Кіріспе
Уругвайлық саяси қайраткер Хуан Хосе де Амесага Ландаросо (28 қаңтар 1881 жыл - 21 тамыз 1956 жыл) – уругвайлық саяси тұлға.
Juan José de Amézaga Landaroso (January 28, 1881 – August 21, 1956) was a Uruguayan political figure.
Өмірбаян
Амезага – елді ұзақ жылдар бойы басқарған Колорадо партиясының көрнекті мүшесі болды. Ол заңгер мамандығы бойынша білім алған және көп жыл бойы университеттерде осы пәнді оқытқан. Оның саяси базасы Дуразно қаласында орналасқан, ол 1907 және 1915 жылдар аралығында Халық депутаттары палатасында оны ұсынып келді. Амезага 1905 жылы Монтевидео университетінің Заң және әлеуметтік ғылымдар факультетін бітірді. Монтевидеоға оралғаннан кейін ол қылмыстық құқық профессоры, кейіннен университетте азаматтық құқық профессоры болып тағайындалды. Ол соңғы лауазымды 23 жыл бойы атқарды, сонымен қатар философия және өнеркәсіптік заңнама бойынша курстар оқыды. 1908 жылы ол ұлттық мемлекеттік көмек туралы заңды зерттеу және дайындау жөніндегі комиссия мүшесі болып тағайындалды, ал кейін Ұлттық еңбек басқармасының директоры қызметін атқарды. 1915 жылы ол Өнеркәсіп министрі болып тағайындалды, осы кезеңде ұлттық өнеркәсіпті дамытуға зор үлес қосты. Кейін ол Ұлттық пошталық жинақ бюросын басқарды және біраз уақыт Экспорттық және импорттық бақылау комиссиясының төрағасы болды. Ол Монтевидео Афинаеумының президенті, Орта білім беру кеңесінің, Ұлттық мемлекеттік көмек кеңесінің және кәмелетке толмағандарды қорғау жөніндегі кеңестің мүшесі болды, сондай-ақ Заң мектебі кітапханасының құрметті директоры және «Студиялар үйі» басқару кеңесінің мүшесі болды. Амезага халықаралық конференцияларда Уругвайды өкілдік етті, 1923 жылы Женевадағы Ұлттар Лигасында Уругвай өкілі болып қызмет етті және Америка мемлекеттерінің төртінші, бесінші, алтыншы және жетінші халықаралық конференциясына делегат болды. 1932 жылы Аргентина мен Уругвай арасындағы қарым-қатынас тоқтатылған кезде Амезага «өзінің миссиясын сәтті аяқтаған» ерекше елші болып тағайындалды. Аталған лауазымдардан өзге, ол Сыртқы істер министрлігінің жарлығымен 1923 жылы Чилидің Сантьяго қаласында өткен V Халықаралық конференцияға Уругвай делегаты, 1928 жылғы 6 шілдедегі сол министрліктің жарлығымен Ұлттар Лигасы Кеңесінің Ассамблеясына Өкілетті делегат (IV сессия), 1928 жылы Гаванада және 1933 жылы Монтевидеода өткен VI және VII Америка конференцияларына Уругвай делегаты болып тағайындалды. Сондай-ақ, Сыртқы істер министрлігінің жарлығымен ол 1923 жылы Сантьяго-де-Чилиде өткен V Халықаралық конференцияға Уругвай делегаты, 1928 жылғы 6 шілдедегі сол министрліктің жарлығымен Ұлттар Лигасы Кеңесінің Ассамблеясына Өкілетті делегат (IV сессия), 1928 жылы Гаванада және 1933 жылы Монтевидеода өткен VI және VII Америка конференцияларына Уругвай делегаты болып тағайындалды. Одан бөлек, ол 1933 жылдың ақпанына дейін Заң және әлеуметтік ғылымдар факультетінде азаматтық құқық курстарын оқыды, содан кейін ол осы лауазымынан бас тартты. Амезага реформалық сипаттағы көптеген заңдарды әзірлеуге қатысты, бір зерттеуде «Депутат ретінде ол 1908 жылдан 1914 жылға дейін қабылданған барлық заңдарға автор ретінде, ақпарат беруші мүше ретінде немесе талқылауларға қатысты. Ол, мысалы, қарттық зейнетақы, еңбек оқиғалары, үйленген әйелдің еркін жалақысы және Ұлттық мемлекеттік көмекті қайта ұйымдастыру жобаларын жасады, соңғы жоба парламенттік комиссиямен бірлесіп жасалды» делінген. Ол Хосе Батль и Ордонеске жақын болды, Батльдің екінші үкіметінде де, Клаудио Виллиманның үкіметінде де депутат болды. Кейін 1917 жылдан 1933 жылға дейін Мемлекеттік сақтандыру банкінің президенті болып қызмет етті, Габриэль Терраның төңкерісінен кейін отставкаға кетті. Амезага 1942 жылы Уругвайда конституциялық реформа мәселесі көтерілген кезде жаңа конституцияны әзірлеуде маңызды рөл атқарды. Осы үлесін атап айтуға болады, Амезага 1943 жылы сөйлеген сөзінде былай деді: «Мен бізді басқара бастаған жаңа конституциялық мәтіндерді дайындауға белсенді түрде қатыстым. Мен оларға сенім білдіремін, сондай-ақ оларды басым көпшілікпен мақұлдаған адамдар да, оларды әділдікке деген ұмтылыстың адал көрінісі және саяси бостандық пен жеке құқықтың сенімді кепілі деп санайды. Уақыт біздің жұмысымызды түзетіп, жетілдіреді. Заң кезең-кезеңмен жүзеге асады, ол - үздіксіз және қажымас күрес жемісі, ол өткен заманда адамдарға өздеріне зиян келтіруді тыйым салған, содан кейін оларды әркімге заңды түрде тиесілі нәрселерін беруге мәжбүр еткен және біздің заманымызда заңдық міндет ретінде бұрын қайырымдылық ретінде ғана кеңес берілгенді талап етеді».
"I have actively collaborated in the preparation of the new constitutional texts that are beginning to govern us. I have confidence in them, as does the people who approved them with an overwhelming majority, considering them to be a faithful expression of the aspirations for justice and a sure guarantee of political freedom and individual rights. Time will rectify and perfect our work. The law is realized in stages, it is the fruit of a continuous and tireless struggle that in past times prohibited men from doing harm to their fellow men, which then forced them to give each one what legitimately belonged to him, and which in our time claims as a legal obligation what before was only advised as charity."
Негізгі ерекшеліктері
Ол 1943-1947 жылдары Уругвай президенті болды. Оның билігі 1933 жылы Габриэль Терра жасаған төңкерістен кейін елдегі тұңғыш толық конституциялық президенттік ретінде қарастырылады. Амезаганың вице-президенті Альберто Гуани болды, ол бұрыннан-ақ тәжірибелі дипломат ретінде танымал еді. Ардагер социалистік көшбасшы Эмилио Фругониді президент Амезага Уругвай елшісі ретінде Мәскеуге жіберді. Амезага және ол ұсынған реформалық ағымдар 1942 жылғы Уругвайдағы жалпы сайлауда үлкен көпшілік дауысқа ие болды. Бір журналдың мәліметінше, оның сайлануы “демократиялық жаңғыруды және Габриэль Терра төңірегінде қалыптасқан “Марцизм” режимінің толыққанды жерленуін аяқтады”. Бір зерттеуге сәйкес, Амезага 1943 жылы “елді авторитарлық тұйықталудан шығаруға және дүниежүзілік соғыстың соңғы жылдарында бағытталған ауысу үкіметін басқару міндетімен” қызметке кірді. Осы мақсатта Амезага өзін саяси тәжірибесі бар министрлермен қоршады. Ол президенттік сайлау қорытындысы бойынша партиялық фракциялар негізінде де кабинет құрды. Бэтллизм 7 министрмен ең көп өкілдік алды, одан кейін “Para servir al Pais” 5, ал “Libertad y Justicia” 4 министрмен өкілдік етті. Бір зерттеуде Амезага “әлсіз басқарумен бастады, сондықтан өзінің ең маңызды заңнамаларын қабылдау үшін үлкен қиындықтарға тап болды” делінеді. Амезаганың ішкі саясатына Бланко партиясының нацистік көзқарастарға ұшыраған Херреристалық қанаты, ал сыртқы саясатына Аргентинаның күшті саяси және экономикалық қысымы кедергі келтірді. Ол АҚШ-тың Lend Lease көмегі мен Экспорт-Импорт банкінің несиелерінің арқасында сақталды. Сонымен қатар, ол 1946 жылдың шілде айында үкіметке қарсы оңшыл қастандықтан құтылды. Бір жыл бұрын, 1945 жылдың маусым айында “күдіктер” деп аталатын оқиға болды, ол бір зерттеуде былай сипатталды: “бұл оқиға дәстүрлі саяси элитаның мемлекеттік басқаруды жүзеге асыру жолын көрсетті. Көптеген мемлекеттік қайраткерлер валюталық бақылау арқылы коммерциялық және өндірістік қызметтерінен “қосымша” пайда табу үшін өздерінің лауазымдарын пайдаланғандары үшін айыпталды. Херреризм колорадолықтар арасындағы келіспеушіліктерді күшейте түсуге тырысып, мал өсірушілерді қанағаттандырмаған экономикалық саясатын тоқтатуға ұмтылды. Бұл мәселе уақытша министрлік дағдарысын тудырды, ол президентке сенімді адамдарға арналған екі министрлік, үш бэтллистік, екі бланкосевистік және екі тәуелсіз ұлтшылдық министрлік тағайындау арқылы шешілді. Соңында, 1945 жылдың желтоқсан айында Парламент “мемлекеттік лауазымды заңсыз пайдалану фактісі болмады” деген резолюция қабылдады. Осылайша, іс жабылды.
Әлеуметтік реформалар
Амезага үкіметі кездескен қиындықтарға қарамастан, оның президенттік кезеңі кең ауқымды реформалық шаралардың қабылдануымен ерекшеленді. Президенттік қызметінің алғашқы жылында ел бойынша жұмыссыздарға және мектепке дейінгі және мектеп оқушыларына азық-түлік беру үшін әлеуметтік көмек қоры құру, үй өнеркәсібін реттейтін заңға түзетулер енгізу, департаменттік еңбек бөлу комиссияларын ұйымдастыру, жұмыссыздарға ерекше қоғамдық жұмыстарға инвестиция арқылы көмек көрсету, ағаш өнеркәсібіндегі жұмыс жағдайларын реттеу, құрылыс өнеркәсібіндегі ең төменгі жалақы мен жұмыс жағдайларын белгілеу, жұмысшылардың үйлеріне жалдау ақысын төмендету және жұмыс уақытын реттеу туралы заңдар қабылданды. Сондай-ақ, жалпы және орта білім беретін мектептерге білім беру бюджеті ұлғайтылды, сонымен қатар, бұрын-соңды болмаған құрғақшылықтан зардап шеккен фермерлерге көмек көрсету шаралары қабылданды. Бұл шараларға шаруашылық жалға алу ақысының мәселесін шешу үшін төрелік және келісу кеңестерін құру, бидайды өткізуді реттеу және тұқымдық сұлы сатып алуды қамтамасыз ету кірді. Денсаулық сақтау министрлігінде де реформалар жүргізілді, «барлығы әкімшілік басқаруды жақсартуға, мамандандырылған лауазымдарға қойылатын талаптарды күшейтуге және денсаулық сақтау ісін, әсіресе елдің ішкі аймақтарында, кеңейтуге бағытталған». 1944 жылғы 6 маусымдағы № 10489 акт «кейбір коммерциялық мекемелердің жұмыс уақыты мен демалыс уақыты стандарттарын өзгертуге қатысты, олар өз қызметін жұртшылыққа ыңғайсыздық тудырмай тоқтата алады». Заң сондай-ақ «осындай мекемелердің ашылу және жабылу уақытын белгілейді және олар ашылғаннан кейін бес минуттан бастап жабылу уақытынан он минут бұрын жұртшылыққа ашық болуы мүмкін; қызметкерлерден белгіленген демалыс мерзімдерін сақтау шартымен үздіксіз жұмыс істеу талап етілуі мүмкін». Бұған қоса, заң «аптаның бес күнінде сегіз сағаттан артық және алтыншы күні төрт сағаттан артық жұмыс істеуге тыйым салады. Заңмен қамтамасыз етілген қорғау коммерциялық мекемелердің өз үй-жайларында тікелей халыққа бөлшек саудада сату үшін тауарларды өндіру немесе өңдеу үшін жұмыс істейтін цехтардың қызметкерлеріне де қолданылады. Мұндай қызметкерлерді өнеркәсіптегі жұмысшылар ретінде емес, коммерциялық қызметкерлер ретінде қарастыру керек». 1943 жылғы 16 сәуірдегі № 10421 акт банктер мен ұқсас мекемелердің жұмыс уақытын реттейді, жылды екі кезеңге бөліп, «біріншісі 1 сәуірден 15 желтоқсанға дейін, екіншісі 16 желтоқсаннан 31 наурызға дейін жүреді және үш тараптан тұратын кеңеске осы мекемелердің, мемлекеттік немесе жеке, қыс және жаз айларында жұртшылыққа ашылуы мүмкін уақытты белгілеуді тапсырады». Заң бойынша, әдеттегі жұмыс күні «күнделікті алты сағат пен он бес минутқа дейін шектеледі, төртінші және бесінші сағат аралығында он бес минуттық үзіліс беріледі. Қызметкерден осы әдеттегі жұмыс күнінен тыс тоқсан сайын 45 сағатқа дейін қосымша жұмыс істеу талап етілуі мүмкін, бірақ ол тоқсан сайын кемінде екі сағатқа 21 рет жұмыс істеуге шақырылуы тиіс. Соңғы ереже қосымша сағаттың заңның мағынасына қайшы келетін тәсілмен пайдаланылуын болдырмау үшін, мысалы, оларды күніне қырық бес минут мөлшерінде бөлу арқылы, бұл жұмыс күнін жеті сағатқа дейін ұзартады». Оның президенттік кезеңінде штаттағы негізсіз босатуларға қатысты шағымдарды қарау үшін арнайы процедуралар құрылды. 1945 жылғы 17 желтоқсандағы № 10684 акт «жеке тұлғалардың немесе кәсіпорындардың жұмысында 12 ай, 24 күн немесе 52 апта жұмыс істеген барлық адамдарға, жұмыс үздіксіз немесе үздіксіз болғанына қарамастан, бір немесе бірнеше жұмыс берушіде жұмыс істегеніне қарамастан, 12 күн жалақымен төленетін жылдық демалыс алуға құқық берді; демалыс алу құқығы тек жұмыс істеген уақытына байланысты». Бұрынғы шаралар, біріншісі 1933 жылы қабылданған, әртүрлі салаларда жыл сайынғы демалыс күнін 12 жұмыс күніне дейін бір жыл үздіксіз қызмет еткеннен кейін белгілеген, бірақ олар ай сайын төленетін жалақымен жұмыс істейтін қызметкерлерге және күн сайын төленетін жалақымен жұмыс істейтіндерге бөлек қарастырылған. Заңда сондай-ақ «әр жылдың 1 қаңтарында, 1 мамырында және 25 тамызында (мемлекеттік мерекеде) барлық жалақыға ие адамдарға осы күндері жұмыс істегендей ақы төленеді; егер олар осы күндердің бірінде жұмыс істеген болса, олар екі есе ақы алады. Жыл сайынғы демалыс іс жүзінде он бес күнге тең». 1944 жылғы 3 наурыздағы № 10471 акт «ормандарды, тауларды және батпақтарды пайдаланумен айналысатын жұмысшыларға жұмыс уақыты, апталық демалыс, жалақы кеңестері және отбасылық жәрдемақы туралы заңдардың артықшылықтарын ұсынады, сонымен-ақ өндірістік жазатайым оқиғаларға және кәсіптік ауруларға қарсы міндетті сақтандыруды белгілейді, Үкіметке және Мемлекеттік сақтандыру банкіне осы міндет орындалмаған жағдайда күш қолданып жұмысты тоқтатуға құқық береді». 1943 жылғы 12 қарашадағы № 10449 акт «ең төменгі жалақыны белгілейді, оны белгілеу үшін жалақы кеңестері жүйесін құрады және отбасылық жәрдемақыны қарастырады. Ол өнеркәсіп, сауда, жеке кеңселер және мемлекеттік қызметтердің кеңселерiндегі жалақы алатын және айлық алатын жұмысшыларды қорғайды, мемлекет басқармайтын». Актінің бірінші бөлігі (1-4-тармақтар) «ең төменгі жалақының мағынасын, оны шартты жұмыстар үшін қалай есептеу керектігін, төлем валютада жүзеге асырылуын және тауар алмасу жүйесіне тыйым салуды анықтайды. Ол жұмыс берушілерді өздерінің қызметіндегі агенттер мен субподрядшылардың әрекеттері үшін жауапты етеді. Еңбек және байланыс ұлттық институты жұмысшылардың жалақы төлеу туралы тікелей немесе жанама талаптарын білдіруде өкілдік етуге уәкілді». Актінің бұл бөлігі «осы актіні бұзушыларға салған айыптарды және айыптарды өндіру тәртібін белгілейді. Актінің екінші бөлігі (5-20-тармақтар және 28-30-тармақтар) актімен қорғалған жұмысшылар үшін ең төменгі жалақы мөлшерлерін анықтау үшін жалақы кеңестерін құруға қатысты ескертулерді қамтиды». Актінің үшінші бөлігі «барлық жалақы алатын және айлық алатын жұмысшыларға, заңды түрде танылған немесе тіркелген әрбір заңды немесе бейзаң балаға отбасылық жәрдемақы төлеу үшін теңестіру қорының міндетті жүйесін енгізді. Жәрдемақы 14 жасқа дейінгі балаларға, орта мектепке немесе дайындық курстарына қатысса немесе арнайы орталықтарда оқуға түссе 16 жасқа дейінгі балаларға төленеді. Жәрдемақы жұмысшыға төленеді, ол оны басқаруға жауапты. Оның жалақысымен және әйелі де жұмыс істейтін болса, оның жалақысымен бірге 200 песодан аспауы керек. Балалардың бірі күнкөріс көзі болса, ол жәрдемақыны алады, оның бауырлары мен қарындастары осы мақсатта оның балалары ретінде қарастырылады; осы ереже еңбек етіп жүрген кез келген адамға, оның жынысына қарамастан, бір немесе бірнеше жетім немесе тастап кетілген балаларды тұрақты және тиісті дәлелденген түрде асырап отырса да қолданылады». 1944 жылғы 6 маусымдағы № 10489 акт және оған сәйкес 1944 жылғы 20 қазандағы № 10542 акт «коммерция, жеке қызметтер, жеке тұлғалар басқаратын мемлекеттік қызметтер және өнеркәсіпте жұмыс істейтін және шартты немесе күнделікті немесе сағаттық жалақы алатын барлық жалақы алатын және айлық алатын жұмысшыларға босатылған жағдайда олардың толық айлық сыйақысына (жалақы, проценттер, сатудан комиссиялар, сыйлықтар) қызмет еткен жылдың әрбір толық және толық емес айы үшін тең компенсация алуға құқық береді, егер олар зейнетақыға құқылы болса, үш айлық жалақы, зейнетақыға құқылы болмаса, алты айлық жалақы». Бұл компенсация Коммерциялық кодекстің 158-бабымен қарастырылған компенсациямен біріктірілмейді, бірақ № 9196 актісінің 26-тармағы бойынша тиісті компенсацияға әсер етпейді». 1946 жылдың қазанында «ауылдық жұмысшылардың жалақысы, тұрғын үйі, апталық демалысы және жылдық демалысы, әділетсіз босату және т.б. мәселелері бойынша ауылдық жұмысшыларға жалпы жағдай жасау үшін» Ауыл шаруашылығы жұмысшыларының кодексі қабылданды. Сондай-ақ, ... қарастырған заң бойынша.
Act No. 10,570 of 15 December 1944 regulated "the system of dismissal compensation for workers on piece rates or on daily or hourly wages and permanently employed in industry, who had been excepted from the general law. The compensation amounts to twenty five days' pay for each year during which the worker has worked 240 days, subject to a maximum of three or six months' pay, depending on whether or not he is pensionable. Workers who have worked in the same establishment for less than 240 days but more than 100 days are entitled to two days' compensation for every twenty five days of work. Here also, misconduct deprives the worker of his right to compensation." Workers in the meat packing industry who are members of its Unemployment Fund were subject to a special régime under Act No. 10,713 of 15 March 1946. If the Board of the Fund "considers the dismissal unfair, the worker may choose between compensation and the benefits paid by the Fund. Compensation is composed of two parts: one part is paid to the worker and is equal to two working days' pay for every twenty five days or every month of permanent employment at the disposal of the Fund, up to a total of 75 or 150 working days' pay, according as he is entitled to pension or not ; the other consists of the aggregate of the specified indemnities which the undertaking must pay to the Fund as fixed by the Board." To combat unemployment in the meat packing industry, the largest industry in Uruguay, Act No. 10,562 of 21 December 1944 established an Unemployment Fund and provided for the organisation of employment exchanges for the members of the Fund. The system of benefits established by the Act "guarantees a minimum of 100 hours of work per month per worker ; if a worker is employed for less than this minimum, the Fund pays him benefit in respect of the hours not worked, in accordance with a special schedule. Workers protected by this Act cannot refuse without just cause to give their services when the establishment so requires, whether in their ordinary occupation or in any other activity." Under Act No. 10,681 of 10 December 1945, a similar scheme to that for the meat packing industry "was introduced for workers in wool, leather, etc., depots and warehouses, whose activity extends over only a few months of the year, since their work depends on the harvest and is seasonal in character." The rights of women were also advanced as a result of Law 10,783 of 1946, known as the Law of Civil Rights of Women. This abolished the legal incapacity of married women, while also equalizing the rights of fathers and mothers with respect to their minor children. A Decree concerning demolition dated 14 September 1945 "amends Section 70 of the accident prevention regulations of 22 January 1936. Before undertaking any excavation or demolition bordering on the public highway, permission must be obtained from the Directorate of Municipal Works. Neighbouring walls must be adequately shored, and precautions must be taken to prevent heavy falls of material from damaging adjacent buildings. Specified precautions must also be taken when lowering demolition material on to the public highway. As a general rule, buildings must be demolished storey by storey, beginning at the top. When necessary for the safety of the workers, platforms and scaffolds must be used. If other means of protection are not practicable, safety belts must be worn." A Decree respecting dough brakes dated 14 September 1945 "amends Section 19 of the accident prevention regulations of 22 January 1936. It fixes the position of the rolls in the machine, requires the lower roll to be fenced, and provides for the installation of a handwheel for separating the rolls, of hand and foot brakes, and of protection for gearing, belts and pulleys." A Decree prohibiting the employment of persons whose infirmities predispose them to accidents, dated 14 September 1945, "amends Section 11 of the accident prevent regulations of 22 January 1936, by adding a subsection 13 which prohibits the employment in any occupation of workers who are clearly not in a normal physical or mental condition." Law 10487 of May 1944 provided for the amount of the Public Works Debt 5% of 1942 to be increased by eight million pesos, with the increase in issuance that is authorized being allocated to various hospital works. Law 10,809 of October the 16th 1946 provided for discharged rural workers over the age of 70 (or over 55 if female) to receive a monthly advance of up to 70% of the minimum retirement pension from the Social Insurance Bank, with money for this purpose to be provided by the employer beforehand. In addition, discharged rural workers had to be helped by the employer to move themselves, their families and their household effects, and if “the rural worker, or any member of his family, is sick, he is allowed to stay on the farm or establishment as long as necessary in order to avoid a risk to his health.” Law 10497 of June 1944 authorized the Executive Power “to acquire directly from the farmers and in the manner provided for in subparagraph E) of article 2, the amounts it deems necessary of corn from the present crop to the in order to avoid a drop in prices, maintaining a minimum price level that contemplates the interests of producers and consumers.”
Under Law 10495 of June 1944, “The workers and employees of businesses and annexes not included in decree law number 9,347, of April 13, 1934, will enjoy the benefits and guarantees established in articles 3, 5, 6, and 7 of the law of June 1944. Under Law 10530 of September 1944 “The old age pension benefit, established in article 1 of law number 6,874 of February 11, 1919 and number 7,880 of August 13, 1925, can be requested upon reaching 59 years of age, and will be settled without prejudice to the resolution final decision issued by the Institute from the date on which the interested party reaches the age of 60, provided that it has not been previously denied by verification, at the Institute's expense, of the petitioner's lack of rights.”
Law 10511 of August 1944 authorized the Executive Power “to dispose of up to the amount of ten million pesos for the construction of buildings for the operation of urban and rural schools.” Law 10526 of September 1944 authorized the Executive Power “to allocate the equivalent of up to one hundred thousand dollars ($/a 100,000.00) as a contribution from the Ministry of Public Health to the "Pan American Cooperative Public Health Service", in accordance with the agreements entered into with the Office of the Coordinator of American Affairs.” These funds, as well as five hundred thousand dollars donated by the United States of North America, were be used “in the preparation and beginning of execution of a Public Hygiene and Health plan in Uruguay, and its investment will be authorized, in each case, by the Ministry of Public Health.”
Law 10610 of April 1945 authorized the Executive Branch “to issue up to the sum of two million pesos ($2,000,000.00) in titles called "National Bonds for the Sanitation of Inland Cities" payable in twenty years, with an interest of five percent (5%) annual, payable quarterly in arrears.” The proceeds from the sale of these Bonds would be used exclusively “to pay for internal sanitation works, connections with public sewers and external running water pipes, for constructions located in cities or towns in the interior, when the value of each construction does not exceed five thousand pesos ($5,000.00) according to the capacity for the payment of the real estate contribution or according to the building permit and provided that it is the only property of the interested owner; or that, in the case of having more than one, the set value does not exceed that limit.” Under Law 10838 of October 1946, the Honorary Commission for the Fight against Tuberculosis (which was previously established by law of January 17, 1946) “is hereby authorized to use up to 3% of its annual resources for the hiring of inspection personnel and Social Visitors.”
Under Law 10565 of December 1944, “Are included in the benefits granted by decree law number 10,256 of October 21, 1942, retirees and their successors whose passivity has been granted prior to said decree law in their capacity as Teachers of the Deaf Mute and mentally abnormal of the State schools being able consequently to reform the respective certificates.” In addition, “The Teachers of the General Artigas National Institute for the Blind, as well as those already retired or their successors in title, will enjoy the benefits established in the previous article and in Law number 9,878 on retirement of private school teachers.” Law No. 10,694 of 1945 “increases the capital of the Rural Development and Colonization Section of the BHU, establishing regulations and creating special resources.”
In a speech he made in 1946, Amézaga listed various laws that had been introduced, amended and passed. Amongst others, these included laws concerning employment offices for maritime workers, increased pay for pieceworkers, and reduced rents on rural land where there was hoof and mouth disease. In addition, various measures were adopted concerning public works and other subjects including a public health program, lowcost housing in Montevideo and Artigas, creation of a School of Library Science, establishment of a School of Liberal Arts and of an oceanographic and fishing service, and improvement of sanitation. According to a presidential decree approved on 28 January 1944, laborers on public works projects “are henceforth to have the benefit of adequate and sanitary housing facilities whenever the construction projects on which they are working are located more than a mile and a quarter from the nearest town or city limits,” A Permanent National Fund was set up to assist in the fight against tuberculosis, which was exclusively aimed at providing social assistance pensions to the families of tubercular patients. In addition, an Honorary Commission was established “to function within the Ministry of Public Health, charged with studying, planning, and advising the Government on measures to combat the disease, organizing and directing a permanent census of tuberculosis sufferers in the country, preparing and disseminating campaign propaganda, and administering the Fund.” In August 1944 10,000,000 pesos were authorized by the government for city and rural school building throughout Uruguay.
Экономикалық саясат
Амезага президент болған кезінде әртүрлі үстем топтар мен олардың тиісті елдік жобалары арасындағы күрес жалғасты, бірақ осы қайшылықтарға себеп болған дағдарыстар бұрынғыдан азырақ ауыр жағдайда шешілді. Бір зерттеуде көрсетілгендей, бұл негізінен соғыс тудырған қолайлы экономикалық жағдайларға байланысты болды, бұл келісімге келу үшін кең мүмкіндіктер жасады. Мал шаруашылығы секторындағы табыстың өсуі, ет пен жүнге сұраныстың артуы және оларға жақсы баға төленуі аталған секторда үкіметтің ұсынған индустрияландыру саясатына қатысты сыни және "келісімге дайын" көзқарас тудырды. Үкімет соғыс салдарынан туған халықаралық жағдайды пайдаланып, Уругвай өнімдерін АҚШ пен Еуропаның соғысқан елдеріне қайта сата алды. Ал валюта бағасын, экспорт пен импортты бақылау халықтың көп бөлігінің тұрмыс деңгейін жақсартты, өнеркәсіп секторының маңыздылығы артты және сауда балансы жақсарды. Жұмыс берушілер мен жұмысшылар арасындағы жанжалдарда мемлекеттің төрешілік рөлін қайта орнату үшін жаңа механизмдер құрылды. Еңбекшілердің бір бөлігі, әсіресе коммунистер, бұл шараларды қолдады. Сонымен қатар, жылына 12%-дан астам табысқа салық енгізілді және қоғамдық жұмыстарға көмек көрсетілді. 1944 жылдың 20 желтоқсанында Уругвай Конгресі 5 жылдық қоғамдық жұмыстар бағдарламасын қаржыландыру үшін облигациялар шығаруға рұқсат беретін заңды бекітті, соның нәтижесінде орманды қайта жарату және топырақ эрозиясын тоқтату сияқты жобалар іске асырылды. Қоғамдық жұмыстарды ынталандыру үкіметке жұмыссыздықты айтарлықтай төмендетуге мүмкіндік берді, сонымен қатар кейіннен Амезагадан кейін президент болған қоғамдық жұмыстар министрі Томас Берретаның беделін арттырды. Беррета, бір зерттеуде көрсетілгендей, "Канелонестегі шағын шаруалардың мүдделеріне ерекше назар бөлді, оның саяси ықпалы зор болған сектор". Сонымен қатар, 1945 жылдан бастап үкімет өндірісті арттыруға бағытталған субсидиялар мен несиелер саясатын қолға алды. Амезага үкіметінің соңына қарай елдің экономикалық көкжиегінде индустриялық дамуды үдету перспективалары айқын көрінді.
Тұрмыстық шығындарды төмендету үшін де бірқатар шаралар қабылданды. Амезаганың билікке келген алғашқы жылында "тұрмыстық шығындарды және ең қажетті тауарлардың жеткізілімін және таратылуын бақылау үшін көптеген баға белгілеу және басқа да реттеу шаралары қабылданды". 1945 жылы үкімет ет, картоп, қамыр, жүгері, бидай сияқты ең қажетті тауарларға арзан баға белгілеуге қаржылай көмек көрсетті, сондай-ақ елорда мен облыстардағы халықтық асханаларды қолдауға, қысқы әлеуметтік көмек пен әлеуметтік қамсыздандыруға да қаржы бөлді. Бір зерттеуде айтылғандай, Амезаганың президенттігі "біздің экспортты жандандыруға соғыстың оң әсері кезінде өтті. Алайда, өнеркәсіптік өндіріс тұрғысынан, даму процесі жалғасқанмен, осы жылдары оның бұрынғы қарқыны төмендеді. Бұл жағдайға екі фактор ықпал еткен секілді: бір жағынан, соғыс салдарынан импорттаудағы қиындықтар, екінші жағынан, бұрыннан бар табыстың теңсіз бөлінуі ішкі сұраныстың төмендеуіне әкелді. Осы бағытта, ішкі нарыққа байланысты индустриялық буржуазияның секторлары, нарықты нығайту және осылайша өнеркәсіптік даму мен оның пайдасын арттыру мақсатында, әлеуметтік қамсыздандыру саясатын және жалақылы секторларға қатысты еңбек заңнамасын жеңілдету арқылы қайта бөлу саясатын өзгертуді жақтады".
1947 жыл
1947 жыл Амезага, ізбасарынан бірнеше жас кіші, президенттік лауазымнан кетуге дайындалып жатты, оның орнына сайланған, 70 жасқа жуық Томас Беррета келді. Берретаның президенттігі бес айға ғана созылды, себебі ол қызмет бабында қайтыс болды.
Әдеби шығармалары
Саясатшылық қызметімен қатар, Амезага қылмыстық және азаматтық құқық саласындағы түрлі жарияланған еңбектердің авторы болды, олардың бірі – «De las Nulidades en General» («Жалпы жойылу туралы») оның білім алған заң мектебінің ұсынған сыйлығын жеңіп алды. Одан бөлек, ол еңбек, әлеуметтік әл-ауқат және құқықтық тақырыптарды қамтитын мерзімді басылымдарға көптеген мақалалар жазды. Амезага жариялаған еңбектердің арасында: «Монтевидео университетінде қылмыстық құқықты оқыту туралы. Осы пәннің бағдарламасын жасау себептерін түсіндіру» (1908), 1 том, 41 бет; «Жалпы жойылу туралы. (Бірауыздан ерекше деп бағаланған диссертация). Доктор Хосе А. де Фрейтас жазған алғы сөз» (1909), 1 том, VII 262 бет; «Аквилиандық кінә. Азаматтық құқық курсынан алынған сабақтар» (1914), 1 том, 327 бет; «Азаматтық құқықтың екінші курсынан конспектілер» (1929), 2 том, 123 бет, 123 бет және 126 бет. Амезага «Құқық және әлеуметтік ғылымдар журналында» келесі еңбектерді де жариялады: «Алдандыру», I том, 387-бет; «Дебитордың құқықтары мен әрекеттерін жалпы түрде тоқтата тұру заңды ма, егер ол мүлкін жасырған жағдайда жеке тоқтата тұру мүмкін болмаса?» II том, 12-бет; «Мемлекет концессиялық шарттың заңдық ережелерін түсіндіру арқылы өзгерте ала ма?» Сол жерде, 225-бет; «Еңбек апаттарына қарсы қорғау және қауіпсіздікті қамтамасыз ету үшін сақтандыру және құқықтық шаралар», III том, 438-бет. Сонымен қатар, «Заң, сот тәжірибесі және әкімшілік журналында» келесі еңбектер жарияланды: «Кішкентайларды қорғау жөніндегі жоба» (Др. Г. Терра және Э. Дж. Лагармилламен бірлесіп), XI том, 237-бет және одан кейінгі беттер; «Міндеттемелер туралы», XXVII том, 425-бет; «Әйел мен күйеудің бірлескен міндеттемелеріне қатысты шарттар» (Др. Дж. Ирурета Гоенамен бірлесіп), XXXII том, 297-бет; «Уругвай азаматтық кодексін реформалау жөніндегі ұсыныстар», XXXII том, 388-бет және одан кейінгі беттер.
Төрайымнан кейінгі кезең
Президенттік қызметтен кейін Амезага саясаттан қалды. Ол ұзаққа созылған аурудан кейін 1956 жылғы 20 тамызда Монтевидеода 75 жасында қайтыс болды.