Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық саясаткер және дипломат (1816–1887)
American politician and diplomat (1816–1887)
Елиу Бенджамин Уошбурн (23 қыркүйек 1816 – 22 қазан 1887) – американдық саясаткер және дипломат. Америка Құрама Штаттарының Республикалық партиясының алғашқы қалыптасуында маңызды рөл атқарған Уошберн әулетінің мүшесі, ол Азамат соғысы алдында және оның кезінде Иллинойс штатынан конгрессмен болып сайланды. Президент Авраам Линкольн мен генерал (кейін президент) Улисс С. Гранттың саяси жақтасы болды. Гранттың басшылығымен Уошберн 1869 жылы АҚШ-тың 25-ші Мемлекеттік хатшысы болып қысқа мерзімге тағайындалды және 1869 жылдан 1877 жылға дейін Франциядағы АҚШ өкілі қызметін атқарды. Жастығында отбасының жағдайы қиын болғанда, 14 жасында Уошберн Мэн штатында өзін-өзі асырау және білімін жетілдіру үшін үйін тастап кетті. Мэн штатындағы газеттерде жұмыс істегеннен кейін және құқық білімін алғаннан соң, Уошберн адвокаттық емтиханды тапсырып, Иллинойс штатының Галена қаласына көшіп, табысты заң фирмасының серіктесі болды. Уошберн 1852 жылы АҚШ Өкілдер палатасына сайланды және 1853 жылдан 1869 жылға дейін қызмет етті, оның ішінде Азамат соғысы мен Қайта құрудың алғашқы кезеңі болды. Линкольннің соғыс саясатын қолдаған Уошберн Гранттың мансабын демеушілік етті; олар таныс болды, себебі Грант соғысқа дейін аз уақыт бұрын әкесінің былғары тауарымен айналысатын бизнесі үшін Галенаға көшіп келген еді. Уошберн Гранттың Одақ армиясындағы жоғарылауына қолдау көрсетті және оны Вашингтондағы және майдандағы сыншылардан қорғады. Уошберн соғыс бойында Гранттың Конгресстегі жақтасы болды, олардың достығы мен байланысы Гранттың президенттік қызметінің екі мерзіміне дейін жалғасты. Радикалдық республикашылардың жетекшісі ретінде Уошберн президент Эндрю Джонсонның Қайта құру саясатына қарсы шығып, афроамерикандықтардың сайлау құқығы мен азаматтық құқықтарын қолдады. Президент Грант 1869 жылы Уошберннің Азамат соғысы кезінде Гранттың мансабын қолдағанына деген құрметінің және Франциядағы министр болып тағайындалғаннан кейін Уошбернге дипломатиялық бедел беру мақсатымен оны АҚШ Мемлекеттік хатшысы қызметіне тағайындады. Уошберннің Мемлекеттік хатшы лауазымындағы қызметі он бір күнге ғана созылды, бірақ ол Францияда сегіз жыл қызмет етті, онда ол Франко-пруссия соғысы кезінде американдықтарға, бейтарап елдерге және Франциядағы немістерге гуманитарлық көмек көрсеткені үшін дипломатиялық адалдығымен және қайырымдылығымен танылды. Осы еңбегі үшін ол Франция және Германия үкіметтерінен ресми мақтау алды. Уошберннің Грантпен достығы 1880 жылғы республикалық конвентте Уошберн президенттікке үміткер болған кезде аяқталды. Ол кең қолдау таппады, бірақ Грант бұрын-соңды болмаған үшінші мерзімге басты үміткер болды және партия ақырында қара ат Джеймс А. Гарфилдке бұрғанда көңілі қалды. Зейнетке шыққаннан кейін Уошберн құлдыққа қарсы саясаткер Эдвард Коулстың өмірбаянын және Франциядағы дипломатиялық мансабы туралы естеліктерін жариялады.
Elihu Benjamin Washburne (September 23, 1816 – October 22, 1887) was an American politician and diplomat. A member of the Washburn family, which played a prominent role in the early formation of the United States Republican Party, he served as a congressman from Illinois before and during the American Civil War. He was a political ally of President Abraham Lincoln and General (later President) Ulysses S. Grant. During Grant's administration, Washburne was the 25th United States Secretary of State briefly in 1869, and was the United States Minister to France from 1869 to 1877. In his youth, when his family became destitute, Washburne left home in Maine at the age of 14, to support himself and further his education. After working for newspapers in Maine and studying law, Washburne passed the bar and moved to Galena, Illinois, where he became a partner in a successful law firm. Washburne was elected to the U. S. House of Representatives in 1852 and served from 1853 to 1869, which included the American Civil War and the first part of Reconstruction. While advocating Lincoln's war policy, Washburne sponsored an up and coming Grant; they were acquainted because Grant had moved to Galena shortly before the war to work in his father's leather goods business. Washburne advocated for Grant's promotions in the Union Army, and protected him from critics in Washington and in the field. Washburne was Grant's advocate in Congress throughout the war, and their friendship and association lasted through Grant's two terms as president. As a leader of the Radical Republicans, Washburne opposed the Reconstruction policies of President Andrew Johnson and supported African American suffrage and civil rights. Washburne was appointed United States Secretary of State in 1869 by President Grant, out of respect for his championship of Grant's career during the Civil War, and to give Washburne diplomatic clout after being appointed minister to France. Washburne's tenure as Secretary of State lasted for only eleven days, but he served in France for eight years, where he became known for diplomatic integrity and his humanitarian support of Americans, other neutrals, and Germans in France during the Franco Prussian War. For his efforts, he received formal praise from governments in both France and Germany. Washburne's friendship with Grant ended after the contentious 1880 Republican convention, when Washburne was a candidate for president. He did not garner wide support, but Grant had been the front runner for an unprecedented third term, and was disappointed when the party eventually turned to dark horse James A. Garfield. In retirement, Washburne published a biography of anti slavery politician Edward Coles, and a memoir of his own diplomatic career in France.
Балалық шағы, білім және заңгерлік мансап
Уошберн 1816 жылғы 23 қыркүйекте Ливерморде дүниеге келді, ол кезде Мэн штаты Массачусетс штатының құрамында болған. Ол Израиль мен Марта (туған қызы Бенджамин) Уошберннің он бір баласының үшіншісі еді. Уошберн капитан Израиль мен Абия (патша) Уошберннің немересі болды. Оның әкесі Америка революциясы кезінде Континенттік армияда офицер болып қызмет еткен және Англияда Плимут колониясының хатшысы болған Джон Уошберннің ұрпағы еді. Джон Уошберн 1631 жылы Америкаға көшіп келіп, Массачусетс штатының Дюксбери қаласында қоныстанған пуритан колонисті болды. Уошберннің әкесі 1806 жылы Мэн штатына қоныс аударды және 1808 жылы Кеннебек өзеніндегі Уайтс-Лэндингте кеме жасау кәсіпорнын ашты. Пуритандық дәстүрге сай, Израиль қатаң тәртіпті болды және Уошберн мен оның бауырлары Киелі кітапты оқыды, күнделікті егін шаруашылығымен және басқа да жұмыстармен айналысты, демалысқа уақыт таба алмады. Қыс айларында Уошберн аудандық мектептерге барды, онда "бүршік таяқ" арқылы дене жазасы қолданылды. Уошберннің отбасы 1829 жылы қаржылық қиындыққа тап болды, сол кезде саудамен айналысқан әкесі өзінің дүкенін сатуға мәжбүр болды. Отбасы мүсіркеуге мұқтаж болды және күнкөрісі үшін шаруашылыққа тәуелді болды, ал Уошберн мен оның бірнеше бауырлары өзіне өзі көмектесуге мәжбүр болды. 14 жасында Уошберн әулеттік правописаниеге сәйкес атына "e" әрпін қосып, білім мен мансап іздеу үшін үйден кетті. Мемлекеттік мектептерде оқығаннан кейін, Уошберн 1833-1834 жылдары Мэн штатының Гардинер қаласындағы "Christian Intelligencer" баспасында жұмыс істеді. 1834-1835 жылдары Уошберн мектепте сабақ берді, ал 1835-1836 жылдары Мэн штатының Аугуста қаласындағы "Kennebec Journal" газетінде жұмыс істеді. Уошберн Мэн Веслиан семинариясына қабылданды, судья Джон Отиспен заңды зерттеді және 1839-1840 жылдары Гарвард құқық мектебінде бір жылдық заңдық білімін аяқтады. 1840 жылы ол адвокаттық емтиханды тапсырды.
Washburne was born on September 23, 1816, in Livermore, when Maine was part of Massachusetts. He was the third oldest of eleven children born to Israel and Martha (née Benjamin) Washburn. Washburne was the grandson of Captain Israel and Abiah (King) Washburne. His grandfather served as an officer in the Continental Army during the American Revolution and was a descendant of John Washburne, who served as Secretary of the Plymouth Colony while in England. John Washburne was a Puritan colonist who emigrated to America in 1631 and settled in Duxbury, Massachusetts. Washburne's father settled in Maine in 1806 and set up a shipbuilding trade at Whites Landing on the Kennebec River in 1808. Following Puritan heritage, Israel was a strict disciplinarian and Washburne and his siblings were instructed in the Bible and put to work daily in the fields and on other chores, with no time for leisure. During the winter months Washburne attended district schools that used "birch rod" corporal punishment. Washburne's family fell on financial hard times in 1829, and his father, who was then in the mercantile business, was forced to sell his general store. The family was destitute and forced to rely on farming for subsistence, while Washburne and several of his brothers had to fend for themselves. At the age of 14, Washburne added the letter "e" to his name, as was the original ancestral spelling, and left home in search of education and a career. After attending public schools, Washburne worked as a printer on the Christian Intelligencer in Gardiner, Maine, from 1833 to 1834. From 1834 to 1835 Washburne taught school and from 1835 to 1836 he worked for the Kennebec Journal in Augusta, Maine. Washburne attended Maine Wesleyan Seminary, studied law with Judge John Otis, and completed his legal studies with a year at Harvard Law School from 1839 to 1840. In 1840 he passed the bar exam,
1854 жылы Уошберн АҚШ Сенатына Абрахам Линкольннің сәтсіз үміткерлігін қолдады. 1850 жылдардың ортасында вигтер партиясы таратылды, ал Республикалық партия құлдыққа қарсы күресетін басты партия ретінде құрылды. Уошберн Республикалық партияға қосылды және 1856 жылы оның президенттікке алғашқы үміткері Джон С. Фремонтты қолдады. 1858 жылы Уошберн Линкольннің АҚШ Сенатына үміткерлігін қолдады. 1860 жылы Уошберн Линкольннің сәтті президенттік науқанын ынтамен қолдады.
In 1854 Washburne supported Abraham Lincoln's unsuccessful candidacy for the United States Senate. In the mid 1850s the Whig Party dissolved, and the Republican Party was founded as the major anti slavery party. Washburne joined the Republican Party, and in 1856 supported its first candidate for president, John C. Frémont. Washburne backed Lincoln's unsuccessful candidacy for the United States Senate in 1858. In 1860, Washburne enthusiastically supported Lincoln's successful presidential campaign.
Америка Азаматтық соғысы
Линкольн президенттік кезінде Уошберн Одақты қолдады. Сенімді досы ретінде, ол Линкольнға ресми емес кеңес берді және Иллинойс штатынан келіп түскен саяси жаңалықтармен оны үнемі хабардар етіп отырды. 1861 жылдың басында Линкольн президенттік қызметін бастау үшін Вашингтон қаласына жол тартқанда, оның қолдаушылары қастандық жасалуы мүмкін деп қорқып жүрді. Уошберн армия қолбасшысы Уинфилд Скоттпен ақылдасып, Вашингтон және оның төңірегіндегі қауіпсіздік шараларын күшейтті. Линкольн 1861 жылдың 23 ақпанында Вашингтонға жасырын түрде келді, ал Уошберн оны қарсы алуға келді.
During Lincoln's presidency Washburne supported the Union. As a trusted friend, he advised Lincoln informally, and kept him abreast of political news from Illinois. As Lincoln made his way to Washington, D. C., in early 1861 to begin his presidential term, his supporters feared an assassination attempt. Washburne consulted Winfield Scott, the commander of the Army, who increased security in Washington and the surrounding area. Lincoln arrived in Washington incognito on February 23, 1861, and Washburne was on hand to meet him.
Демеуші: Улисс С. Грант
Уошберн Вашингтондағы аз ғана адамдардың бірі еді, ол бұрын Галена тұрғыны Улисс С. Грантпен танысқан болатын. Грант Вест-Пойнтты бітірген және Мексика-Америка соғысын қоса алғанда, әскерде он бір жыл қызмет еткен. Бастапқыда Грант пен Уошберн керемет емес, қайшы саяси одақ сияқты көрінді; Грант Дуглас демократы болса, Уошберн – құл азат етуді ынтамен қолдаған және Республикалық партияның негізін қалаушы еді. Осы айырмашылықтарға қарамастан, Уошберн Гранттың ерте және жақтас қолдаушысына айналды және оның генерал-офицерлік шендерге өсуіне көмектесті. Грант соғыстың басында шен немесе лауазымға ие болмаса да, Галенада еріктілер ротасын жинауға бастама көтерді және оларды штаб астанасы Спрингфилдке алып барды. Грант Уошбернмен Вест-Пойнтта алған білімі мен бұрынғы әскери тәжірибесінің оны далалық қолбасшылыққа жеткізуіне үміттенгенін талқылады; Уошберн бұл мәселені губернатор Ричард Йейтспен талқылауға уәде берді. Йейтс Грантқа әскери комиссия ұсынып, еріктілер бөлімдерін даярлауды жалғастыруға рұхсат берді. Грант келісті, бірақ далалық қолбасшылыққа қол жеткізу үшін күшін салды. Уошберннің қолдауымен Грант 1861 жылдың 14 маусымында еріктілер полковнигі болып тағайындалды және 21-ші Иллинойс ерікті жаяу әскер полкіне қолбасшылық етуге бекітілді. Полкке басшылық еткен кезінде және Виксбург науқаны барысында Уошберн ағасы генерал-майор Кэдвалладер С. Уошберн арқылы Грантпен тығыз байланыста болды. Уошберн Вашингтонда Гранттың жақтасы және қорғаушысы болып қызмет етті. 1861 жылдың қыркүйегінде Уошберн Гранттың бригада генералы болып тағайындалуына және бригадаға қолбасшылық етуіне демеушілік етті, сондай-ақ оның генерал-майор болып көтерілуін және округтік, далалық армия және әскери дивизия қолбасшылығына тағайындалуын қолдады. Уошберн Гранттың генерал-лейтенант болып тағайындалуына және бүкіл Одақ армиясына қолбасшылық етуіне де қолдау көрсетті. Соғыс кезінде Грант Республикалық партияның құлдықты жою және афроамерикандықтарды әскерге қабылдау мақсаттарымен келісім тапты. Оның саяси көзқарасының өзгеруі және майдандағы жетістіктері оны республикашыл ретінде президенттікке үміткер етті, ал Уошберн Гранттың 1868 жылғы сәтті науқанын қолдады.
Washburne was one of only a few men in Washington, D. C., who had previously known Ulysses S. Grant, a fellow resident of Galena. Grant was a graduate of West Point and had served in the Army for eleven years, including the Mexican–American War. Initially, Grant and Washburne seemed like an odd political pairing; Grant was a Douglas Democrat and Washburne an ardent abolitionist and founder of the Republican Party. Despite those differences, Washburne became an early and ardent Grant supporter, and helped secure his promotions to the general officer ranks. Though Grant had no rank or commission at the start of the war, he took the initiative to recruit a company of volunteers in Galena, and accompanied them to Springfield, the state capital. Grant discussed with Washburne his hope that his West Point education and previous military experience would lead to a field command; Washburne promised to discuss the matter with Governor Richard Yates. Yates quickly offered Grant a militia commission to serve as mustering officer and continue training the volunteer units which were being raised to rapidly expand the Army. Grant accepted, but continued his efforts to obtain a field command. With Washburne's sponsorship, Grant was commissioned a colonel of volunteers on June 14, 1861, and appointed to command the 21st Illinois Volunteer Infantry Regiment. During his command of the regiment and through the Vicksburg Campaign, Washburne kept in close touch with Grant through his brother, Major General Cadwallader C. Washburn. Washburne continued as Grant's advocate and defender in Washington. In September 1861, Washburne sponsored Grant's promotion to brigadier general and command of a brigade, and supported his subsequent promotion to major general and assignments to district, field army, and military division command. Washburne was also an advocate for Grant's promotion to lieutenant general and command of the entire Union Army. During the war Grant aligned himself with the Republican goals of ending slavery and incorporating African Americans into the military. His changed political outlook and success on the battlefield made him a likely contender for president as a Republican, and Washburne supported Grant's successful campaign in 1868.
Батыс соғыс департаментіне қатысты тергеу
Президент Линкольннің тұсында Азамат соғысының алғашқы айларында Уошберн генерал Джон С. Фремонттың Батыс соғыс департаментіне қатысты жемқорлық айыптауларын тергеді. Линкольн 1861 жылғы шілдеде Фремонтты Батыс соғыс департаментінің командирі етіп тағайындаған еді. Фремонттың өкілеттігімен әскер мен федералды үкіметті алдаған, "қарақшылар тобы" болғандығы және Фремонт өзінің "қарсыласы" болғаны туралы қауесет тарады. Уошберннің тергеуі Фремонттың Калифорниядағы байланыстарына тиімді әскери келісімшарттар бергенін көрсетті. Сонымен қатар, Фремонт теміржол вагондары, жылқы, есек, шатырлар және нашар сапалы жабдықтар үшін тым қымбат келісімшарт алған сатушыларды жақсы көретін. Қазан айында Линкольн Фремонтты жемқорлық пен бағынбаушылық себептерімен қызметтен босатып жіберді.
During the first months of the Civil War under President Lincoln, Washburne launched an investigation into corruption charges of General John C. Frémont's Western War Department. Lincoln had appointed Frémont commander of the Western War Department in July 1861. Rumors spread of a "horde of pirates" under Frémont's authority of defrauding the army and the federal government and that Frémont himself was "extravagant". Washburne's investigation revealed that Frémont had awarded his California associates with lucrative army contracts. Also Frémont had favored sellers who were given exorbitant contracts for railroad cars, horses, mules, tents, and equipment that was inferior in quality. In October, Lincoln relieved Frémont of command on corruption charges and for insubordination.
Радикалдық республикашылдардың басшысы
Уошберн құлдыққа ең қарсы болған радикалды республикашылардың жетекшісіне айналды және нәсілдік теңдікті алғашқы қолдаушылардың бірі болды. Конгрессмен ретінде ол АҚШ Конституциясына он төртінші түзетуді әзірлеген Қайта құру жөніндегі бірлескен комитетте қызмет етті. Азамат соғысынан кейін Уошберн ірі плантацияларды босатылған құлдарға өтемақы ретінде бөлуді жақтады.
Washburne became a leader of the Radical Republicans, those most ardently opposed to slavery, and was among the original proponents of racial equality. As a congressman, he served on the Joint Committee on Reconstruction which drafted the Fourteenth Amendment to the United States Constitution. After the Civil War, Washburne advocated that large plantations be divided up to provide compensatory property for freed slaves.
Мемлекеттік хатшы (1869)
Грант 1869 жылы президент болған кезде, ол Уошбернді Уильям Х. Сьюардты Мемлекеттік хатшылық қызметінен алмастырып тағайындады, оның орнына ол бұл лауазымды тек қысқа мерзімге атқарып, кейін Франциядағы елші болып қызмет ететіні түсінілді.
When Grant became president in 1869, he appointed Washburne to succeed William H. Seward as Secretary of State, with the understanding that he would hold the post only briefly and then serve as minister to France.
Ауру және отставкаға кету
Ол Мемлекеттік хатшы болғаннан кейін ауырып қалды және он бір күннен кейін қызметтен кетті; оның мерзімі барлық Мемлекеттік хатшылардың арасындағы ең қысқасы болып табылады.
He became ill after becoming Secretary of State, and resigned after only eleven days; his term remains the shortest of any Secretary of State.
Франциядағы министр (18691877)
Франция министрі ретінде Уошберн Франко-Пруссия соғысы кезінде маңызды дипломатиялық және гуманитарлық рөл атқарды. Бұл барлық соғысқан тараптар өз мүдделерін білдіру үшін қорғаушы елдерді тағайындаған алғашқы ірі соғыс болды, ал Америка Құрама Штаттары Солтүстік Германия Конфедерациясы мен бірнеше неміс мемлекеттері үшін қорғаушы ел болуға келісті. Уошберн Францияда тұратын 30 000 неміс азаматын теміржолмен эвакуациялауды ұйымдастырды және Париж қоршауы кезінде 3 000 немісті азықтандыруға жауапты болды. Мемлекеттік департамент оған Америка елшілігін өз қалауынша эвакуациялауға рұқсат бергенімен, Уошберн соғыс және Париж коммунасы кезінде Парижде қалуды жөн көрді. Уошберн Париж қоршауында француз астанасында қалған ірі державаның жалғыз дипломаты болды. Қорғаушы ел ретінде ол француз және неміс үкіметтері арасында хабар алмасты. Немістер оған қала сыртынан келіп түскен мөрленген дипломатиялық хаттарды алуға рұқсат берді, бұл мүмкіндік кіші нейтралды елдерге берілмеді. Уошберн Францияда дипломатиялық өкілдігі жоқ жеті Латын Америкасы консулдығын қорғауға да жауапты болды. Француз Республикасы Франция мен Германия арасындағы дипломатиялық қарым-қатынас он бір айға үзілгеннен кейін, 1871 жылдың маусымында Германия империясымен уәкілдік етушілерді алмастырды. Ауыр сынақтардан кейін 17 фунт салмақ жоғалтқан Уошберн соғыс басталғанын естігенде демалу үшін Карлсбад қайнар бұлақтарына дереу оралды. Уошберннің тынбай еңбек етуі болашақ соғыстарда қорғаушы елдің рөліне үлгі болды. Ол Германия императоры Вильгельм I және Германия канцлері Отто фон Бисмарктан, сондай-ақ француз басшылары Леон Гамбетта мен Адольф Тьерден арнайы наградалар алды.
As Minister to France, Washburne played a major diplomatic and humanitarian role during the Franco Prussian War. This was the first major war in which all belligerents appointed protecting powers to represent their interests in enemy capitals, and the United States agreed to be the protecting power for the North German Confederation and several of the German states. Washburne arranged for railroad transportation to evacuate 30,000 German civilians who had been living in France, and was responsible for feeding 3,000 Germans during the Siege of Paris. Although the State Department gave him permission to evacuate the American Legation at his discretion, Washburne chose to remain in Paris throughout the war and the Commune of Paris. Washburne was the only diplomat from a major power to remain in the French capital through the Siege of Paris. As protecting power, he transmitted messages between the French and German governments. He was permitted by the Germans to receive sealed diplomatic communications from outside the city, a privilege that was denied to the smaller neutrals. Washburne was also entrusted with the protection of seven Latin American consulates that lacked diplomatic representation in France. The French Republic finally exchanged chargés d'affaires with the German Empire in June 1871, after an eleven month breach in diplomatic relations between France and Germany. Washburne, who had lost 17 pounds during the ordeal, returned immediately to the Carlsbad springs to recuperate; he had been visiting the springs when he learned of the start of the war. Washburne's tireless efforts set a precedent for the role of protecting power in future wars. He received special honors from German Emperor Wilhelm I and German Chancellor Otto von Bismarck, as well as from the French leaders Léon Gambetta and Adolphe Thiers.
Президенттікке кандидат (1880)
Уошберн Гранттың өкілеттігі аяқталысымен 1877 жылы Францияны тастап, Галенаға оралды. Грант 1880 жылы бұрын-соңды болмаған үшінші мерзімге түсуге шешім қабылдағанда, Уошберн оны қолдауға келісті және өзінің жақтастарының Уошбернді кандидат етіп ұсынуға тырысуын жоққа шығарды. Уошберннің қарсылығына қарамастан, ол 1880 жылы Чикагода өткен Республикалық ұлттық конвентте үміткерлердің бірі болды. Номинацияны жеңу үшін 379 дауыс қажет болғандықтан, ол үнемі 30-40 делегаттан қолдау алды; Грант бастапқыда көшбасшы болып тұрды және үнемі 300-315 дауыс жинады. 30-дан астам дауыс беруден кейін Грант пен басқа да жетекші үміткерлер – Джеймс Блейн мен Джон Шерманның ұсынылмағанын түсінген делегаттар «қара атты» іздеуді бастады. Уошберн үшін бұрынғы дауыс беру кезінде дем алуға мүмкіндік болмағандықтан, 34-ші дауыс беруде Висконсин штатынан 16 Уошберн делегаты еш ескертусіз Джеймс А. Гарфилдке дауыс берді. Бұл күтпеген әрекет Гарфилдке қолдаудың күрт өсуіне әкелді және ол 36-шы дауыс беруде ұсынылды. Гранттың делегаттарының көпшілігі Блейн мен Шерманды қолдағандар Гарфилдке ауысса да, өз позицияларын сақтап тұрды. Грант Уошбернге ашуланды, өйткені Уошберн Гранттың кандидатурасын жеткілікті деңгейде қолдамады деп сенді, өйткені ол осылай істеуге уәде берген еді. Грант, егер Уошберннің делегаттары оған қосылғанда, бұл оның жеңіске жетіп, номинацияны алуы үшін жеткілікті дем берер еді деп ойлады. Ал Уошберн болса, егер Грант Блейн мен Шерман сияқты қанағаттанбаған жағдайда, Гарфилд емес, Уошберн «қара ат» болып, номинацияны алуы мүмкін еді деп есептеді. Грант пен Уошберн енді ешқашан кездеспеді және олардың достығы аяқталды.
Washburne left France at the end of Grant's term in 1877, and returned to Galena. When Grant decided to run for an unprecedented third term in 1880, Washburne agreed to support him, and disavowed attempts by his own supporters to make Washburne a candidate. Despite Washburne's disavowals, he was a contender at the 1880 Republican National Convention in Chicago. With 379 votes required to win the nomination, he consistently received support from 30 to 40 delegates; Grant had been the early front runner, and consistently received between 300 and 315 votes. Recognizing after more than 30 ballots that neither Grant nor the other leading contenders, James G. Blaine and John Sherman could be nominated, delegates began to search for a dark horse. Having failed to build momentum for Washburne on an earlier ballot, on the 34th ballot 16 Washburne delegates from Wisconsin cast their votes for James A. Garfield without warning. This surprise action started a groundswell of support for Garfield, and he was nominated on the 36th ballot. Most of Grant's delegates held firm even as most of those supporting Blaine and Sherman shifted to Garfield. Grant was angry at Washburne, believing that Washburne had not strongly supported Grant's candidacy, as Washburne had pledged to do. Grant was convinced that if Washburne's delegates switched to him, it might have generated momentum sufficient for him to win the nomination. For Washburne's part, he believed that if Grant had withdrawn, as Blaine and Sherman had, Washburne and not Garfield might have been the dark horse who obtained the nomination. Grant and Washburne never met each other again and their friendship ended.
Зейнеткерлік
1882 жылы Уошберн Иллинойс штатының бұрынғы губернаторы Эдвард Коулстың өмірбаянын жариялады, ол құлдыққа қарсы болған Вирджиниялық және өз құлдарын азат еткен адам еді. Уошберн кейіннен Чикагоға көшіп барды және 1884 жылдан 1887 жылға дейін Чикаго тарихи қоғамының президенті қызметін атқарды. 1887 жылы ол дипломат ретіндегі қызметі туралы естеліктерін жариялады, «Франциядағы министрдің естеліктері». Чикагодағы 1232 South Washburne даңғылы Елиу Уошберннің құрметіне берілген.
In 1882, Washburne published a biography of former Illinois governor Edward Coles, an anti slavery Virginian who had emancipated his slaves. Washburne later moved to Chicago, and he served as president of the Chicago Historical Society from 1884 to 1887. In 1887, he published a memoir of his time as a diplomat, Recollections of a Minister to France. Washburne Avenue at 1232 South in Chicago is named in honor of Elihu Washburne.