Кіріспе

Тарихи этнос – Плиний мен Тацит сипаттаған герман тайпалары. Истваеондар – Рим империясы кезінде Рейн өзенінің жағасында өмір сүрген, ортақ мәдениет пен тегі болған герман тайпаларының тобы. Истваеондар Солтүстік теңіз жағалауындағы Ингаевондармен және олардан ішкі аймақта тұрған Герминондармен шектесетін. Тіл білімінде "истваеон тілдері" термині кейде франк тілі мен оның ұрпақтарынан (атап айтқанда, көне голланд тілінен) және бірнеше жақын тарихи диалекттерден тұратын солтүстік-батыс батыс герман тілдерінің жіктелуі туралы талқылауларда қолданылады. Истваеондар қазіргі анықтама бойынша герман тілінде сөйлеген-сөйлемегеніне қарамастан, теория бойынша олардың тілі кейіннен аймақтағы герман тілдеріне субстрат ретінде жанама әсер еткен.

Иштаеондар тілдік топ ретінде

Неміс тіл білімі маманы Фридрих Маурер (1898–1984) өзінің "Nordgermanen und Alemannen" кітабында Istvaeones терминін бұрын куәсі жоқ прото-тілді немесе диалектілік топтаманы, ежелгі франк және ежелгі голланд тілдерінің түп-тамырын, сондай-ақ Батыс-Орталық неміс тілінің бірнеше диалектілеріне әсер еткенін көрсету үшін қолданды.

Иштаеондар археологиялық мәдениет ретінде

Истеондарға қатысты табылған заттар, басқа герман археологиялық топтарымен салыстырғанда, көбірек әртүрлілікпен ерекшеленеді. Олардың басым жерлеу түрі – өртеу қабірі. Қоршаған Эльба германдық топтарындағыдай, мұнда баймен жабдықталған әмірлік қабірлер немесе қабірлік заттар ретінде қару-жарақтар табылмаған. Ғалымдар қару-жарақтар "материалдық емес" қабірлік заттар ретінде қолданылған болуы мүмкін деген болжам айтады. Яғни, мысалы, жауынгердің өртеу қабіріне металлдан жасалған қару-жарақтары салынып, тек оның күлі ғана қабірге қойылған. Дегенмен, бұл тұжырым даулы. Қару-жарақтар қабірлік заттар ретінде алғаш рет солтүстік Галлияда, Рейннің римдік жағындағы жерлеу қабірлерінде кездеседі, ал Рейннің шығысында Меровинг кезеңінен бұрын табылмайды.