Эдгар Нельсон Роудс: Нова-Скотияның саяси қайраткері
Edgar Nelson Rhodes
Эдгар Нельсон Роудс (1877-1942) – канад саяхатшысы, Нова-Скотия провинциясының премьер-министрі (1925-1930). Канад парламентінің спикері болды. Тарихы мен мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Эдгар Нельсон Родс (1877–1942) – канадтық саяхатшы, Новая Шотландия провинциясынан сайланған парламент мүшесі және 1925–1930 жылдары Новая Шотландияның премьер-министрі қызметін атқарған.
Canadian politician (1877–1942)
Edgar Nelson Rhodes, (January 5, 1877 – March 15, 1942), was a Canadian parliamentarian from Nova Scotia who served as Premier of Nova Scotia from 1925 to 1930.
Ерте өмір және мансап
Ол алғаш рет 1908 жылы Канаданың Төменгі палатасына Консервативтік партияның мүшесі ретінде сайланды. 1917 жылғы қаңтарда ол Канада Төменгі палатасының спикері болды, оның алдыңғы спикері Альберт Севиньи Канада үкіметіне тағайындалғаннан кейін. Родс 1917 жылғы күзгі сайлаудан кейін де осы лауазымда қалды, Джеймс Кокберннен кейін бірнеше парламентке төрағалық еткен үшінші спикер атанды. 1921 жылы ол Канада Королінің жеке кеңесінің мүшесі болып тағайындалды, содан кейін саясаттан шығып, Британдық-американдық никель компаниясының президенті болды, ал оның бұрынғы президенті Джеймс Хамет Данн болған.
He was first elected to the House of Commons of Canada in 1908 as a member of the Conservative Party. In January 1917, he became Speaker of the House of Commons of Canada when his predecessor, Albert Sévigny, was appointed to the Canadian Cabinet. Rhodes was retained in the position following the 1917 election that fall, becoming the third Speaker since James Cockburn to preside over more than one Parliament. In 1921, he was made a member of the Queen's Privy Council for Canada before retiring from politics to become president of the British American Nickel Company, whose previous president had been James Hamet Dunn.
Премьер-министр қызметі
Компания 1925 жылы банкротқа ұшырады, ол провинциялық саясатқа қайта оралды. 1925 жылғы провинциялық сайлауға дейін партия төрағасы В. Л. Холл су жағасында шабуылға ұшырағаннан кейін, оны Нова-Шотландия консервативтік партиясының басшысы болуға шақырды. Родс партияны басқарып, 1925 жылғы сайлауда жеңіске жеткізді. Консерваторлар қырық үш жыл бойы билікте болған либералдық үкіметті жеңді, бірақ соңғы жылдары экономикалық төмендеу және Кейп-Бретон аймағындағы шахтерлер арасындағы ауыр еңбек даулары болды. Родс «Теңіз құқықтары» платформасымен федералдық ықпалды шектеуге және провинциядан адамдардың көшіп кетуін тоқтатуға уәде берді. Торилер Нова-Шотландия провинциялық жиналысындағы өкілдік орындарын екі еседен астам арттырып, қырық үш орынның қырығын жеңіп алды. Олардың жеңісіне себеп болған маңызды фактор – үкіметтегі либералдардың провинциядағы көмір шахтерлерінің ұзақ мерзімді ереуілін шеше алмауы болды. 11 маусымда Кейп-Бретон шахтері Уильям Дэвис компания полициясымен қақтығыста қаза тапқаннан кейін сайлаушылар шешім табу үшін торилерге жүгінді. Родс дауды реттеуге ұйымдастырып, патшалық комиссия құрды. Жаңа үкімет кейіннен мұғалімдерге зейнетақы және жесір аналарға жәрдемақы тағайындады. Өзінің алғашқы мерзімінде үкімет жаңа тағайындалған министрлердің 1927 жылы қайта сайлануын міндетті ету талабын жойды.
The company failed in 1925, and he returned to provincial politics. Prior to the 1925 provincial election, he was asked to become leader of the Nova Scotia Conservative Party after the leader of the party, W. L. Hall, was assaulted on the waterfront. Rhodes took over the party and led it to victory in the 1925 election. The Conservatives defeated a Liberal government that had been in power for forty three years but had been, in its last years, wracked by an economic downturn and severe labour unrest among miners in Cape Breton. Rhodes ran on a Maritime Rights platform, promising to curtail federal influence and stop the exodus of people from the province. The Tories more than doubled their seats in the Nova Scotia House of Assembly, winning forty out of forty three seats. An important factor in their victory was the failure of the governing Liberals to resolve a long strike by the province's coal miners. When Cape Breton coal miner William Davis was killed by company police in a confrontation on June 11, voters looked to the Tories for solutions. Rhodes engineered a settlement of the dispute and appointed a royal commission. The new government later introduced pensions for teachers and allowances for widowed mothers. During its first term, the government eliminated the requirement for newly appointed ministers to run for re election in 1927.
Заң шығарушы кеңестің жойылуы
Заң шығарушы кеңес, провинцияның тағайындалған жоғарғы палатасы, 1838 жылдан бері құрылып, британдық Лордтар палатасын үлгі еткен. Алайда, 1870 жылдан бастап үнемі сынап келді, ал 1878 жылдан бергі әрбір үкімет оны таратуға уәде берді немесе оны қолдады. Конфедерацияға дейін Кеңес әдетте 21 мүшеден тұрды, ал 1867 жылғы Британдық Солтүстік Америка заңы провинциялық конституциялардың сақталуын қамтамасыз етті. Бұл конституциялар туралы ешқандай нақты ереже болмағандықтан, заң Кеңестің әдеттегі 21 мүшемен шектелгені, заң қабылданған кездегі нақты 18 мүше, немесе Нова-Скотиядағы егемендіктің қалауынша қанша мүше болса, соның барлығына қатысты күмәндік тудырды. Кейінгі провинциялық конституциялар осы шатасуды жалғастырды. Кеңес мүшелерінің өмір бойына тағайындала ма, әлде егеменнің қалауымен ғана қызмет ете ме деген мәселеде де түсініспеушілік болды. Бұл мәселеде партиялық саясат та өз рөлін атқарды: либералдар Кеңестің болуына көндікті, себебі ол партия ұйымына көмектесе алды, ал консерваторлар осы себеппен оған қарсы болды. 1896-1923 жылдар аралығында премьер-министр болған либерал Джордж Генри Мюррей оны таратуды формалды түрде қолдады, бірақ осы мақсатта жартылай шаралар ғана қабылдады. Екінші палатаны қаржыландыруға жеткілікті қаражат болғанда, ол және либералдық баспасөз оның сақталуын қолдады. 1923 жылы коммунист Дж. Б. Маклаклан оның қызметіне қатысты үлкен қорқыныш тудырып, Кеңестің оның іс-әрекетіне соңғы тосқауыл ретінде беделді болуына мүмкіндік берді. Мюррейдің ізбасары Армстронг 1925 жылы болашақ тағайындалғандардың мерзімін он жылға шектеу арқылы Кеңесті реформалады, бірақ басқа ештеңеге қол жеткізбеді. Родс лауазымына келген кезде Кеңесте бір ғана консерватор болды. Жаңа үкімет жаңа тағайындалғандардың оның сақталуына тым берік байланыспауы үшін Кеңестегі бос орындарды толтырудан бас тартты. Ол 1926 жылы Ф. П. Блайды Кеңесте өкілдік етуге тағайындады, 1927 жылы оны президент етіп тағайындады және Р. Х. Батсты үкімет басшысы етіп тағайындады. Бұл үкіметтің Кеңесті тарату мақсатымен жасаған екі тағайындамасы болды. Родс 1926 жылы өмір бойына тағайындалған кеңесшілерге он жылдық зейнетақы, ал он жылға тағайындалғандарға бес жылдық зейнетақы төлеуге тырысты, бірақ ұсыныс қабылданбады. Осы сәтсіздіктен кейін Родс губернатор-лейтенант Джеймс Крансуик Ториге Кеңесті тарату үшін жеткілікті кеңесшілерді тағайындауды ұсынды, егемендік Нова-Скотиядағы губернатор-лейтенант арқылы тиісті түрде өкілдік етілгендігіне байланысты Кеңеске шексіз адамдарды тағайындау құқығын сақтайтынын айтты. Тори бұл мәселені федералды генерал-губернатор кеңесіне жіберді, ол оған сот қарауына дейін тағайындауларды 21 кеңесшіге дейін шектеуді бұйырды. Осы екінші сәтсіздіктен кейін үкімет 1926 және 1927 жылдары Кеңесті тарату туралы заң жобасын ұсынды. Олардың қабылданбауы мүмкін екенін білген үкіметтің Кеңестің сақталуы үшін кінәлаудан босату мақсатында жасалған еді. Осы сәтсіздіктерден кейін және мәселені провинциялық референдумға беруді қарастырғаннан кейін, үкімет ақыр соңында Императорлық сот комитетінің құпия кеңесіне шағымданды, онда толық жеңіске жетті. Егемендік және оның өкілі ретінде кеңестегі вице-губернатор қалағанша көптеген заң шығарушы кеңесшілерді тағайындауға құқылы болды, сонымен қатар мұндай кеңесшілер 1925 жылғы заңға дейін тағайындалған жағдайда өз еркімен қызмет ететін болды. Енді ирониялық түрде жазбаша конституцияны қабылдамағандықтан Родстың мейіріміне ие болған Кеңес оны таратуды ұсынды, бірақ Родс бас тартты. Бұл кезде Кеңесте 17 мүше болды: алтауы 1925 жылғы заң бойынша тағайындалғандықтан атқарушы биліктен қорғалды, екеуі консерваторлар, А. В. Редден және В. Х. Оуэн болды, Оуэннің таратуды қолдауға ресми уәде бермегеніне қарамастан, олардың орындарын сақтауға рұқсат етілді. Қалған тоғызы либералдар болды, олар таратуды қолдауға уәде бергеніне қарамастан, отставкаға кетуді немесе жұмыстан босатуды талап етті; үшеуі отставкаға кетті, ал алтауы босатылды. Үкімет 14 жаңа консерваторды тағайындап, Кеңестің құрамын алғаш рет 22 адамға жеткізді. Бұл санның символикалық мағынасынан басқа, әр округтің таратуға қатысуына мүмкіндік берді. Тағайындалғандардың ешқайсысы заң шығарушылық қызметке берілмеуі үшін үкімет 1928 жылы заң шығару жұмысының өте аз болғанын қамтамасыз етті, оның сессиясы негізінен тойлау мен мерекелеумен айналысты. Блай қоштасу сөзін "sic transitur gloria mundi" деген сөздермен аяқтады, ол той-қуаныш шуылында басылып қалды. Кеңесшілер өзінің соңғы қызмет күнінде "жеілік және ішімдік ішелік, ертең біз өлеміз" деген ұранды қабылдады.
The Legislative Council, the province's appointed upper house, dated from 1838 and was meant to mimic the imperial House of Lords. It had, however, been the source of constant criticism from 1870, and every government since 1878 had promised or at least supported its abolition. The Council had been normally sized at 21 members prior to confederation, and the British North America Act 1867 provided for the continuation of provincial constitutions. Failing to further specify anything on such constitutions, the Act left doubt as to whether the Council was therefore limited to the customary 21 members, the 18 members actually empanelled at the time of the Act, or as many members as the Sovereign, however represented in Nova Scotia, wished. Further statutes of the provincial constitution continued this confusion. Similar equivocation existed as to whether appointments to the Council were for life or the mere pleasure of the Sovereign. Partisan politics also played a role in this issue, with Liberals largely yielding to the Council's presence as it was able to help the party organization and Tories opposing it for that reason. Liberal George Henry Murray, premier from 1896 to 1923, nominally supported its abolition but introduced only half hearted measures to that end, and when money was ample enough to afford the second chamber he and the Liberal press largely supported its continuation. By 1923, the communist J. B. McLachlan stoked enough fear that the Council was able to position itself as the last barrier to his activities. Murray's successor Armstrong reformed the Council by limiting future appointees to ten year terms in 1925, but achieved little else. By the time of Rhodes's assumption of office, only one Conservative was on the Council. The new government declined to fill vacancies in the Council lest the new officeholders become too attached to its continued existence. It appointed F. P. Bligh to represent it in the Council in 1926, making him its President in 1927, and appointed R. H. Butts to be the government leader; those were the only two appointments of the government to the Council that were not for the express purpose of securing its abolition. Rhodes attempted to pay off the councillors in 1926, with ten year pensions to those appointed for life and five year pensions to those appointed for ten years, but the offer was rejected. After this failure, Rhodes advised the Lieutenant Governor James Cranswick Tory to appoint enough Councillors to vote the body out of existence, arguing that the Sovereign, duly represented by the Lieutenant Governor in Nova Scotia, continued to have the right to appoint an unlimited number of persons to the Council. Tory referred the matter to the federal Governor General in Council, who told him to limit the appointments to 21 total councillors pending further judicial review. After this second setback, the government introduced a bill in 1926, and another in 1927, to abolish the Council; unlikely to pass, they were to absolve the government of any blame for the Council's continued existence. After these setbacks, and considering taking the issue to a provincial referendum, the government ultimately appealed to the imperial Judicial Committee of the Privy Council, where it won a total victory; not only was the Sovereign, and by extension the Lieutenant Governor in Council, able to appoint as many Legislative Councillors as desired, but also that such councillors served at pleasure if appointed prior to the 1925 statute. Now at the mercy of Rhodes after having ironically declined a written constitution, the Council offered its abolition but Rhodes declined. The Council had at this point 17 members; six of them were appointed under the 1925 statute and were thus immune from the executive, whereas two were Conservatives, A. W. Redden and W. H. Owen, who were allowed to keep their seats despite Owen's lack of a formal pledge to support abolition. The remaining nine were Liberals who, despite their pledged support for abolition were ordered to resign or face dismissal; three resigned and six were dismissed. The government appointed 14 new Tories, bringing the Council to 22 for the first time; in addition to the symbolism, this number allowed every county to take part of the abolition. Lest any appointees go rogue and become attached to their legislative role, the government ensured that very little legislative work would happen in 1928, whose session was primarily occupied by partying and feasting. Bligh gave the farewell speech, ending it with "sic transitur gloria mundi", which was drowned out by the revelry. The councillors adopted the motto of "let us eat and drink, for tomorrow we die" for their final day in office.
Екінші мерзім
Родос үкіметі 1928 жылы азайған көпшілікпен қайта сайланды. 1927 жылы тыйым салуды сынаған Родс 1929 жылдың 31 қазанына осы мәселе бойынша референдум өткізуді белгіледі. Референдум нәтижесінде толыққанды тыйым салу тоқтатылып, алкогольді ішімдіктер сатуын мемлекеттік бақылауға беруге келісім берілді. 1929 жылдың 2 қыркүйегінде Табиғи ресурстар министрі Джон Фрэнсис Махони автокөлік апатында қаза тапты. Осыдан кейін үкіметтің көпшілігі екі ғана дауысқа азайды, және Родс Махонидің орнын алған министр Джордж Х. Мерфиді бекіту үшін желтоқсан айында қосымша сайлау жариялады. Родс бұл сайлауды өкіметінің мандатын анықтау референдумы деп қарастырып, референдумның табысы мен Либералдық партия басшылығындағы ішкі дағдарысты пайдалану үшін желтоқсанға дейін күтті. Мерфи 21 қаңтарда өткен сайлауда айтарлықтай көпшілік дауыспен жеңіске жетті. Осылайша Родс үкіметтік өкілеттік мерзімі 1933 жылы аяқталғанға дейін лауазымында қалуға қажетті сенімділікке ие болды. Алайда, ол өзі сол мерзімге премьер-министр болмады, себебі консерваторлар тамыз айында федералдық билікке қайта оралып, жаңа премьер-министр Р. Б. Беннетт оны Оттавадағы Балық шаруашылығы министрі қызметіне тағайындады. Родс Галифакста өзінің орнын басушы ретінде Гордон Сидни Харрингтонды таңдады.
The Rhodes government was re elected in 1928 with a reduced majority. Having criticized prohibition in 1927, Rhodes scheduled a referendum on the topic for October 31, 1929. The referendum resulted in the discontinuance of outright prohibition in favour of government control of liquor sales. John Francis Mahoney, the Minister for Natural Resources, died in a car accident on September 2, 1929. After that point, the government's majority was only two, and Rhodes opened a by election in December to confirm the placement of George H. Murphy, Mahoney's successor as minister, in the seat that Mahoney had been narrowly elected to in the general election. Rhodes took the by election as a referendum on his government's mandate, and had waited until December to drop the writ to capitalize on the success of the referendum and internal division in the Liberal leadership. Murphy won the election, which happened on January 21, with a sizeable majority. Rhodes thus had the necessary confidence to retain office until the government's term expired in 1933. However, he himself would not be premier for that duration, as the Conservatives would regain federal office in August and have the new prime minister R. B. Bennett appoint him to be the new Minister of Fisheries at Ottawa. Rhodes chose Gordon Sidney Harrington as his successor at Halifax.
Федералды үкімет
Ол федералды саясатқа оралып, премьер-министр Р. Б. Беннетттің Балық шаруашылығы министрі болды. 1932 жылдан 1935 жылға дейін ол федералды Қаржы министрі қызметін атқарды және Ұлы депрессия кезінде де салықтарды көтеріп, шығындарды азайтқан қатаң бюджеттерді ұсынды.
He returned to federal politics to become Minister of Fisheries under Prime Minister R. B. Bennett. From 1932 to 1935, he served as federal Finance Minister, and, despite the Great Depression, handed down austere budgets that increased taxes and reduced spending.
Сенат және кейінгі өмірі
Ол Беннетт үкіметін жеңіске ұшыратқан 1935 жылғы федералды сайлаудан үш ай бұрын Канада Сенатына тағайындалды. 1942 жылы Оттавада қайтыс болғанға дейін сенатор қызметін атқарып тұрды. Ол Оттава қаласындағы Бичвуд зиратында жерленген. 1905 жылдың 12 шілдесінде Родстың заң серіктесі және 1882 жылдан 1884 жылға дейін Нова-Скотияның премьер-министрі болған Уильям Томас Пайпстің қызы Мэри Грейс Пайпсқа үйленді. Олардың Эдгар Нельсон есімді ұлы мен Хелен Сибил есімді қызы болды.
He was appointed to the Senate of Canada three months before the 1935 federal election that routed Bennett's government. He remained a Senator until his death in 1942 in Ottawa. He is buried in Ottawa's Beechwood Cemetery. On July 12, 1905, he married Mary Grace Pipes, daughter of William Thomas Pipes, Rhodes' law partner and Premier of Nova Scotia from 1882 to 1884. They had one son, Edgar Nelson, and one daughter, Helen Sybil.