Кіріспе
1830-1850 жылдардағы жас неміс суретшілерінен құралған, белгілі бір режімге қарсы тұратын ой-сана орталығы. "Жас Германия" (Junges Deutschland) – 1830-1850 жылдар аралығында өмір сүрген неміс жазушыларының тобы. Бұл, негізінен, Франция, Ирландия, АҚШ және Италияда кең тараған жастар идеологиясының бір түрі еді. Оның басты қолдаушылары Карл Гуцков, Генрих Лаубе, Теодор Мунт және Людольф Виенбарг болды. Генрих Хайне, Людвиг Борне және Георг Бюхнер де осы қозғалыстың құрамында саналды. Аталған топқа Виллибальд Алексис, Адольф Глассбренер, Густав Кюне, Макс Вальдау және Георг Хервег кірді. Фердинанд Фрейлиграт сияқты тағы да бірнеше тұлғалар осы қозғалыспен байланысты болды.
Young Germany (Junges Deutschland) was a group of German writers which existed from about 1830 to 1850. It was essentially a youth ideology, similar to those that had swept France, Ireland, the United States and Italy. Its main proponents were Karl Gutzkow, Heinrich Laube, Theodor Mundt and Ludolf Wienbarg. Heinrich Heine, Ludwig Börne and Georg Büchner were also considered part of the movement. The wider group included Willibald Alexis, Adolf Glassbrenner, Gustav Kühne, Max Waldau and Georg Herwegh. Other figures, such as Ferdinand Freiligrath were also associated with the movement.
Шолу
"Жас Германия" жазушылары саясаттағы "абсолютизмге" және діндегі "обскурантизмге" қарсы шықты. Олар демократия, социализм және рационализм принциптерін қолдады. Олардың жақтаған көптеген мәселелерінің ішінде: шіркеу мен мемлекеттің бөлінуі, еврейлердің эмансипациясы және әйелдердің саяси және әлеуметтік жағдайының көтерілуі болды. Еуропадағы саяси жағдайдың тұрақсыз кезеңінде, "Жас Германия" прогрессивті көзқарастары үшін көптеген саясаткерлер тарапынан қауіпті деп есептелді. 1835 жылдың желтоқсан айында Франкфурт Бундестагы қозғалысқа қатысы бар көптеген авторлардың, атап айтқанда Хайне, Гуцков, Лаубе, Мундт және Виенбаргтың Германияда жариялануына тыйым салды. Олардың түсіндіруінше, "Жас Германия" христиан дініне ең қайсары түрде шабуыл жасауға, қолданыстағы жағдайды төмендетуге және барлық тәртіп пен моральды барлық оқырман тобына қолжетімді көркем әдебиеттер арқылы жоюға тырысқан. Бұл идеология ақындарды, ойшылдарды және журналистерді өндірді, олардың барлығы ұлттық әдебиеттегі романтизмнің өзіне шолу жасауы мен ерекшелігіне қарсы болды, бұл әдебиеттің өмірдің шындығынан толық ажырауына әкелді. Романтизм қозғалысы саяси емес деп есептелді, Германияның дамып келе жатқан зиялы қауымына қажетті белсенділік жетіспеді. Германия штаттарындағы ондаған жылдар бойы міндетті мектепке барудың нәтижесінде, жаппай сауаттылық білімді ер адамдардың көп болуына алып келді, оны құрылым қабылдай алмады. Осылайша, 1830 жылдары арзан баспа машиналарын пайдалану арқасында, білімді ер адамдар "бос мамандықтарға" құйыла бастады.
The ideology produced poets, thinkers and journalists, all of whom reacted against the introspection and particularism of Romanticism in the national literature, which had resulted in a total separation of literature from the actualities of life. The Romantic Movement was considered apolitical, lacking the activism that Germany's burgeoning intelligentsia required. As a result of the decades of compulsory school attendance in German states, mass literacy meant an excess of educated males which the establishment could not subsume. Thus in the 1830s, with the advantage of inexpensive printing presses, there was a rush of educated males into the so called “free professions.”