Кіріспе

Польша ұлттық автономиясы ерте Совет Одағындағы Польша ұлттық аудандары (орысша "полрайоны", polrajony, "польские национальные районы", "Польша ұлттық райондары") – соғыс аралық кезеңде Украин және Белорусь Совет Социалистік Республикаларындағы поляк азшылықтарына ұлттық автономияны қамтамасыз еткен ұлттық аудандар. Олар Ленинизмнің ұлттардың өзін-өзі анықтау құқығы туралы қағидасын іске асыруға бағытталған тырабы болды. Бұған қоса, осы аймақтарды құру большевиктердің революцияны тарату мақсатының біріне қызмет етті, себебі Польша-Совет соғысындағы жеңілістен кейін кеңес үкіметі Польшада Совет Республикасын құру идеясынан бас тартқан жоқ. Польша ұлттық аудандары болашақ Совет Польшасының бастауы болуға тиіс еді. Олар 1930 жылдардың ортасында таратылып, халықтың айтарлық бөлігі ("Советке қарсы және сенімсіз элементтер") Ұлы тазалау кезінде Қазақстанға жер аударылды.

Шығу тегі

Польшаның Совет Одағына кірген поляктар қоныстанған аймақтарына автономия беру мүмкіндігі, Польша-Кеңес соғысы кезінде Польшаның Уақытша революциялық комитетіне қатысқан жетекші тұлғалар тарапынан талқыланды. Дегенмен, толыққанды аудандар құру жоспары болған жоқ; автономия жекелеген ауылдарға берілуі тиіс еді. 1925 жылы Кеңес Украинасында аудан құру туралы шешім қабылданды, онда 1926 жылғы мәліметтерге сәйкес 476 435 поляк тұрды. Бұл Украина халқының 1,6 пайызын құрады, бірақ Житомир облысында олардың саны 10 пайызға жетті. Аталған ауданды қолдаушылардың арасында поляк тегінен шыққан совет коммунистері – Феликс Кон, Юлиан Марчлевский, Феликс Дзержинский және Томаш Дабал болды. Осылайша Marchlewszczyzna, содан кейін Dzierżyńszczyzna құрылды.

Дзержинск қаласы

Дзержинщина – Белорусьтегі польша ұлттық ауданы, Минск қаласының жанында, сол кездегі кеңестік Польша шекарасына жақын орналасқан. Ол 1932 жылдың 15 наурызында құрылды, астанасы Дзержинск (бұрынғы атауы Койданава-Койданов болғандықтан, бастапқыда "Койдановский польша ұлттық ауданы" деп аталған). Ол Чека директоры Феликс Дзержинскийдің құрметіне аталған. Марчлевщина сияқты, бұл аймақтағы шектеулі польша автономиясы, польша тіліндегі мектептер, кітапханалар мен мекемелермен нақты факт болды. Сонымен қатар, тұрғындар қарқынды коммунистік үгіт-насихатқа ұшырады. Діни өмірге қысым көрсетілді, ал 1930-жылдардың ортасында жүргізілген ұжымдастыру науқаны жергілікті польша шаруаларының қарсылығына тап болды. Совет Одағындағы польша мәдени өмірінің нағыз орталығы болған Марчлевщинадан өзгеше, Дзержинщинаның ықпалы шектеулі болды.

Таратылуы

Польша аудандары кеңестік ұжымдастыру мен дінсіздікке қарсы тұрғандардың қатарында болды. Саяси себептермен, бастапқыда осы аймақтарда қатаң шаралар қолданылмады. Ақырында, 1935 жылы Ұлы тазалау басталғанда Марчлевшчизна таратылды және әкімшіліктің көп бөлігі атылды. Келесі жылдары халықтың көп бөлігі Қазақстанға және Кеңес Одағының басқа да шалғай аймақтарына жер аударылды. Дзержинщизна 1937 жылы таратылды. Барлық поляк мектептері мен кітапханалары жабылды, 1938 жылы Томаш Дабал атылды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін, поляк және совет тарихнамаларында осы аудандардың бар екендігі еске алынбады, мүмкін, екі елдің билігі де ұлттардың өзін-өзі анықтау құқығы туралы Лениннің қағидасын кенеттен қабылдамауына байланысты қолайсыз сұрақтар тудырмау үшін. Марчлевшчизна аймағында әлі күнге дейін поляк азшылығы тұрады, Довбыш қаласында олар халықтың жартысын құрайды. Дзержинщизнада да поляктар бар.