Кіріспе
Тарихи этнос – Плиний мен Тацит сипаттаған герман тайпалары. Истваеондар – Рим империясы кезінде Рейн өзенінің жағасында өмір сүрген, ортақ мәдениет пен тегі болған герман тайпаларының тобы. Истваеондар Солтүстік теңіз жағалауындағы Ингаевондармен және олардан ішкі аймақта тұрған Герминондармен шектесетін. Тіл білімінде "истваеон тілдері" термині кейде франк тілі мен оның ұрпақтарынан (атап айтқанда, көне голланд тілінен) және бірнеше жақын тарихи диалекттерден тұратын солтүстік-батыс батыс герман тілдерінің жіктелуі туралы талқылауларда қолданылады. Истваеондар қазіргі анықтама бойынша герман тілінде сөйлеген-сөйлемегеніне қарамастан, теория бойынша олардың тілі кейіннен аймақтағы герман тілдеріне субстрат ретінде жанама әсер еткен.
the Germanic tribes as described by Pliny and Tacitus
The Istvaeones were a Germanic group of tribes living near the banks of the Rhine during the Roman Empire which reportedly shared a common culture and origin. The Istaevones were contrasted to neighbouring groups, the Ingaevones on the North Sea coast, and the Herminones, living inland of these groups. In linguistics, the term "Istvaeonic languages" is also sometimes used in discussions about the grouping of the northwestern West Germanic languages, consisting of Frankish and its descendants (principally Old Dutch) as well as several closely related historical dialects. Whether or not the Istvaeones spoke a Germanic language according to modern definitions, the theory proposes that their language indirectly influenced later Germanic languages in the area as a substrate.
Иштаеондар тілдік топ ретінде
Неміс тіл білімі маманы Фридрих Маурер (1898–1984) өзінің "Nordgermanen und Alemannen" кітабында Istvaeones терминін бұрын куәсі жоқ прото-тілді немесе диалектілік топтаманы, ежелгі франк және ежелгі голланд тілдерінің түп-тамырын, сондай-ақ Батыс-Орталық неміс тілінің бірнеше диалектілеріне әсер еткенін көрсету үшін қолданды.
Иштаеондар археологиялық мәдениет ретінде
Истеондарға қатысты табылған заттар, басқа герман археологиялық топтарымен салыстырғанда, көбірек әртүрлілікпен ерекшеленеді. Олардың басым жерлеу түрі – өртеу қабірі. Қоршаған Эльба германдық топтарындағыдай, мұнда баймен жабдықталған әмірлік қабірлер немесе қабірлік заттар ретінде қару-жарақтар табылмаған. Ғалымдар қару-жарақтар "материалдық емес" қабірлік заттар ретінде қолданылған болуы мүмкін деген болжам айтады. Яғни, мысалы, жауынгердің өртеу қабіріне металлдан жасалған қару-жарақтары салынып, тек оның күлі ғана қабірге қойылған. Дегенмен, бұл тұжырым даулы. Қару-жарақтар қабірлік заттар ретінде алғаш рет солтүстік Галлияда, Рейннің римдік жағындағы жерлеу қабірлерінде кездеседі, ал Рейннің шығысында Меровинг кезеңінен бұрын табылмайды.