Грумман F7F Tigercat: Америкалық екі қозғалтқышты ұшақ тарихы
Grumman F7F Tigercat
Grumman F7F Tigercat: АҚШ Әскери-теңіз күштеріндегі алғашқы қос қозғалтқышты ұшақ. Екінші дүниежүзілік соғыс пен Корея соғысында қолданылды. Тарихы мен ерекшеліктері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1943 жылғы Grumman компаниясының истребительдер отбасы; АҚШ Әскери-теңіз күштері қолданған алғашқы екі қозғалтқышты истребитель.
1943 fighter aircraft family by Grumman; first twin engine fighter deployed by the US Navy
Grumman F7F Tigercat – Екінші дүниежүзілік соғыстың соңынан бастап 1954 жылға дейін АҚШ Әскери-теңіз күштері (USN) және АҚШ Теңіз жаяу әскерлері (USMC) қатарында қызмет еткен ауыр истребитель ұшағы. Бұл ұшақ АҚШ Әскери-теңіз күштеріне екі қозғалтқышты алғаш рет қолданылған истребитель болды. Tigercat Екінші дүниежүзілік соғыста қатысуға кеш жеткенімен, Корея соғысында түнгі истребитель және шабуылдаушы ұшақ ретінде қолданылды. Бастапқыда Midway класындағы авианосецтерде қызмет ету үшін жобаланған, алғашқы өндірілген F7F ұшақтары құрлықта пайдалануға арналған нұсқалар болды. Бұл тип ескі және кішкентай авианосецтерден жұмыс істеуге тым үлкен болды, және тек кейінгі нұсқасы (F7F-4N) авианосецтерде қызмет етуге сертификатталды.
The Grumman F7F Tigercat is a heavy fighter aircraft that served with the United States Navy (USN) and United States Marine Corps (USMC) from late in World War II until 1954. It was the first twin engine fighter to be deployed by the USN. While the Tigercat was delivered too late to see combat in World War II, it saw action as a night fighter and attack aircraft during the Korean War. Designed initially for service on Midway class aircraft carriers, early production F7Fs were land based variants. The type was too large to operate from older and smaller carriers, and only a late variant (F7F 4N) was certified for carrier service.
Жобалау және әзірлеу
Grumman XP 50 ұшағының негізінде компания XP 65 (Model 51) ұшағын болашақтағы "конвойлік истребитель" тұжырымдамасына қарай дамытты. 1943 жылы XP 65 жобасының жұмысы тоқтатылып, F7F жобасына бағытталды. XF7F 1 прототипіне келісімшарт 1941 жылдың 30 маусымында жасалды. Grumman-ның мақсаты – барлық қолданыстағы истребительдерден артық өнімділік пен қарулы истребитель жасау және қосымша жердегі шабуыл қабілетіне ие болуы. Прототиптің және алғашқы өндіріс ұшақтарының көрсеткіштері күтілгендей болды; F7F – ең жылдам поршеньді истребительдердің бірі, ең жоғарғы жылдамдығы бір қозғалтқышты USN ұшақтарынан едәуір жоғары – теңіз деңгейінде Grumman F6F Hellcat-тан 71 шақырым/сағат жылдам. Сол кездегі ең үздік сынақ ұшқыштарының бірі, капитан Фред Трапнелл: "Бұл мен ұшқан ең жақсы истребитель" деді. F7F-те төрт 20 мм-лік зеңбірек және төрт 50 калибрлі (0.50 дюйм; 12.7 мм) пулемет, сондай-ақ бомбалар мен торпедалар үшін қанат астындағы және фюзеляж астындағы бекіткіштер орналастырылуы тиіс болды. Бұл жылдамдық пен атыс күші ауыр салмақ пен жоғары қону жылдамдығымен төленді, бірақ ұшақтың авиатасымалдағыштарға жарамдылығына сынақтарда сәтсіздікке ұшырауына себеп болды. Бұл бір ғана қозғалтқышпен жұмыс істегенде бағыттық тұрақтылығының нашар болуы және құйрық ілгіш конструкциясының проблемаларынан туындады. Сондықтан алғашқы сериялар тек USMC-нің құрлықтағы базаларында APS 6 радары бар түнгі истребительдер ретінде пайдаланылды. F7F бастапқыда Grumman Tomcat деп аталған, бірақ бұл атау тасталды, өйткені ол кезде ол тым сексистік сипаттамаға ие деп есептелді; (1970-жылдардан бастап Tomcat атауы көбінесе Grumman-ның тағы бір дизайны, F 14 екі қозғалтқышты авиатасымалдағышқа негізделген ұшқыш-перехватчик үшін қолданыла бастады және ресми түрде қабылданды). Бірінші өндіріс үлгісі бір орындық F7F 1N ұшағы болды; 34-ші өндіріс ұшағынан кейін радар операторы үшін екінші орындық қосылды және бұл ұшақтар F7F 2N деп белгіленді. Екінші өндіріс үлгісі, F7F 3, ұшақтың авиатасымалдағыштарға қабылдануына кедерлес келтірген мәселелерді түзету үшін өзгертілді және бұл үлгі қайтадан Shangri La-да сынақтан өтті. Ауыр қону кезінде қанаттың зақымдануы осы авиатасымалдағышқа қабылдануына да кедерлес келтірді. F7F 3 ұшақтары күндізгі истребитель, түнгі истребитель және фотоэскерту нұсқаларында өндірілді. Соңғы өндіріс үлгісі, F7F 4N, қосымша беріктік пен тұрақтылық үшін кеңінен қайта құрылды және авиатасымалдағыштарға қабылдануын өтті, бірақ тек 12 данасы жасалды. Бұл ұшақтың жалғыз жауынгерлік қолданылуы болды. F7F 2N-нің көп бөлігі жауынгерлік оқу үшін дрондарды басқаруға бейімделді, олар артқы кабина үшін көпіршік тәрізді шатырлармен жабдықталды. F7F 2D, ұшқыштарды ауыстыру үшін пайдаланылған, сондай-ақ артқы жылжымалы, көпіршік тәрізді шатырға ие болды. 1945 жылы екі Tigercat, сериялық нөмірлері TT346 және TT349, бағаланды, бірақ британдық Корольдік Әскери-теңіз күштері де Havilland Hornet теңіздік нұсқасын таңдады.
Based on the earlier Grumman XP 50 that was eventually canceled, the company developed the XP 65 (Model 51) further for a future "convoy fighter" concept. In 1943, work on the XP 65 was terminated in favor of the design that would eventually become the F7F. The contract for the prototype XF7F 1 was signed on 30 June 1941. Grumman's aim was to produce a fighter that outperformed and outgunned all existing fighter aircraft, and that had an auxiliary ground attack capability. Performance of the prototype and initial production aircraft met expectations; the F7F was one of the fastest piston engine fighters, with a top speed significantly greater than single engine USN aircraft — 71 mph faster than a Grumman F6F Hellcat at sea level. Captain Fred Trapnell, one of the premier USN test pilots of the era, stated: "It's the best damn fighter I've ever flown." The F7F was to be heavily armed — four 20 mm cannon and four 50 caliber (0.50 in; 12.7 mm) machine guns, as well as underwing and under fuselage hardpoints for bombs and torpedoes. This speed and firepower was bought at the cost of heavy weight and a high landing speed, but what caused the aircraft to fail carrier suitability trials was poor directional stability with only one engine operational, as well as problems with the tailhook design. The initial production series was, therefore, used only from land bases by the USMC, as night fighters with APS 6 radar. While the F7F was initially also known as the Grumman Tomcat, this name was abandoned, because it was considered at the time to have excessively sexual overtones; (from the 1970s, the name Tomcat became commonly associated with, and officially used by the Navy for, another Grumman design, the F 14 twin jet carrier based interceptor). The first production variant was the single seat F7F 1N aircraft; after the 34th production aircraft, a second seat for a radar operator was added and these aircraft were designated F7F 2N. A second production version, the F7F 3, was modified to correct the issues that caused the aircraft to fail carrier acceptance, and this version was again trialled on the Shangri La. A wing failure on a heavy landing caused the failure of this carrier qualification as well. F7F 3 aircraft were produced in day fighter, night fighter, and photo reconnaissance versions. The final production version, the F7F 4N, was extensively rebuilt for additional strength and stability, and did pass carrier qualification, but only 12 were built. This was the only combat use of the aircraft. Most F7F 2Ns were modified to control drones for combat training, and these gained bubble canopies over the rear cockpit for the drone controller. An F7F 2D used for pilot transitioning also had a rear sliding, bubble canopy. In 1945, two Tigercats, serial numbers TT346 and TT349, were evaluated, but rejected by the British Royal Navy in favour of a naval version of the de Havilland Hornet.