Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс символистік ақыны және аудармашы Стефан Антон Георг (12 шілде 1868 – 4 желтоқсан 1933) – неміс символистік ақыны және Данте Алигьери, Уильям Шекспир, Гесиод және Шарль Бодлердің шығармаларын аударған. Ол «Джордж Крейсі» деп аталатын өте ықпалды әдеби үйірмесінің жетекшісі және «de» («Өнер журналы») әдеби журналын құрғандығымен де белгілі. Георг пен оның жақтастары өз үйірмесінің құрылысынан бастап, Германия империясының соңғы онжылдықтарындағы неміс әдебиетіндегі әдеби реализм бағытына қарсы әдеби және мәдени қарсылықты білдірді.
German symbolist poet and translator
Stefan Anton George (; 12 July 18684 December 1933) was a German symbolist poet and a translator of Dante Alighieri, William Shakespeare, Hesiod, and Charles Baudelaire. He is also known for his role as leader of the highly influential literary circle called the George Kreis and for founding the literary magazine de ("Journal for the Arts"). From the inception of his circle, George and his followers represented a literary and cultural revolt against the literary realism trend in German literature during the last decades of the German Empire.
Ерте өмір
Георгий 1868 жылы Гессен ұлы герцогтігінің Бингендегі (қазіргі Бингеннің бөлігі) Бюдесхаймда дүниеге келді. Оның әкесі, сонымен қатар Стефан Джордж, қонақүй иесі және шарап сатушы, ал анасы Ева (туған есімі Шмит) үй шаруасын жүргізді. Стефан бес жасқа толғанда, отбасы Бинген-ам-Райн қаласына көшіп барды. Майкл мен Эрика Метцгердің айтуынша, Джордж отбасының екі жағы да осы аймақта ұрпақтан ұрпаққа өмір сүріп, шаруалардан ұнтақшыларға дейін, ақырында шағын қаладағы саудагерлерге дейін көтерілді. Бастауыш мектепті Бинген қаласында бітіргеннен кейін, Стефан он үш жасында Гессен Ұлы Герцогтігінің ең жақсы орта мектептерінің бірі - Ұлы Герцог Людовик IV Дармштадт қаласындағы Людвиг Георгс гимназиясына жіберілді. Бұл мектепте 1882 - 1888 жылдары Стефан "грек, латын және француз тілдеріне баса назар аударған гуманистік білім алды". Стефан "француз тілінде өте жақсы білімі бар" әрі "еуропалық әдебиеттің, сондай-ақ грек және рим жазушыларының әдебиеттерін жақсы білген". Кейіннен ол жалғызбасты адам ретінде сипатталса да, Дармштадтта өзінің алғашқы достар тобын жинады, онда оған кітапханалар мен театрлар ашылды, бұл оны қызықтырды. Сондай-ақ, ол Хенрик Ибсеннің шығармаларын түпнұсқа тілінде оқу үшін норвег тілінде оқып үйренді. Кейінірек ол досына: "Ол кезде Германия төзімсіз еді; Ницше туралы ойлаңыз! Егер мені осында ұстап тұрса, бомба лақтырар едім, немесе Ницше сияқты құритын едім. Әкем қауіп-қатерді сезгендіктен, менден құтылуға қуанышты болды". Ағылшын тілін жақсы білуге үміттенген Джордж 1888 жылдың мамыр мен қазан аралығында Лондонда тұрды. Виктория патшайымы тақта отырды, ал Лондон әлі де әлемдік Британ империясының астанасы болды. Джордж кейіннен Англияда "ұлы саяси міндеттер мен мақсаттармен байланысты өмірдің кең мағынасын, дәстүрлерді мұқият сақтаған ежелгі мәдени бірлікті, халықтың барлық сана-сезімі үшін өмір сүрудің қатаң үлгісін, барлық адамдар арасындағы әдепті сыпайылықты, сол жылдары Германияда табылмаған немесе жаңадан пайда бола бастаған құбылыстарды" көргенін еске алды. Бұл идея Батыс Канонында да, неміс әдебиетінде де терең тамыр жайған, өйткені Гете, Шиллер және басқа да неміс романтикалық ақындары өздерінің айналасына жиналған ізбасарларының шеңберін құраған. Бұған дейін Фридрих Готлиб Клопсток өзінің жақын достарын "Асыл аздар" деп атаған және "Ғылымгерлер республикасы" үшін егжей-тегжейлі жоспарлар жасаған. Швейцария мен Солтүстік Италияға жасаған турнелерінде Джордж Монтрёда Мольердің "Ле Мизантроп" қойылымында басты рөлді ойнады. Кейінірек Джордж былай деп еске алды: "Менің, социалист, коммунар, атеист, теология профессорының үйінде қоғамның әйелдерінің тобын қоршап тұрған неміс баронмен комедияда ойнауымнан гөрі қарама-қайшылықты нәрсе елестете аласыз ба?" Жорж қатты жалғыздыққа ұшырап, 1889 жылдың мамыр айында Парижге келді. Ол алғашқы күні француз ақыны Альберт Сент-Полмен танысады, ол арқылы Джордж қаланың әдеби богемасына кіреді. Белль эпока кезінде француз мәдениетінде кеңінен тараған антигерман реваншизміне қарамастан, Джордж өзін "жұмыскерлерімен өздігінен қабылданады". Альберт Сент-Пол арқылы Джордж Пол Верлен, Франсис Виэле Гриффин, Альберт Мокель және Ваклау Ролиц Лидермен танысты. Көп жылдар өткен соң, Маларме ортасының мүшелері Стефан Джорджты бірден "әдеттегідей үміт беретін ақын" деп танығанын еске түсіреді. Өзін сенімді сезінгеніне қарамастан, Джордж өте ұялшақ болып көрінді және дөңгелектің талқылауларына сирек қатысады, оның орнына тыңдау мен үйренуді артық көреді. Сонымен қатар, Джордж француз және басқа да еуропалық авторлардың 365 бетті өлеңдерін толтырды, олардың көпшілігін ол кейін неміс тіліне аударды. Метцгерлердің айтуынша, "Символистер үшін "өнер үшін өнер" жолын қуу өте маңызды болды - бұл қасиетті функция болды, өйткені сұлулық өзінен-өзі жоғары мағынаны білдірді. Олардың ең жоғары мақсаттары француз символистері Платонның жақсылық, шындық және сұлулық идеалдарынан алыс емес, және бұл идеалистік аспект, сөзсіз, Джорджты эстетизмнен, богемиялықтан және осы топпен жиі ассоциацияланатын көрнекті нигилизмнен гөрі көбірек тартымды етті". Пол Верлен мен Стефан Малларме - Джордж өзінің жоғарғылары деп санаған және шәкірті болғысы келген жалғыз тірі ақын. Әсіресе Маларме, оның шәкірттері оны Ұстаз деп атады, ол Джорджтың өнері, философиясы мен өмір салтының өмірлік үлгісі болды. Француз символистері Джорджқа да өте ынталы болды, бұл олардың сақталған хаттары мен Парижге жасаған сапары туралы естеліктерінде көрінеді, олар 1928 жылы Revue d'Allemagne журналының тақырыптық санында жарияланды. Джордж 1896 жылы: "Париж, тек қана мен шынайы достарымды тапқан және сақтап қалған жер", - деп жазды. Дегенмен, "Стефан Джорджтың 1890-жылдардың басындағы Париж тәжірибесі оны Германияға оралып, неміс поэзиясына жаңа үн мен форма беруге итермеледі".
George was born in 1868 in lt=Büdesheim in Bingen (now part of Bingen) in the Grand Duchy of Hesse. His father, also named Stefan George, was an innkeeper and wine merchant, and his mother Eva (née Schmitt) was a homemaker. When Stefan was five years old, the family moved to Bingen am Rhein. According to Michael and Erika Metzger, both sides of the George family had lived in the area for generations and had risen from peasants, to millers, and finally to small town merchants. After attending primary school in Bingen, Stefan was sent, at the age of thirteen, to one of the best secondary schools in the Grand Duchy of Hesse, the Ludwig Georgs Gymnasium in the Grand Duke Louis IV's capital city of Darmstadt. There, from 1882 to 1888, Stefan, "received a vigorous humanistic education in which Greek, Latin, and French were stressed." Stefan "excelled in French" and gained "a thorough knowledge of modern European literature, as well as of the Greek and Roman authors." Although later described as a loner, Stefan assembled his first circle of friends in Darmstadt, where he had access to libraries and to the theater, which fascinated him. He also taught himself to read Norwegian in order to read the works of Henrik Ibsen in the original language. He later told a friend, "Germany was intolerable then; just think of Nietzsche! I would have thrown a bomb if they had kept me here; or I would have perished like Nietzsche. My father was glad to get rid of me, for he sensed the danger." Hoping to improve his grasp of English, George lived in London between May and October 1888. Queen Victoria was on the throne and London was still the capital of the global British Empire. George later recalled that in England he saw, "an expansive sense of life, borne by great political tasks and goals, an ancient cultural unity which carefully preserved traditions, a firmly moded way of life for all classes of the populace, a decorous politeness among all the people, phenomena which were no longer found in the Germany of those years, or which were just beginning to emerge." This was an idea deeply rooted in both the Western Canon and in German literature, as Goethe, Schiller, and the other German Romantic poets had circles of adherents who gathered around them. Even before that, Friedrich Gottlieb Klopstock had referred to his closest friends as, die wenigen Edlen ("The Noble Few") and had made detailed plans for, Die Gelehrtenrepublik ("The Republic of Scholars"). During his subsequent tours of Switzerland and northern Italy, George played the title role in a production of Moliere's Le Misanthrope performed at Montreux. George later recalled, "Can you imagine anything more contradictory than that I, the socialist, communard, atheist, should play in a comedy with a German baron in the house of a professor of theology surrounded by a whole bevy of society ladies?" Suffering from severe loneliness, George arrived in Paris in May 1889. On his first day there, he met the French poet Albert Saint Paul, through whom George was introduced into the city's literary bohemia. Despite the intensely anti German revanchism reigning over French culture during the Belle Époque, George found himself, "spontaneously accepted by his peers." Through Albert Saint Paul, George was introduced to Paul Verlaine, Francis Vielé Griffin, Albert Mockel, and Waclaw Rolicz Lieder. Many years later, the members of Mallarmé's circle were to recall that they immediately identified Stefan George as, "a poet of unusual promise." Despite his confidence, George seemed extremely shy and rarely participated in the circle's discussions, preferring instead to listen and learn. Meanwhile, George also filled 365 pages with poems by French and other European authors, many of which he was later to translate into German. According to the Metzgers, "For the Symbolists, the pursuit of 'art for art's sake', was a highly serious – nearly a sacred – function, since beauty, in and of itself, stood for a higher meaning beyond itself. In their ultimate higher striving, the French Symbolists are not far from the Platonic ideals of the Good, the True, and the Beautiful, and this idealistic aspect was undoubtedly what appealed to George far more than the Estheticism, the Bohemianism, and the apparent Nihilism so often superficially associated with this group." Paul Verlaine and Stéphane Mallarmé were the only living poets whom George considered his superiors and whose apprentice he ever wished to be. Particularly Mallarmé, whose circle of disciples called him Le Maître ("The Master"), was to be a lifelong model for George's art, philosophy, and way of life. The French Symbolists were every bit as enthusiastic for George, as is revealed by the evidence of their surviving letters and subsequent memoirs of his visit to Paris, which were published in a 1928 theme issue of the Revue d'Allemagne. George wrote in 1896, "Paris, the only place where I found and possess true friends." Even so, "Stefan George's experience in Paris during the early 1890's impelled him to return to Germany to give a new voice and form to German poetry."
Өнер үшін кітаптар
Германияға оралғаннан кейін Джордж алдымен Берлиндегі Фридрих Вильгельм университетінде роман тілдері мен олардың әдебиетін оқуға кірісті, онда ол үш семестр бойы оқыды. Сол кезде Джордж өзінің өлеңдерінде айтқысы келген ойды неміс тілінің жеткізе алатынына күмәнданды. Осы себепті ол француз және испан поэзиясын жазуды ұнатты, тіпті испан және латын сөздерін неміс тілінің синтаксисімен біріктіріп, «Lingua Romana» деп атаған жаңа тілді ойлап тапты. Берлинде тұрғанда Джордж студент әріптесі Карл Август Клейнмен бірлесіп, жылдық әдеби журнал құрды. Ол кезде Джордж неміс ақындарын екі басты әдеби ағымға бөлінген деп есептеді, және ол екеуіне де қарсы болды. Біріншісі – ақынның «жағымды ойын-сауық беруші» болуы, немесе Арно Холц осындай поэзияны «көктемнің тәтті лайлағы» деп атады. Екінші рөл – ақынның натуралистік әлеуметтік сыншыға айналуы, немесе Джордж сарказммен айтқандай, «реализмнің апостолы» болуы. Сондықтан Стефан Джордж мен Карл Клейн «Blätter für die Kunst» журналын «жаңа өнер» деп аталатын нәрсенің құралы ретінде құруды көздеді, ол неміс поэзиясындағы екі әдеби ағымды дамытуға және басып өтуге, сонымен қатар француз символистерінің идеяларын пайдалануға бағытталған. Джордж француз символистерінен шабыт алған алғашқы неміс ақыны болмаса да, ол «оның отанындағы осы қозғалыстың поэтикалық аспектілерінің ең дарынды, шешен және өнімді өкілі» деп танылды. Джордж «ешқандай ұстаздың соңынан ермеді», бірақ неміс мәдениетін және әдебиетін жаңарту мақсатына сай Символизмнің оған қажетті аспектілеріне өзіндік мөр басты. 1914 жылы, Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Джордж Германияның қасіретті соңы болатынын болжады. 1916 жылы, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Германияда кең таралған «Хурра Патриотизм» деп аталатын шовинистік әдеби қозғалысқа қарсылық білдіре отырып, Джордж пессимистік «Der Krieg» («Соғыс») өлеңін жазып, жариялады. Соғыстың нәтижесі оның ең қорқынышты болжамдарын растады. 1920 жылдары Джордж Германия мәдениетін, әсіресе оның буржуазиялық менталитетін және ескірген шіркеу рәсімдерін жек көреді. Ол жаңа, асыл неміс мәдениетін құруды қалады және Германия әлеуметтік, саяси, рухани және көркемдік құлдырау кезеңінде «форманы» – ақыл-ой тәртібін және басқалармен қарым-қатынас жасаудың жолын идеал ретінде ұсынды.
After returning to Germany, George first began to study Romance languages and their literature at Friedrich Wilhelm University in Berlin, where he remained for three semesters. At the time, George had serious doubts about the ability of the German language to say what he wished to say in his poems. For this reason, he preferred instead to write French and Spanish poetry and even invented a language which he dubbed Lingua Romana, which combined words from Spanish and Latin with German syntax. Also while living in Berlin, George joined forces with fellow student Carl August Klein to found the annual literary magazine entitled de. At the time, George felt that German poets had been reduced to two main literary movements, both of which he opposed. The first was for a poet to be, "a provider of a pleasant diversion", or as Arno Holz called such poetry, "a lilac sweet spring rhapsode". The other role was for a poet to become a Naturalistic social critic, or what George sarcastically termed, "an apostle of reality". Stefan George and Carl Klein therefore intended for Blätter für die Kunst to be a vehicle for what they termed, "the new art", which was intended to both build upon and supersede both literary movements within German poetry, while also drawing upon the ideas of the French Symbolists. While George was not the first German poet to draw inspiration from the French Symbolists, he has been termed, "the most gifted, eloquent, and productive exponent of the poetic aspects of the movement in his homeland". George also, "did not slavishly follow any masters", but set his own stamp upon those aspects of Symbolism that he found appropriate for his purpose of revitalizing German culture and German literature. During 1914, at the start of the World War, George foretold a sad end for Germany. In 1916, in a deliberate revolt against the jingoistic literary movement known as Hurrah Patriotismus, which was overwhelmingly popular on the German home front during the First World War, George wrote and published the pessimistic poem " Der Krieg" ("The War"). The outcome of the war was the realization of his worst fears. In the 1920s, George despised the culture of Germany, particularly its bourgeois mentality and archaic church rites. He wished to create a new, noble German culture, and offered "form", regarded as a mental discipline and a guide to relationships with others, as an ideal while Germany was in a period of social, political, spiritual and artistic decadence.
Ұлттық революция
Георгтың поэзиясын Баварияда тамыр жайған нацизмнің алғысы болған Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei (NSDAP) шағын, бірақ өркендеген партиясы тапты. Георгтың «мыңжылдық рейх» және «қан оты» тұжырымдамаларын НСДАП қабылдап, партияның пропагандасына енгізді. Джордж олардың нәсілдік теорияларын, әсіресе «Скандинавиялық супермен» деген түсінікті жек көреді. Питер Хоффманның айтуынша, Стефан Георг «Гитлерге төмен баға берді, оның ішінде Цезарь немесе Наполеонның ұлылығын көрмеді». 1933 жылдың 30 қаңтарында Гитлер канцлер болғаннан кейін «поэт егер ұлттық социалистер билікке келсе, Германиядағы әркімнің мойнына бұғау байланады және қарсылық көрсеткендер дереу асылады» деді. 1933 жылдың ақпан айында нацистер барлық саяси қарсыластарын, сондай-ақ Пруссия өнер академиясынан еврейлерді – Томас Манн, Рене Шиккеле, Георг Кайзер және Франц Верфельді – қызметтен шеттетуге кірісті. Олардың орнына Ханс Гримм мен Ханс Каросса сияқты саяси тұрақты, «ұлттық жазушылар» келді. 1933 жылдың сәуірінде Джордж ұлттық социалистерді «аяусыз дарғасындар» деп атады. Ол өзінің ең жас ізбасары Карл Йозеф Партчқа Франк Мехнертті нацистік ұйымдарға қосылудан қайтаруды тапсырды. Джордж Иданы жиі көреді, әсіресе 1894 жылдың күзінде және 1896 жылдың жазында. Иданың Леопольд Ауербахпен, берлиндегі еврей бизнесменмен қысқа және бақытсыз некесі олардың Джорджпен қарым-қатынасына кедері келтірген жоқ. Бірақ Ида 1901 жылы үйленген ақын Рихард Демельмен қарым-қатынас бастағанда, Джордж Иданың шешімін ең жаман сатқындық деп қарады. Демельдің марксизмі, богемиялық өмірі және «өмірді сезімдік даңқтауы» Джорджтің Империялық Германиядағы неміс поэзиясында жек көретін барлық нәрсені білдірді. Кобленцтің Бингендегі үйінің алдында Демельмен кездескеннен кейін Джордж оған: «Біздің [достығымыз] әрқайсымыз өзімізге ұлы және асыл деп санайтын нәрсені екіншісіне жеткізе алуымыздан туындайды – бұл қабілетпен ол көтеріледі және құлайды, ал екіншісіне ұлы және асыл болып көрінген нәрсе біріншісіне қатыгез және төмен болғанда мүлдем жоғалады» деп жазды. Джордж өзінің 1897 жылғы «Das Jahr der Seele» поэзия жинағын Ида Кобленцке арнап жазуды жоспарлаған еді. Бірақ оның орнына Ида Кобленц есіміне орнына Джорджтың әпкесінің есімі жазылды. Бамбергте бауыры Клаустың баронша Нина фон Лерхенфельдке арналған католиктік үйлену тойына қатысқаннан кейін Бертольд фон Штауфенберг 1933 жылдың 27 қыркүйегінде Минузиоға келді және Қожайынның өте әлсіз және тәбеті жоқ екенін көрді. Бірақ сол айда Джордж өзінің өмір салты мен достарының барлық діндерге төзімділік пен бейжайлық танытатынын жеткілікті дәлелдейтінін мәлімдеді. Стефан Георг 1933 жылдың 4 желтоқсанында Минузиода қайтыс болды. Бертольд фон Штауфенберг, Тормелен, Антон, Блюменталь және басқалар ұстаздың денесін Германияға жерлеу үшін қайтаруды қалады, бірақ ақынның мұрагері Борингер оларды ұстаздың өзінің сөздерін келтіре отырып, жоққа шығарды: «Адам қай жерде өлсе, сол жерде жерленуі керек». Осыған жауап ретінде Джордж Крейс шеберді жергілікті жерлеуге шешім қабылдады. Клаус фон Штауфенберг итальян тілінде сөйлейтін Тичино кантонының әдет-ғұрыптарына сәйкес оянды және Джордж Крейс 1933 жылдың 6 желтоқсанындағы таңға дейін Минузио қорымының шіркеуінде тұрақты күзет ұстады.
George's poetry was discovered by the small but ascendant Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei (NSDAP), a precursor to Nazism, which had its roots in Bavaria. George's concepts of "the thousand year Reich" and "fire of the blood" were adopted by the NSDAP and incorporated into the party's propaganda. George would come to detest their racial theories, especially the notion of the “Nordic superman”. According to Peter Hoffmann, however, Stefan George, "had a low opinion of Hitler, in whom he saw none of the greatness of a Caesar or a Napoleon". Shortly before Hitler became Chancellor on 30 January 1933, "the poet said that if the National Socialists came to power, everyone in Germany would have to wear a noose around his neck, and those who refused would be hanged immediately." In February 1933, the Nazis began dismissing all of their political opponents as well as Jews from the Prussian Academy of the Arts; including Thomas Mann, René Schickele, Georg Kaiser, and Franz Werfel. They were replaced with politically reliable, "national writers", such as Hans Grimm and Hans Carossa. By April 1933, George was referring to the National Socialists as, "hangmen." He also assigned the youngest of his followers, Karl Josef Partsch to talk Frank Mehnert out of joining any Nazi affiliated organizations. George saw Ida often, particularly in the fall of 1894 and the summer of 1896. Ida's brief and unhappy arranged marriage to Leopold Auerbach, a Jewish businessman from Berlin, did nothing to interrupt her relationship with George. When Ida, however, began a relationship with the married poet Richard Dehmel, whom she later married in 1901, George viewed Ida's decision as a betrayal of the worst order. Dehmel, due to his Marxism, Bohemianism, and, "sensual glorification of life as it is", stood for everything that George detested in German poetry in Imperial Germany. After meeting Dehmel before Coblenz's house in Bingen, George wrote to her, "Our [friendship] arises from the fact that each of us is able to communicate what he thinks great and noble to the other – it rises and falls with this ability – and disappears entirely when something appears great and noble to one which is brutal and debased to the other." George had been planning to dedicate his 1897 poetry collection Das Jahr der Seele to Ida Coblenz. Instead, the name of George's sister was printed where that of Ida Coblenz was intended to have stood. Shortly after the attending the Roman Catholic wedding at Bamberg of his brother Claus to Baroness Nina von Lerchenfeld, Berthold von Stauffenberg arrived at Minusio on 27 September 1933 and found the Master feeling very weak and devoid of appetite. That same month, however, George declared that both his way of life and his friendships were sufficient proof of his tolerance and indifference to all religions. Stefan George died at Minusio on 4 December 1933. Although Berthold von Stauffenberg, Thormaehlen, Anton, Blumenthal, and others wished to return the Master's body to Germany for burial, Boehringer, as the poet's heir, overruled them by quoting the Master's own words, "A man should be buried where he dies." In response, the George Kreis decided to inter the Master locally. Claus von Stauffenberg organized the wake in accordance with the customs of the Italian speaking Canton of Ticino and the George Kreis kept constant vigil at the Minusio cemetery chapel until the morning of 6 December 1933.
Мұра
Метцгерлердің айтуынша, "Штефан Георгий 1933 жылы қайтыс болғанда, Германияның ішінде және сыртында айтылған абыройлама сөздер арасында зор қайшылық болды, бірі Георгийді сол жылы билікті алған Үшінші рейхтің пайғамбары деп жарияласа, екіншілері оның үнсіздігін жаңа үкіметке деген толық жек көрушілік деп түсіндірді". Георгийдің поэзиясы аристократиялық рухта сипатталады; оның өлеңдері формальды стильде, лирикалық әуенмен және көбінесе грек классикалық үлгілерінің ықпалымен құпия тілде жазылған. Питер Хоффманның сөзіне сүйенсек, "Штефан Георгийдің поэзиясы" неміс романтизм және Бидермейер ақындарының әдеби тілін үлгі етіп алып, оған ден қойып, "қазіргі заманғы әдеби неміс тілін қалыптастыруға көмектесті". Ол "Максимин" деп атаған және құдайдың көрінісі деп сенген танысы Максимилиан Кронбергерге арнаған "Алгабал" және махаббат өлеңдері сияқты туындыларымен танымал. Георгийдің сексуалдық бағытының поэзиялық шығармашылығына қатысы туралы қазіргі сыншылар Томас Карлауф және Марита Кеилсон-Лауриц пікір білдірген. "Алгабал" – Георгийдің ең жақсы есте қалған, сонымен қатар ең ерекше өлеңдер жинақтарының бірі; атауы рим императоры Элагабалдың есімімен байланысты. Георгий сонымен қатар маңызды аудармашы болды, ол Данте, Шекспир және Бодлердің шығармаларын неміс тіліне аударды. Георгий 1927 жылы Гёте сыйлығымен марапатталды.
According to the Metzgers, "When Stefan George died in 1933, there was a grim dissonance between the eulogies from inside and outside Germany, the former claiming George as the prophet of the Third Reich, which had taken power that year, the latter often interpreting his silence as expressing his utter contempt for the new regime." George's poetry is characterized by an aristocratic ethos; his verse is formal in style, lyrical in tone, and often arcane in language, being influenced by Greek classical forms. By both emulating and building upon the literary language of the German Romantics and Biedermeier poets, "Stefan George's poetry", according to Peter Hoffmann, "helped to form modern literary German." is represented by works such as Algabal and the love poetry he devoted to a gifted adolescent of his acquaintance named Maximilian Kronberger, whom he called "Maximin", and whom he believed to be a manifestation of the divine. The relevance of George's sexuality to his poetic work has been discussed by contemporary critics, such as Thomas Karlauf and Marita Keilson Lauritz. Algabal is one of George's best remembered collections of poetry, if also one of his strangest; the title is a reference to the effete Roman emperor Elagabalus. George was also an important translator; he translated Dante, Shakespeare and Baudelaire into German. George was awarded the Goethe Prize in 1927.
Жаңа империя
Георгтың соңғы толық өлеңдер кітабы "Жаңа империя" 1928 жылы жарық көрді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін оккупацияланған Германияда тыйым салынды, себебі атауы нацизммен байланысты деп есептелді. Бірақ Джордж осы еңбекті, оның ішінде 1922 жылы жазылған "Сырлы Германия" ("Geheimes Deutschland") лирикасын Бертольд Шенк графы фон Штауфенбергке арнаған еді. Ол өзінің ағасы Клауспен бірге Адольф Гитлерді өлтіру және нацистік партияны құлату мақсатындағы 20 шілдедегі қастандыққа белсенді қатысты. Қастандық сәтсіз аяқталып, екі бауыр өлтірілді. Олар Гитлерді өлтіруге және нацизмді тоқтатуға тырысып, осы арқылы Ұстазының (Master) үйретіктеріне сәйкес әрекет еткендерін ойлады. Кітапта иерархиялық рухани аристократия билігімен жаңа қоғамдық құрылым сипатталған. Георг оны әртүрлі саяси мақсаттарда пайдалануға жасалған барлық әрекеттерді, оның ішінде нацизмнің әрекеттерін қабылдамады.
George's last complete book of poems, Das neue Reich ("The New Realm"), was published in 1928. It was banned in Occupied Germany after World War II, as the title sounded tainted by Nazism. But George had dedicated the work, which includes the lyric Geheimes Deutschland ("Secret Germany") written in 1922, to Berthold Schenk Graf von Stauffenberg, who, with his brother Claus, took a leading role in the 20 July plot to assassinate Adolf Hitler and overthrow the Nazi Party. Both brothers, who were executed after the plot failed, had considered themselves to be acting on the teachings of the Master by trying to kill Hitler and put an end to Nazism. The book describes a new form of society ruled by a hierarchical spiritual aristocracy. George rejected all attempts to use it for mundane political purposes, including those of Nazism.
Ықпал
Неміс романтикалық ақындары мен француз символистерінің ықпалымен, Георг және оның ізбасарлары оны Германияның жеке үкіметінің монархы ретінде қарастырды, ол өзінің зиялы және көркем шәкірттерінен құралған, «Ұстазға» және ортақ көзқарасқа адалдығымен байланысқан. Альберт Шпеер өз естеліктерінде 1920 жылдардың басында Георгпен кездескенін, ал оның ағасы Германның онымен таныс болғанын айтады: Георг «қадір-қасиет, мақтаныш және діни ғұламалыққа толы болды, оның өзінде магниттік күш сезілді». Георгтың поэзиясы өзінен құрбан ету, батырлық және билік туралы айтты, бұл оған ұлттық социалистердің қолдауын әкелді. Көптеген нацистер Георгтың өзіне әсер еткенін мәлімдесе де, Георг мұндай байланыстардан қашық болды. Нацистер билікті басып алғаннан кейін, Георг Германиядан Швейцарияға кетіп, сол жылы қайтыс болды. Георгтың ең белгілі серіктестерінің бірі – Австро-Венгрия империясының көрнекті әдеби модернисі Гуго фон Хофмансталь болды. Алайда Хофмансталь осы топқа қосылудан бас тартты. Кейіннен Хофмансталь өмірінде Георгтан артық оған әсер еткен адам болмағанын жазды. Георг шәкірттері «Ұстаз» деп атаған «Ұстазға» ең жақын адамдардың қатарында Гитлерге қастандық жасау жоспарының бірнеше мүшелері болды, олардың ішінде Клаус фон Штауфенбергтің өзі де бар еді. Штауфенберг 20 шілдедегі қастандыққа қатысушыларға Георгтың «Дер Видерхрист» («Антихрист») өлеңін жиі келтіретін.
In a view inspired by the German Romantic poets and the French Symbolist, George and his followers saw him as the monarch of a separate government of Germany, composed of his intellectual and artistic disciples, bonded by their faithfulness to "The Master" and to a common vision. In his memoirs, Albert Speer claims to have met George during the early 1920s and that his elder brother, Hermann, was an acquaintance of his: George "radiated dignity and pride and a kind of priestliness there was something magnetic about him." George's poetry emphasized self sacrifice, heroism, and power, which won him the approval of the National Socialists. Though many Nazis claimed George as an influence, George remained aloof from such associations. Soon after the Nazi seizure of power, George left Germany for Switzerland where he died the same year. One of George's most well known collaborators was Hugo von Hofmannsthal, a leading literary modernist in the Austro Hungarian Empire. Hofmannsthal, however, refused membership in the group. Later in life, Hofmannsthal wrote that no one had influenced him more than George. Those closest to the "Master," as George had his disciples call him, included several members of the 20 July plot to assassinate Hitler, among them Claus von Stauffenberg himself. Stauffenberg frequently quoted George's poem Der Widerchrist (The Anti Christ) to his fellow members of the 20 July plot.
Георгий поэзиясы музыкаға айналдырылды
Стефан Георгийдің поэзиясы 20 ғасырдың классикалық музыкасына, әсіресе Екінші Вена мектебінің экспрессионистік кезеңінде зор ықпал етті. Австриялық еврей композиторы Арнольд Шенберг Георгийдің өлеңдерін "Ich darf nicht dankend", Op. 14/1 (1907), Квартет №2, Op. 10 (1908) және "Асылған бақтар кітабы", Op. 15 (1909) шығармаларында музыкаға қосты. Арнольд Шенбергтің шәкірті Антон Веберн де Георгийдің поэзиясын өзінің алғашқы хорлық туындысы "Entflieht auf leichten Kähnen", Op. 2-де музыкаға түсірді. Веберн 1909 жылғы Op. 3 және 4 есімді екі ән жинағында да осылай жасады, сондай-ақ сол кезеңде жарық көрген бірнеше вокалдық композицияларында қолданды.
Stefan George's poetry was a major influence upon the 20th century classical music composed by the Second Viennese School, particularly during their Expressionist period. Radically innovative Austrian Jewish composer Arnold Schoenberg set George's poetry to music in the "Ich darf nicht dankend", Op. 14/1 (1907), String Quartet No. 2, Op. 10 (1908), and in The Book of the Hanging Gardens, Op. 15 (1909). Arnold Schoenberg's student Anton Webern also set George's poetry to music in his early choral work Entflieht auf leichten Kähnen, Op. 2. Webern did the same in two other sets of songs, Op. 3 and 4 of 1909, and in several posthumously published vocal compositions from the same period.
Стефан Джорджға қатысты фильмдер
Райнер Вернер Фассбиндердің 1976 жылғы комедиялық фильмі "Шайтанның қайнатпасы" Стефан Джорджды және Джордж Крейсін әжуалайды.
Rainer Werner Fassbinder's 1976 comedy film Satan's Brew pokes fun at both Stefan George and the George Kreis.