USS Kitkun Bay: Екінші дүниелік соғыстағы америкалық эскорт тасымалдағышы

Кіріспе

Касабланка класындағы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің эскорт тасымалдағышы

USS Kitkun Bay (CVE 71) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін салынған елу кемеден он жетіншісі. 1943 жылдың қараша айында суға түсіріліп, желтоқсан айында Әскери-теңіз күштеріне тапсырылды және комиссияланды. Ол Мариана және Палау аралдары операциясында, Самар шайқасында (ол камикадзе шабуылына ұшыраған алғашқы кеме болды) және Лингаен шығанағына түсу кезінде (ол тағы бір камикадзе шабуылынан зақымданып, кері шегінуге мәжбүр болды) қызмет етті. Соғыстан кейін ол "Magic Carpet" операциясына қатысып, Тынық мұхиты аймағынан АҚШ әскери қызметшілерін елдеріне қайтарды. 1946 жылдың сәуір айында қызметтен босатылып, қараша айында металл тескілеуге сатылды. Нәтижесінде, ол 1947 жылдың басында жартылай бұзылды.

Дизайн және сипаттама

Киткун Бей – Касабланка класындағы эскорт-тасымалдауыш, ең көп салынған әуе кемелерінің түрі. Ол соғыстың басындағы ауыр шығындарды толықтыру үшін, алдын ала дайындалған бөліктерді пайдаланып, жаппай өндірілу үшін арнайы жобаланған. Бауырларымен стандартизацияланған, оның жалпы ұзындығы 512 фут (156 м), ені 65 фут (20 м), суға бату тереңдігі 20 фут (6 м) болды. Ол стандартты жағдайда , толық жүктемемен ауыстырды. Оның ангар палубасы 257 фут (78 м) ұзын, ал ұшу палубасы 477 фут (145 м) ұзын болды. Кеме екі Skinner Unaflow поршеньді бу машинасымен жабдықталған, ол екі валды қозғалтады, соның арқасында жылдамдыққа ие болды. Кеменің круиздік қашықтығы бір сағатта жылдамдықпен болды. Оның ықшам өлшемдері кеменің тұмсығына ұшақ катапультін орнатуды талап етті, сондай-ақ ұшу және ангар палубалары арасында ұшақтардың қозғалысын жеңілдету үшін екі лифт болды: біреууі алдында, екіншісі артқы жағында. Кеменің кормасында /38 калибрлі қос мақсатты зениттік қару орнатылған. Ұшаққа қарсы қорғаныс сегіз Бофорс зениттік пулеметімен, сондай-ақ палуба периметрі бойынша орнатылған он екі Оерликон пулеметімен қамтамасыз етілді. Соғыстың соңына қарай Касабланка класындағы тасымалдауыштар отыз зениттік қаруды тасымалдауға бейімделді, ал Бофорс пулеметтерінің саны екі есеге көбейтіліп, жинақталған түйіндерге орнатылды. Бұл өзгерістер камикадзе шабуылдарынан салдарынан туындаған өлім-жәбірдің өсуіне жауап ретінде жасалды. Касабланка класындағы эскорт-тасымалдауыштар 890 адамдық экипажға, сондай-ақ ілесуші эскадрильядағы 50-56 авиаторға арналған. Касабланка класындағы эскорт-тасымалдауыштар 27 ұшақты тасымалдауға жобаланған, бірақ ангар палубасы одан да көп ұшақты қабылдай алатын. Мариан және Палау аралдары кампаниясы кезінде ол 12 FM 2 истребителі мен 8 TBM 1C торпедо бомбалаушысын, барлығы 20 ұшақты тасымалдады. Алайда, Филиппин кампаниясы мен Самар шайқасы кезінде ол 16 FM 2 истребителі мен 12 TBM 1C торпедо бомбалаушысын, барлығы 28 ұшақты тасымалдады. Лингяен шығанағына шабуыл кезінде ол 15 FM 2 истребителі, 10 TBM 3 торпедо бомбалаушысы, сондай-ақ екі барлау ұшағын, FM 2P және TBM 3P тасымалдады.

Kitkun Bay was a Casablanca class escort carrier, the most numerous type of aircraft carriers ever built, and designed specifically to be mass produced using prefabricated sections, in order to replace heavy early war losses. Standardized with her sister ships, she was 512 feet (156 m) long overall, had a beam of 65 feet (20 m), and a draft of 20 feet (6 m). She displaced standard, with a full load. She had a 257 feet (78 m) long hangar deck and a 477 feet (145 m) long flight deck. She was powered with two Skinner Unaflow reciprocating steam engines, which drove two shafts, providing , thus enabling her to make The ship had a cruising range of at a speed of Her compact size necessitated the installment of an aircraft catapult at her bow, and there were two aircraft elevators to facilitate movement of aircraft between the flight and hangar deck: one each fore and aft. One /38 caliber dual purpose gun was mounted on the stern. Anti aircraft defense was provided by eight Bofors anti aircraft guns in single mounts, as well as twelve Oerlikon cannons, which were mounted around the perimeter of the deck. By the end of the war, Casablanca class carriers had been modified to carry thirty cannons, and the amount of Bofors guns had been doubled to sixteen, by putting them into twin mounts. These modifications were in response to increasing casualties due to kamikaze attacks. Casablanca class carriers were designed for a complement of 890, along with 50 to 56 airmen in the attached squadron. Casablanca class escort carriers were designed to carry 27 aircraft, but the hangar deck could accommodate more. During the Mariana and Palau Islands campaign, she carried 12 FM 2 fighters, and 8 TBM 1C torpedo bombers, for a total of 20 aircraft. However, during the Philippines campaign and Battle off Samar, she carried 16 FM 2 fighters and 12 TBM 1C torpedo bombers for a total of 28 aircraft. During the Invasion of Lingayen Gulf, she carried 15 FM 2 fighters, 10 TBM 3 torpedo bombers, along with two reconnaissance planes, an FM 2P and a TBM 3P.

Құрылыс

1942 жылғы 18 маусымда "Мак Хулл 1108" нөмірімен Теңіз комиссиясының шарты бойынша құрылысы "Кайзер Шипбилдинг Компани" (Ванкувер, Вашингтон) компаниясына тапсырылды. Ол 1943 жылғы 3 мамырда Франк Нокс директивасы бойынша "бұғаздар, шығанақтар және аралдар" аттарымен эскорт тасымалдаушыларын атау қағидасымен Киткун шығанағы деген атпен салынды. Киткун шығанағы – Уэльс Принсі аралының оңтүстік-шығыс бөлігінде орналасқан, сол кездегі Аляска территориясының құрамындағы Александр архипелагының бір бөлігі. Ол MC корпусы 1108 ретінде, Касабланка класындағы 50 эскорт тасымалдаушысының он жетіншісі болып салынды. 1943 жылғы 8 қарашада суға түсірілді; Фрэнсис Круз ханымның қолдауымен; Әскери-теңіз күштеріне берілді және 1943 жылғы 15 желтоқсанда капитан Джон Перри Уитни басшылығымен Орегон штатының Астория қаласында қолданысқа енгізілді.

Қызмет тарихы

Киткун Бей комиссиядан өткеннен кейін желтоқсан айының қалған бөлігін және қаңтар айының басында Орегон штатының Астория қаласындағы АҚШ Теңіз кеме жасақтау орны Тунг Пойнтта жабдықтаудан өтті. Содан кейін ол Батыс жағалауда Сан-Диегодағы Солтүстік арал Әскери-әуе базасына қарай бағытталды. 1944 жылғы 22 қаңтарда Сан-Диегоға келгеннен кейін, бір апта бойы Канал аралдарында жаттығулар өткізді, сосын 242-ші Теңіз торпедалық бомбалау эскадрильясын (VMTB) Жаңа Гебрид аралдарына бағытталған көліктік миссияға тиеді. Киткун Бей 14 ақпанда Эспириту Сантоға жетті, онда ол жүк тиеп, Ефатеге жеткізіп, 18 ақпанда келді. Қайтып келе жатып, 28 ақпанда Перл-Харборда тоқтады, ал 6 наурызда Сан-Диегоға қайта оралды. 9-17 наурыз аралығында ол жоспарланған әуе күштерімен, 5-ші Біріктірілген эскадрильясымен (VC) ұшқыштарды сынақтан өткізді, портқа оралғаннан кейін VC 5 әрі қарымына оқу үшін бөлінді. Наурыз айының қалған бөлігінде ол әртүрлі эскадрильялар үшін ұшқыштарды сынақтан өткізді. Сәуір айында Сан-Диего Әскери-теңіз базасында тоқтады, онда техникалық қызмет көрсету және жөндеу жұмыстары жүргізілді. Осы кезеңде 26-шы авианосецтер дивизиясының командирі, контр-адмирал Харольд Бушнелл Салада, Киткун Бейді өзінің флагманы деп белгіледі. 1 мамырда ол VC 5 эскадрильясымен бірге порттан шықты. Гамбиер Бей және Нехента Бей сияқты әріптестерімен бірге 8 мамырда Форд аралына келді, онда авианосецтер мамыр айының қалған бөлігінде басқа соғыс кемелерімен бірлесіп жаттығулар өткізді.

Мариана және Палау аралдары науқаны

31 мамырда «Киткун Бей» 16-шы көлік дивизиясын сүйемелдеуші флот құрамында Мариана аралдарындағы Сайпанға жоспарланған қонуға қарай бет алды. «Киткун Бей», басқа әуе кемелерімен бірге, истребительдер мен суасты қайықтарға қарсы патрульдерді іске қосты. 8 маусымда ол Кваджалейн атолына жетті. Мұнда ол 52.11.1 жедел тобының бас штаб-квартирасы ретінде тағайындалды. 13 маусымда оның ұшақтары алғашқы жау ұшағын атып түсірді. 14 маусымда ол Сайпанға келді, ал оның авиациялық құрамы келесі күні тікелей әуе қолдауын бастады. 18 маусым күні оңтүстіктен 30-50-ге жуық жапондық ұшақтардың жақындасып келе жатқаны байқалды. 17:55-те алты ұшақ әуе қорғанысын бұзып, эскорт кемелеріне жақындады. Осы ұшақтардың бірі, «Накадзима J1N» ұшағы, «Киткун Бейге» оң жақ қанатынан шабуыл жасады. Ұшаққа қарсы артиллериялық атыс жүргізілді, бірақ ол әуе кемесіне торпеда жіберуге үлкерді. Алайда, кеменің жылдам манёврінің арқасында торпеда «Киткун Бейден» шамамен 7,62 метрге өтті. Ұшақ бұрылыс жасауға тырысқанда қосымша зақым алды, содан кейін мұртымен теңізге құлады. Екінші ұшақ та кемеге шабуыл жасауға тырысты, бірақ ол тез атып түсірілді және кеменің сол жақ қанатынан шамамен жерге құлады. Келесі күні, 19 маусымда, «Киткун Бейдің» авиациясы Филиппин теңізіндегі шайқасқа қатысып, жапондық ұшақтарды ұстап, қорғау экраны жасады. 5-10 шілде аралығында «Киткун Бей» Маршалл аралдарындағы Эниветокта жабдықтаудан өтті. 23 шілдеде эскорт кемелері Тинианға назар аударды, «Киткун Бей» арал маңындағы нысаналарды шабуылдау үшін он алты «FM 2 Wildcats» және он бір «TBM 1C Avengers» ұшағын жіберді. 1 тамызда эскорт кемелері Гуамға қонуға қолдау көрсетуге көшті. Теңіз жаяу әскерлері аралды бақылауға алғаннан кейін, эскорт кемелері 7 тамызда Эниветокқа қайтып келді. 8 тамызда контр-адмирал Ральф А. Офсти 26-шы әуе кемелері дивизиясының басшылығын қабылдады және «Киткун Бейде» өзінің штаб-квартирасын орнатты. 8 қыркүйекте ол Палау аралдарындағы Пелелиу және Ангаур аралдарына қонуға қатысқан десанттық кемелерді сүйемелдеді, 15 қыркүйекте қону кезінде тікелей әуе қолдауын көрсетті. 21 қыркүйекте эскорт кемелері Каролина аралдарындағы Улитиге шегінді. Содан кейін олар Адмиралтейство аралдарындағы Манус аралындағы Сиэдлер портына барып, Филиппинге жоспарланған науқанға дайындалды. «Киткун Бей» 12 қазанда Сиэдлер портынан контр-адмирал Уильям Фехтелердің 28.2 жедел тобын сүйемелдеп шықты. 19 қазанда ол Минданаоға жетті және 20 қазаннан бастап Лейтеге қонуды қолдау операцияларын бастады.

On 31 May, Kitkun Bay sallied forth as part of an armada escorting Transport Division 16 towards Saipan of the Mariana Islands for the planned landings there. Kitkun Bay, along with the other carriers, launched fighter and antisubmarine patrols. On 8 June, she arrived at Kwajalein Atoll. There, she was assigned to serve as the flagship of Task Unit 52.11.1. On 13 June, her fighters notched their first kill, shooting down a Mitsubishi G4M1 variant bomber at 11:05. She arrived off Saipan on 14 June, and her aircraft contingent commenced close air support on the following day. On the afternoon of 18 June, a large formation of Japanese aircraft, estimated at around thirty to fifty planes, was detected approaching from the south. At 17:55, six planes broke through the air screen, and approached the escort carriers. One of these planes, identified as a Nakajima J1N, made a run on Kitkun Bay from her starboard bow. The aircraft was engaged by anti aircraft fire, but still managed to release its torpedo within of the carrier. However, due to her hard turn, the torpedo missed Kitkun Bay by about 7.62 m. As the plane attempted to pull out, it was further damaged, before nose diving into the ocean. A second plane also tried to engage the carrier, but it was quickly shot down, splashing down about off her port quarter. The next day, on 19 June, Kitkun Bays aircraft participated in the Battle of the Philippine Sea, providing a screen and intercepting Japanese planes. From 5 to 10 July, Kitkun Bay replenished at Eniwetok of the Marshall Islands. On 23 July, the escort carriers turned their attention towards Tinian, with Kitkun Bay sending sixteen FM 2 Wildcats and eleven TBM 1C Avengers to strike targets around the island. On 1 August, the escort carriers transitioned towards supporting the landings on Guam. As the marines secured the island, the escort carriers retired for Eniwetok, arriving on 7 August. On 8 August, Rear Admiral Ralph A. Ofstie took over command of Carrier Division 26, and broke his flag on Kitkun Bay. On 8 September, she escorted the landing craft participating in the landings on Peleliu and Angaur of the Palau Islands, providing close air support as they landed on 15 September. On 21 September, the escort carriers withdrew to Ulithi of the Caroline Islands. They then proceeded to Seeadler Harbor on Manus Island of the Admiralty Islands, where they prepared for the planned Philippines campaign. Kitkun Bay left Seeadler Harbor on 12 October as part of an advance contingent, escorting Rear Admiral William Fechteler's Task Group 28.2. She arrived off of Mindanao on 19 October, and commenced operations in support of the landings on Leyte starting on 20 October.

Самардағы шайқас

Шабуыл кезінде, Таффи 3, контр-адмирал Клифтон Спрагтың басшылығымен, Фаншоу шығанағы, Сент-Ло, Уайт Плейнс, Калинин шығанағы, Киткун шығанағы және Гамбиер шығанағы, сондай-ақ үш эсминец пен төрт эсминецке сүйенген эскорттық кемелерден тұрды. Контр-адмирал Офсти Киктун шығанағы мен Гамбиер шығанағына жауапты болды, бірақ Спраг бөлімнің жалпы басшысы еді. АҚШ флоты Филиппин жағалауына жиналғанда, Сулуандағы жапон гарнизоны өз командасына хабарлады. Бұл адмирал Соэму Тойоданы Оңтүстік-Шығыс Азияның мұнай кен орындарына қол жеткізуді қорғау үшін «Шо Го 1» жоспарын іске қосуға итермеледі. 18 және 19 қазанда Таффи 3 Себу, Негрос және Панайдағы жапондық базаларға шабуыл жасады, барлығы отыз сегіз ұшақты жойды және тағы жиырма сегізін зақымдады. Содан кейін 20-25 қазан аралығында Самар аралынан шығып, АҚШ күштеріне әуеден қолдау көрсетті және жапондықтардың позицияларына үнпарақтар тастады. Осы уақытта адмирал Уильям Холси-младший өзінің үшінші флотын солтүстікке қарай бастады, вице-адмирал Джисабуро Озаваның алдау мақсатындағы Солтүстік күшін байқағаннан кейін. Осылайша, Лейте шығанағының осал десанттық кемелерін қорғайтын жалғыз кемелер – үш эскорттық авианосец тобы және олардың эскорттары болды. Таффи 3, ең солтүстікке орналасқан топ, Сан-Бернардино бұғазы арқылы өтіп бара жатқан вице-адмирал Такео Куританың Орталық күшінің күшіне толыққанды қарсы келді. 25 қазанның таңында Куританың Орталық күші Сан-Бернардино бұғазынан өтіп, Лейте шығанағының ашық суларына кірді. Уайт Плейнс радары жапондық күштің сағат 3:00-де позицияға маневр жасағанын байқады, бірақ кеменің басшылығы бұл ақпаратты елемеді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі жер бетіндегі радарлардың жиі ақаулы екеніне қарамастан, байқалған нысанның жылдамдығы мен бағыты Орталық күштің бағытына сәйкес келді. 16:30-да эскорттық авианосецтер келесі әуе шабуылы мен тікелей әуе қолдауына дайындалу үшін бас штабқа келді. Жапондықтармен алғашқы байланыс Таффи 3 үш дерлік бір уақытта ескертулерді алғанда болды. Біріншіден, олар шифрланбаған жапондық сөйлесімдерін қабылдай бастады. Екіншіден, олар одақтастардың жерде болмаған жерде, солтүстікке қарай әуеге қарсы оқты байқады. Шындығында, Сент-Лодан келген TBM Avenger жапондық флоттың ортасына түсіп, контр-адмирал Спрагқа ескертулерді радио арқылы жіберді. Үшіншіден, Фаншоу шығанағының радар операторлары белгісіз кемелердің анық белгісін шамадан тыс қашықтықта байқады. Осылайша, Самар шайқасының бастапқы кезеңдері Спраг пен эскорттық авианосецтерді толығымен дағдарысқа түсірді. Жағдайдың ауырлығын түсінген Спраг Таффи 3 кемесіне шығысқа қарай жүзуді бұйырды, өтетін жаңбырлы ауадан қорғануды үміттенеді. Киткун шығанағы 70 градусқа бұрылып, желге қарсы ұшақтарды ұшыруға көмектесті. Сағат 6:55-те Киткун шығанағы ұшуға дайындыққа келді, «жылдамдап» сегіз FM 2 Wildcats ұшағын 6:56-дан 7:03-қа дейін ұшырды. 7:10-да Киткун шығанағы алты TBM 1C Avenger ұшағын жіберді, олардың әрқайсысы төрт жартылай бронебойғыш бомбамен қаруланды. 7:11-де тағы бір FM 2 Wildcat ұшырылды. Спраг сонымен қатар Суригао бұғазы шайқасында Оңтүстік күшін жеңген 77.2 топтың командирі вице-адмирал Джесси Б. Олдендорфтан көмек сұрады. Анығырақ айтқанда, Олдендорфтың келуі үш сағатқа созылар еді, ал 77.2 операциялық тобы өткен түнгі шайқастан кейін үлкен қашықтыққа тарап, жанармай мен оқ-дәрісі азайды. Таффи 3 Орталық күшке жалғыз қарсы тұруға тиіс болды. Киткун шығанағы формацияның батысында орналасқанымен, Фаншоу шығанағы мен Уайт Плейнс оны қоршап тұрды, олар сол кезде алыс жерде болған жапондық флоттың ашылу сальворының басым бөлігін қабылдады. Жапондықтар нысаналарын анықтау үшін боялған снарядтарды атып жіберді, ал Фаншоу шығанағы мен Уайт Плейнс түсті бұлттардың арасында тез арада қоршалды, бұл олардың кемедегі басшылығының алаңдаушылығын тудырды. Егер судың боялған түсі белгілі бір жапондық кеменің түсімен сәйкес келсе, офицерлер көбірек алаңдаушылық білдіретін еді, өйткені қызғылт бояулар ең үлкені бар Ямато жапондық жауынгерлік кемесіне сәйкес келеді, ал сары бояулар Конго жапондық жауынгерлік кемесіне сәйкес келеді. Жапондық флот жақындаған сайын, Киткун шығанағы қолдағы қару-жарақтың бір бөлігін лақтыра бастады, ал түтінді шашыратып жіберді. Сағат 7:35-те Спраг эскорттық авианосецтерге 5 дюймдік пулялармен шабуылға түсуді бұйырды, ал шайқастың соңында Киткун шығанағы 180-нің 120-ін жұмсады. 7:59-да оның бір снаряды, мүмкін, крейсерге тиіп, алдыңғы бөлігінде өрт шығарды. 8:03-те Киткун шығанағы бұрын ұшырылған сегіз ұшаққа қосылып, тағы үш FM 2 Wildcats ұшырды. Жапондық крейсерлер Чикума мен Тоннан қашу үшін эскорттық авианосецтер оңтүстік-батысқа қарай бағыт алды, бұл Гамбиер шығанағы мен Киткун шығанағын жапондық күштің нысанына енгізді. Осы уақытта Киткун шығанағының әуе күштері, VC 5 жапондық флотқа қарсы күресте өзін таныстырды. 8:44-те VC 5 командирі Ричард Л. Фаулер сегіз FM 2 Wildcats және он алты TBM Avengers тобын басқарды, ал оның басшылығымен 8:53-те Манила шығанағынан келген Avenger Чикумаға торпеда соғып, оның басқаруын бұзып, шайқастан шығарды. Гамбиер шығанағы снарядтармен қиратылғаннан кейін, жапондықтар Киткун шығанағына назар аударды, ол түтіннен шықты. Жапондық артиллерия біртіндеп нысананы түзетті, алғашқы сальводан бастап 8:28-де, арақашықтыққа дейін жақындады. Түтін перделерін қолдануға және эскорттардың батыл қорғаныс шараларына қарамастан, 8:55-ке қарай жапондықтар арақашықтықты ғана қысқартты. 8:59-да крейсер Чокай, бұрыннан-ақ эсминец Samuel B. Roberts-тан келген торпедадан коршасы бұзылған, екінші жарылысқа ұшырады, мүмкін, кемедегі оқ-дәрілердің жануынан туды, оның басқаруын бұзып, алдыңғы қатардан шығарды. 9:05-те Фаулер Чокайға қарай екі Avenger ұшағын бағыттап, олар жүктемелерін түсірді, Фаулер орталық бөлігінде бесеу, мұрын жанында үшеу және кор жанында біреуі бар тоғыз бомбалық соққы туралы хабарлады, бұл ауыр крейсерге өлім жазасын берді. 9:40-та Чокай эсминец Фудзинамиден жіберілген торпедалармен батырылды. Елсіз, Тон Киткун шығанағынан арақашықтықты қысқартты, оның сальвосы қашқан авианосецтің екі жағынан өтті. Алысқатарлық соққы ретінде, бір вольта Киткун шығанағының жанынан ғана өтті. Бірақ осы сәтте адмирал Курита, қарсыласатын қарсылыққа наразы болып, өзіне берілген ақпараттың дұрыстығына күмәнданып, кері шегінуге көнді. 9:25-те контр-адмирал Спрагтың таң қалуына орай, жапондық флот айналып, шегінді. Таңқаларлықтай, Киткун шығанағы бірнеше жақын өткен оқиғаларға қарамастан, шайқас кезінде айтарлықтай зақым алмады және тек ұшатын сынықтардан бірнеше жарақат алды. «Таффи 3» Самар шайқасынан жапондықтардың шегінуіне дейін оларды мазалады. 10:15-те Киткун шығанағынан алты TBM 1C Avenger ұшағы ұшырылды, олардың бесеуі торпедалармен жабдықталған, шегінетін жапондық флотқа шабуыл жасау үшін тағы төрт TBM Avengers-ке қосылды. Солтүстіске қарай ұшу кезінде TBM Avengers-тің бірі техникалық мәселелерге байланысты бас тартуға мәжбүр болды. Қалған шабуыл тобы Чикуманы көріп, одан кейін Чикуманың сол жағына екі торпеда соғып, оны ауыр зақымдады. Одан кейін Чикума Омманней шығанағы мен Натома шығанағынан келген ұшақтармен аяқталды. 10:51-де бес камикадзе Zero ұшағы «Таффи 3»-ке солтүстік-батыстан жақындап келе жатқаны байқалды. Бұл ұшақтар Юкио Секидің «Шикисима» эскадрильясының құрамына кірді, олар алғашқы...

At the time of the invasion, Taffy 3, under the command of Rear Admiral Clifton Sprague, consisted of Fanshaw Bay, St. Lo, White Plains, Kalinin Bay, Kitkun Bay, and Gambier Bay, along with an accompanying screen of three destroyers and four destroyer escorts. Rear Admiral Ofstie had responsibility over Kiktun Bay and Gambier Bay, but Sprague had authority over the unit as a whole. As the U. S. fleet gathered off the Philippines, the Japanese garrison on Suluan managed to alert their command. This prompted Admiral Soemu Toyoda to launch Shō Gō 1, a gambit to defend Japan's access to the oil fields of Southeast Asia. On 18 and 19 October, Taffy 3 conducted strikes against Japanese bases located within Cebu, Negros, and Panay, destroying a total of thirty eight planes, and damaging twenty eight more. She then steamed off the island of Samar from 20 to 25 October, providing air support for U. S. forces onshore, and dropping leaflets on Japanese positions. In the meantime, Admiral William Halsey Jr. led his Third Fleet northwards, after spotting Vice Admiral Jisaburō Ozawa's diversionary Northern Force. Thus, the only ships covering the vulnerable landing crafts of Leyte Gulf were the three escort carrier task groups and their screens. Taffy 3, the northmost task group, would bear the brunt of Vice Admiral Takeo Kurita's Center Force as it swung through the San Bernardino Strait. On the early morning of 25 October, Kurita's Center Force had already crossed the San Bernardino Strait unmolested, and was entering the open waters of Leyte Gulf. White Plainss radar had possibly spotted the Japanese force maneuvering into position at 3:00, but this information was disregarded by the ship's command. Although World War II era surface radar was notoriously faulty, the speed and course of the spotted blip was consistent with the course set by the Center Force. At 4:30, the escort carriers went to general quarters in preparation for another round of airstrikes and close air support. The first indication of Japanese contact happened shortly after 6:30, when Taffy 3 experienced three almost simultaneous warnings. Firstly, they began receiving unencrypted Japanese chatter. Secondly, they spotted antiaircraft fire, estimated at to the north, where there was known to be no Allied surface presence. In fact, a TBM Avenger from St. Lo had stumbled into the midst of the Japanese fleet, and began radioing Rear Admiral Sprague warnings. Thirdly, Fanshaw Bays radar operators spotted an unmistakable surface signature of unknown surface ships just away. As such, the opening stages of the Battle off Samar caught Sprague and the escort carriers completely by surprise. Upon coming to an understanding of the severity of the situation, Sprague ordered Taffy 3 to steam eastward, in hopes of being shielded by a passing rain squall. Kitkun Bay swung to 70°, into the wind to aid in launching planes. At 6:55, Kitkun Bay went to flight quarters, "on the double", launching a set of eight FM 2 Wildcats from 6:56 to 7:03. At 7:10, Kitkun Bay sent out six TBM 1C Avengers, each armed with four semi armor piercing bombs. At 7:11, another FM 2 Wildcat was dispatched. Sprague also radioed for assistance from Vice Admiral Jesse B. Oldendorf, the commander of Task Group 77.2, which had just defeated the Southern Force in the Battle of Surigao Strait. Unfortunately for Sprague, Oldendorf was at least three hours sail away, Task Group 77.2 was scattered over an immense distance because of the previous night's battle, and it was low on both fuel and ammunition. Taffy 3 would have to confront the Center Force by itself. Although Kitkun Bay was located towards the west of the formation, it was shielded by Fanshaw Bay and White Plains, which bore the brunt of the opening salvoes from the Japanese fleet, which at the time was about away. The Japanese were firing dye marked shells to gauge their aim, and Fanshaw Bay and White Plains were quickly bracketed between plumes of color, much to the concern of their command onboard. The officers would certainly be more concerned if they were able to correspond the color of the dyed water to that of a particular Japanese ship, as the pink dyes corresponded to the Japanese battleship Japanese battleship Yamato, with its guns, the largest ever manufactured, and the yellow dyes corresponded to the Japanese battleship Japanese battleship Kongo, with its guns. As the Japanese fleet approached closer, Kitkun Bay began to jettison some of her armaments at hand, while continuing to frantically emit smoke. At 7:35, Sprague ordered the escort carriers to begin engaging with their 5 inch guns, and by the end of the battle, Kitkun Bay had expended 120 of the 180 rounds available. At 7:59, one of her shells impacted what was possibly a cruiser, starting a fire in the fore. At 8:03, Kitkun Bay launched a further three FM 2 Wildcats, to join the eight launched earlier. To avoid the Japanese cruisers Japanese cruiser Chikuma and Japanese cruiser Tone, the escort carriers set a southwesterly course, which brought Gambier Bay and Kitkun Bay in the crosshairs of the Japanese force. In the meantime, the pilots of Kitkun Bays air contingent, VC 5 had been distinguishing themselves in their fight against the Japanese fleet. At 8:44, Richard L. Fowler, VC 5's commander, led a group of eight FM 2 Wildcats and sixteen TBM Avengers, and under his command, at 8:53, an Avenger from Manila Bay succeeded in landing a torpedo hit on Chikuma, disabling her handling, and bringing her out of the battle. After Gambier Bay had been thoroughly damaged by shells, setting the ship ablaze, the Japanese turned their attention towards Kitkun Bay, as she peeked out of the smoke. The Japanese gunnery gradually adjusted their aim, and starting from their first salvo at 8:28, crept up to within Despite the desperate use of smoke screens, and the heroic defense of her escorts, by 8:55, the Japanese had already closed the distance to only At 8:59, the cruiser Japanese cruiser Chōkai, which already had her stern blown off by a torpedo from the destroyer escort Samuel B. Roberts, suffered a secondary explosion, possibly derived from the cooking off of munitions onboard, crippling her handling and forcing her out of the vanguard formation. At 9:05, Fowler guided two Avengers towards Chōkai, where they released their payloads, with Fowler reporting nine bomb hits, five amidships, three near the bow, and one near the stern, fatally damaging the heavy cruiser. At 9:40, Chōkai was scuttled by torpedoes from the destroyer Japanese destroyer Fujinami. Undaunted, Tone had closed the distance to within of Kitkun Bay, with its salvo straddling the fleeing carrier on both sides. As a parting shot, a volley passed Kitkun Bays side by only However, at this point, Admiral Kurita, discouraged by the resistance he was facing, and uncertain about the intelligence provided to him, convinced himself to withdraw. At 9:25, to the bewilderment of Rear Admiral Sprague, the Japanese fleet turned around and retired. Remarkably, Kitkun Bay, despite several near misses, suffered no significant damage during the engagement, and only a few casualties from flying fragments. "Taffy 3" continued harassing the Japanese as they withdrew from the Battle off Samar. At 10:15, six TBM 1C Avengers were launched from Kitkun Bay, five of them outfitted with torpedoes, joining four more TBM Avengers to attack the retreating Japanese fleet. Proceeding north, one of the TBM Avengers was forced to break off due to mechanical issues. The remaining strike force sighted Chikuma, and in the ensuing action, scored two torpedo hits on the Chikumas portside, severely damaging it. Shortly afterwards, Chikuma was finished off by aircraft from Ommaney Bay and Natoma Bay. At 10:51, five kamikaze Zeroes were spotted approaching "Taffy 3" from the northwest. These planes were part of Yukio Seki's "Shikishima" squadron, which were conducting the first official kamikaze attacks of the war. The carriers and their escorts were caught out of position, and by the time concentrated anti aircraft fire could be brought to bear, the kamikazes were nearly on top of the formation. The first kamikaze to strike set its sights on Kitkun Bay, diving from her port side. As it approached the carrier, the kamikaze changed the angle of its dive, aiming directly for Kitkun Bays island, but at the last second, perhaps due to the incapacitation of the pilot, it streaked just over the island. It careened into the port walkway netting, tore through the port catwalk, bringing 4.57 m of it along, which detonating its bomb onboard, before plunging into the ocean some from her port side. The bomb showered fragments throughout the flight deck, puncturing more than 100 holes, and breached the gasoline lines, forming a puddle within a gun sponson, which was washed overboard. One crewman onboard was killed, four were seriously wounded, twelve were slightly wounded, and two TBM 1C Avengers were rendered inoperational from the attack. This gave Kitkun Bay the uneasy distinction of being the first ship to undergo kamikaze attack in the course of the Pacific War. Many of her fellow ships would follow, including her sisters in "Taffy 3", who were not so lucky, with Kalinin Bay being badly injured and St. Lo suffering fatal damage. At 11:10, a group of fifteen Yokosuka D4Ys was detected approaching by Kitkun Bay. At 11:23, one of the bombers made a run on the carrier, but both of its wings were torn off by anti aircraft fire, and it plunged into the ocean off her port bow, detonating upon impact and showering the flight deck with seawater. On 26 October, "Taffy 3" was instructed to retire to Manus for replenishment and repairs, arriving there on 1 November. There, Captain Albert Handly took over command of the vessel. Transiting eastwards, VC 5's planes were detached to Ford Island on the morning of 18 November, and the squadron's pilots were unloaded at Pearl Harbor later that day. She was put into dry dock for repairs, being discharged on 29 November, when she took on Composite Squadron (VC) 91 as her air squadron. Entering Manus on 17 December, Ofstie put on Kitkun Bay again as his flagship. At Manus, preparations were made for the planned landings on Luzon. Kitkun Bay was assigned as the flagship of Task Unit 77.4.3, the Lingayen Protective Group, along with her sister Shamrock Bay.

Лингаен шығанағына шабуыл

31 желтоқсанда американдық флот Сиэдлер портынан шықты. Жолда, 1945 жылдың 8 қаңтарына дейін, американдық флот Лингаен шығанағына жеткенде, міндеттік топтың авиациялық контингенті вице-адмирал Теодор Старк Уилкинсон басқаратын 79-шы күш тобы үшін әуе қорғауын қамтамасыз етті, оған десанттық кемелер кірді және олар шабуылға дайындалып жатқан аймаққа бет алды. Транзит кезеңінің соңында американдық флотты камикадзелер мазалады, олар «Оммани Бэй» кемесін батырып, «Манила Бэй» және «Кадашан Бэй» кемелеріне зақым келтірді. 10 қаңтар кешкісінде «Киткун Бэй» 79-шы күш тобын күзетіп тұрғанда, сағат 18:06-да оңтүстік-батыстан жақындап келе жатқан жапондық ұшақтар тобы анықталды. «Киткун Бэй» және «Шамрок Бэй» кемелеріндегі истребительдер, сол кезде әуе патрульдеуін жүргізіп жатқан, ұшақтарды ұстау үшін қайта бағытталды. Алайда, екі камикадзе қорғау шебінен қашып өтті, сағат 18:55-те, күн батқаннан кейін, бірі «Киткун Бэй» кемесіне құлауға кірісті. Қатты зениттік оқтан қарамастан, ол шамамен сағат 18:57-де кеменің сол жақ бортына соғылып, корпусында 2,13 м х 4,57 м өлшемдес тесік жасады, оның бір бөлігі су сызығының астына дейін жетті. «Киткун Бэй» үшін бақытына орай, камикадзенің бомбалары жарамсыз болып шықты, бірақ оның жанар май багінің жарылуынан төрт адам қаза тауып, өрт шықты. Сонымен қатар, соққыға дейін, оның кемелерінің бірінен атылған 5 дюймдік снаряд кеме алдындағы зениттік платформаның астында жарылып, бірнеше адамды өлтіріп, жаралады, жарылыс салдарынан бір матрос суға түсіп, оны құтқаруға тура келді. Барлығы шабуылда 16 адам қаза тауып, 37 адам жарақат алды. «Киткун Бэй» сол жаққа қарай 13 градусқа еңкейді, ал кормасы 1,22 метрге төмендеді. Бұдан өзге, инженерлік бөлімдер суға толып, ішіндегі экипаж эвакуациялауға мәжбүр болды, ал түтін төменгі палубаларға тарады. Осы қиын жағдайға байланысты, барлық экипажға ұшу палубасына шығуға бұйрық берілді, онда кеменің еңкеюін түзету үшін ұшақтар оң жаққа қарай жылжытылды. Барлық маңызды емес экипаж кемеден оның қорғау кемелеріне көшірілді, ал контр-адмирал Офсти өзінің және оның штабын «Шамрок Бэй» кемесіне жеткізетін «Смит» эсминціне ауыстырмас бұрын, борттағы барлық құпия құжаттарды жоюға бұйрық берді. Өрт сағат 19:10-да сөндірілді, ал сағат 19:47-де «Чованок» кемесі «Киткун Бэйді» сүйреуге дайын болды, қауіпсіздік қамтамасыз етілгеннен кейін. Су сорғыштары кеменің еңкеюін 4 градусқа дейін төмендетті, ал машина бөліміне кірген жөндеушілер ішінара қуатты қалпына келтіре алды. Сағат 20:42-де «Чованак» оған арқан байлады, содан кейін олар Сантьяго аралына қарай бет алды. 9 қаңтар таңында кеме өз күшімен жүзуге мүмкіндік алды, ал сол күні жарақат алғандардан басқа барлық экипаж қайтып келді. 11 қаңтарда конвойдың бір бөлігі ретінде отставкаға кетуге бұйрық берілгеніне қарамастан, шектеулі ұшу операциялары қайта басталды. «Лейте» шығанағында шектеулі жөндеу жұмыстарын жүргізіп, онда ұшақтарын «Манус» және «Перл-Харбор» аэродромдарына ауыстырды, ол ақпан айының соңына қарай АҚШ-қа оралды. «Терминал Айленд» аэродромында жөндеу және қайта жабдықтау үшін тоқтаған «Киткун Бэй» 27 сәуірге дейін қайтадан теңізге шықпады, ол кезде ол «Перл-Харборға» тасымалдау миссиясын орындады, онда қосымша жөндеулер қажет екені анықталды. Жаңа авиациялық контингенті, «Композит эскадрилья (VC) 63» эскадрильясымен бірнеше жаттығулар жүргізгеннен кейін, ол 15 маусым күні таңында Гуамға тоқтап, Улитиге аттанды. Ол жерде ол 3-ші флоттың 30.8-ші міндеттік тобына баяндады, «Стимер Бэй» әріптесімен бірге 30.8.23-ші міндеттік топты құрады. Екі авианосец жылдам авианосецтерге эскорт және суастыға қарсы патрульдеуді қамтамасыз етті, олар жапон аралдарының барлық бойында шабуылдар жасады және флоттың қалған бөлігін қолдау үшін жабдықтау миссияларын жүзеге асырды. Атап айтқанда, осы кезде жапондықтар күтілетін Жапонияға шабуылға күштерін жинап жатқандықтан, «Киткун Бэй» патрульдеу кезінде айқын қарсылыққа тап болған жоқ. Дегенмен, осы кезеңде «Киткун Бэй» бірнеше адамды жоғалтты. 4 тамызда кеме жөндеуші шеберханасындағы балқыма жарылып, бірнеше адамды өртеді, біреуі қаза тауып, тағы екеуі өрттен құтылу үшін суға секірді, кейін «Дионне» эскорттық эсминеці құтқарып алды. 11 тамызда капитан Джон Фрэнсис Гринслейд Эниветокта кеме басшылығын қабылдады. Эниветокта, 15 тамызда «Киткун Бэй» экипажы жапондықтардың капитуляциялағаны туралы хабар алды.

On 31 December, the American fleet set out from Seeadler Harbor. En route, until 8 January 1945, when the American fleet arrived within Lingayen Gulf, the task unit's aircraft contingent provided an air screen for the Task Force 79, under the command of Vice Admiral Theodore Stark Wilkinson, which included landing craft, as it transited towards the invasion site. During the latter half the transit, the American fleet was bedeviled by kamikazes, which sunk Ommaney Bay and damaged both Manila Bay and Kadashan Bay. On the evening of 10 January, Kitkun Bay was still screening Task Force 79, when at 18:06, a group of Japanese aircraft was detected approaching some from the southwest. The fighters of Kitkun Bay and Shamrock Bay, which had been conducting air patrols at the time, were diverted to intercept the planes. However, two of the kamikazes evaded the screen, and at 18:55, soon after the sun had set, one of the kamikazes started its dive upon Kitkun Bay. Undeterred by intense flak, it leveled off slightly at around , before smashing into her portside at 18:57, carving a 2.13 m by 4.57 m hole in her hull, part of which extended below the waterline. Fortunately for Kitkun Bay, the kamikaze's bombs proved to be duds, although the explosion of its fuel tank killed four men and ignited a fire. In addition, leading up to impact, a 5 inch round fired from one of her fellow ships burst near her bow under a gun sponson, killing and wounding several, with the blast sending a crewman into the water, where he had to be rescued. Altogether, the attack killed sixteen and wounded thirty seven. Kitkun Bay quickly acquired a list of 13° to port, and she was down 1.22 m by her stern. Furthermore, water enveloped the engineering compartments, forcing the crew inside to evacuate, and smoke filtered throughout the belowdecks. Spurred by this serious situation, the entirety of the crew was ordered onto the flight deck, where the aircraft at hand were repositioned towards the starboard side in an attempt to correct the list. All non essential crew were transferred off the ship onto her screens, and Rear Admiral Ofstie ordered all confidential documents onboard to be destroyed, before transferring himself and his complement to the destroyer Smith, which ferried him to Shamrock Bay. The flames were extinguished by 19:10, and by 19:47, the Chowanoc was on standby to take Kitkun Bay under tow when it was safe. Pumping checked her list down to 4°, and repair parties entering the engine room were able to restore partial power. At 20:42, Chowanac secured a line to her, where they proceeded towards Santiago island. On the morning of 9 January, she was able to make steam under her own power, and all personnel sans the wounded returned later that day. Limited flight operations were even resumed, although she was ordered to retire on 11 January as part of a convoy. Making stops for limited repairs at Leyte Gulf, where she transferred her aircraft off, Manus, and Pearl Harbor, she returned to the United States by late February. Moored at Terminal Island for repairs and refitting, Kitkun Bay would not set sail again until 27 April, when she underwent a transport mission to Pearl Harbor, where it was discovered that additional repairs were required. After conducting some exercises with her new aircraft contingent, Composite Squadron (VC) 63, she departed on the morning of 15 June for Ulithi, stopping at Guam. There, she reported to Task Force 30.8, the Third Fleet, forming Task Unit 30.8.23 along with her sister Steamer Bay. The two carriers provided screening and antisubmarine patrols for the fast carriers, which launched strikes all along the Japanese islands, and conducted replenishment missions in support of the rest of the fleet. Notably, at this point, the Japanese were conserving their forces for the expected invasion of Japan, and Kitkun Bay encountered little serious opposition in her patrols. Nonetheless, Kitkun Bay suffered men lost during this period. On 4 August, a forge within the shipfitter's shop exploded, burning several men, killing one, and forcing two others overboard to escape the flames, who were later rescued by the destroyer escort Dionne. On 11 August, Captain John Francis Greenslade took over command of the ship at Eniwetok. At Eniwetok, on 15 August, the crew of Kitkun Bay received word of the Japanese surrender.

Соғыстан кейінгі

Киткун шығанағы 49.5.2 арнайы топты құрды және 16 тамызда Адак аралына аттанды. Мұнда ол Муцу шығанағына бет алған басқа соғыс кемелеріне қосылды, онда вице-адмирал Франк Джек Флетчер Хоккайдо мен Хоншудың солтүстігіндегі жапон күштерінің капитуляциясын қабылдады. Содан кейін ол оңтүстіске қарай Токио шығанағына бағыт алды. Ол жерде ол Тынық мұхиты аймағынан АҚШ әскери қызметшілерін елдеріне қайтару мақсатындағы "Magic Carpet" операциясының флотына қосылды. "Magic Carpet" бағдарламасы бойынша жасаған алғашқы сапарында ол Жапониядан 554 әскери қызметшіні, оның ішінде бұрынғы тұтқынға алынғандарды да алып, Сан-Францискоға жеткізді. Ол 1946 жылғы 12 қаңтарда Сан-Педроға кірген, сондай-ақ Перл-Харбор мен Окинаваға қосымша сапарлар жасады. Кейін ол батыс жағалау бойымен жол тартты және 18 ақпанда Пьюджет шығанағына жетті. 19 сәуірде Киткун шығанағы демобилизацияланды және 8 мамырда Әскери-теңіз күштерінің тізімінен шығарылды. 18 қарашада ол Портлендтегі Zidell Ship Dismantling Company компаниясына 12 700 долларға сатылды. 1947 жылдың қаңтарында кеме тапсырылды және 1947 жылдың басында мақұлданып, сүзіліп кетті. Киткун шығанағы Екінші дүниежүзілік соғыстағы қызметі үшін алты шайқас жұлдызымен марапатталды, ал Таффи 3 тобының қалған бөлігімен бірге Самар шайқасындағы көрсеткен батылдығы үшін Президенттік бірлік мақтау қағазына ие болды.