АҚШ Жоғарғы Сотының Ту өртеуі сөз бостандығына жатады деген шешімі

Кіріспе

1989 жылы АҚШ Жоғарғы Сотының ту өртеудің сөз бостандығының қорғалған түрі екенін қараған ісі. «Техас штаты мен Джонсон» ісі, 491 АҚШ 397 (1989) – АҚШ Жоғарғы Сотының маңызды шешімі. Сот 5-4 дауыспен АҚШ туын өртеудің АҚШ Конституциясының Бірінші түзетуіне сәйкес қорғалған сөз болып табылатынын, себебі бұл символдық және саяси сөз болып есептеледі деп шешім шығарды. Істе белсенді Грегори Ли Джонсон 1984 жылы Техас штатының Даллас қаласында өткен Республикалық Ұлттық Конвенті алдындағы наразылық кезінде АҚШ туын өртегені үшін кінәлі деп танылды. Ол Техас заңдарына сәйкес 2000 доллар айыппұл төледі және бір жылға бас бостандығынан айырылды. Әділет William Brennan бес судьяның көпшілігі атынан Джонсонның ту өртеуі сөз бостандығымен қорғалғандығын, сондықтан штат Джонсонды цензуралай алмайтынын және оның іс-әрекеті үшін жазалай алмайтынын жазды. Бұл шешім АҚШ туын қорлауға тыйым салатын заңдарды күштен шығарды, сол кезде мұндай заңдар 50 штаттың 48-інде қолданылып келді. Бұл шешім көпшілік пен заң шығарушылардың арасында наразылық тудырды, президент Джордж Буш ту өртеуді «үлкен қате» деп атады. Конгресс бұл шешімге наразылық білдіріп, сол жылы Туды қорғау туралы заңды қабылдады, ол туды қорлауды федералдық қылмыс деп жариялады. Заңның конституциялықлығы Жоғарғы Сотта күдік тудырды, ол «АҚШ-қа қарсы Эйхман» ісінде (1990) ту өртеудің сөз бостандығының қорғалған түрі екенін және Бірінші түзетуді бұзатын Туды қорғау туралы заңды жойды деп қайта растады. Бұл шешімнен кейін Конгресс бірнеше рет Туды заңсыз ету үшін Конституцияға түзету енгізуді қарастырды, бірақ ешқашан қабылдаған жоқ. Ту өртеу мәселесі ондаған жылдар бойы даулы болып келді және бүгінге дейін наразылықтың бір түрі ретінде қолданылуда. «Time» журналы бұл шешімді 1960 жылдан бергі ең жақсы Жоғарғы Сот шешімдерінің бірі деп сипаттады, ал заңгерлер бұл туралы: «Сөз бостандығы символдық өрнекке, мысалы, туды көрсету, туды өртеу, қолға лента тағу, кресттерді өртеу және т.б. қатысты» деді.

1989 U. S. Supreme Court case stating that flag burning was a protected form of free speech

Texas v. Johnson, 491 U. S. 397 (1989), is a landmark decision by the Supreme Court of the United States in which the Court held, 5–4, that burning the Flag of the United States was protected speech under the First Amendment to the U. S. Constitution, as doing so counts as symbolic speech and political speech. In the case, activist Gregory Lee Johnson was convicted for burning an American flag during a protest outside the 1984 Republican National Convention in Dallas, Texas, and was fined $2,000 and sentenced to one year in jail in accordance with Texas law. Justice William Brennan wrote for the five justice majority that Johnson's flag burning was protected under the freedom of speech, and therefore the state could not censor Johnson nor punish him for his actions. The ruling invalidated prohibitions on desecrating the American flag, which at the time were enforced in 48 of the 50 states. The ruling was unpopular with the general public and lawmakers, with President George H. W. Bush calling flag burning "dead wrong". The ruling was challenged by Congress, which passed the Flag Protection Act later that year, making flag desecration a federal crime. The law's constitutionality was contested before the Supreme Court, which again affirmed in United States v. Eichman (1990) that flag burning was a protected form of free speech and struck down the Flag Protection Act as violating the First Amendment. In the years following the ruling, Congress several times considered the Flag Desecration Amendment, which would have amended the Constitution to make flag burning illegal, but never passed it. The issue of flag burning remained controversial decades later, and it is still used as a form of protest. Time magazine described it as one of the best Supreme Court decisions since 1960, with legal scholars since stating about it that "Freedom of speech applies to symbolic expression, such as displaying flags, burning flags, wearing armbands, burning crosses, and the like.”

Өмірбаян

1984 жылғы 22 тамызда Грегори Ли Джонсон, сол кезде Революциялық коммунистік жастар бригадасының мүшесі, 1984 жылы Даллас қаласында өткен Республикалық ұлттық конвенция кезінде Рейган әкімшілігінің саясатына наразылық білдіріп, саяси демонстрацияға қатысты. Демонстранттар көшелермен жүріп, саяси ұрандар айқайлап, бірнеше корпоративтік ғимараттарда "өлгендей болу" акциясын ұйымдастырып, ядролық соғыстың салдарының қорқынышты екенін көрсетуге тырысты. Кейбір наразылық білдірушілер қабырғаларға граффити жазып, гүлдандыларды құлатып тастады, бірақ Джонсонның өзі бұған қатыспады. Mercantile Bank ғимаратының жанында наразылық білдірушілер америкалық туды флагштоктан алып тастады. Белгісіз наразылық білдіруші Джонсонға туды берді, ол оны көйлегінің астына жасырды. Демонстранттар Даллас қалалық әкімшілігіне жеткенде, Джонсон туға керосин құйып, өртеп жіберді. Ту өртенген кезде наразылық білдірушілер "Америка, қызыл, ақ және көк, біз сені жек көреміз, сен тонаудың символысың, сен құлайсың" сияқты сөздерді айқайлады. Демонстрация кезінде ешкім жарақат алмады, бірақ кейбір куәгерлер туды өртегеніне қатты ренжіді. Джонсон туды жаққаннан жарты сағаттан кейін тұтқындалды. Корея соғысының қатысушысы, Дэниел Уокер есімді бір көрермен тудың қалдықтарын жинап, Форт-Уорт қаласындағы үйінің ауласына жерледі. Джонсонға Техас штатының туын заңсыз жолмен қолдануға қарсы заңды бұзғаны үшін айып тағылды, ол құрметке лайық немесе қастерлі заттарды бүлдіруге тыйым салады. Джонсон демонстрацияда қылмыстық жаза алған жалғыз адам болды. Бастапқыда оған тәртіпсіздік жасағаны үшін айып тағылды, бірақ кейіннен ол айыптан босатылды. 1984 жылғы 13 желтоқсанда алты адамнан тұратын қазылар алқасы Джонсонды туды заңсыз қолдануда кінәлі деп тапты және ол бір жылға бас бостандығынан айырылды, сондай-ақ 2000 доллар айыппұл төледі. Джонсон Техас штатының апелляциялық сотына шағымданып, сот шешімімен келіспеді, бірақ ол тағы да қылмыстық жауапкершілікке тартылды. Содан кейін ол Техас қылмыстық апелляциялық сотына шағымданды, ол Джонсонның Бірінші түзету құқықтары бұзылғанын анықтады және оның айыбын жоққа шығарды. Сот Джонсонның әрекеттері Бірінші түзетумен қорғалған символдық сөз болып табылады деп шешті, сондай-ақ "үкімет азаматтарында бірлік сезімін міндеттей алмайды. Сондықтан, осы үкімет бірліктің символын жасап, осы символмен байланысты мақұлданған хабарларды бекіте алмайды" деді. Техас қылмыстық апелляциялық соты оның әрекеттерінің бейбітшілікті бұзбағанын растады. Техас штаты Жоғарғы Сотқа кассациялық шағымданып, істі қарауды сұрады. 1988 жылы Жоғарғы Сот кассациялық шағымды қабылдады.

On August 22, 1984, Gregory Lee Johnson, then a member of the Revolutionary Communist Youth Brigade, participated in a political demonstration during the 1984 Republican National Convention in Dallas, protesting the policies of the Reagan administration. The protestors marched through the streets, chanting political slogans and staging "die ins" at several corporate buildings to dramatize the effects of nuclear war. Several protestors occasionally stopped to spray paint walls and knock over potted plants, although Johnson himself took no part in it. At the Mercantile Bank Building, protestors removed the American flag from the flagpole outside. An unknown protestor handed the flag to Johnson, who hid it under his shirt. When the protestors reached Dallas City Hall, Johnson poured kerosene on the flag and set it on fire. During the burning of the flag, protestors shouted phrases such as, "America, the red, white, and blue, we spit on you, you stand for plunder, you will go under." No one was injured during the demonstration, though some witnesses to the flag burning felt deeply offended. Johnson was arrested within a half hour of igniting the flag. One spectator, a Korean War veteran named Daniel Walker, gathered the remains of the flags and buried them in the backyard of his home in Fort Worth. Johnson was charged with violating the Texas flag desecration statute, which prohibited the vandalism of respected or venerated objects. Johnson was the only individual at the protest to be criminally charged. He was initially indicted on one count of disorderly conduct, but the charge was eventually dropped. On December 13, 1984, a six person jury found Johnson guilty of flag desecration, and he was subsequently sentenced to one year in jail and fined $2,000. Johnson appealed his conviction to the Fifth Court of Appeals of Texas, but was again found criminally liable. He then appealed to the Texas Court of Criminal Appeals, which overruled his conviction, finding that Johnson's First Amendment rights had been violated. The court found that Johnson's actions were symbolic speech protected by the First Amendment, writing that, "a government cannot mandate by fiat a feeling of unity in its citizens. Therefore that very same government cannot carve out a symbol of unity and prescribe a set of approved messages to be associated with that symbol." The Texas Court of Criminal Appeals also affirmed that his actions did not constitute a breach of the peace. Texas filed a writ of certiorari to the Supreme Court, asking them to review the case. In 1988, the Supreme Court granted certiorari.

Соттың пікірі

1989 жылдың 21 наурызында ауызша жарыссөздер өтті. Дэвид Д. Коул мен Уильям Кунстлер Грегори Ли Джонсонның мүддесінен, ал Кэти Элайс Дрю Техас штатының мүддесінен сөйледі. Ауызша жарыссөздер барысында штат өзінің заңын екі негізбен қорғады: біріншіден, штаттардың құрметті ұлттық символді сақтауға қызығушылығы зор болды; екіншіден, штат бейбітшілікті бұзудың алдын алуға мүдделі болды. Жоғарғы Сот 1989 жылдың 21 маусымында Джонсонның пайдасына 5:4 дауыспен шешім шығарды. Төреші Уильям Бреннан көпшілік пікірдің авторы болды, оған төрешілер Тургуд Маршалл, Гарри Блэкман, Антонин Скалия және Энтони Кеннеди қосылды. Кеннеди жеке келісім пікірін де жазды. Көпшілік пікірде Бреннан, Соттың АҚШ Конституциясының Бірінші түзетуі сөз болып саналмайтын іс-әрекеттерді де символдық сөз ретінде қорғайтынын ұзақ уақыттан бері мойындап келгенін қайталады, Бірінші түзетунің сөзді қорғауы "айтылған немесе жазылған сөзбен аяқталмайды" деп жазды. Бреннан сондай-ақ Tinker v. Des Moines Independent Community School District (1969) ісіне сілтеме жасады, онда Сот қара лента тағуды сөздің бір түрі ретінде мойындады, бұл Соттың символдық іс-әрекеттерді қорғалған сөз ретінде тану тарихын көрсету үшін жасалды. Содан кейін Сот Джонсонның іс-әрекеттерін символдық сөз ретінде қарастыруға болатынын, яғни оған Бірінші түзетуді қолданып, айыпталуын даулауға мүмкіндік беруге болатынын талдады. Spence v. Washington (1974) ісінде Сот "егер адам осы іс-әрекет арқылы бір идеяны білдіруге ниеттенсе, кез келген мінез-құлықтың шексіз түрлерін 'сөз' деп атауға болады" деген көзқарасқа келіспеді, бірақ мінез-құлықтың "Бірінші және Он төртінші түзетулердің ауқымына кіру үшін жеткілікті коммуникация элементтерімен қатар жүруі мүмкін" екенін мойындады. Соттың белгілі бір іс-әрекеттің Бірінші түзетуді қолдануға қажетті "сөз" элементтеріне ие екенін анықтауы үшін "нақты хабарды жеткізу ниеті болған ба және оны көргендердің оны түсіну ықтималдығы жоғары болған ба" деген сұрақ қойылды. Сот Спенс ісіне сүйене отырып, Джонсонның туды өртеуі "өзін-өзі білдіру болып табылады, осылайша оған Бірінші түзетуді қолдануға мүмкіндік береді" деп тапты. Бреннанның жазуынша, туды өртеудің саяси сипаты "қасақана және айқын болды", бұл Республикалық ұлттық конвентпен бір уақытта болды. Сот Джонсонның бейбітшілікті бұзуға жауапты емес екенін, "Джонсон туды өртеген кезде бейбітшілік бұзылмаған және бұзылу қаупі болмаған" деп мәлімдеді. Техас штаты туды өртеу "бейбітшілікті бұзуға итермелейтін" негізде жазаланатынын айтса да, Сот келіспеді, туды өртеу міндетті түрде бейбітшілікті бұзуға әкелмейді деп тапты. Бранденбург v. Огайо (1969) ісіне сілтеме жасай отырып, Бреннан штаттың "жақын арада заңсыз әрекеттерге" шақыратын сөзді ғана жазалай алатынын жазды және туды өртеуді сондай деп танымады.

Oral arguments were held on March 21, 1989. David D. Cole and William Kunstler argued the case on behalf of Gregory Lee Johnson, and Kathi Alyce Drew argued on behalf of the state of Texas. During oral arguments, the state defended its statute on two grounds: first, states had a compelling interest in preserving a venerated national symbol; and second, the state had a compelling interest in preventing breaches of peace. The Supreme Court handed down a 5–4 opinion on June 21, 1989, in favor of Johnson. Justice William Brennan authored a majority opinion which Justices Thurgood Marshall, Harry Blackmun, Antonin Scalia, and Anthony Kennedy joined. Kennedy also authored a separate concurring opinion. In the majority opinion, Brennan reiterated the Court's long held recognition that the First Amendment to the United States Constitution protects non speech acts as being symbolic speech, writing that the First Amendment's protection on speech "does not end at the spoken or written word". Brennan also invoked Tinker v. Des Moines Independent Community School District (1969), in which the Court recognized the wearing of a black armband as a form of speech, to demonstrate the Court's history of recognizing symbolic actions as protected speech. The Court would then analyze whether Johnson's actions could be considered symbolic speech, which would allow him to challenge his conviction by invoking the First Amendment. In Spence v. Washington (1974), the Court rejected "the view that an apparently limitless variety of conduct can be labeled 'speech' whenever the person engaging in the conduct intends thereby to express an idea", but acknowledged that conduct may be "sufficiently imbued with elements of communication to fall within the scope of the First and Fourteenth Amendments." To determine whether a particular act possesses the elements of "speech" required to invoke the First Amendment, the Court asked whether "an intent to convey a particularized message was present, and [whether] the likelihood was great that the message would be understood by those who viewed it." The Court found, based on Spence, that Johnson's burning of the flag "constituted expressive conduct, permitting him to invoke the First Amendment." Brennan wrote that the political nature of the flag burning was "both intentional and overwhelmingly apparent", having coincided with the Republican National Convention. The Court rejected that Johnson was liable for a breach of the peace, writing that, "no disturbance of the peace actually occurred or threatened to occur because Johnson burned the flag." While the state of Texas argued that flag burning is punishable on the basis that it "tends to incite" breaches of the peace, the Court disagreed, finding that flag burning does not necessarily lead to breaches of the peace. Citing Brandenburg v. Ohio (1969), Brennan wrote that the state may only punish speech that would incite "imminent lawless action", and rejected that flag burning constituted such.

Кеннедидің келісімі

Кеннеди судьясы Бреннанның көпшілік пікірімен келісетін жеке пікірін ұсынды. Онда Кеннеди бұл шешімнің болуының әлеуетті түрде наразылық тудыруы мүмкін екенін мойындады, бірақ Жоғарғы соттың Конституцияның тұтастығын қорғауға міндетті екенін, тіпті "кейде бізге ұнамайтын шешімдер қабылдауға тура келсе" де растады. Кеннеди былай деді:

Мен абсолюттіліктерге сенімсіздік танытқан және қарапайым шындықтардың қажетсіз түсіндірулермен ауырланған заманда жалаудың ерекше құрметке ие екенімен келісемін. Осы көзқарастарға құрмет көрсетсем де, Конституция сот мүшелерінің талап етуімен, осы шешімнің қаншалықты қиын болғанына қарамастан, билік жүргізуге бізге құқық бермейді деп санаймын. Символдар көбінесе біздің түсінігіміздегідей болғанымен, жалау американдықтардың ортақ сенімдерін, заң мен бейбітшілікке сенуін, сондай-ақ адам рухын күшейтетін бостандықты тұрақты түрде білдіреді. Бүгінгі қарастырылып отырған мәселе бізге осы сенімдерге берілгендіктің құнын мойындауға мәжбүр етеді. Жалауды жек көретіндерді де қорғайтындығы – бұл қайғылы, бірақ маңызды мәселе.

Ренквисттің қарсылығы

Бас судья Уильям Х. Ренквист, судьялар Байрон Уайт және Сандра Дей О’Коннор қол қойған қарсы пікір жазды. Ренквист тудың «ерекше орны» «жауапкер Джонсонның осы жерде жасағанындай, туды өртеуге қарсы үкіметтік тыйым салуды негіздейді» деп мәлімдеді. Ренквист американдық тарих бойы қолданылған тудың маңыздылығын талқылады, мысалы, отаршылдық дәуірінде, 1812 жылғы соғыста және Азамат соғысында, ұлттық біріктіру символын өртеудің басқа саяси демонстрациялардан ерекшеленетінін, ал сөз бостандығы наразылық білдірушілерді қорғай алатынын жазды. Ренквист: «Америка туы, 200 жылдан астам тарихымызда, біздің Ұлтымызды бейнелейтін көрінетін символ болып табылады. Ол қандай да бір саяси партияның көзқарасын немесе қандай да бір саяси философияны білдірмейді. Ту – бұл идеялар нарығында танылу үшін бәсекелесетін тағы бір «идея» немесе «көзқарас» емес. Миллиондаған американдықтар, қандай да бір әлеуметтік, саяси немесе философиялық сенімдері болса да, оған дерлік мистикалық құрметпен қарайды. Мен Бірінші түзетутің Конгресс актісін және 50 штаттың 48-інің заңдарын жоққа шығаратынына келіспеймін, олар туды жағалай өртеуді қылмыстық қылмыс деп санайды. Ренквист американдық дәстүрде, мысалы, Қарулы Күштер мүшелерінің қабірлерінде, тудың ерекше орны бар екенін және Бірінші түзету іс-әрекет заңына сәйкес ерекше орын алуы керек деп мәлімдеді. Ренквист бұрынғы сот шешімдерін, соның ішінде Халтер Небраскаға қарсы (1907) ісін келтіріп, тудың ерекше ұлттық символ ретінде танылғанын көрсетті. Ренквист судья Джон Маршалл Харланның көпшілік пікірін келтіріп: «Әрбір нағыз америкалық бұл туға тек ризашылықпен ғана емес, терең сүйіспеншілікпен қарайды» деді. Алайда, Джонсон көпшілігі Конституцияда тудың «ерекше» позицияда болуын білдіретін дәлелдердің жоқтығын тапты. Бреннан бұл талапқа тікелей жазбаша жауап берді: «Конституцияның мәтінінде де, оны түсіндірудегі біздің істерімізде де американдық ту үшін ғана жеке құқықтық категория бар екеніне ешқандай көрсеткіш жоқ», - деп қорытындылады ол: «Сондықтан, біз Бірінші түзетуде қорғалған қағидалар қатарынан ту үшін ерекшелік жасаудан бас тартамыз». Ренквист Джонсонның туды өртеуі экспрессивті мінез-құлық емес деп түсіндірді, туды өртеу «идеяларды ашудың маңызды бөлігі емес», керісінше «белгілі бір идеяны білдіру үшін емес, басқаларды ашуландыру үшін, түсініксіз ұңғыру немесе айқайға тең» деп жазды. Ол Техас заңы Джонсонның идеясын қалай білдіруіне ғана орынды шектеу болып табылады деп есептеді, Джонсонға «ұлттық саясатты терең мақұлдамауын білдіру үшін басқа символдардың толық жиынтығы мен сөзбен білдірудің барлық мүмкін формалары» қалдырылды. Стивенс жалауды жария түрде қорлауды Вашингтон монументіне хабарландыру тақталарын орналастырумен салыстырды, мұндай мінез-құлық «азаттық пікір білдіру нарығын кеңейте алады, бірақ мен төлемейтін бағамен».

Chief Justice William H. Rehnquist wrote a dissenting opinion, joined by Justices Byron White and Sandra Day O'Connor. Rehnquist argued that the "unique position" of the flag "justifies a governmental prohibition against flag burning in the way respondent Johnson did here." Rehnquist discussed the significance of the flag as applied throughout American history, such as during the colonial era, the War of 1812, and the Civil War, writing that burning a symbol of national unification was distinctly separate from other political demonstrations where freedom of speech might protect protestors. Rehnquist wrote:

The American flag, then, throughout more than 200 years of our history, has come to be the visible symbol embodying our Nation. It does not represent the views of any particular political party, and it does not represent any particular political philosophy. The flag is not simply another "idea" or "point of view" competing for recognition in the marketplace of ideas. Millions and millions of Americans regard it with an almost mystical reverence regardless of what sort of social, political, or philosophical beliefs they may have. I cannot agree that the First Amendment invalidates the Act of Congress, and the laws of 48 of the 50 States, which make criminal the public burning of the flag. Rehnquist argued that the flag held a unique position in American tradition, such as on the gravesites of Armed Forces members, and as such should be held in a unique position in First Amendment case law. Rehnquist invoked several previous rulings by the Court that showed a recognition of the flag as a unique national symbol, including Halter v. Nebraska (1907). Rehnquist quoted Justice John Marshall Harlan's majority opinion in writing: "For that flag every true American has not simply an appreciation, but a deep affection." However, the Johnson majority found a lack of evidence in the Constitution that implied that the flag should be held in a position of "uniqueness". Brennan answered this claim directly in writing: "There is, moreover, no indication—either in the text of the Constitution or in our cases interpreting it—that a separate juridical category exists for the American flag alone", concluding that "we decline, therefore, to create for the flag an exception to the joust of principles protected by the First Amendment." Rehnquist further argued that Johnson's burning of the flag did not constitute expressive conduct, writing that flag burning is "no essential part of any exposition of ideas", but rather "the equivalent of an inarticulate grunt or roar that, it seems fair to say, is most likely to be indulged in not to express any particular idea, but to antagonize others". He opined that the Texas statute was a reasonable restriction only on how Johnson's idea was expressed, leaving Johnson with "a full panoply of other symbols and every conceivable form of verbal expression to express his deep disapproval of national policy".|author=

Stevens compared public desecration of the flag to posting bulletin boards on the Washington Monument, writing that such behavior "might enlarge the market for free expression, but at a cost I would not pay".

Қоғамның реакциясы

Бұл шешім американдықтардың арасында танымал болмады және көпшіліктен күшті сынға ұшырады. Заң ғалымы Джеффри Р. Стоун бұл шешімді американдықтардың "өте ұнатпағанын" айтты, ал Newsweek журналы ел бойынша "таң қалған ашу" сезімін сипаттады. Шешім қабылданғаннан кейін жүргізілген жалпыұлттық сауалнамада респонденттердің 75 пайызы шешіммен келіспеді, ал үштен екісі туды қорғау үшін конституциялық түзетуді қолдады. Ұлттық пікір зерттеу орталығының сауалнамалары сотқа деген "жоғары сенімнің" шешімге дейін 34 пайыз болса, кейін 17 пайызға төмендегенін көрсетті. Дегенмен, сенім деңгейіне Соттың Johnsonнан екі апта кейін қабылдаған Webster v. Reproductive Health Services ісінің әсері болуы мүмкін. Туды қорлау туралы түзетуді қолдау митингінде сенатор Боб Доул (R-KS, Канзас штатының республикашысы) былай деді: "Америкалықтар Конституциялық құқықтың барлық нюанстарын білмейді. Бірақ олар осыны көргенде туды ұлықтамайтынын біледі. Олар шаралар қабылдауды талап етеді." 1989 жылғы 18 шілдеде Сенатқа жасаған мәлімдемесінде сенатор Стром Турмонд (R-SC, Оңтүстік Каролинаның республикашысы) бұл шешім "елімізде дереу шаралар қабылдауды талап ететін эмоционалдық толқынды ашты" деді. 1989 жылғы 4 қазанда сенатор Трент Лотт (R-MS, Миссисипи республикашысы) Сенатқа Миссисипидегі сайлаушыларын кездестірген кезде "қаладан қалаға" "ашуды естігенін" және бірнеше адамның "шешімге байланысты көздерінен жас шығарғанын" айтты. Бастапқыда американдықтардың арасында Туды қорлау туралы түзетуге қолдауы жоғары болды, Newsweek сауалнамасы американдықтардың 71 пайызы осындай идеямен келісетінін көрсетті. Gallup жүргізген қоғамдық пікір сауалнамалары респонденттердің түзетутің қолдауы төмендегенін көрсетті: 1989 жылы 71 пайыз, 1990 жылы 68 пайыз, 2005 жылы 55 пайыз. 2006 жылғы CNN сауалнамасы да ұқсас көрсеткіштерді көрсетті. 2006 жылғы Pew Research зерттеуіне сәйкес, респонденттердің 49 пайызы ғана туды өртеу туралы түзетуді "өте маңызды" деп атады. Бұл көрсеткіш 2020 жылы Джордж Флойдқа қарсы наразылықтар кезінде және 2022 жылы абортқа қарсы наразылықтар кезінде де байқалды.

The ruling was unpopular among Americans and drew overwhelming criticism from the public. Legal scholar Geoffrey R. Stone remarked that the ruling was "wildly unpopular" with the American people, and Newsweek described a sense of "stunned outrage" across the country. In a nationwide public opinion poll taken shortly after the ruling, 75 percent of respondents disagreed with the decision, and nearly two thirds supported the idea of a constitutional amendment to protect the flag. Polls taken by the National Opinion Research Center showed a decline in respondents expressing "a great deal of confidence" in the Court, dropping from 34 percent before the ruling, to 17 percent after. However, confidence levels might have been influenced by the Court's ruling in Webster v. Reproductive Health Services two weeks after Johnson. At a rally to raise support for the Flag Desecration Amendment, Senator Bob Dole (R KS (Republican of Kansas)) said: "Americans may not know every nuance of Constitutional law. But they knew desecration when they see it. They're demanding action." In a statement to the Senate on July 18, 1989, Senator Strom Thurmond (R SC (Republican of South Carolina)) said that the ruling "opened an emotional hydrant across our country demanding immediate action". On October 4, 1989, Senator Trent Lott (R MS (Republican of Mississippi)) told the Senate that, while visiting constituents in Mississippi, he "heard outrage" in "city after city", and claimed that several people he witnessed were "in tears over the decision". While initial support for the Flag Desecration Amendment was high among Americans, with a Newsweek poll indicating 71 percent of Americans agreed with such an idea, Public opinion polls by Gallup show a downward trend in respondents supporting the amendment, from 71 percent in favor in 1989, to 68 percent in 1990, to 55 percent in 2005. A 2006 CNN poll showed similar figures, with 56 percent of respondents in favor, and 40 percent opposed. A 2006 Pew Research poll reported only 49 percent of respondents listing a flag burning amendment as "very important". during the George Floyd protests in 2020, and during the abortion protests in 2022.

Заңнамалық тарихы

Соттың шешімі сол кезде Аляска мен Вайомингтен басқа барлық штаттарда қолданылып жүрген, американдық туды ұстаздауға қарсы заңдарды күштен шығарды. 1989 жылдың 22 маусымында, сот шешімінен бір күн өткен соң, Сенаттың 101-ші Конгресінде 97-3 дауыспен «Соттың шешіміне терең көңіл көшірдік» деген қаулы қабылданды. 27 маусымда Өкілдер палатасы 411-5 дауыспен шешімге «қатты алаңдаушылықты» білдіретін резолюция қабылдады. Президент Джордж Буш та бұл шешімге қатты қарсы шығып, туды өртеуді «үлкен қате» деп атады. Буш Конгреске Джонсон ісін жою үшін және туды өртеуді қылмыстық жазамен қамту үшін жаңа конституциялық түзетуді қабылдауды ұсынды. 30 маусымда Буш Вашингтондағы Иво Джима ескерткіші алдында жиналған көпшілік алдында сөйлеп, Соттың шешіміне наразылығын білдірді және Конгрессті жылдам әрекет етуге шақырды. 12 қыркүйекте Өкілдер палатасы 1989 жылғы Туды қорғау туралы заң деп аталған қаулыны қабылдады, ол туды кез келген тәрізде қорлауды, оның ішінде өртеуді федералдық қылмыс деп жариялады. Заң жобасы 5 қазан күні Сенатта мақұлданды және Буштің қол қоймауымен заң күшіне енді. Заңға дереу наразылық білдірген Грегори Ли Джонсон үш басқа наразымен бірге 1989 жылдың 30 қазанында заң күшіне енген күні Капитолий ғимаратының алдында туды өртеп жіберді. Төрт еуіне де туды ұстаздау туралы заңды бұзғаны үшін айып тағылды, бірақ Джонсонға қарсы айыптар алынды, өйткені ол туды толыққанды жағуға үлкермеді. Джонсон оларды соттамауын «әділетсіздік» деп атап, «ашуға білдірді». Қалған үш наразыға қарсы іс федералдық судьялар Джонсон ісін негіз ретінде келтіре отырып тоқтатылды, бірақ адвокаттар істі Жоғарғы Сотқа шағымдады, ол 1990 жылдың 31 наурызында істі қарауға қабылдады. «АҚШ-тың Эйхманға қарсы ісі» (1990) бойынша Сот туды өртеудің Бірінші түзетуге сәйкес қорғалған сөз болып табылатынын растады, және Джонсон ісіндегі бес судья көпшілікті құрады. Сондай-ақ, судья Бреннан жазған пікірде Сот 1989 жылғы Туды қорғау туралы заңның конституциялық емес екенін жариялады және оны жоққа шығарды. Осыдан кейін Конгресс бірнеше рет Туды ұстаздауға қарсы түзетуді қарастырды, алдымен 1995 жылы 104-ші Конгресс, содан кейін 2006 жылы 109-шы Конгресс. Бұл қаулы Өкілдер палатасында үш рет мақұлданды, бірақ Сенатта қабылданбады. Соңғы шара 2005 жылдың 22 маусымында Өкілдер палатасында қабылданды, бірақ 2006 жылдың 27 маусымында Сенатта бір дауыспен қабылданбады. 2020 жылы президент Дональд Трамп Оклахома штатының Тулса қаласында өткен митингте туды өртеуге қатысты түзетуді жандандырды. Трамп кейіннен Жоғарғы Соттан туды өртеу туралы шешімдерін «қайта қарауын» сұрады. 2016 жылдың 20 шілдесінде Грегори Ли Джонсон Огайо штатының Кливленд қаласында өткен Республикалық Ұлттық конвент кезінде американдық туды өртеп жібергені үшін қайтадан тұтқындалды. Прокурорлар 2017 жылдың қаңтарында айыптауды алып тастады және Кливленд қаласы Джонсонға 225 000 доллар төлеуге келісті.

The Court's ruling invalidated laws against desecrating the American flag, which at the time were enforced in every state except Alaska and Wyoming. On June 22, 1989, one day after the ruling, the 101st Congress of the Senate passed a resolution to express "profound disappointment" in the Court's decision, by a vote of 97 3. On June 27, the House of Representatives passed a resolution expressing "profound concern" with the decision, by a vote of 411 5. President George H. W. Bush was also strongly opposed to the ruling, calling flag burning "dead wrong". Bush asked Congress to supersede Johnson by passing a new constitutional amendment to outlaw flag burning. On June 30, Bush spoke before a crowd at the Iwo Jima Memorial in Washington, D. C. to express his distaste for the Court's decision, urging Congress to act quickly. On September 12, the House of Representatives passed a resolution that came to be known as the Flag Protection Act of 1989, which made it a federal crime to desecrate the flag in any way, including burning it. The bill passed the Senate on October 5, and was enacted into law without Bush's signature. The law was immediately challenged by Gregory Lee Johnson, who, along with three other protestors, burned the flag on the steps of the Capitol Building the day the law went into effect, on October 30, 1989. All four were charged in violation of the Flag Protection Act, but the charges against Johnson were dropped because he failed to ignite his flag. Johnson decried their refusal to prosecute him as a "miscarriage of justice", stating that he was "outraged". The case against the remaining three protestors was dismissed by federal judges, citing Johnson as grounds, but attorneys appealed the case to the Supreme Court, who granted certiorari on March 31, 1990. In United States v. Eichman (1990), the Court once again upheld that flag burning was protected speech under the First Amendment, with the same five justices in Johnson forming the majority. In an opinion also written by Justice Brennan, the Court declared the Flag Protection Act of 1989 unconstitutional and overruled it. Since then, Congress has considered the Flag Desecration Amendment several times, first by the 104th Congress in 1995, and most recently by the 109th Congress in 2006. The resolution passed the House of Representatives three times but has never passed in the Senate. The most recent measure passed the House of Representatives on June 22, 2005, but failed by one vote in the Senate on June 27, 2006. Interest in the Flag Desecration Amendment was revived in 2020 when President Donald Trump said during a rally in Tulsa, Oklahoma that he believed burning the flag should be punished with one year in jail. Trump later asked the Supreme Court to "reconsider" their flag burning rulings. On July 20, 2016, Gregory Lee Johnson was again arrested for burning the American flag during the Republican National Convention, which was being held in Cleveland, Ohio. Prosecutors dropped the charges in January 2017 and the city of Cleveland agreed to pay Johnson $225,000 in settlements.