or flash noseband. Currently, drop nosebands are relatively uncommon, with the flash more common. At the upper levels a plain cavesson is used on a double bridle. Figure eight (also called Grackle) nosebands are not allowed in pure dressage, however they are allowed in the dressage phase of eventing. Riders are not allowed to use Kineton nosebands, due to their severity. Beads and colored trim are permitted along the brow band of the bridle. The turnout of a dressage horse is not taken into consideration in the marking of a test.
Жүргізуші киімдері
Атты-сабақты салт аттылар, жылқылары сияқты, ресми киіммен киінеді. Жарыста олар ақ, кремді немесе ашық түсті шалбар киеді, көбінесе отырыстарын сақтап тұруға көмектесетін толық былғарыдан тігілген, ақ жейде және кішкентай шыналы галстук тағады. Қолғаптар көбінесе ақ болады, бірақ тәжірибесі аз салт аттылар немесе төменгі деңгейдегілер қара түсті таңдайды, себебі ақ қолғаптар тәжірибесіз салт аттының қолының қимылын күшейтіп көрсетеді. Пальто әдетте металл түймелері бар қара түсті болады, бірақ терең көк түсті де кездеседі. Жоғары деңгейдегі жарыстарда салт аттылар қарапайым дрессаж пальтосының орнына сары жилет немесе жилет ұштары бар құйрықты жакет (шадбелли) киеді. Салт аттылар көбінесе биік етік киеді, бірақ төменгі деңгейдегілер жартылай саяқталған далалық немесе падок етіктерін кие алады. Жоғары деңгейдегі жарыстарда тілшектер міндетті, ал салт аттылар оларды дұрыс пайдалану үшін аяқтарын тұрақты ұстауы керек. Бишікті кез келген жарыста, CDI немесе ұлттық чемпионаттан басқа, алып жүруге болады, ал оның ұзындығы реттеледі. FEI жарыстарының дрессаж кезінде аренаға кіргенде немесе тест жүргізілгенде бишіктерге рұқсат етілмейді. USEA сынақтарында (USEF/USEA чемпионаттары мен USEA чемпионатының бөлімдерін қоспағанда) 120 см-ден аспайтын бишіктерді кез келген уақытта пайдалануға болады. Егер салт аттының шашы ұзын болса, оны әдетте шаш тормен немесе шоу-бумен жинап тағады. Шаш торы шаштың түсіне сәйкес келеді, ал шоу-бу – шаш қысқышы немесе шаш байлағышы бар шағын лента және тығыз шаш торынан тұрады, көбінесе қара түсті болады. Төменгі деңгейдегі салт аттылар дерби, аңшылық бас киім немесе ASTM/SEI мақұлдаған ат спорты шлемін кие алады. АҚШ-та ресми жарыстарда кіші жастағы және төртінші деңгейдегі салт аттылар құлау кезінде бас жарақаттарынан қорғану үшін ASTM/SEI мақұлдаған шлем киюі міндетті. Жоғары деңгейдегі жарыстарда салт аттылар дәстүрлі түрде пальтосына сәйкес келетін жоғары шляпа тағады, бірақ шлемдерді пайдалану заңды және оның танымалдығы артып келеді. FEI жарыстарында әскери қызметкерлер, полиция, ұлттық тұқымдықтар, ұлттық мектептер мен ұлттық институттардың мүшелері азаматтық салт аттыларға талап етілетін киімнің орнына өздерінің қызметтік киімдерін кию құқығын сақтайды.
Dressage riders, like their horses, are dressed for formality. In competition, they wear white, cream or pale coloured breeches, often full seat leather to help them "stick" in the saddle, with a white shirt and stock tie with a small pin. Gloves are usually white, although less experienced riders or those at the lower levels often opt for black, as white gloves tend to accentuate the movement of a less experienced rider's unsteady hands. The coat worn is usually solid black with metal buttons, although solid navy is also seen. In upper level classes, the riders wear a tailed jacket (shadbelly) with a yellow vest or vest points instead of a plain dressage coat. Riders usually wear tall dress boots, although field boots or paddock boots with half chaps may be worn by riders at the lower levels. Spurs are required at the upper levels, and riders must maintain a steady lower leg for proper use. A whip may be carried in any competition except in a CDI or a national championship, and the length is regulated. Whips are not permitted in eventing dressage when entering space around arena or during the test for FEI events. Whips (no longer than 120 cm) are permitted in eventing dressage at any time for USEA tests, except USEF/USEA Championships and USEA Championship divisions. If the dressage rider has long hair, it is typically worn in a bun with a hair net or show bow. A hair net blends in with the rider's hair color, whereas a show bow combines a barrette or hair tie with a small bow and thick hair net, and is usually black. Lower level riders may use a derby, hunting cap, or ASTM/SEI approved Equestrian helmet. In the United States, junior riders and riders through Fourth Level at recognized competitions are required to wear an ASTM/SEI approved helmet to protect against head trauma in the event of a fall. At the upper levels, a top hat that matches the rider's coat is traditionally worn, though use of helmets is legal and increasing in popularity. At FEI competitions, members of the military, police, national studs, national schools and national institutes retain the right to wear their service dress instead of the dress required of civilian riders.