Қатыстық құлқылы: Англия, Шотландия және Ирландиядағы католиктерге қарсы алауыздық.

Кіріспе

Англия, Шотландия және Ирландияда католиктерге қарсы қызулық тудырған, құрастырылған қастандық.

Папалық қастандық – Тит Оутс жасаған, 1678 және 1681 жылдар аралығында Англия мен Шотландия мемлекеттерін католиктерге қарсы үрейге түсірген құрастырылған қастандық. Оутс, Карл II-ні өлтіру үшін кең ауқымды католиктердің сөз байласуы болды деп айыптады, бұл кем дегенде 22 адамның өліміне және Мұрагерлік туралы заң дағдарысының күшеюіне әкелді. Осы алабұрлы кезеңде Оутс көптеген айыптаулар жасап, халықтың қорқынышы мен күдігін қоздырды. Бірақ уақыт өте келе, Оутстың куәліктеріндегі нақты дәлелдердің жетіспеуі мен қайшылықтар қастандықтың ашыққа шығуына себеп болды. Соңында Оутс тұтқындалып, жалған куәлік бергені үшін сотталды, бұл қастандықтың жалған екенін көрсетті.

Ағылшындық антикатолицизмнің дамуы

Паптың ойдан шығарылған заговорын ағылшын реформациясы мен одан кейінгі Англияның протестант халқының арасында католиктерге қарсы күшті сезімнің дамуы аясында түсіну керек. Англия реформациясы 1533 жылы король Генрих VIII (1509–1547) Анне Болейнге үйлену үшін Арагонның Екатеринасымен некелерін бұзуды сұраған кезде басталды. Рим папасы бұған рұқсат бермегендіктен, Генрих Римнен бөлініп, Англиядағы шіркеуді өз қолына алды. Кейіннен ол монастырларды таратып, әлі де католик халқының басым көпшілігінің қарсылығын туғызды. Генридің ұлы Эдуард VI (1547–1553) тұсында Англия шіркеуі католицизмнің көптеген қалдықтарымен қатаң протестанттық ұйымға айналды. Эдуардтың орнын Генрих VIII мен Екатеринаның қызы, оның жартылай қарындасы Мэри I (1553–1558) басқарды. Ол католик болған және Англиядағы шіркеуді Киелі Тақтың құрамына қайтарды. Мэри өзінің саясатын екі жағымсыз іс-әрекетімен атамды: ол өзінің туған ағасы, Испания королі Филипп II-ге үйленді, онда инквизиция жалғасты, және 300 протестантты өртеуге берді, соның салдарынан көптеген ағылшындар католиктікті шетелдік күштердің араласуымен және діни қуғын-сүргінмен байланыстырды. Мэридің орнын протестант әпкесі Елизавета I (1558–1603) басқарды, ол Римнен тағы да бөлініп, католицизмді жойды. Елизавета мен кейінгі протестант монархтары жүздеген католик діни қызметкерлері мен мирянның дарға асылуына және денелерін қиып өлтіруге бұйрық берді. Бұл және оның күмәнді заңдылығы – ол Генрих VIII мен Энн Болейннің қызы болғандықтан – католик державаларының оны патшайым деп мойындамауына және оның келесі туысы, католик Мария, Шотландия патшайымына, басымдық беруіне әкелді. Елизаветаның билігі кезінде католиктік көтерілістер болды, мысалы, Солтүстік көтерілісі (1569), сондай-ақ Ридольфи заговоры (1571) немесе Бэбингтон заговоры (1586), екеуі де Елизаветаны өлтіруді және оны Мариямен ауыстыруды көздеді. Үш папаның араласуы, папалық бұйрық арқылы, оның кейіннен тоқтатылуы мен қайта орнатылуы, ағылшын католиктерінің адалдығына күдік тудырды. Бэбингтон заговорынан кейін 1587 жылы Марияның басы кесілді. Бұл және Елизаветаның испандық Нидерландтағы голландтық көтерілісін қолдауы, Испанияның Филипп II-нің испандық Армадамен (1588) басып кіруге тырысуына себеп болды. Бұл католиктік діннің шетелдік элемент екенін көрсететін әсерді күшейтті, ал Армаданың сәтсіздігі, негізінен қолайсыз ауа райына байланысты, көптеген ағылшындарды Құдайдың протестантизмді қолдайтынына сендірді. 1605 жылы оқ-дәрі заговоры ашылғаннан кейін католиктерге қарсы сезім жаңа биікке көтерілді. Католиктер парламенттің ашылуы кезінде корольді де, парламентті де жарылтып, корольдің протестанттық режимін құлатуға тырысты. Алайда, жарылғыш заттарды басқаратын Гай Фокс, оқиғадан бір күн бұрын ұсталды және жоспар орындалуына жол берілмеді. Заговордың ауқымы – егер ол сәтті болғанда, көптеген жетекші үкіметтік тұлғалар бір соққымен өлтірілген болар еді – көптеген ағылшындарды католиктердің өздерінің мақсатына жету үшін ешқандай құралдан тайынбайтынына сендірді, соның салдарынан католиктік заговорлар туралы айыптаулар сенімдірек болды.

The fictitious Popish Plot must be understood against the background of the English Reformation and the subsequent development of a strong anti Catholic sentiment among the mostly Protestant population of England. The English Reformation began in 1533, when King Henry VIII (1509–1547) sought an annulment of his marriage to Catherine of Aragon to marry Anne Boleyn. As the Pope would not grant this, Henry broke away from Rome and took control of the Church in England. Later, he had the monasteries dissolved, causing opposition in the still largely Catholic nation. Under Henry's son Edward VI (1547–1553), the Church of England was transformed into a strictly Protestant body, with many remnants of Catholicism suppressed. Edward was succeeded by his half sister Mary I of England (1553–1558), daughter of Henry VIII and Catherine. She was a Catholic and returned the Church in England to union with the Holy See. Mary tainted her policy with two unpopular actions: she married her cousin, King Philip II of Spain, where the Inquisition continued, and had 300 Protestants burned at the stake, causing many Englishmen to associate Catholicism with the involvement of foreign powers and religious persecution. Mary was succeeded by her Protestant half sister, Elizabeth I (1558–1603), who again broke away from Rome and suppressed Catholicism. Elizabeth and later Protestant monarchs caused to be hanged and mutilated hundreds of Catholic priests and laymen. This, and her dubious legitimacy – she was the daughter of Henry VIII and Anne Boleyn – led to Catholic powers not recognising her as queen and favouring her next relative, the Catholic Mary, Queen of Scots. Elizabeth's reign saw Catholic rebellions like the Rising of the North (1569) as well as plots like the Ridolfi Plot (1571) or the Babington Plot (1586), both intending to kill Elizabeth and replace her with Mary with the help of a Spanish invasion. Three popes' interventions, in a papal bull with its subsequent suspension and reimposition, gave grounds to suspect English Catholics' loyalty. Following the Babington Plot, Mary was beheaded in 1587. This – and Elizabeth's support of the Dutch Revolt in the Spanish Netherlands – triggered Philip II of Spain's attempted invasion with the Spanish Armada (1588). This reinforced the impression that Catholicism was a foreign element, while the Armada's failure, largely due to unfavourable weather, convinced many Englishmen that God was supportive of Protestantism. Anti Catholic sentiment reached new heights in 1605 after the Gunpowder Plot was discovered. Catholic plotters attempted to topple the Protestant regime of King James I by blowing up both King and parliament during the state opening of parliament. However, Guy Fawkes, who was in charge of the explosives, was discovered the night before and the attempt thwarted. The magnitude of the plot – had it succeeded most leading government figures would have been killed in one stroke – convinced many Englishmen that Catholics were devious conspirators who would stop at nothing to have their way, thus making allegations about Catholic plots more believable.

XVII ғасырдағы католикке қарсылық

Католиктерге қарсы сезім Англияның келесі онжылдықтардағы оқиғаларды қабылдауында тұрақты фактор болды: Отыз жылдық соғыс (1618–1648) католик Габсбургтардың неміс протестанттығын жоюға жасаған әрекет ретінде қарастырылды. Алғашқы Стюарт патшалары тұсында католиктік құйрықтарға қатысты қорқыныш кеңінен тарады, ал Карл I-нің саясаты, әсіресе оның шіркеу саясаты, жоғары шіркеу бағытында болды, бұл католиктікке жақын саясат ретінде қарастырылды және Карлдің католик патшайымы Генриетта Мария Франция бастаған католиктік құйрықтардың нәтижесі болуы мүмкін еді. Бұл, 1641 жылы Ирландиядағы католиктер жасаған қиянаттар туралы хабарлармен бірге, Англия азаматтық соғысына (1642–1649) әкеп соқты, ол монархияның жойылуына және пуритандық биліктің он жылдық мерзіміне алып келді. Бұл билік протестантизмнің көптеген түрлеріне діни төзімділікті ұсынды, бірақ католиктерге емес. 1660 жылы король Чарльз II-нің қайта орнатуымен монархия, Англия шіркеуінен тыс барлық діни қарсыластарға, яғни оларға қарсы реакция келтірді. Нәтижесінде католиктер халық тарапынан жек көрініш пен заңдық кемсітушілікке ұшырады. Чарльз II билік еткен кезеңде католиктерге қарсы гистерия жеңілдеп, Лондонның Ұлы обасы (1665) және Лондонның Ұлы өрті (1666) сияқты апаттарды көрді. Соңғысынан кейін өрт сөндіру туралы әңгімелер мен насихаттар тарады, католиктер, әсіресе иезуиттер кінәлі деп танылды. Кеньон былай деп атап көрсетеді: «Ковентриде қала тұрғындары папистер көтеріліп, олардың тамақтарын кесіп тастауды жоспарлап отыр деген ойға толы болды. Бүкіл елде үрей тудыру ықтимал болды, ал Лондоннан ауылға ағылып келген үйсіз босқындар 1678 және 1679 жылдары таныс болатын оқиғаларды өздерімен бірге әкелді». Католиктерге қарсы сезім корольдің діни адалдығына күмән тудырғандықтан күшейді, ол Португалияның католик ханшайымы Екатерина Браганцаға үйленді және сол кездегі Еуропадағы жетекші католик державасы Франциямен, протестанттық Нидерландыға қарсы одақ құрды. Сонымен қатар, Карлдың інісі және мұрагері Йорк герцогы Джеймс католицизмді қабылдады, бірақ ағасы бұл мәселе бойынша ешқандай жариялау жасауға тыйым салды. 1672 жылы Чарльз католиктерге және басқа да діни қарсыластарға қарсы барлық жазалау заңдарын тоқтата тұрып, Патшалық кешірім туралы жарлық шығарды. Бұл Англиядағы католиктердің ықпалының артуынан қорқып, 1670 жылдары парламентпен қақтығысқа әкелді. 1677 жылдың желтоқсан айында анонимді памфлет (мүмкін Эндрю Марвелл жазған) Лондонда Папа Англияның заңды үкіметін өзгертуді жоспарлап отыр деген алаңдауды тудырды. 1682 жылы Фрэнсис Барлоу «Попш Сюжеті» және Оутс туралы комикстің суретін жасады, оны «Жаман тозақтық Попш Сюжетінің шындығы» деп атады.

Anti Catholic sentiment was a constant factor in how England perceived the events of the following decades: the Thirty Years War (1618–1648) was seen as an attempt by the Catholic Habsburgs to exterminate German Protestantism. Under the early Stuart Kings, fears of Catholic conspiracies were rampant and the policies of Charles I – especially his church policies, which had a decidedly high church bent – were seen as pro Catholic and likely induced by a Catholic conspiracy headed by Charles' Catholic queen, Henrietta Maria of France. This, together with accounts of Catholic atrocities in Ireland in 1641, triggered the English Civil War (1642–1649), which led to the abolition of the monarchy and a decade of Puritan rule, which espoused religious tolerance for most forms of Protestantism but not for Catholicism. The restoration of the monarchy in 1660 under King Charles II brought with it a reaction against all religious dissenters, i. e. all outside the established Church of England. As a result, Catholics felt popular hostility and legal discrimination. Anti Catholic hysteria flared up lightly during the reign of Charles II, which saw various disasters such as the Great Plague of London (1665) and the Great Fire of London (1666). After the latter, rumours and propaganda floated around about arson, with Catholics and especially Jesuits as the first to be blamed. Kenyon remarks, "At Coventry, the townspeople were possessed by the idea that the papists were about to rise and cut their throats A nationwide panic seemed likely, and as homeless refugees poured out from London into the countryside, they took with them stories of a kind which were to be familiar enough in 1678 and 1679." Anti Catholicism was fueled by doubts about the religious allegiance of the King, who had married a Portuguese Catholic princess, Catherine of Braganza, and formed an alliance with France, then the leading Catholic power in Europe, against the Protestant Netherlands. Furthermore, Charles' brother and heir presumptive, James, Duke of York, had embraced Catholicism, although his brother forbade him to make any public announcement on the subject. In 1672, Charles issued the Royal Declaration of Indulgence, in which he suspended all penal laws against Catholics and other religious dissenters. This resulted in growing fears by Protestants of increasing Catholic influence in England and led to conflict with parliament during the 1670s. In December 1677 an anonymous pamphlet (possibly by Andrew Marvell) spread alarm in London by suggesting that the Pope planned to change the lawful government of England. In 1682, Francis Barlow made a comic strip about the Popish Plot and Oates titled A True Narrative of the Horrid Hellish Popish Plot.

Басталуы

Попиш заговоры өте ерекше жолмен ашылды. Оутс пен католик дініне фанатикалық қарсылық білдірген (көпшілік оны ақылдан безген деп есептеді) Израиль Тонге, католик шіркеуінің билігі Карл II-нің өлтірілуін мақұлдады деген айыптамалармен толған үлкен қолжазба жазды. Бұл міндетті Англиядағы иезуиттер орындауға тиіс болды. Қолжазбада осы қастандыққа қатысы бар деген күдікпен 100-ге жуық иезуит пен олардың жақтастарының есімдері тізілген; алайда, құжаттағы ешбір мәлімдеме шындыққа сай емес екені дәлелденбеді. Оутс қолжазбаның бір данасын Тонге тұрып жатқан дәрігер сэр Ричард Баркердің үйінің галереясындағы қабырғаға жасырды. Келесі күні Тонге қолжазбаны тауып алғанын айтып, оны танысы Кристофер Кирбиге көрсетті. Кирби – химик және Чарльздың ғылыми тәжірибелеріндегі бұрынғы көмекшісі болды, ал Чарльз өзінің халыққа жақындығымен мақтанатын. 1678 жылдың 13 тамызында Чарльз Сент-Джеймс паркінде серуендеп бара жатқанда, химик оған қастандық туралы хабарлады. Чарльз бұл жайтқа мән бермеді, бірақ Кирби патшаны өлтіруді жоспарлаған қаскөйлердің есімдерін білетінін және егер бұл орындалмаса, патшайымның дәрігері сэр Джордж Уэйкмен оны уландыратынын мәлімдеді. Патша дәлелдерді талап еткенде, химик Тонгені әкелуді ұсынды, ол бұл мәселені жеке білетінін айтты. Патша сол күні кешке Кирби мен Тонгені қабылдауға келісті, оларға қысқа ғана аудиенция берді. Осы сәтте ол күмәнмен қарады, бірақ қандай да бір қастандық болуы мүмкін деген мүмкіндікті толығымен жоққа шығаруға дайын емес еді (әйтпесе, Кенионның пікірінше, ол бұл екі беймәлім адамды жеке қабылдамас еді). Чарльз Кирбиге Тонгені Томас Осборнға, лорд Денбиге, лорд жоғары қазынашыға, патшаның ең ықпалды министріне таныстыруды тапсырды. Содан кейін Тонге Денбиге қолжазбаны өзі тапқанын, бірақ оның авторын білмейтінін айтып жалған мәлімдеме жасады.

Тергеулер

Кеньон атап өткендей, үкімет корольдің өміріне немесе денсаулығына қауіп төндіретін ең кішкентай да белгіге салған мән берді. Бұрынғы көктемде Ньюкасл қаласындағы бір үй шаруасы, Мемлекеттік хатшының алдында, тек "патшаның жаман мысалы үшін мен сияқты көптеген жақсы және адал әйелдердің қарғысына ұшырайды" дегені үшін тергелді. Дэнби, құйрықшылдардың құрылысына сенгендей, патшаға тергеу жүргізуді ұсынды. Карл II бұл өтінішті қабылдамады, барлық жағдайдың абсурд екенін мәлімдеді. Ол Дэнбиге оқиғаны құпия ұстап, патшаны өлтіру туралы ойды адамдардың санасына енгізбеуді бұйырды. Бірақ бұл қолжазба туралы хабар Йорк герцогына жетіп, ол мәселені тергеуді талап етті. Тіпті Чарльз көптеген айыптаулардың бар екенін мойындады, олардың ешқайсысы рас емес деп сенімді айта алмады және мәжбүрлі түрде келісім берді. Тергеу кезінде Оутстың есімі айтылды. Бастапқыда патша Оутстың жалғаншы екеніне сенді, ал Оутс Испания регенті, Дон Джон Австриямен кездескенімді айту арқылы жағдайды нашарлатты. 1656 жылы Брюссельде Дон Джонмен кездескен патшаның сұрақтарына жауап бергенде, Оутстың оның сыртқы түрін білмейтіні анық болды. Король француз елшісі Поль Барилонмен ұзақ және ашық әңгімелесті, онда ол құрылыста шындық жоқ екеніне және Оутстың "жаман адам" екеніне сендірді, бірақ қазір тергеу жүргізілуі керек деп ойлады, әсіресе Парламент қайта жиналуға жақын болғандықтан. 6 қыркүйекте Оутс патша алдында куәлік беруге ант беру үшін судья сэр Эдмунд Берри Годфриге шақырылды. Оутс 1678 жылғы 24 сәуірде Лондонның Странд ауданындағы "Ақ жылқы" тавернасында өткен иезуиттердің жиынына қатысқанын мәлімдеді. Оутстың сөзіне қарағанда, бұл жиынның мақсаты Карл II-ні өлтіруді талқылау болды. Жиында ирландтық қарақшылармен пышақтау, екі иезуит сарбазымен ату немесе королеваның дәрігері сэр Джордж Уэйкменмен улану сияқты әртүрлі әдістер талқыланды. Оутс пен Тонге сол айдың соңында құпия кеңеске әкелінді, Кеңес Оутсты бірнеше сағат бойы тексерді; Тонге, әдетте ақылдан безген деп есептелді, оған күлді, бірақ Оутс Кеңеске жақсы әсер етті. 28 қыркүйекте Оутс католик діни ордендерінің әртүрлі мүшелеріне қарсы 43 айыптама қойды, оның ішінде 541 иезуит және көптеген католик дворяндары болды. Ол Джордж Уэйкмен мен Йорк герцогинясы Мэридің хатшысы Эдвард Колманды патшаны өлтіруді жоспарлауда айыптады. Колманның француз иезуиті, Людовик XIV-нің мойындаушысы Фр Ферьермен хат алмасқандығы анықталды, онда ол қазіргі парламентті тарату және оны жаңа, французға жақын парламентпен алмастыру туралы жоспарларын баяндады; осы ашылудан кейін ол мемлекетке қарсы қылмыс жасағаны үшін өлім жазасына кесілді. Уэйкмен кейіннен ақталды. Оутстың жағымсыз беделіне қарамастан, кеңесшілер оның сенімділігіне, егжей-тегжейлі түсінуіне және керемет жадына таң қалды. Оутс өзінің жасағанына күдік тудырған, белгілі діни қызметкерлердің жазған деп есептелетін бес хатты көрсеткенде, оның көзқарасы өзгерді. Бұл Кеңеске "таң қалдырды" және олар құрылысқа көбірек сенім арта бастады; Оутстың хаттарды тану қабілеті оның оларды жалған жасағанын азайтады. Оутс тағы доктор Уильям Фогарти, Дублин архиепископы Питер Талбот, Сэмюэл Пепис және 1-ші барон Беласиз Джонды айыптады. Тізім 81 айыптамаға дейін жетті. Оутс әскер тобын жинап, иезуиттерді ұстап ала бастады.

As Kenyon points out, the government took seriously even the remotest hint of a threat to the King's life or well being – in the previous spring a Newcastle housewife had been investigated by the Secretary of State simply for saying that "the King gets the curse of many good and faithful wives such as myself for his bad example". Danby, who seems to have believed in the Plot, advised the King to order an investigation. Charles II denied the request, maintaining that the entire affair was absurd. He told Danby to keep the events secret so as not to put the idea of regicide into people's minds. However, word of the manuscript spread to the Duke of York, who publicly called for an investigation into the matter. Even Charles admitted that given the sheer number of allegations, he could not say positively that none of them was true, and reluctantly agreed. During the investigation, Oates' name arose. From the first, the King was convinced that Oates was a liar, and Oates did not help his case by claiming to have met the regent of Spain, Don John of Austria. Questioned by the King, who had met Don John in Brussels in 1656, it became obvious that Oates had no idea what he looked like. The King had a long and frank talk with Paul Barillon, the French ambassador, in which he made it clear that he did not believe that there was a word of truth in the plot, and that Oates was "a wicked man"; but that by now he had come round to the view that there must be an investigation, particularly with Parliament about to reassemble. On 6 September Oates was summoned before the magistrate Sir Edmund Berry Godfrey to swear an oath prior to his testimony before the King. Oates claimed he had been at a Jesuit meeting held at the White Horse Tavern in the Strand, London, on April 24, 1678. According to Oates, the purpose of that meeting was to discuss the assassination of Charles II. The meeting discussed a variety of methods which included: stabbing by Irish ruffians, shooting by two Jesuit soldiers, or poisoning by the Queen's physician, Sir George Wakeman. Oates and Tonge were brought before the Privy Council later that month, and the Council interrogated Oates for several hours; Tonge, who was generally believed to be mad, was simply laughed at, but Oates made a much better impression on the Council. On 28 September Oates made 43 allegations against various members of Catholic religious orders – including 541 Jesuits – and numerous Catholic nobles. He accused Sir George Wakeman and Edward Colman, the secretary to Mary of Modena Duchess of York, of planning the assassination. Colman was found to have corresponded with the French Jesuit Fr Ferrier, confessor to Louis XIV, outlining his grandiose schemes for obtaining a dissolution of the present Parliament, in the hope of its replacement by a new and pro French Parliament; in the wake of this revelation he was condemned to death for treason. Wakeman was later acquitted. Despite Oates' unsavoury reputation, the councillors were impressed by his confidence, his grasp of detail and his remarkable memory. A turning point came when he was shown five letters, supposedly written by well known priests and giving details of the plot, which he was suspected of forging: Oates "at a single glance" named each of the alleged authors. At this the Council were "amazed" and began to give much greater credence to the plot; apparently it did not occur to them that Oates' ability to recognise the letters made it more likely, rather than less, that he had forged them. Others Oates accused included Dr. William Fogarty, Archbishop Peter Talbot of Dublin, Samuel Pepys and John Belasyse, 1st Baron Belasyse. The list grew to 81 accusations. Oates was given a squad of soldiers and he began to round up Jesuits.

Годфридің өлтірілуі

Бұл айыптаулар, Оутс өзінің алғашқы куәліктерін берген, протестантизмді қатты қолдаған судья сэр Эдмунд Берри Годфринің өлтірілуіне дейін көпке сенімсіздік тудырды. Ол 1678 жылғы 12 қазанда жоғалып кетті, 17 қазанда мүжілген денесі табылды, ал оның өлтірілуіне кінәліні табуға жасалған әрекеттер сәтсіз аяқталды, бұл протестант халқын қыжырлата түсті. Ол өз қылышымен мойнынан тілініп өлтірілген. Оның көптеген жақтастары қазаға католиктерді кінәлады. Кеньон былай деп мәлімдеді: "Келесі күні, 18-і, Джеймс Вильгельм Ораньеге Годфридің өлімі "қатоликтерге таңылған" екенін жазды, тіпті ол, ең шыншыл адам болмаса да, "осының бәрі бірге парламентте үлкен дау-жанжал тудырады" деп қорқыды". Лордтар Карл патшадан Лондон төңірегіндегі барлық католиктерді қуғынға салуды сұрады, және Шарль 1678 жылғы 30 қазанда оған рұқсат берді, бірақ бұл тым кеш болды, өйткені Лондон қазірдің өзінде үрейге толы еді, және бұл оқиға "Годфридің күзі" деп ұзақ уақыт бойы есте қалды. Оутс Годфридің өлтірілуін заговордың рас екенін дәлелдеу үшін пайдаланды. Годфридің өлтірілуі және Эдвард Коулменнің хаттарының табылуы Оутс пен одан кейін келген басқа да жалтақтардың өтіріктеріне нақты негіз болды. Оутс 1678 жылғы 23 қазанда Лордтар палатасы мен Халық палатасының алдында куәлік беруге шақырылды. Ол иезуиттердің Бас басшысы қол қойған бірнеше келісімшарттарды көргенін айтты. Бұл келісімшарттарда католик жақтастарынан құралған әскерді басқаруға, Карл II-ні өлтіруге және католик монархиясын орнатуға офицерлер тағайындалған. Бүгінгі күнге дейін Сэр Эдмунд Годфриді кім өлтіргені белгісіз, және көптеген тарихшылар бұл құпияны шеше алмайтындай қиын деп санайды. Оутстың әріптесі Уильям Бедло күмісші Майлз Прансты айыптады, ол өз кезегінде 1679 жылғы ақпанда сотталған, айыпталған және жазаланған үш жұмысшыны – Берри, Грин және Хиллді атады; бірақ олардың мүлдем кінәсіз екені тез анықталды, және Пранс, азаптауға ұшырағаннан кейін, оларды тек өзінің бостандығын алу үшін атады (Кеньон оның жеке өшпенділікке ұшыраған адамдарды таңдаған болуы мүмкін екенін, немесе оның есіне бірінші келген католик таныстары осылар болған болуы мүмкін екенін ұсынады).

The allegations gained little credence until the murder of Sir Edmund Berry Godfrey, a magistrate and strong supporter of Protestantism, to whom Oates had made his first depositions. His disappearance on 12 October 1678, the finding of his mutilated body on 17 October, and the subsequent failure to solve his murder sent the Protestant population into an uproar. He had been strangled and run through with his own sword. Many of his supporters blamed the murder on Catholics. As Kenyon commented, "Next day, the 18th, James wrote to William of Orange that Godfrey's death was already 'laid against the Catholics', and even he, never the most realistic of men, feared that 'all these things happening together will cause a great flame in the Parliament'." The Lords asked King Charles to banish all Catholics from a radius of around London, which Charles granted on 30 October 1678, but it was too late because London was already in a panic, which was long remembered as "Godfrey's autumn". Oates seized on Godfrey's murder as proof that the plot was true. The murder of Godfrey and the discovery of Edward Coleman's letters provided a solid basis of facts for the lies of Oates and the other informers who followed him. Oates was called to testify before the House of Lords and the House of Commons on 23 October 1678. He testified that he had seen a number of contracts signed by the Superior General of the Jesuits. The contracts appointed officers that would command an army of Catholic supporters to kill Charles II and establish a Catholic monarch. To this day, no one is certain who killed Sir Edmund Godfrey, and most historians regard the mystery as insoluble. Oates' associate William Bedloe denounced the silversmith Miles Prance, who in turn named three working men, Berry, Green and Hill, who were tried, convicted and executed in February 1679; but it rapidly became clear that they were completely innocent, and that Prance, who had been subjected to torture, named them simply to gain his freedom (Kenyon suggests that he may have chosen men against whom he had a personal grudge, or he may simply have chosen them because they were the first Catholic acquaintances of his who came to mind).

Парламент алдындағы жоспар

Патша Шарль наразылықты білген соң Лондонға оралып, Парламент шақырды. Ол Оутстың айыптауларына көңілі толмады, бірақ Парламент пен халық пікірі оны тергеу тапсыруға мәжбүр етті. Парламент бұл қастандыққа шын сеніп, "Бұл палата корольді тағайындау және өлтіру үшін католик диссиденттері ойластырып, іске асырған қылмысты және тозақтық қастандық болған және әлі де бар деп санайды" деп жариялады. Тонге 1678 жылғы 25 қазанда куәлік беруге шақырылды, онда ол Ұлы өрт туралы және кейін басқа ұқсас қастандық туралы куәліктер берді. 1 қарашада екі палата француз, Шокудың, жақын жердегі үйде ұнтақ сақтап жүргенін анықтады. Бұл жағдай үлкен қорқыныш туғызды, бірақ ол патшаның фейерверк жасаушысы екені белгілі болды.

Бес католик иелерінің соты

Оутс батыл әрекет етіп, бес католик лордыны (Уильям Герберт, 1-ші Пауис маркизі, Уильям Говард, 1-ші Стаффорд виконты, Генри Арунделл, 3-ші Вардур бароны Арунделл, Уильям Петре, 4-ші Петре бароны және Джон Беласиз, 1-ші Беласиз бароны) құлқынға қатысқан деп айыптады. Король бұл айыптауларды абсурд деп есептеді, Беласиздің подаграмен ауырғандықтан, тік тұруға шамасы келмейтінін, ал 25 жылдан бері қарым-қатынасы болмаған Арунделл мен Стаффордтың бірігіп сөз құрастыруы мүмкін емес екенін атап өтті; бірақ Энтони Эшли Купер, 1-ші Шафтсбери графы лордтарды тұтқындап, 25 қазан күні Тауэрге жіберді. Католиктерге қарсы толқынды пайдаланып, Шафтсбери корольдің інісі Джеймсті патшалық мұрагерліктен шеттетуді талап етті, бұл Шеттету дағдарысына әкелді. 1678 жылдың 5 қарашасында халық Гай Фокстің емес, Рим папасының бейнесін өртеді. Жыл соңында парламент екінші Тест заңын қабылдады, ол католиктерді екі палатаның құрамына кіруден шеттетуді (бұл заң 1829 жылға дейін күшін жоймады). 1678 жылдың 1 қарашасында Халықтар палатасы «бес католик лордына» қарсы импичмент процесін бастауды шешті. 23 қарашада Лордтар комитеті Арунделлдің барлық құжаттарын тәркілеп, қарап шықты; 3 желтоқсанда бес теңеуге қарсы мемлекеттік қасақаналық айыбы қойылды; 5 желтоқсанда Халықтар палатасы Арунделлдің импичментін жариялады. Бір айдан кейін Парламент таратылды, ал сот процесі тоқтап қалды. 1679 жылдың наурыз айында екі палата да Парламентті тарату импичмент туралы ұсыныстарды жарамсыз деп таба алмады. 1679 жылдың 10 сәуірінде Арунделл мен оның үш серігі (Беласиз ауру болғандықтан қатыса алмады) импичмент айыптамаларына қарсы шағымдану үшін Лордтар палатасына әкелінді. Арунделл айыптаудың белгісіздігіне наразылық білдіріп, оларды «нақты анықтыққа келтіруді» өтінді, бірақ 24 сәуірде бұл шағым заңсыз деп танылды, ал 26 сәуірде тұтқындар тағы да Лордтар палатасына әкелінді және шағымдарын өзгертуге бұйрық берілді. Арунделл өзін кінәсіз деп жариялады. Импичмент соты 13 мамырға белгіленді, бірақ екі палата арасындағы процедуралық мәселелер бойынша даулар және капиталдық сотта судья ретінде епископтарды қабылдаудың заңдылығы, содан кейін Парламентті тарату оның басталуын 1680 жылдың 30 қарашасына дейін кешіктірді. Сол күні Лорд Стаффордқа қарсы іс жүргізу туралы шешім қабылданды, ол 7 желтоқсанда өлім жазасына кесілді және 29 желтоқсанда бас кесілді. Оның соты басқа құлқын істерімен салыстырғанда, ақылға қонымды болды, бірақ сол кездегі мемлекеттік қасақаналық істерінде қорғаушының болмауы өлімге әкелетін кемшілік болды (бұл 1695 жылы түзетілді), және Оутстің беделі күрт төмендегенімен, басты айыптау куәгерлері Тербервилл мен Дугдейлдің куәліктері тіпті Джон Эвелин сияқты әділ бақылаушыларға да сенімді көрінді. Адвокаттың қызметін алудан бас тартқан Стаффорд Тьюбервиллдің куәлігіндегі бірнеше қайшылықтарды пайдалана алмады, оларды жақсы адвокат клиентінің пайдасына айналдыруы мүмкін еді. 30 желтоқсанда Арунделл мен оның үш серігіне қарсы дәлелдер дайын болуға бұйрық берілді, бірақ олардың ашық сот процесі тоқтатылды. Шын мәнінде, Уильям Бедлоның өлімі айыптауды қиын жағдайға түсірді, өйткені мемлекеттік қасақаналық жасады деп айыпталған адамға арналған бір қорғау, яғни ашық мемлекеттік қасақаналық актісіне екі куәгер болуы керек, қатаң сақталды, және тек Оутс қалған лордтарға қарсы нақты дәлелдер бар деп мәлімдеді. Лорд Петре 1683 жылы Тауэрде қайтыс болды. Оның серіктері 1684 жылдың 12 ақпанына дейін сол жерде қалды, содан кейін оларды босату туралы Корольдік сотқа шағым жасады. 1685 жылдың 21 мамырында Арунделл, Повис және Беласиз Лордтар палатасына айыптауларды жою туралы петициялар ұсынуға келді және келесі күні петициялар қабылданды. 1685 жылдың 1 маусымында оларға қарсы куәгерлердің жалған куәлік бергеніне байланысты олардың бостандығы ресми түрде қамтамасыз етілді, ал 4 маусымда Стаффордқа қарсы заң жобасы күшін жойды.

Oates became more daring and accused five Catholic lords (William Herbert, 1st Marquess of Powis, William Howard, 1st Viscount Stafford, Henry Arundell, 3rd Baron Arundell of Wardour, William Petre, 4th Baron Petre and John Belasyse, 1st Baron Belasyse) of involvement in the plot. The King dismissed the accusations as absurd, pointing out that Belasyse was so afflicted with gout that he could hardly stand, while Arundell and Stafford, who had not been on speaking terms for 25 years, were most unlikely to be intriguing together; but Anthony Ashley Cooper, 1st Earl of Shaftesbury had the lords arrested and sent to the Tower on 25 October 1678. Seizing upon the anti Catholic tide, Shaftesbury publicly demanded that the King's brother, James, be excluded from the royal succession, prompting the Exclusion crisis. On 5 November 1678, people burned effigies of the Pope instead of those of Guy Fawkes. At the end of the year, the parliament passed a bill, a second Test Act, excluding Catholics from membership of both Houses (a law not repealed until 1829). On 1 November 1678, the House of Commons resolved to proceed by impeachment against "the five popish lords". On 23 November all Arundell's papers were seized and examined by the Lords' committee; on 3 December the five peers were arraigned for high treason; and on 5 December the Commons announced the impeachment of Arundell. A month later Parliament was dissolved, and the proceedings were interrupted. In March 1679, it was resolved by both houses that the dissolution had not invalidated the motions for the impeachment. On 10 April 1679 Arundell and three of his companions (Belasyse was too ill to attend) were brought to the House of Lords to put in pleas against the articles of impeachment. Arundell complained of the uncertainty of the charges, and implored the peers to have them "reduced to competent certainty" but on 24 April this plea was voted irregular, and on 26 April the prisoners were again brought to the House of Lords and ordered to amend their pleas. Arundell replied by briefly declaring himself not guilty. The impeachment trial was fixed for 13 May, but a quarrel between the two houses as to points of procedure, and the legality of admitting the bishops as judges in a capital trial, followed by a dissolution, delayed its commencement until 30 November 1680. On that day it was decided to proceed first against Lord Stafford, who was condemned to death on 7 December and beheaded on 29 December. His trial, compared to the other Plot trials, was reasonably fair, but as in all cases of alleged treason at that date the absence of defence counsel was a fatal handicap (this was finally remedied in 1695), and while Oates' credit had been seriously damaged, the evidence of the principal prosecution witnesses, Turberville and Dugdale, struck even fair minded observers like John Evelyn as being credible enough. Stafford, denied the services of counsel, failed to exploit several inconsistencies in Tuberville's testimony, which a good lawyer might have turned to his client's advantage. On 30 December, the evidence against Arundell and his three fellow prisoners was ordered to be in readiness, but their public proceedings stopped. In fact, the death of William Bedloe left the prosecution in serious difficulties, since one protection for a person accused of treason, that there must be two eyewitnesses to an overt act of treason, was observed scrupulously, and only Oates claimed to have any hard evidence against the remaining Lords. Lord Petre died in the Tower in 1683. His companions remained there until 12 February 1684 when an appeal to the Court of King's Bench to release them on bail was successful. On 21 May 1685 Arundell, Powis, and Belasyse came to the House of Lords to present petitions for the annulling of the charges and on the following day the petitions were granted. On 1 June 1685, their liberty was formally assured on the ground that the witnesses against them had perjured themselves, and on 4 June the bill of attainder against Stafford was reversed.

Хистерияның биіктігі

1678 жылғы 24 қарашада Оутс патшаның дәрігерімен бірігіп, патшаны улау жоспары жасап жатыр деп мәлімдеді және Лондон әлемiнiң жаман атты мүшесі "капитан" Уильям Бедлоның көмегін алды. Патша Оутсты жеке тергеп, көптеген қателіктер мен жалғандығын анықтады және оны тұтқындауға бұйрық берді. Алайда, бiрнеше күннен кейін конституциялық дағдарыс туындағандықтан Парламент Оутсты босатуға мәжбүр болды. Әрекетсiздiк жалғасты: Роджер Норт "тозақтың есігі ашылғандай" деп жазды. Әйелдер түнде қаладан шығуға мәжбүр болғанда, өздерімен қару алып жүретін. Үйлерде жасырын қару іздеу жұмыстары жүргiзiлдi, бiрақ маңызды нәтижелерге қол жеткiзiлмеді. Кейбір католик жесірлер қауіпсіздікке кепілдік беру үшін ағылшын жесірлеріне үйленуге тырысты. Халық палатасы екінші оқ-дәрілік қастандық күтiлiп, нәтижесіз тінтуден өттi. Католик деп күдіктенгендердің барлығы Лондоннан қуылды және қаладан он алты шақырым (16 км) қашықтықта болуына тыйым салынды. Жас католик банкирі Вильям Стейли патшаға қарсы мас күйінде қауіп төндірді; 10 күн ішінде ол сотталды, мемлекетке қарсы қастандық жасады деп айыпталды және өлім жазасына кесілді. Тыныш уақытта Стейлидің осындай әрекеті оны жеңіл жазаға тартуға әкелген болар еді. Оутс өз кезегінде Уайтхолл сарайында мемлекеттік пәтер және жылдық жәрдемақы алды. Көп ұзамай ол жаңа айыптаулармен шықты, патшаны күміс оқтармен атуды жоспарлап отырғандарын, осылайша жараның жазылуына мүмкіндік бермейтінін мәлімдеді. Халық өз еркімен әңгімелер құрастырды, оның ішінде Халық палатасының жанынан қазу дыбысы естілгені және Пурбек аралына француз әскерінің шабуыл жасауы туралы қауесеттер тарады. Оутс пен Бедлоның көрсетмелері басқа да ақпарат берушілермен толықтырылды; Томас Дэнжерфилд сияқтылары бұрынғы қылмыскерлер болса, Стивен Дагдейл, Роберт Дженсон және Эдвард Турбервилл сияқтылары жоғары әлеуметтік жағдайы бар адамдар едi, олар ашкөздік немесе кек алу ниетімен күнәсіз адамдарды жала жапты және олардың сенімді көрінетін көрсетмелері арқасында қастандыққа сенуге мүмкіндік туды. Дюгдейл әсіресе жақсы әсер қалдырды, тіпті патша да алғаш рет "осы қастандықта қандай да бір шындық болуы мүмкін" деп ойлады.

On 24 November 1678, Oates claimed the Queen was working with the King's physician to poison him and enlisted the aid of "Captain" William Bedloe, a notorious member of the London underworld. The King personally interrogated Oates, caught him out in a number of inaccuracies and lies, and ordered his arrest. However, a few days later, with the threat of constitutional crisis, Parliament forced the release of Oates. Hysteria continued: Roger North wrote that it was as though "the very Cabinet of Hell has been opened". Noblewomen carried firearms if they had to venture outdoors at night. Houses were searched for hidden guns, mostly without any significant result. Some Catholic widows tried to ensure their safety by marrying Anglican widowers. The House of Commons was searched – without result – in the expectation of a second Gunpowder Plot. Anyone even suspected of being Catholic was driven out of London and forbidden to be within ten miles (16 km) of the city. William Staley, a young Catholic banker, made a drunken threat against the King; within 10 days he was tried, convicted of plotting treason and executed. In calmer times, Staley's offence would probably have resulted in him being bound over, a mild punishment. Oates, for his part, received a state apartment in Whitehall and an annual allowance. He soon presented new allegations, claiming assassins intended to shoot the King with silver bullets so the wound would not heal. The public invented their own stories, including a tale that the sound of digging had been heard near the House of Commons and rumours of a French invasion on the Isle of Purbeck. The evidence of Oates and Bedloe was supplemented by other informers; some like Thomas Dangerfield, were notorious criminals, but others like Stephen Dugdale, Robert Jenison and Edward Turberville were men of good social standing who from motives of greed or revenge denounced innocent victims, and by their apparently plausible evidence made the Plot seem more credible. Dugdale in particular made such a good initial impression that even the King for the first time "began to think that there might be somewhat in the Plot".

Хистерияның төмендеуі

Алайда, қоғамдық пікір Оутсқа қарсы бұрыла бастады. Кенион атап көрсеткендей, өлім жазасына кесілгендердің барлығының кінәсіздігін қайта-қайта айтуы жұртшылық санасында қалыптасты. Лондоннан тыс жерлерде қайтыс болған дін қызметкерлерінің көбісі қоғамда сыйлы және танымал адамдар болды, ал олардың өлім жазасына кесілуіне жұртшылық кеңінен наразылық білдірді. Тіпті лорд Шафтсбери де өлім жазасына кесілгендерге өкініп, олардың отбасыларын білетін белгілі бір дін қызметкерлерін жасырын түрде босатуға бұйрық берді. Йоркширде ("Барнбоу қастандығы") соғыс салушылық айыптаулары, онда сэр Томас Гаскойн сияқты көрнекті католиктер "Қанды құпия серт"ке қол қойды деп айыпталды, сәтсіз аяқталды, себебі олардың протестант көршілері (қазылар алқасында отырғандар) оларды айыптаудан бас тартты. 1681 жылы Вестминстердегі үлкен қазылар алқасы сэр Джон Фицджеральдқа қарсы жасалған қастандық айыптауын қабылдамады. Соттар біртіндеп бейтараптылық таныта бастады, католиктің Англияны ескі дінге қайтаруға шақыруы немесе діни мекемелерге қаржылай көмек көрсетуі мемлекетке қарсы қылмыс емес екенін шешті (екіншісі қылмыстық құқық бұзушылық болғанмен, мемлекетке қарсы емес еді). Бұл қастандық туралы әңгімелер Ирландияда, екі католик архиепискобы Планкетт пен Талботтың басты құрбандары болған жерде, кеңінен таралды, бірақ Шотландияда емес. Кемінде жиырма екі кінәсіз адамды өлім жазасына кескеннен кейін (соңғысы 1681 жылдың 1 шілдесінде Арманың католик архиепискобы Оливер Планкетт болды), Бас судья Уильям Скрогс адамдарды кінәсіз деп жариялауға кірісті, ал король қарсы шараларды ойластыруға мәжбүр болды. Діни айырмашылықтарға төзімділікпен қараған және мейірімділікке бейім болған король, өзінің бұрынғы қарсыластарының көпшілігін 1660 жылы кешіргенін еске алып, оның халқының бұрын оның мейіріміне шағымдануға себебі болмағандығын айтты. Сэр Джордж Уэйкменді және онымен бірге сотталған бірнеше дін қызметкерін соттағанда Скрогс қазылар алқасына олардың барлығын ақтауға бұйрық берді, ал жұртшылықтың наразылығына қарамастан, король Скрогстың әрекетін мақұлдады. 1681 жылдың 31 тамызында Оутске Уайтхоллдегі пәтерінен кетуге бұйрық берілді, бірақ ол мойынсұнбады және тіпті король мен Йорк герцогын айыптады. Ол мемлекетке қарсы қызмет еткені үшін тұтқындалып, 100 000 фунт айыппұл төлеп, түрмеге қамалды. 1685 жылы II Джеймс таққа отырғанда Оутсті екі рет жалған куәлік беруде айыптады. Оны соттаушылар алқасының төрағасы Джордж Джеффрис, 1-ші барон Джеффрис болды, ол сот процесін Оутстің ақталуға үміт қалдырмайтын етіп жүргізді, ал қазылар алқасы күтілген кінәлі үкімді шығарды. Жалған куәлік беру үшін өлім жазасы қарастырылмағандықтан Оутске діни киімдерінен айырылып, Лондонды екі рет қамшылап, өмір бойы түрмеге қамалып, жыл сайын ұяттау жазасы берілді (жазалар соншалықты қатал болғандықтан Джеффрис Оутсті жаман күтіммен өлтіруге тырысып жатыр деген пікірлер айтылды). Оутс келесі үш жыл түрмеде өткізді. 1689 жылы Вильгельм Оранский мен Мэри таққа отырғанда ол кешіріліп, жылына 260 фунт зейнетақы тағайындалды, бірақ оның беделі қалпына келмеді. Зейнетақы тоқтатылды, бірақ 1698 жылы қайта жаңартылып, жылына 300 фунтқа дейін арттырылды. Оутс 1705 жылдың 12 немесе 13 шілдесінде қайтыс болды, оны бір кезде батыр деп атаған жұртшылық мүлдем ұмытты. Басқа хабаршылардың ішінде II Джеймс тек Майлз Прансқа жалған куәлік бергені үшін айыппұл салды, себебі ол католик болған және азаптау қорқынышымен хабар беруге мәжбүр болған. Томас Дэнджерфилд Оутс сияқты қатал жазаға ұшырады; ол алғашқы жазалаудан қайтып келгеннен кейін, оның көзіне келген жарақаттан кейін адвокат Роберт Фрэнсиспен болған жанжалдан кейін қайтыс болды. Бедло, Турбервилл және Дугдейлдің барлығы да қастандық әлі де ресми түрде шындық деп есептелген кезде табиғи себептерден қайтыс болды.

However, public opinion began to turn against Oates. As Kenyon points out, the steady protestations of innocence by all of those who were executed eventually took hold in the public mind. Outside London, the priests who died were almost all venerable and popular members of the community, and there was widespread public horror at their executions. Even Lord Shaftesbury came to regret the executions and is said to have quietly ordered the release of particular priests, whose families he knew. Accusations of plotting in Yorkshire (the "Barnbow Plot"), where prominent local Catholics like Sir Thomas Gascoigne, 2nd Baronet were accused of signing "the Bloody Oath of Secrecy", were unsuccessful because their Protestant neighbours (who sat on the juries) refused to convict them. A grand jury at Westminster rejected the plotting charge against Sir John Fitzgerald, 2nd Baronet in 1681. Judges gradually began to take a more impartial line, ruling that it was not treason for a Catholic to advocate the conversion of England to the old faith, nor to give financial support to religious houses (the latter was a criminal offence, just not treason). The supposed plot gained some credence in Ireland, where the two Catholic Archbishops, Plunkett and Talbot, were the principal victims, but not in Scotland. Having had at least twenty two innocent men executed (the last being Oliver Plunkett, the Catholic Archbishop of Armagh on 1 July 1681), Chief Justice William Scroggs began to declare people innocent and the King began to devise countermeasures. The King, who was notably tolerant of religious differences and generally inclined to clemency, was embittered at the number of innocent men he had been forced to condemn; possibly thinking of the Act of Indemnity and Oblivion, under which he had pardoned many of his former opponents in 1660, he remarked that his people had never previously had cause to complain of his mercy. At the trial of Sir George Wakeman, and several priests who were tried with him, Scroggs virtually ordered the jury to acquit all of them, and despite public uproar, the King made it clear that he approved of Scroggs' conduct. On 31 August 1681, Oates was told to leave his apartments in Whitehall, but remained undeterred and even denounced the King and the Duke of York. He was arrested for sedition, sentenced to a fine of £100,000 and thrown into prison. When James II acceded to the throne in 1685 he had Oates tried on two charges of perjury. The Bench which tried him was presided over by the formidable George Jeffreys, 1st Baron Jeffreys, who conducted the trial in such a manner that Oates had no hope of acquittal, and the jury brought in the expected guilty verdict. The death penalty was not available for perjury and Oates was sentenced to be stripped of clerical dress, whipped through London twice, and imprisoned for life and pilloried every year (the penalties were so severe that it has been argued that Jeffreys was trying to kill Oates by ill treatment). Oates spent the next three years in prison. At the accession of William of Orange and Mary in 1689, he was pardoned and granted a pension of £260 a year, but his reputation did not recover. The pension was suspended, but in 1698 was restored and increased to £300 a year. Oates died on 12 or 13 July 1705, quite forgotten by the public which had once called him a hero. Of the other informers, James II was content merely to fine Miles Prance for his perjury, on the grounds that he was a Catholic and had been coerced by threats of torture into informing. Thomas Dangerfield was subjected to the same savage penalties as Oates; on returning from his first session in the pillory, Dangerfield died of an eye injury after a scuffle with the barrister Robert Francis, who was hanged for his murder. Bedloe, Turbervile and Dugdale had all died of natural causes while the Plot was still officially regarded as true.

Ұзақ мерзімді әсерлері

1678–1681 жылдар аралығында Иса қоғамы ең көп қиындықтарға тап болды. Осы кезеңде тоғыз иезуит өлім жазасына кесіліп, он екісі түрмеде қайтыс болды. Үш адамның өлімі гистерияға байланысты болды. Сонымен қатар, олар Оңтүстік Уэльстегі иезуиттердің штаб-пәтері болған Херефордширдегі Комбе орталығын жоғалтты. Француз иезуиті Клод де ла Коломбиердің сөзі осы кезеңдегі иезуиттердің жағдайын көрсетеді. Ол былай деді: «Иезуиттердің аты барлық нәрседен жоғары жек көріледі, тіпті дін қызметкерлерінің де, католиктердің де, себебі иезуиттер осы қызыл дауылды тудырды, ол бүкіл католик дінін құлатуы мүмкін». Кармелиттер, францискандар және бенедиктиндер сияқты басқа католик діни ордендері де гистерияның салдарына ұшырады. Олар Англияда белгілі бір мүшелер санынан немесе миссиялардан асып кетуге рұқсат алмайтын болды. Джон Кенион атап өткендей, Еуропалық діни ордендердің көптегені де осы жағдайға тап болды, өйткені олардың көпшілігі өмір сүру үшін ағылшын католик қауымының садақасына тәуелді болды. Көптеген католик дін қызметкерлері тұтқындалып, сотталды, өйткені Патшалық Кеңес болжамды қастандық туралы ақпаратты білетін барлық адамды ұстауға тырысты. Гистерия жалпы британ католиктері мен дін қызметкерлері үшін де ауыр салдарға әкелді. 1678 жылдың 30 қазанында саудагерлер мен мүлік иелері емес барлық католиктер Лондон мен Вестминстерден кетуі керек деген жарлық жарияланды. Олар арнайы рұқсатсыз қаладан шамамен 19 шақырым радиуста тұруға құқылы емес еді. Осы кезеңде католиктер айыппұл төлеп, мазақталып, түрмеге қамалды. 1829 жылғы Рим католиктеріне көмек көрсету туралы заңмен көптеген католиктерге қарсы заңдар тек 19 ғасырдың басында ғана алынып тасталды; саясаткерлер мен халық арасында католиктерге қарсы сезім одан да ұзақ сақталды, бірақ 1780 жылғы Гордон бүлігі ақылды бақылаушыларға католиктердің зорлық-зомбылықтың құрбаны болу ықтималдығы оны жасаушылардан гөрі әлдеқайда жоғары екенін көрсетті.

The Society of Jesus suffered the most between 1678 and 1681. During this period, nine Jesuits were executed and twelve died in prison. Three other deaths were attributable to the hysteria. They also lost Combe in Herefordshire, which was the Jesuit headquarters for south Wales. A quote from French Jesuit Claude de la Colombière highlights the plight of the Jesuits during this time period. He comments, "The name of the Jesuit is hated above all else, even by priests both secular and regular, and by the Catholic laity as well, because it is said that the Jesuits have caused this raging storm, which is likely to overthrow the whole Catholic religion". Other Catholic religious orders such as the Carmelites, Franciscans, and the Benedictines were also affected by the hysteria. They were no longer permitted to have more than a certain number of members or missions within England. John Kenyon points out that European religious orders throughout the Continent were affected since many of them depended on the alms of the English Catholic community for their existence. Many Catholic priests were arrested and tried because the Privy Council wanted to make sure to catch all of those who might possess information about the supposed plot. The hysteria had serious consequences for ordinary British Catholics as well as priests. On 30 October 1678, a proclamation was made that required all Catholics who were not tradesmen or property owners to leave London and Westminster. They were not to enter a twelve mile (c.19 km) radius of the city without special permission. Throughout this period Catholics were subject to fines, harassment and imprisonment. It was not until the early 19th century that most of the anti Catholic legislation was removed by the Roman Catholic Relief Act of 1829; anti Catholic sentiment remained even longer among politicians and the general populace, although the Gordon Riots of 1780 made it clear to sensible observers that Catholics were far more likely to be the victims of violence than its perpetrators.